BeestenWat ons onderscheidt van beesten
is dat wij zo snel opgeven.
Eén tik en we vragen smekend
om een onderbreking.
Of we geven forfait.
Het is dat wij altijd weten
van een weg terug, rood
aangelopen en verongelijkt.
Dan liever om het even welk dier.
Een vogel die stopte met vliegen,
zelfs in een kooi, ik heb daar
nooit van gehoord.
Uit de bundel 'Bijna een Amerika', Vrijdag
Max Temmerman
Het ontstaan van een eilandVoor ik het busstation verliet
en lang naar links keek, bedenk ik
in mijn herinnering, was er niet zoveel dat
ik had kunnen vasthouden, laat staan
meenemen.
De namen van rivieren, van dode straten,
jou handen, wat ik hun zei noch gaf
toen je blik verdween en de mijne viel
op het patroon van vloertegels, niet opgewassen
tegen de slepende gang van jarenlang vertrek.
Uit de bundel 'Liefde en aarde', Poëziecentrum
Tom Van de Voorde
Ik heb de hele winter
Ik heb de hele winter niet geweten
dat er diep in 't dode woud
ergens wat goud bedolven lag.
Met lege hand en hart
trad ik in 't bos en vond
de eerste krokus in de zon.
Hij stond zo schitterend
op het donkergroene mos;
zo licht
tussen het koude, naakte hout.
En iets
wat ik de ganse winter was vergeten,
ging weer aan 't smeulen
met een tere gloed.
Zo stond ik lang
gelukkig en vereend
met die kleine krokus in de zon
en wist opeens
hoe diep
de kleine dingen leven.
Annemie Bonneux
Je kinderen
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens
hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
En hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten,
Want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichaam huisvesten, maar niet hun ziel,
Want hun ziel toeft in het huis van morgen, dat je niet
bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet
hen aan je gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, nog blijft het dralen bij gisteren
Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende
pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en
hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen.
Laat het gebogen worden door de hand van de
boogschutter een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl lief heeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.
Kahlil Gibran, uit " De Profeet "
VerwachtingenHet was een goed, een slecht jaar.
Dan nog één alsof het niet telt.
We vieren ons de afgrond in, hemel tegemoet,
voornemens slanker te zijn dan nu, rijker
dan de rijkste geest. Voordat de teller
ons nogmaals verspringt.
Het jaar is een ansicht. De diepe zee van winter,
branding van herfst en lente, in het midden
het tropische eiland zomer. Op de witte stranden zullen we liggen, onder palmen, mooi op kleur,
goed op gewicht, afgepast. Dit keer wel.
Dit keer wordt alles anders, beter. Niet langer
zijn we gestapeld, in betonnen letterbakken
tentoongesteld aan niemand die ertoe doet,
nu liggen we uitgestald, naast elkaar,
alsof er plek genoeg is. Bekijk ons! Zie ons!
Zoete cocktails, zilte lippen: we leven.
Mark Boog (1970)
http://boogblog.wordpress.com/
De zandloperDat haar besmeurde blauwe laarsjes het bed vol vuil
stampen, dat ze zich dan met een elegante boog
opdrukt in een handstand tegen de muur, deert mij
niet. Dat ze daarbij enigszins rood aanloopt, puft,
hijgt, maakt haar opwindender dan ooit tevoren.
Wennen is het wanneer ze ondertussen kreunend
uitroept, dat ze haar lenigheid, de kopstand, oefent
voor later, wanneer na haar dood de as in een houten
zandloper moet, testamentair vastgelegd. Zodat ze
dan eeuwig op mijn salontafel beweegt.
Maarten Inghals
Het geheimhet geheim van het lied
is de vibratie in de stem
van de zanger
en de trilling
in het hart
van de luisteraar
kahlil gibran
Dwalend langs de nacht
geluidloos als in
de stilste dromen,
zo heb ik je zien komen,
zoekend naar mijn wakende hand.
Je was als een ster
uit duizend en een verhalen,
een eenzame vlinder
heel stil fluisterend
een woordloos verhaal
klein, eenvoudig
en toch ...
heb ik je begrepen.
Gerard de Nerval
mocht je me vergeten .Mocht je me vergeten (vervolg)NatuurlijkHet liefdeslied
HET LIEFDESLIED
Een dichter schreef eens een liefdeslied en het was wonderschoon.
En hij maakte er vele afschriften van en stuurde die aan zijn vrienden en bekenden,
en zelfs aan een jonge vrouw die hij slechts eenmaal had ontmoet
die aan gene zijde van de bergen woonde.
Na een dag of twee kwam er een boodschapper van de jonge vrouw
met een brief. In die brief zei ze:
"Laat me je verzekeren dat ik diep geroerd ben door het liefdeslied dat je hebt geschreven.
Kom nu mijn vader en mijn moeder bezoeken en wij zullen schikkingen treffen aangaande de verloving."
En de dichter schreef haar: "Mijn dierbare vriendin, het was slechts een liefdeslied uit een dichterhart,
gezongen door iedere man aan iedere vrouw."
En zij riposteerde: "Huichelaar en leugenaar in woorden,
vanaf vandaag tot aan mijn sterfdag zal ik alle dichters haten om uwentwil.
uit : De Zwerver
gezel
uit het niets kwam u op me af, boog u zich
naar mij toe: ik wil u wel gezelschap houden.
u gaf niet meer details. u zei niet: even. u zei
niet: een leven lang. u zei niets over een hand
vasthouden, u zweeg over mij verblinden
met uw lijf. ik had nooit in uw ogen mogen
zinken, mijn hoofd had ik moeten afwenden
zodat u het niet gek had weten maken. u
zou goed gezelschap zijn. en ik geloofde dat.
Uit de bundel ‘buiten westen’, Poëziecentrum
David Troch
Een jonger vrouwEen jonger vrouw
In mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smaller handen.
Zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
Beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken
de donkere, die om haar woont.
Ankie Peypers (1928-2008)
VarenWeer wenkt de stroom, weer zijgt de zoele vrede……
Weer wenkt de stroom, weer zijgt de zoele vrede
der zomerschelde zalvend neer in mij
De zon zit op de zinderende rede,
de zon zingt door een oude schilderij.
Weer wenkt de stroom, weer loop ik als verloren
de dijken langs en in het gouden licht
vlammen er popels en van uit het koren
laait vuur voor een verrukkelijk gedicht.
Weer wenkt de stroom, weer lokt de groene tover
van bos en beemd, van dijk en notelaar
en in het water spiegelt zich het lover
loom en bij middaghitte weemoedzwaar.
Weer wenkt de stroom, weer loopt het zand der uren
door ’t land dat trilt van Gods aanwezigheid.
De zachtheid van een zomer die blijft duren
is als een droom die voortleeft in de tijd.
Weer wenkt de stroom, weer zijgt de zoele vrede
zalig ononderbroken neer in mij.
Zweven door paradijselijker eden
ooit nog zulk licht en zulke lorelei?
Jos Coveliers
Schilderij: René De Saeger
De herfst blaast op den hoorn
De Herfst blaast op den horen
en ’t wierookt in het hout ;
de vruchten gloren.
De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over ’t woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen …
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid !
Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten ;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.
Felix Timmermans
1886-1947
Leeuwerik
Weet je nog hoe we ,vroeg voor de tijd van het jaar
en laat voor de tijd van de dag,een leeuwerik hoorden zingen
zo ragfijn als Melle schilderde,met een penseel met slechts één haartje.
Als ik ooit nog eens een leeuwerik hoor zal ik altij….d aan je denken.
Laten we zeggen,omdat ik ze toch niet zo goed uit elkaar ken dan jij: bij alle vogels.
En weet je nog hoe we ons die zondagavond afvroegen
Of er wel leven zou zijn op Venus?Je zei toen:Ik wou van wel,ik zou het heelal er een beetje gezelliger op vinden.Zo is het ook,nu jij gaat sterven,met de dood
Elke keer als ik Venus zie zal ik aan je denken
Laten we zeggen,omdat ik ze toch niet zo goed uit elkaar ken als jij: bij elke ster.Elke zondagavond.
En omdat ik ook de dagen niet uit elkaar ken,
Laten we zeggen:altijd
H de Coninck
Een lege plek om te blijvenEen lege plek om te blijven
Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.
sneeuwSneeuwen is het tederste wat de hemel kent.
Het regent een soort manna van bijna niets
en vult de hand van wie ook niets verlangt.
Sneeuwen is zacht zijn met grote hevigheid,
in korte vlagen wat, als in de liefde,
iemand met open ogen blind kan maken.
Sneeuwen is beminnen: haast ongemerkt
beginnen, overgaan in het tederste geweld,
zachtjes slaan en zich te laat bezinnen
als alles al is toegedekt en je verder
nog slechts op vermoeden aangewezen bent.
Sneeuwen is herbeginnen,
sneeuw in onze slaap gevallen,
hopen stilte toegevoegd aan een stille nacht.
Liefde is altijd sneeuw
als je die niet meer verwacht
Marcel van Nieuwenborgh