Weekend van den IJzer
Als één van de tienduizend deelnemers aan de vierdaagse van de IJzer genoot ik op zaterdag van de zon, de prachtige natuur in het Westvlaamse heuvelland en een fier groepsgevoel deel te nemen aan deze manifestatie.
De vierdaagse van de IJzer is niet alleen een sportief gebeuren en voor sommigen waartoe ik behoor een test voor mijn conditie. Het is vooral een collectieve beleving van een memoriaal aan diegenen die voor de vrede gesneuveld zijn. Zo was dit tijdens het moment van bezinning op de kerkhof te Kemmel waar meer dan elfhonderd Engelse en Ierse soldaten ver van hun vaderland begraven liggen en tijdens de "Last Post" aan de Menenpoort te Ieper.
Het was een waardige voorbereiding voor de IJzerbedevaart van ’s anderendaags met bovenop de IJzertoren de slogan “Nooit meer oorlog”.
De ijzerbedevaart, dit jaarwas, sinds vele jaren één van de mooiste en intiemste plechtigheden. Nu iedereen een zitplaatsje had was het rustig en stil zodat de plechtige Eucharistieviering stemmingsvol kon bijgewoond worden.
Het ludiek karakter van het optreden van de spraakimitator Dirk Denoyelle viel in de smaak en lachend werd het toch maar eens gezegd.
In de namiddag moest ik “full-speed” naar een bijeenkomstje met vrienden uit onze Lourdes- ziekendienst. Na de koffie en de kippenbelletjes op de BBQ voelde ik mij nog steeds op ijzerbedevaart zodat wij bij menig glaasje Franse Merlot met enkele gelijkgestemde vrienden een “Vlaamse Cantus” hielden waarbij heel het repertorium uit volle borst de lucht in ging.
Ik waande mij weer als dertig jaar geleden in een van de café’s op de markt te Diksmuide.
Was het maar waar !
