Naar de inhoud

GERDIBLOG

Kroniek van een 70 plusser
seniorennet.beseniorennet.be

Archief

Respect voor DOEL

Respect voor DOEL

 154427-472a331226e5a48fa8e001da67389fed.gif154427-86ccbd5e4010a97c1b062634ca8afcba.jpg

Met onze HBK-seniorenclub waren wij op uitstap naar Doel. Doel is gekend voor zijn kerncentrale die wij in de namiddag bezochten maar ook voor het dorpje aan de Schelde dat vecht tegen de economische beunhazen en politieke wolven die het dorpje van de kaart willen vegen.

De Antwerpse zeehaven kan niet groot genoeg zijn en voor een reusachtig project ligt het dorpje Doel in de weg. Zonder pardon moet het weg.

 

Wij hoorden de vroegere champetter Maurice Vergauwe die ons in het “Hooghuis” uit 1645, een monument waard, onderhield over het verleden en heden van deze polderstreek, het mooie, rustige en welvarend dorpje Doel . Je kan er (tot nog toe) wandelen langs de Scheldedijk met zijn op zondag uitvarende overzetboot. Ook de witte molen met restaurant aan de oever kan nog worden bezocht.

Het “Europa hotel” en een ander mooi restaurant zijn reeds opgesloten en wachten op hun sloping. Doel ligt als een oorlogsgebied met verlaten huizen goed voor krakers, vervallen en met bulldozers omvergeworpen woningen. Gans het dorpje moet weg om plaats te maken voor een immens Saeftingedok aan de Schelde. Wij zagen een straat met zwarte kruisen en er op de naam van het huis dat reeds was afgebroken of de bewoners die reeds verdwenen waren.

 

Bij een bezoek aan de parochiekerk met zijn mooi interieur waren wij onthutst dat ook dit zou worden weggemaaid. Nu nog is huwen daar paartjes uit de omgeving omwille van deze intieme sfeer. Rondom het kerkhof wachten de graven op Allerzielendag om met bloeùmen te worden getooid. Maar hoelang nog ? Zelfs de overledenen op dit kerkhof zullen niet met rust zullen gelaten worden en moeten opgegraven worden om te verhuizen om zoals hun nazaten ergens een asiel te krijgen.

 

Aan vensters hing er, als een cynische uitnodiging, affiches voor de opvoering van “Die Schöpfung” van Haydn in de nog onlangs gerestaureerde parochiekerk. Want dit dorpje met zijn nog 400 achtergebleven bewoners heeft nog steeds een bewonderenswaardige culturele agenda met soms heel wat opkomst zoals op de Doelse Feesten op 3 augustus met 10.000 mensen die waren afgezakt voor de Scheldewijding. Neen, al zou dit kunnen, de organisatoren van “Doel 2020” azen niet op ramptoerisme. Daarvoor hebben zij teveel respect voor hun dorp.

Zij propageren hun eis “ Stop de vernieling” met websites, uitgaven en lezingen,  affiches, pamfletten, flyers en…… een ware “dorpsdichter.:

 

Wij voelden een enorme sympathie voor de kranige verweerders van hun dorp, verenigd in een actiegroep “Doel 2020”die onverbeten strijden als Don Quichotte voor het behoud en het respect van hun dorp.

Méér info over Doel op:  www.doel2020.org

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 15:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Lang leve Lourdes

“Lang leve Lourdes” – Een kolderreportage.

”

Naar aanleiding van het Jubileumjaar te Lourdes  kreeg het bedevaartsoord in de pers , radio en televisie, een ruime en positieve belangstelling met passende interviews zoals op BRT2 in “Middagpost” van 18 tot 29 augustus.

Juist naar het hoogtpunt van Lourdes’ bedevaartseizoen toe, van 11 tot 15 augustus, verscheen in het Laatste Nieuws een platvloerse benadering van het “fenomeen en een van de meest bizarre momenten in Europa (sic) “ aan de hand van Marnix Peeters.

Het is onbegrijpelijk hoe de hoofdredactie van deze krant deze smalende, belachelijk makende en voor de duizenden zieken en gehandicapten vernederende artikelen heeft laten verschijnen.

 

Reporter Marnix Peeters is zogezegd voor een week op bedevaart geweest. Hoe kan iemand verslag uitbrengen over hoe gelovigen een bedevaart beleven als  het ongeloof, het cynisme en een vernederende houding tegenover de religie van je afdruipt in een koldertaal?

Zijn artikelen zijn getiteld in koeien van letters als: “ Lang leve Lourdes – Op naar Wonderland”– De BVBA wonderen en mirakels – Café in de vrome maagd”-  Met 25000 ondergronds- Waar ik op hoop : nieuwe banden “. Zij getuigen al van een antireligieuze demagogie.

Voor hem is niets zeker. Misschien was Bernadette ondervoed of zat ze niet goed in haar tienervel of was ze een schaapje kwijt gespeeld en zocht ze iets om thuis de aandacht af te leiden of vond ze gewoon prettig om even in de kijker te staan.

 

In zijn reportage gebruikt hij veelvuldig  dubieuze, vervormde en voor bedevaarders oneerbiedige uitdrukkingen zoals : “het pleintje voor de grot (het epicentrum van Lourdes) lijkt een beetje op de wei van Werchter Classic”. Met zijn fotograaf zit hij zich vrolijk te maken over zoveel “religieuze marketing” . Verder nog heeft hij het over een café “ De vrome maagd” (vertaling van La Sainte Vierge), maagdwaterflesjes,grotpaternosters, verschijningswekkers, Soubirouslepeltjes.een spaarkaart voor een betere plek in de hemel en “de peer in Rome” (Paus Benedictus).

 

Storend in zijn reportage is zijn kijk op zieken en gehandicapten in Lourdes alsof het debielen zijn die slaafs of willoos een ritueel volgen. “ Vanaf zes uur ’s morgens worden daar honderden rolstoelen en – bedden met soms doodzieke mensen aangerold, die dan in lange rijen door de nis (grot) worden geduwd” “ Het wemelt van  rolstoelen, trekkarretjes vol kreupelen en gehandicapten” - .

 

Neen niet alles is negatief.

Hij kan zich goed voorstellen dat er onder de 220 miljoen bezoekers in die 150 jaar er al eens 67 snel beter worden, soms onverklaarbaar en erg spectaculair, en zonder dat de Maagd er voor iets tussen zit.

Hij krijgt er een koude rug van als tijdens de kaarsjesprocessie als al die kaarsjes in de lucht gaan en uit alle kelen het “Ave Maria” dondert op de toon van “Zie ginds komt de stoomboot”,maar dat vindt hij ongepast.

De internationale Mis die hij vergelijkt met de openingsceremonie van de Olympische Spelen vindt hij mooi om mee te maken, de samenzang indrukwekkend, de stilte adembenemend maar de collecte met 300 “nonnetjes (?) met een koperen bus duurt wat te lang.

Zijn luisterbereidheid naar enkele getuigen zoals de jonge Daniel Vanden Brande met zijn ouders om te danken voor de genezing van zijn grootvader en Dokter Jan Verstrepen voor de genezing van zijn zoontje Kobe. - Zouden er dan toch meer dan 67 genezingen zijn? –

De kennismaking met Peter Gysbrechts, de meest onconventionele priester uit Vlaanderen met een parel van een CV die hem in pastoorstaal het “ont-moeten” te Lourdes uitlegde.

Zijn ontroering bij het antwoord van de zwaar gehandicapte Jurgen Van Acker  over wat hij van Lourdes verwachtte nl: “nieuwe banden”.

Wellicht bedoeld  als een kolderrepliek of misschien wel als “nieuwe relaties” – “nieuwe ontmoetingen” “ vriendschapsbanden”.

 

Want, na Lourdes worden er nog blijvende banden gesmeed.

 

Wellicht waren de vier dagen te Lourdes te kort en mist hij de genade van geloof en verdieping om de rijke pastorale betekenis van Lourdes te ontdekken: de bijbelse boodschap van Lourdes, de vele gebedsdiensten en rituelen als de sacramentsprocessie met ziekenzegening, de kruiswegoefening in de hoogte of langsheen de mooie nieuwe beelden in de weide, de inleving in de dienst van de baden, de biechtpraktijk, de aanbidding in de mooie aanbiddingkapel of de –tent.

 

Heeft hij weet van de duizenden gebedsintenties die er toekomen in de intentiekoffer aan de grot, per brief of internet ?Zijn lens kan niet gericht worden op het binnenste van elke bedevaarder, wat hem bezielt of  met welke wensen of dankbetuigingen  hij naar Maria komt.

 

Jammer voor het abonneegeld van Lourdesvrienden die dergelijke lectuur financieren.Misschien zijn er niet zoveel, want de kwaliteit van de krant bepaalt de kwaliteit van zijn lezers

 

 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 17:03 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Bezorgde luisterijd

Bezorgde luistertijd

 

Om mij mentaal voor te bereiden voor mijn dienstverlof in Lourdes was ik bezig met het inzien van mijn documentatie en archieven over Lourdes.

En wat vind ik daar?  In “Onder ons”, anno 1974 – periode dat ik brancardier was bij ziekenzorg – een gedicht van een ongekende dichter maar mij wel bekende Lourdesvriend m.n. Robrecht De Gersem.

Robrecht De Gersem is in de streek van Poperinge voor zijn vele streekactiviteiten niet onbekend en ook niet in Lourdes als coördinator van de Montfortbedevaarten.

 

Onderstaande tekst post misschien iIn deze vakantietijd dat velen  hun drukke agenda hebben opzij gelegd en meer aandacht hebben voor zichzelf  zodat zij geen tijd kunnen vrij  maken voor een andere, wellicht een eenzame.

 

JULLIE TIJD

 

Jullie

krijgen allemaal hetzelfde

aantal uren en minuten

tijd

afspraken, bezoekjes

bij familie, vrienden en geburen

feestjes

vergaderingen

zogezegde verplichtingen, relaties

met representatieve figuren.

 

Jullie

vragen allemaal hetzelfde

een aantal uren en minuten

tijd

geborgenheid, vriendschap

gelegenheid tot praten

dialoog

gedachtenwisseling

kontakten leggen met instanties

zonder eigen huis te kunnen verlaten.

 

Jullie

geven allemaal hetzelfde

aantal uren en minuten

een beetje tijd

een verre neef, een vroegere vriend,

een werkmakker, een invalied

zieken

gezonde mensen.

Waarom er niet aan denken.

Bezorgde luister-tijd vergeet Hij niet.

 

Robrecht De Gersem.

Op de foto: Robrecht tijdens een toespraak op de Diocesane Bijeenkomst van de Vrienden van Lourdes

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 16:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Lourdes en Guido Gezelle

LOURDES

 

Voor velen is de weg naar Lourdes hooge steden

een hoopverwekkend gaan, vol lof- dankgebeden

en ’t wederkeeren wordt door velen in hun  land

als of ’t een bruiloft waar’, gevierd ten allen kant.

 

Eilaas, zoo ging ik ook, vol hopende gepeinzen,

Om troost in mijn verdriet van hier naar Lourdes reizen

En ‘k wenschte al ’t gene God met Onze Lieve Vrouw,

 had best voor mijne ziel beschikt, dat “t wezen zou.

 

Triomph, het is gechied ! Geloofd zij God! Genezen

en mocht ik van de kwaal des lichaams wel niet wezen,

maar hooger giften gaf mij, op Maria’s woord,

die God, die altijd elk na zijn beliefte aanhoort.

 

‘k Genas van al ’t verdriet, van al de droeve plagen,

die velen nog na mij, die mensch zijn, zullen dragen.

‘k Genas, om nimmer meer te kranken en om blij

voor eeuwig God te zien, van zucht en tranen vrij !

 

Guido Gezelle

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 16:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Ingrid Betancourt in Lourdes

Door wie werd Ingrid Betancourt bevrijd ?

 

De Frans-colombiaanse Ingrid Betancourt, gewezen presidentskandidate in Colombia die door het Colombiaanse leger, na zes jaar gijzeling, bevrijd werd is op 4 juli in Parijs aangekomen en werd door de Franse president tot Ridder in het Erelegioen benoemd. Dat haalde fel de Franse en buitenlandse pers.

Vandaag verschijnt in De Standaard een artikel met bovenstaande foto waarbij gesuggereerd wordt dat president Sarkozy aan de basis zou liggen van de bevrijding van Betancourt  en uitgebuit wordt als een Frans succes,alias politicologe Schmidt.

Wat niet zozeer in de pers kwam is dat Ingrid Betancourt meent dat Maria, de moeder Gods, als bemiddelaarster voor haar bevrijding opgetreden heeft.

Betancourt dankte na haar vrijlating allereerst God en Maria en een week na haar benoeming door president Sarcozy is zij naar Lourdes getrokken om Maria te danken.

 Op 11 en 12 juli was zij in Lourdes in gezelschap van haar moeder en kinderen. Gehuld in de Mariale kleuren, wit en blauw en met de rozenkrans die zij tijdens haar gijzeling zelf gemaakt had bad zij voor de Grot dat ook de andere FARC-gijzelaars zouden vrijkomen. Haar zoon noemde de bevrijding een wonder.

  De Moeder Gods tijdens haar gijzeling was  een grote steun. Soms was de H.Maagd de enige persoon met wie zij kon praten. Bravo Maria !” verklaarde zij aan de krant La Croix.

De beroemde politica werd door Mgr. Perrier in het Heiligdom begeleid. Zij genoot een enorme belangstelling en werd door de bedevaarders op applaus begroet.

Klik op de foto om Radio Lourdes te beluisteren met de intenties van de Rozenkrans om 15u30

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Germain Dierynck om 09:24 Reageer op dit bericht Stuur door

nN het Odenwald/Duitsland


In het Odenwald.

 

Wij waren weer eens een weekje in het Odenwald (Dtsl), reeds meer dan dertig jaar keren wij er jaarlijks terug, naar dezelfde streek, dezelfde plaats, dezelfde mensen. Nog steeds vinden wij het een rustige mooie streek als een  overgang  van onze Ardennen, de Luxemburgse streek en het Zwarte Woud. Nog steeds zijn we begeesterd niet alleen door zijn lieftallige dorpjes en vakwerkhuizen in de steden maar ook door zijn religieuze pleisterplaatsen, mooie barokke kerken en restanten van vroegere kloosters, nog drukbezochte bedevaartkerken zoals Walldürn met de verering van het Heilig Bloed en het Franciscanenklooster Engelberg.

 

Op zondag rijden wij naar Engelberg. Daar zijn drie Eucharistievieringen met bomvolle kerk. Het gebeurt dat mensen daar in rij wachten om te biechten.Daar komen mensen nog met een dikke missaal naar de kerk. Tijdens de misviering zingen de Duitsers nog uit volle borst hun liturgische gezangen.

Wij maakten er een rondrit langs de vele “Bildstocks” met een kruisbeeld en het insigne van de H.Bloedviering in Walldürn of een Piëta in een nis of een muurschilderij met een Madonna en een religieuze tekst naar een of andere bedevaartplaats in het verre verleden.. Bij ons zou men zeggen “toeren tussen torens”. In dit deel van Duitsland toch kan men ervaren dat “ Waar men gaat langs Duitse wegen, komt men Maria tegen”.

Thuis gekomen voelt men zich een beetje in het “religieus arm geworden Vlaanderen”. Of… is het zo dat wanneer men een minderheidskerk geworden is de restanten vuriger en levendiger zijn ? Dan is er nog hoop op een kerk met Geest-drift.

Klik op foto voor méér.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door Germain Dierynck om 10:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Doen zoals Abraham

Een bedevaartreis...

Op weekend in de Veluwe vond ik in een kerk een prospectus van de "Broederschap van Kevelaer" uit Amersfoort met volgende tekst.

"Er zijn mensen die het leven vervelend vinden, saai. Iedere dag weer hetzelfde: boodschappen doen, naar school of naar je werk gaan. Er zit geen schot in, geen licht, geen lucht, geen ruimte. Altijd hetzelfde ritme: vervelend, niet sprankelend. Die verveling is voor sommige mensen dagelijks brood. dat zal niet veranderen zolang zij hardnekkig weigeren hun ogen en oren te openen; zolang zij niet verder kijken dan de buitenkant van het leven. Ze komen er niet uit zonder een goede keuze te maken; een keuze voor leven in ruimte en licht dat ons wordt aangeboden...

God wil ons wegvoeren uit dat saaie en vervelende bestaan. Hij opent ongekende vergezichten, een oase van groen, troost en toekomst als wij Gods aanbod aanvaarden.

Op bedevaart gaan is dan: loslaten waarin we vastzitten, nieuwe prioriteiten stellen.

Hij geeft richting zoals Hij met Araham deed. Abraham koos voor Gods woord, geloofde in diens belofte, verliet het saaie land en vond een nieuw land dat overvloeide van melk en honing.

Ook Maria liet zich leiden door Gods woord. " Mij geschiede naar Gods woord" sprak zij. Zij moest ook kiezen en werd Gods moeder. Wij vragen haar dat zij in ons leven meer ruimte, uitzicht, licht en troost mag brengen zodat ons leven een feest mag worden. Wij hopen dat U voor ruimte kiest en ook maakt en meegaat op bedevaart"

Tot zover deze tekst.

Vandaag begint de vakantie. Duizenden en tienduizenden vertrekken op reis. Wij genieten nog van onze korte bedevaartreis naar Kevelaer en hopen dat velen verkwikking vinden in een of ander bedevaartsoord; Lourdes, fatima, Compostella en andere waaronder ook Kevelaer..

Klik hier voor méér over Kevelaer.
http://www.pixagogo.be/9841784631

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Germain Dierynck om 18:14 Reageer op dit bericht Stuur door

Civitas Dei op expo 58

Expo 58- Civitas Dei


 

Ben, jij ook in de ban van Expo ’58 ? De pers, de televisie, de radio en talrijke reacties op blogs brengen diverse getuigenissen en verhalen over dit fenomeen.

Voor mij alleszins is de herinnering aan de Expo een zeer  nostalgisch gegeven.

 

Als werkzoekende na mijn studies kon ik aan de slag bij Civitas Dei op de expo. Via de sociale school was dit mij aangeboden. Men zocht gegadigden via de toen bestaande Centrale voor Katholieke Actie te Roeselare ( toen bekend als “het fabriekske” waar op initiatief van Kannunik Dubois men sociale werkers fabriceerde) en waarvan de school een soort addendum was.

Zo was ik  van 2 januari 1958  tewerk gesteld in dienst van Civitas Dei met een contract van bepaalde duur maar redelijk goed betaald ,zijnde tot 30 oktober 1958.

 

Mijn werk kaderde in de dienst “public relations “ en meer specifiek de publiciteit en propaganda voor het bezoeken van het paviljoen Civitas Dei met als doelgroep de scholen en jeugdbewegingen in Vlaanderen. Die werden intens bewerkt met propaganda, aanbevelingsbrieven, artikels in tijdschriften en zelfs voordrachten met dia's over de opbouw van de expo. Er werden reservaties bijgehouden voor hun bezoek waaronder het zelfbedieningsrestaurant met zijn 600 plaatsen, het auditorium, de kerk, de tentoonstellingen en zijn kunstwerken waaraan de toen bekende graficus Luc Verstraete uit Eeklo meewerkte. 

Vooral was het belangrijk dat scholen en verenigingen de weg vonden naar het restaurant en zodoende het ganse paviljoen bezochten. 15 miljoen bezoekers aan dit paviljoen maakten kennis met de christelijke visie en verkondiging in deze tijd. Bezieler van deze verkondiging was de gewezen missionaris en radiopater Jan Joos uit St.-Niklaas.

 

Ook waren er op het werk de contacten met de autocaruitbaters, reisagentschappen en reisleiders die dagreizen naar de expo organiseerden.

Hierdoor zelfs was er in onze winkel bij mij thuis, een plaatselijk agentschap waar men kon inschrijven om met een autocar van Gerard Lenoir uit Roeselare een dagreis naar de Expo mee te maken. Ik herinner mij nog dat ik buiten op de stoep een bord plaatste met reclame voor de expo en de afreis van de komende zondag.

 

Je zou kunnen zeggen dat ik “ voor de paus” werkte. Alhoewel naast de kerk een groot standbeeld stond van  Paus Pius XII  waren wij administratief ingeschreven bij  “ Reizen Wasteels” die aangesteld was als concessionaris voor het reis- en transportgedeelte, die ook de public relations en het transport van de buitenlandse bezoekers naar de expo beheerde.

Voor zijn administratie huurde Reizen Wasteels burelen in het Shell-gebouw naast het centraal station. Dit was zeer goed gelegen en van daar uit hadden wij met de tram naar de expo een goede verbinding. Voor onze bezoeken en trajecten naar de bouwwerf en later de expo-paviljoenen hadden wij een gratis reisabonnement op de tram en een inkomkaart voor de expo.Het hoeft niet gezegd dat deze veel gebruikt werden.

 

 Voor mijn verblijf huurde ik een studentenkamer in ST Joost ten Node samen met nog twee afgestudeerde maatschappelijke assistenten die ingeschreven waren in de Koloniale Hogeschool  te Brussel.
Op vrijdagavond ging ik op weekend naar huis. Binst de week ’s avonds had ik  tijd om “Brussel by night” te bezoeken en zocht ik contact met de “Vlaamse St.- Michielsclub” in Brussel. Als  jonge vurige Vlaming maakte ik kennis met het “Vlaams Jeugdkomitee voor de Wereldtentoonstelling” die zich verzette tegen de dreigende verfransing op de Expo en de Franstalig gezinde Commissaris ,baron Moens de Fernig, honend genoemd "baron faire nikske" .
Op heel wat gemeenten werden via de hoogstudentenbonden en Vlaamse verenigingen plaatselijke comités opgericht. Ook in mijn gemeente, te Geluwe, organiseerde ik zo een comité en werd voor een volle zaal een protestvergadering gehouden met als gastspreker… de jeugdige studentenleider Wilfried Martens.

Tevens hield ik mij ook bezig met de propaganda en administratie voor de Vlaamse zaak en voor een afgedwongen Vlaamse Dag op de expo.

 

 Naast al het mooie, het leerrijke en de vele expo belevenissen was het een welgevulde periode met heel wat ervaringen. Op 30 oktober was het ten einde Voor het personeel van Civitas Deie werd een groots en smakelijk afscheidsfeest gehouden in een restaurantboot op de Brusselse wateren.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

WEEK VAN DE VRIJWILLIGER

Week van de vrijwilliger

 

Gisteren waren wij te Merksem in de hotelschool “Stella Maris” voor onze jaarlijkse Algemene Vergadering van de HBK-seniorenclub, spontaan ontstaan onder collega’s oudgedienden van  de bank. Een zestal keren per jaar komen wij graag eens samen op uitnodiging voor een of andere activiteit door een of andere “ vrijwillige organisator”.

 

Vandaag lanceer ik nog een oproep om af te lezen tijdens de weekendmissen in de kerken van Roeselare  naar mogelijke deelnemers voor onze bedevaart naar Oostakker op 27 maart die zich kunnen inschrijven bij een van onze “vrijwillige ijveraars” van de Vrienden van Lourdes.

 

Morgen worden nog wat voorbereidingen getroffen voor een driedaagse religieus-culturele bedevaartreis naar Kevelaer in Duitsland. Met folders en affiches is de werving reeds ingezet.

 

Zondag trekken wij naar de Algemene Vergadering van de Belgische Hospitaliteit van O.L.Vrouw van Lourdes, een overkoepelende organisatie van 16 ziekenbedevaarten, sedert meer dan 75 jaar spontaan ontstaan en die zovele jaren verder onderlinge contacten onderhouden om de bedevaarten in dienst van de zieken goed te kunnen organiseren.

Dit,  dank zij wellicht meer dan duizend vrijwilligers: geneesheren, verpleegkundigen, brancardiers en helpsters, religieuzen en priesters, animatoren en organisatoren.

Straks worden de voorbereidingen getroffen en de taken verdeeld voor het komend bedevaartseizoen.

 

Al die bezigheden, al die drukte waarom ? Om mensen te plezieren, om zelf de vreugde te beleven en te vernemen dat anderen op een of andere manier er deugd van gehad hebben. Daarom is het van belang dat vrijwilligers dat eens ervaren, zo maar en niet alleen tijdens een jaarlijkse week van de vrijwilliger.

Dat ondervond ik toen ik volgend  relaas las van een van onze zieke bedevaarders:

 

Minder mobiel…. En toch een prachtige meibedevaart kunnen meemaken, dat kan echt.

Samen met de andere bedevaarders reisden we per TGV naar Lourdes, met een voorkeursbehandeling: liftbus, loopplank, met hulp en zonder zorg voor onze bagage. Alle vieringen kunnen meemaken, maar dan van op de eerste rij. Overal hadden wij voorrang, ook om verschillende malen in de grot te gaan. Zelfs naar Bartrès hebben ze ons meegenomen. Daar was ik voorheen nooit geweest.

Brancardiers uit Vlaanderen trokken de blauwe wagentjes met logodekzeil van de bedevaart overal waar het voor ons goed of nodig was. Lourdes is niet vlak en de grot ligt in het dal… en de Pius X-kerk nog lager.

Nette ruime luchtige twee- of meer persoonskamers met goede bedden, kasten, toiletruimtes op de kamer met eigen meegereisde verpleegsters en helpsters, die dit al jaren na elkaar doen. Dag en nacht waakten minstens twee engelbewaarders over ons. Op de gang was er een eigen eetzaaltje met mooi gedekte tafeltjes van 4 of 5 man. Onze meegereisde helpsters dienden ons lekker en ruim voldoende eten op.

In het Onthaalcentrum konden we echt ervaren wat belangloze inzet voor anderen kan betekenen. Daar hebben minder mobiele of zwakke mensen de voorrang en genieten van de voortdurende attentievolle en toch niet opdringerige aanwezigheid van gezonde en bekwame mensen. We waren bijna beschaamd dat ze ons zo verwendden.

 

Dank u vrijwillige verslaggeefster, een mooi compliment voor al onze vrijwilligers in deze week.

 

 

 

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 15:52 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

KORT VERBLIJF

Kort verblijf

 






 
Op 18 februari ll. overleed mijn schoonvader Gabriel Versavel, 105 jaar oud amper enkele weken en enkele maanden nadat de echtgenoten van twee kleindochters,45 jaar, zijn overleden. Meer dan dubbel zo oud,wat een verschil ! Toen hij , reeds terminaal ziek, het nieuws vernam merkte hij op "De mens mikt maar God beschikt". 
45 jaar en zelfs 105 jaar in een eeuwigheid waartoe de mens geroepen is , is voor iedereen een kort verblijf.

Het leven is een geschenk van God en dient te worden gekoesterd, geen buitensporigheden dus. Lang leven en gezond blijven is een bijzonder geschenk van God. Wij moeten Hem daarvoor dankbaar zijn.

In augustus zou hij 106 jaar worden, de oudste man van West-Vlaanderen. Nochtans had hij Dr. Lecompte niet geraadpleegd. Wel had hij zijn eigen methode; soberheid.

Toen een reporter, bij zijn eeuwfeest hem vroeg wat hij gedaan had om zo oud te worden en zo fris van geest te blijven gaf hij zijn inmiddels legendarische remedie:

 “ De kerk bekijken van binnen, de cafés van buiten en de vrouwen van ver”.

 Het leven moet beleefd worden, met volle teugen, intens, alles er uit halend wat men met zijn gaven en talenten vermag. 
Mijn schoonvader  had een goed gevuld leven. “Van werken ga je niet dood”. Toch moet men eens gaan als men u daarboven roept.

Nog tot op zijn sterfbed werd hij aangesproken als “Meester Versavel”. Gans het dorp kende hem zo en men sprak hem zo aan. Slechts  op 71 jaar is hij op pensioen gegaan en tot lang nadien kwamen oud leerlingen – hij had er meer dan tweeduizend  – hun goed of minder goed rapport tonen of zijn raad vragen.

Zijn stokpaardje was het hoofdrekenen en de geheugentraining. Tot kort voor zijn overlijden kon hij met een verbazend gemak grote getallen vermenigvuldigen en kon hij nog hele verzen uit zijn schooltijd opzeggen. Hij had een hekel aan die rekenmachientjes, de afschaffing van het leren van de catechismus of het memoriseren van gedichten.

Hij was ook een man van het buitenschools onderricht, gaf voor honderden landbouwers uit het omliggende landbouwcursus en voor verenigingen talrijke voordrachten over het telen en het gebruik van kruiden.
Zijn spreuk was: “ Er bestaat een kruid voor ieder kwaal in nood, alleen niet voor de dood ” en “Maak van uw maag geen apothekerswinkel”.


Naast zijn kennis voor de kruiden had hij een speciale intuïtie, zelfs een soort helderziendheid als een zesde zintuig. Hij hanteerde als hobby de pendelroede, zelfs werd het bijna een bijberoep want bij honderden of wellicht meer dan duizend mensen was hij geroepen: landbouwers voor het zoeken van water bij het steken van een boorput, mensen met klachten over schadelijke stralingen, gevallen van verloren voorwerpen.

Als een boerin wat argwanend was zegde hij waar in huis er geld of juwelen waren of waar ze een of andere kwaal had..

 

Geboren in 1902 heeft hij als jongen de eerste oorlog gekend en de vlucht voor de Duitsers meegemaakt. Hij is als een van de eerste na de oorlog en de wrede slag van Passendale teruggekeerd naar zijn totaal verwoeste dorp. Over de oorlog heeft hij heel wat opgezocht, schreef er twee boeken over naast een boek over het sociaal-culturele leven op zijn dorp; “Passendaalse Herinneringen”.
Op TV was hij meermaals een getuige van de gruwelijke oorlog in zijn streek en mensen op de vlucht. De indrukken van deze oorlog en ook de tweede hebben hem blijven vervolgen.Toen  hij in het rusthuis begon verward geraken spookten de beelden in zijn hoofd en vertoefde hij als in die oorlogstijd.

 

Op taalgebied leverde hij bijdragen over spreuken, Vlaamse gezegden en het dialect. Hij schreef heel wat heemkundige bijdragen in tijdschriften en stond aan de wieg van de kaasstoet in Passendale.
Gans zijn leven was hij  in allerlei plaatselijke verenigingen en initiatieven betrokken waaronder secretaris van het Davidsfonds. Zo was hij ook 75 jaar lid van de fanfare waarvan 40 jaar alss spelend lid en later als bestuurslid.
Op zijn 70 jaar glijdde hij op de speelplaats van school nog met zijn leerlingen op de glijbaan en op zijn 100 jaar stapte hij nog mee achteraan de fanfare en op maat van zijn huis naar de kerk en van de kerk naar de feestzaal waar hij voor de vuist een lange levendige redevoering gaf .
Hij was niet alleen een dorpsfiguur maar zelfs een wat fanatieke Passendalenaar die het moeilijk kon slikken dat Passendale nu Zonnebeke was geworden.

 

Het was zijn wens zolang mogelijk in zijn eigen vertrouwd huis te blijven wonen.

Toen hij met Kerstmis ziek gevallen is en in het ziekenhuis belandde werd hij na enkele weken weggestuurd omdat hij geen verpleging meer nodig had. Met de meeste moeite werd een Rust en verzorgingstehuis gevonden. " Er was nergens geen plaats in de herberg" voor een 105jarige. Toch nog verkreeg hij een  “kort verblijf” van maximum 8 weken” in het RVT te Moorslede. Op de laatste dag van zijn “kort verblijf” is hij rustig in zijn slaap overleden.

Wellicht zou zijn lang verblijf op aarde te lang geworden zijn voor de opvang en verzorging als hoogbejaarde.

 

Ik kreeg de raad nu reeds een kamer te bespreken in een of ander rusthuis. Want te Roeselare zou er een wachtlijst zijn van 800 ingeschrevenen terwijl  jaarlijks maar 100 plaatsen vrij komen. Dus moet ik nog acht jaar in rij staan tegen dat zo ver komt.

Wie niet op een wachtlijst staat en dringend in een instelling bejaardenhulp nodig heeft zou best maar rekenen op een “kort verblijf” op deze aarde.


Klik op de foto voor artikel in Het Nieuwsblad

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door Germain Dierynck om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van GERDIBLOG

↑ Terug naar de berichten