Een bedevaart doe je niet zomaar. Het gaat om een belangrijk gebeuren,een moment van nadenken over de eigen situatie, over de relatie met God en met de medemensen.

De tocht zelf vraagt een zekere tijd en ook inspanning. Dit is niet onbelangrijk De weg naar een bedevaartplaats kan aangenaam en vreugdevol zijn, toch is het geen plezierreis. Onze inzet is een symbool van onze liefde.

In het pelgrimsoord zelf moeten er minstens drie dingen gebeuren.

1.Eerst en vooral het inspreken van onze gevoelens, onze intenties kenbaar maken Dit gebed staat centraal.

2.Elke bedevaartplaats heeft haar eigen gebruiken. Dikwijls is er een kleine route te volgen, een passage door de grot of rond het altaar, een ommegang langs kleine kapelletjes, een kruisweg…

3.Tenslotte willen we onze aanwezigheid nog wat bestendigen. We ontsteken een kaars, we geven geld om een H.Mis op te dragen. Met dank en vertrouwen nemen we afscheid.

Elke bedevaart eindigt een beetje feestelijk. Dat is een aloude gewoonte dat we niet moeten overslaan. Op veel plaatsen is er een café bij de hand om de emoties weg te spoelen. Een tas koffie met en wafel of zo iets, samen met andere bedevaarders Of alleen thuis komen en daar nog eens van genieten. Het hoort er bij.

Naar een tekst van Mgr. Roger Vangheluwe in “Kerk en Leven”

Vrijdag.
Onze eerste dag te Lourdes begint met een mis aan de Grot. Steeds een intieme gebeurtenis.

Twee weken per jaar ben ik er dag in dag uit aanwezig als verantwoordelijke voor de ordedienst. Het is alsof je er thuis komt.

Voor de mis zorg ik dat minder mobile mensen er een voorbehouden plaatsje krijgen.

Na de mis komt Kan.P. Depuydt uit Brugge voor de zieken en conferentie geven over het jaarthema te Lourdes “Komt allen tot Mij die belast en beladen zijt”. Een deel van die conferentie had hij al gegeven in februari te Roeselare ,op de trekking van de “Lourdesbeurzen”.De kanunnik, zo pas “erekapelaan” van Lourdes benoemd om zijn bedevaartverdiensten is een uitzonderlijke kenner en verteller van het Lourdesgebeuren.

’s Namiddags organiseerde aalmoezenier Guid Debonnet de Kruisweg voor zieken en begeleiders. Voor mensen in de ziekendienst is de 5^e statie een zinvol gegeven:“ Simon van Cyrene helpt Jezus’ Kruis dragen”.
De begeleidende tekst luidt: “Helpen doe je niet alleen met handen. Het begint bij ziende ogen en hiorende oren. Een kruis draag je niet alleen. Je hebt partners nodig, medemensen die schragen wat je hart en je schouders bezwaart. Samen met al wie uitziet naar onze hulp en rekent op onze nabijheid, bidden wij.”