Leeuwerik

Een lege plek om te blijven

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Sneeuwen is het tederste wat de hemel kent.
Het regent een soort manna van bijna niets
en vult de hand van wie ook niets verlangt.
Sneeuwen is zacht zijn met grote hevigheid,
in korte vlagen wat, als in de liefde,
iemand met open ogen blind kan maken.

Sneeuwen is beminnen: haast ongemerkt
beginnen, overgaan in het tederste geweld,
zachtjes slaan en zich te laat bezinnen
als alles al is toegedekt en je verder
nog slechts op vermoeden aangewezen bent.

Sneeuwen is herbeginnen,
sneeuw in onze slaap gevallen,
hopen stilte toegevoegd aan een stille nacht.
Liefde is altijd sneeuw
als je die niet meer verwacht


Marcel van Nieuwenborgh

Als je zeker bent

dat ik dood ben.

Roep niet de anderen

maar zet je

... aan mijn laatste bed.

Vertel me

hoe stil en rustig alles is.

Zeg me

dat de zon schijnt

tussen lentegroen.

Vertel hen later

dat ik weg ben.

Ze storen mijn slaap.

Streel een laatste keer

mijn haren,

en sluit de deur.

Laat de duisternis

me zacht omarmen.

Geraard van Heusden  

Dan zal de stilte
alle woorden tot zich nemen
en keren de golven
terug naar de oceaan
van  grondeloosheid.

En alles wat ooit gezegd is
over vrede en liefde
zal als een stralend licht
zichtbaar worden
voor de tot rust gekomen geest.
 

Marcel Messing

Er is een groep mensen

en er is een groep mensen

die 's morgens en 's avonds elkaar bevragen

hoe is het? goed zeker? hoe

was het? als vroeger zeker? hou

je nog van me? ja, wat dacht je? en

ginder? ik blijf op je wachten.
 

Er is een groep mensen

en er is een groep mensen

en daartussen het vlies van vermoedens

een hellend vlak van attenties, vermogen

van traan en elektrische pulsen,

die telefoon wordt nooit neergelegd.

Soms is de taal kort van stof en stoffig

herhalingen ook en

buiten dampt het landschap, groen en nat

wordt het gehouden door kabouters.

Prijkt hij, kijkt zij, blijft hij, smeekt zij

bidt hij, denkt zij, rouwt zij

die eerste maanden jaren als de eerste dag

flakkerend ingekaderd, op altaartjes

valt hun dorstige mond nooit stil.

Koen Peeters (1959)

uit: Fijne motoriek

Als ik geen rood meer heb
maak ik de bomen groen, de struiken,
het hele landschap wat ik schilder.
Dus ook het onkruid en het gras,

waarin je languit ligt te wachten roerloos
maar toch diep ontroerd, wanneer je later
het doek mag zien waar ik je rooie jurk
vervangen heb door zachte naaktheid,
waarvoor ik net als voor je glimlach
vooralsnog niet de kleur vond die je past.

Als ik geen rood meer heb,
heb ik nog altijd je lippen.

Paul Snoek 1933-1981
uit: Schildersverdriet, 

Ik stuur je mee met de noorderzon
en wacht tot alles terug normaal is
Wanneer de bomen bladeren dragen
hun gewicht verdragen
elke keer opnieuw
zoals Atlas ons verplaatst

Ik hoop dat je gelukkig wordt
dat de demonen je sparen
of gewoon vergeten

Misschien vergeet ik jou
na eenzame dagen zonder licht
de sterren kan ik niet meer vangen

Wie weet wat er gaat gebeuren?
zal ik hier nog zijn
of kom jij terug
naar dit nest
gemaakt van stukjes droom
en plukjes wens
om deze dode kuikens te verzorgen
Net als een rouwende vader
die de zwarte armband weigert te dragen

Lena Verkauteren

De Waterlelie

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer…


Frederik van Eeden (1860-1932)

'k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten
en nooit en heeft een uur met u
me een enkle stond verdroten.
'k Heb menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie,met u, met u
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zo lang zij duren koste,
maar nooit heeft een uur zo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als 't uur wanneer ik dicht bij u,
die navond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die die navond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij,een uur bij u,
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zo lief en uitgelezen,
die roos, al was 't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden : u,
die navond - en- die roze!

Guido Gezelle

Een man wilde over liefde spreken.
'Nee.....!Niet over liefde.....!'riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg hem neer,
en de dood keek door het raam:
'Over liefde.....?Belachelijk....!'

De man trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog hij en zong over de liefde
en de liefde zong over hem,ruiste over hem-

nooit zo vertrietig ging slapen een man
op de achteloze aarde.

Toon Tellegen

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,

Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,

Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,

Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,

Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Van middag -lang reeds was hij heengespoed-

Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,

'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,

Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,

Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

uit: Verzameld Werk van P.N. van Eyck (1887-1954)

Het is aandacht die

kleur geeft aan bloemen,

geur aan vers gemaaid gras,

smaak aan wijn,

en gezang aan vogels.

David Dewulf