Er is een groep mensen

Als ik geen rood meer heb
maak ik de bomen groen, de struiken,
het hele landschap wat ik schilder.
Dus ook het onkruid en het gras,

waarin je languit ligt te wachten roerloos
maar toch diep ontroerd, wanneer je later
het doek mag zien waar ik je rooie jurk
vervangen heb door zachte naaktheid,
waarvoor ik net als voor je glimlach
vooralsnog niet de kleur vond die je past.

Als ik geen rood meer heb,
heb ik nog altijd je lippen.

Paul Snoek 1933-1981
uit: Schildersverdriet, 

Ik stuur je mee met de noorderzon
en wacht tot alles terug normaal is
Wanneer de bomen bladeren dragen
hun gewicht verdragen
elke keer opnieuw
zoals Atlas ons verplaatst

Ik hoop dat je gelukkig wordt
dat de demonen je sparen
of gewoon vergeten

Misschien vergeet ik jou
na eenzame dagen zonder licht
de sterren kan ik niet meer vangen

Wie weet wat er gaat gebeuren?
zal ik hier nog zijn
of kom jij terug
naar dit nest
gemaakt van stukjes droom
en plukjes wens
om deze dode kuikens te verzorgen
Net als een rouwende vader
die de zwarte armband weigert te dragen

Lena Verkauteren

De Waterlelie

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon
uitplooit in 't licht.

Rijzend uit donker-koele vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer…


Frederik van Eeden (1860-1932)

'k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten
en nooit en heeft een uur met u
me een enkle stond verdroten.
'k Heb menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie,met u, met u
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zo lang zij duren koste,
maar nooit heeft een uur zo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als 't uur wanneer ik dicht bij u,
die navond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die die navond blonk op u,
en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zo wel voor mij als u,
- wie zal dit kwaad genezen? -
een uur bij mij,een uur bij u,
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zo lief en uitgelezen,
die roos, al was 't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden : u,
die navond - en- die roze!

Guido Gezelle

Een man wilde over liefde spreken.
'Nee.....!Niet over liefde.....!'riep iedereen
en iedereen ging weg of sloeg hem neer,
en de dood keek door het raam:
'Over liefde.....?Belachelijk....!'

De man trok vleugels aan,
gelijk die van een lijster,
maar groter en radelozer,
en weg vloog hij en zong over de liefde
en de liefde zong over hem,ruiste over hem-

nooit zo vertrietig ging slapen een man
op de achteloze aarde.

Toon Tellegen

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,

Mijn woning in: 'Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,

Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,

Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,

Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!' -

Van middag -lang reeds was hij heengespoed-

Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

'Waarom,' zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,

'Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoordt hij: 'Geen dreiging was 't,

Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,

Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.'

uit: Verzameld Werk van P.N. van Eyck (1887-1954)

Het is aandacht die

kleur geeft aan bloemen,

geur aan vers gemaaid gras,

smaak aan wijn,

en gezang aan vogels.

David Dewulf

Klooster San Jeronimo,Belem

Kijk naar het vluchtige:
het lui zoemende vliegtuig in
de smetteloze dag glijdt met
zwaluwen en meeuwen
over het dak.

Een kind roept je naar deze uren,
denk aan druppelend water,
aan eeuwen zonder mens.
Word stil als oud gesteente.

Het is nu.

Stefaan  Hertmans

Egidius , waer bestu bleven ,

mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors die doot ,du liets mi leven .

Dat was gheselscap goet ende fijn ,

het sceen teen moeste ghestorven sijn .

Nu bestu in den troon verheven

claerre dan den zonnen scijn ,

alle vrucht es di ghegeven .

Egidius , waer bestu bleven ?

Mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors de doot , du liets mi tleven .

Nu bidt vor mi :ic moet noch sneven ,

ende in de werelt liden pijn .

Verware mijn stede di beneven :
ic moet noch zinghen een liedekijn ,

nochtan moet emmer ghestorven sijn .

Egidius , waer bestu bleven ?

Mi lanct na di , gheselle mijn .

Du coors die doot , du liets mi tleven .

Jan Moritoen eind 14 de eeuw