“Lucske”

Met negen vrienden van de Meibedevaart waren wij gisteren in Koksijde  te gast bij de zussen van “LucskeVandamme”: E.H.Ivo Vandenbulcke, Raymond en Trees François, Omer en Christiane Buyse ,de Zrs. Harlindis en Françoise en Germain en Mia.

Het was een uitnodiging van Thérèse, Mariette en Bernadette  Vandamme als blijk van dankbaarheid en genegenheid jegens ons om het gezelschap dat Lucske te Lourdes mocht ondervinden. Wij hadden als attentie een mooi ingekaderde pasteltekening van Lucske mee die Omer gemaakt had met een passend gedicht erbij ( zie verder).

Lucske was een zwaar autistisch mongooltje.Steeds tevreden, licht monkelend en soms schalks, een schat om van te houden, een voorbeeld dat psychisch zwaar gehandicapten nog heel wat liefde en genegenheid kunnen tonen. Voor de familie en de zorgenverstrekkers zijn zij een bron van verbondenheid, aanhankelijkheid en liefde.

Gans zijn leven hebben zijn drie zussen na het overlijden van ma voor hem gezorgd, hem nooit alleen gelaten, hem vertroeteld als “onze lieve jongen”, “onze lieve schat”, “ons manneke”. Nu nog steeds ruim twee jaar na zijn overlijden spreken zij zo over en met hem, betrekken zij hem in het huiselijk gebeuren, hangen en staan er tientallen foto’s in de woonkamer en is zijn slaapkamer waar hij is gestorven, getooid met allerlei herinneringen en souvenirs,  intact gebleven alsof hij nog bij hen is.

Boven zijn bed hangt nog zijn “diploma van allerliefste vriend” die ik had gemaakt n.a.v. zijn 60^e verjaardag. Op 62 jaar is hij overleden na een maandenlange aftakeling. Met zes brancardiers uit de Meibedevaart hebben wij “Lucske” voor een laatste keer de kerk binnengedragen en naar zijn laatste rustplaats vergezeld. De familie Vandamme heeft dit een mooi gebaar gevonden voor Lucske die tientallen jaren zo graag naar Lourdes meeging. Het was zijn uitverkoren reisbestemming. Hij was er met zijn strandstoel bij de hand om aan de Grot of in de vieringen vooraan te zitten bij zijn zorgende zussen.

Die genegenheid, die sterke verbondenheid, die liefdevolle zorg van die zussen is onvoorstelbaar en diep ontroerend. Voor Lucske’s vrienden kunnen zij nooit gul genoeg zijn. De gastvrijheid bij het bezoek was dan ook bijzonder overvloedig met ijs en appeltaart, koffie en toebehoorten, apéritief met hapjes, koude visschotel en wijnen en om de putjes te vullen… nog een fruitcocktail.

Er werd gekeken naar de videoreportages van Lucske’s beste dagen: zijn 50^e verjaardagsfeest  als ware het een bruiloft waar hij zich “de koning te rijk voelde” bij het openen van de pakjes, met volle teugen genoot van zijn lievelingsmuziek en de vele klinkende zoentjes die hij mocht ontvangen. Er was de passage van zijn geliefde Lourdesreizen met de winkel waar hij steeds zijn eau-de-cologne kocht en nu nog steeds bewaard is in zijn kast. Wij zagen hem met zijn strandstoel aan het strand en..te Lourdes.

Het was een mooie namiddag met flink wat gebabbel en het voornemen om volgend jaar samen naar Lourdes te gaan en aan te zitten in hetzelfde hotel aan dezelfde tafel, om te Lourdes “Lucske” bij ons te voelen.

Wat kan Lourdes wonderen verrichten en hoe maakt Maria het kleine dingen en mensen groots !

Vaarwel Lucske

Het was niet met de trein

Dat je vertrok

Dat wuiven doet zo  kort

Het was met de boot

Die naar de einder voer

De einder en die stip

Gaan niet verloren

Mijn ogen blijven

er  naar wuiven

Ik weet je in die bogen

Die een zijn met de zee

Omdat de zee

Een zee maakt van lucht

Daar moet het ergens zijn

Dat je naar toe voer

Ver weg

Zeer ver

Maar door de zee

Weer naar me toe gerold….

Lieve Van Damme

Bij Koningin Paola

Op 20 februari 2005 was er te Banneux de viering “75 jaar Belgische Hospitaliteit O.L.V.van Lourdes”. Sedert 1960 staat deze vereniging onder de hoge bescherming van prinses Paola, nu Koningin van België.In die hoedanigheid was zij uitgenodigd op de jubileumviering maar kon er niet aanwezig zijn. Evenwel zou het Bestuur van de Hospitaliteit eens op audiëntie worden ontvangen.

De vijf leden van het Dagelijks Bestuur: Mgr.Roger Vangheluwe, Voorzitter Jacques Bosteels, de ondervoorzitters Mw. Monique Macquet voor de franstaligen en Germain Dierynck voor de Nederlandstaligen met de secretaris Vincent de Hemptine werden op 20 juni op het Paleis te Laken ontvangen.

Te 15u20 stonden wij met de wagen voor de poort van het kasteel. Eén van de vier rijkswachters noteerde onze identiteit voor de poort openging en wij met onze wagen de brede kasseiweg naar het kasteel mochten oprijden. In de hall wachtten drie huisbewaarders en de persoonlijke secretaresse van de koningin ons op om ons binnen te laten. In het ruime en mooie ontvangstsalon wachtten wij nog even tot de koningin binnenkwam en wij door de hofdame werden voorgesteld.

De koningin nodigde ons uit in een halfrond plaats te nemen. Er werd ons water, frisdrank of koffie aangeboden met een belegd broodje of koekje.

Mgr. De bisschop gaf een korte inleiding.Na een voorstelling van de vereniging met zijn werking en doel door de voorzitter werd met de koningin verder nagepraat. De structuur werd uitgelegd van de Belgische Hospitaliteit als onderdeel van de Hospitaliteit van Lourdes en als dusdanig ook rechtstreeks geaffilieerd met de bisschop van Lourdes. De Belgische Hospitaliteit overkoepelt de 16 aangesloten ziekenbedevaarten in Belgïë zijnde de diocesane bedevaarten, specifieke internationale bedevaarten zoals de polios en kankerpatienten, bedevaarten van de sociale organisaties zoals ziekenzorg en Boerenbond.

De Belgische Hospitaliteit heeft als doel de cohesie en samenwerking te bevorderen en de oplossing van gemeenschappelijke problemen te bevorderen.

De koningin was ook geïnteresseerd in de aantallen bedevaarders en zieken die jaarlijks naar Lourdes trekken.

Over de specifieke problemen om met zieken naar Lourdes te reizen werd met de Koningin uitvoering gesproken want zij had daar aandacht voor. Vooral het probleem van het treinvervoer naar Lourdes per TGV werd naar voren geschoven met de moeilijkheden bij de Franse spoorwegen om voldoende chartertreinen te bekomen, aangepaste uurregeling en betaalbare prijzen.

Wij vertelden haar ook over het probleem voor het vinden van voldoende vrijwilligers om de zieken te begeleiden en bij te dragen in de reis- en verblijfskosten. De koningin zelf bracht het financieel aspect ter sprake. Al deze afzonderlijke bedevaart-organisaties dienen zich zelf te bedruipen om de meerkost van een ziekendienst te betalen en dit door een berekening in de prijs van de gezonden, door  bijdragen en giften. Zelfs spoorde de koningin ons aan tot een grote benefietactie. Niet in het minst konden wij interpreteren dat zij waar zij kon ons moreel en relationeel zou steunen.

De audiëntie nam een klein uur in beslag. Er werd nog een groepsfoto genomen voor de grote rustieke schouw met een dank- en afscheidswoord van Mgr.

Voor de Belgische Hospitaliteit was dit bezoek een hoopvolle namiddag. Wij hadden kennis gemaakt met een eenvoudige, luisterende koningin bij wie wij haar sympathie voor onze werking hadden ondervonden.

Van uit dit deugddoend fris kasteel reden wij weg door de zengende hitte, buiten 33 graden en in de wagen 45 graden. Wij kwamen opgewarmd thuis om straks na het bedevaartseizoen verder te werken.