Vrienden van de poëzie

“ Dag vrienden van de poëzie, ik breng u een mooi stukje poëzie”  zou de komiekWim Helsen ( zie foto) uit “Man bijt hond” zeggen.

Ik zie die kerel graag opkomen op het einde van “Man bijt hond”die telkens voor de vrienden van de poëzie een gedicht komt voorlezen. Niet dat ik steeds zo enthousiast ben voor de gebrachte verzen maar wel voor de originaliteit van zijn acteren; zijn gebaren, zijn mimiek, zijn manier van opkomen en verdwijnen en zijn gezegden.

Novembermaand is een herdenkingsmaand waarin wij wel eens mijmeren over de broosheid van ons bestaan en diegenen herdenken die ons hebben verlaten en ons iets of soms veel hebben goed gedaan..

Daarom wil ik een vriend van de poëzie zijn in deze novembermaand en een gedicht brengen van een zieke en inmiddels overleden Lourdesvriend en poëzievriend en fijn mens:: Aimé Vertriest, uit Nevele.

Zijn dichtbundel, geschreven in de wetenschap van zijn heengaan, was getiteld “Dit is mijn afscheid niet…”

UITVAART

Wie zal mij dragen over ’t land,

Straks komt de avond,

Draalt de morgen.

Wie zal mij dragen door de wind,

Straks in de luwte

Van uw zegen.

Wie zal mij dragen in de mist,

Straks onherkenbaar

In de nevel.

Ik wil graag sterven in de zon,

Met zomer en veel regen:

Dan ligt de aarde warm en vol

Verwachting naar het oogsten.

Ik wil graag sterven met veel licht

En vogels die luid fluiten:

De vruchten rijpend zoet en rood,

Met kersensap en druiven.

Dank u Aimé Vertriest voor dit mooie gedicht en voor de familie die dit bundel na zijn dood heeft uitgegeven.