Raid in Corsica.

Nu de Afrika periode voorbij was , werd er naar andere trainingsoorden gezocht en men vond de bergen in Corsica. Deze tocht in de bergen duurde één week. We werden per vliegtuig naar de luchthaven van Solenzara gebracht in Corsica , een wonder mooi eiland. Met een “Bergham” rugzak van ongeveer 30 kg en ons wapen , werden we de bergen ingestuurd voor een tocht van 5 dagen. Er waren geen wegen alleen paden en wegeltjes , soms door het struikgewas heen. Het enige wat we zagen was stenen en keien , met onze neus langs de grond de berg op. Het was ongeveer twee dagen klimmen en twee dagen dalen , wat bijna even moeilijk was. Het temperatuur verschil was ook een niet gekende moeilijkheid factor. Op de top van de berg was het – 15° en beneden in Solenzara + 20°. Er werd ook aan kaartlezen en kompas mars gedaan , maar veel valt er over de tocht niet te vertellen. Deze oefening kwam in vervanging van de raid op Bouillon tijdens het Commando Kamp. Er was geen vergelijk mogelijk , maar wie de twee gedaan heeft , zal het wel weten wat het zwaarste was.

Ik heb meerdere malen deze oefening meegemaakt , maar één zal mij bij blijven. Het was de dag van de terugreis naar België , op een vrijdag. De vliegtuigen  die ons naar België moesten brengen waren de C119 , wij van het kader , zouden laatst vertrekken. Eén voor één stegen de C119 op over de zee , richting Frankrijk. Op een gegeven moment zagen we een C119 in de verte rechts om keer maken. De C119 heeft twee motoren en 1 motor was stop gezet; hij kwam laag over het  water naar de landingsbaan. De landing zelf was brutaal maar volgens het boekje , de Para Commando’s aan boord hadden hun zwemvesten aan , maar zagen toch wat bleekles , je zou voor minder. Er werd een poging gedaan om het euvel te verhelpen , maar na een test vlucht zonder passagiers , werd door de bemanning besloten het toestel achter te laten. Ze namen hun tas en jas en stegen bij ons in het vliegtuig , richting België , het was immers W.E. Hoe het met de mannen verlopen is die achter gebleven zijn , weet ik niet , maar ik denk dat ze hun W.E. niet meer gehaald hebben.

Foto : Een C119 en “Gerard” klaar voor het vertrek naar Corsica.

Gerard..

In de winter  was er een wederoproeping van het 4 Bon Commando in het Kamp van Elsenborn en wij namen deel aan deze oefening met het peloton 4’2.

Het was volop winter de wegen glad en zeer gevaarlijk. Het vroor bij nacht  tot –23 graden. De weder opgeroepen hadden geen aangepaste uitrusting voor deze slechte weer omstandigheden. Vele hadden vervroren voeten en werden ziek , de dokter werd er bij gehaald en de oefening werd stop gezet. Een aantal opgeroepen die zich op het terrein bevonden , waren al op eigen initiatief  , terug naar het kamp gekomen , ze wilden  in die omstandigheden niet meer meespelen.

Korte tijd nadien werd ik overgeplaatst naar de Staf Compagnie met als job “Chauffeur – Monitor”.

Foto : Let op de specifieke houding van de schutter , na de granaat in de loop te plaatsen van de mortier , moet hij de handen langs de loop naar onder brengen  en zich dan van het stuk weg draaien.

Wordt vervolgd.

Gerard

.

De mortier ploeg bestond uit een Stukoverste , richter , lader , chauffeur , en bevoorraders. Het peloton 4’2 bestond uit  4 ploegen en een schietbureel.

Voor de schietoefeningen gingen we naar het kamp van Elsenborn , daar oefenden we alle soorten schieten en met verschillende munitie. Het in stelling brengen van de mortier werd ook constant geoefend. De mortier bestond uit 3 delen de loop , de steun met richt instrumenten ,en de basis plaat die woog 75 kg.

Foto : bij ieder schot verdwijnt de basisplaat van de mortier dieper en dieper in de grond door de druk van de vertrekkende granaat. Na een tijd  is de aarde in de schoepen aan de onder zijde van de basisplaat zo hard als beton. Om de plaat zuiver te maken (zoals je ziet op de foto) moet men krabben met een pin om de aarde er uit te halen.

Foto: In Engeland worden deze Eretekens links gedragen.

Onze mortieren werden vervoerd met “Doodge Camionette” 4x4 en aanhangwagen van 1ton.Vroeger had ik als fuselier alles te voet moeten doe en nu werden we vervoerd dat was een groot verschil. De voertuigen waren nog van de WOII maar in goede staat en op het terrein waren ze met hun 4x4 systeem goed te gebruiken.

Foto : Een “Doodge Camionette” zoals door ons gebruikt.

Het was dagelijks oefenen , alles was nieuw en de job in het peloton mortieren was een spannend en boeiend verhaal. Het kader was  jong en had weinig ervaring , de wapens en de manier van werken  was onbekend voor ons. .We keken uit naar onze eerste schietoefeningen om de resultaten te zien van onze training.

Foto : De voorstelling van de mortierploeg 4”2.

De ANPCV is vandaag en morgen speciaal met zijn gedachte bij onze jongens in het buitenland.Vele "Oud Gediende" hebben wel eens Kerst en Nieuwjaar zonder de familie door gebracht ergens in het buitenland. De meeste stoere bonken laten daar niets van merken maar het doet wel een beetje pijn.
Gerard

.

Opeens werd er beslist om het Bataljon te versterken met een peloton “Mortieren 4”2 en een compagnie “A.T.K. – Anti Tank”. Ik werd aangeduid voor het peloton “Mortieren 4”2” als stuk overste.

Gerard.

Foto: mortier 4”2 opgesteld.

Wordt vervolgd.

5 december 2010 herdenking slachtoffers oorlog in Indochina (Frankrijk).
Gerard, aan het monument in Halluin bij de bloemenhulde.

Vervolg het verhaal van “Gerard”. Beroepsloopbaan.

 

Na mijn terug komst uit Afrika kreeg ik 12 dagen verlof en moest dan mijn éénheid terug vervoegen , namelijk het 2 Bon Commando in Flawinne. Ik was de enige van mijn vorige compagnie die kon bijtekenen . Mijn nieuwe Functie werd “Chauffeur” en ik moest zo snel mogelijk mijn rij brevet halen , om aan de slag te gaan. En zoals het bijna altijd was  “chauffeurs” te kort. We konden mee moeite stoppen en terug vertrekken en we mochten al mee met een Landrover en aanhangwagen op oefening. Een oefenning van twee weken in de Ardennen , bergop , bergaf , door alle terrein en we moesten onze plan trekken , wat we ook deden. Eens de oefening doorstaan waren volleerde “chauffeurs en konden alle opdrachten aan. Later kregen we ook het brevet van + 3.5 Ton.

Foto : “Gerard” met de jeep Landrover “Minerva”.

Gerard.

Wordt vervolgd.

.

..

Verzameling voor de afreis met de souveniers..

..

..

Foto: Uiters links geknield Ivan Heleven omgekomen in 1964 tijdens een oefening met de Compagnie ESR in Duitsland..