De Waterlelie

'k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten
en nooit en heeft een uur met u
me een enkle stond verdroten.
'k Heb menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie,met u, met u
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zo lang zij duren koste,
maar nooit heeft een uur zo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als 't uur wanneer ik dicht bij u,
die navond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die die navond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij,een uur bij u,
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zo lief en uitgelezen,
die roos, al was 't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden : u,
die navond - en- die roze!

Guido Gezelle

Een man wilde over liefde spreken.
'Nee.....!Niet over liefde.....!'riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg hem neer,
en de dood keek door het raam:
'Over liefde.....?Belachelijk....!'

De man trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog hij en zong over de liefde
en de liefde zong over hem,ruiste over hem-

nooit zo vertrietig ging slapen een man
op de achteloze aarde.

Toon Tellegen

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,

Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,

Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,

Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,

Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Van middag -lang reeds was hij heengespoed-

Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,

'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,

Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,

Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

uit: Verzameld Werk van P.N. van Eyck (1887-1954)

Het is aandacht die

kleur geeft aan bloemen,

geur aan vers gemaaid gras,

smaak aan wijn,

en gezang aan vogels.

David Dewulf

Klooster San Jeronimo,Belem

Kijk naar het vluchtige:
het lui zoemende vliegtuig in
de smetteloze dag glijdt met
zwaluwen en meeuwen
over het dak.

Een kind roept je naar deze uren,
denk aan druppelend water,
aan eeuwen zonder mens.
Word stil als oud gesteente.

Het is nu.

Stefaan  Hertmans

Egidius , waer bestu bleven ,

mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors die doot ,du liets mi leven .

Dat was gheselscap goet ende fijn ,

het sceen teen moeste ghestorven sijn .

Nu bestu in den troon verheven

claerre dan den zonnen scijn ,

alle vrucht es di ghegeven .

Egidius , waer bestu bleven ?

Mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors de doot , du liets mi tleven .

Nu bidt vor mi :ic moet noch sneven ,

ende in de werelt liden pijn .

Verware mijn stede di beneven :
ic moet noch zinghen een liedekijn ,

nochtan moet emmer ghestorven sijn .

Egidius , waer bestu bleven ?

Mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors die doot , du liets mi tleven .

Jan Moritoen eind 14 de eeuw

Vertaling naar het hedendaags Nederlands

Egidius , waar ben je?

Ik verlang naar je , mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij leven .

Jou gezelschap was goed en fijn .

Toen moest er één van ons sterven .

Nu zit je in de hemel

En ben je helderder dan de zon

Alle vreugde is jou gegeven.

Egidius , waar ben je ?

Ik verlang naar jou mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij leven .

Bid nu voor mij , ik moet nog moeizaam leven

In de wereld en pijn lijden

Bewaar mijn plaats naast jou

Ik moet mijn liedje nog uitzingen

Nochtans moet iedereen sterven

Egidius , waar ben je ?

Ik verlang naar je , mijn vriend

Jij verkoos de dood en liet mij ’t leven .