Over 'œlust en leed'
Ik las volgend gedicht van een mij onbekende poëet
Henne! Gij die daar loopt op het stroppelveld,
Hèt er joen nooit iemand verteld
Da veele van joen rasgenoten,
In kotjes zitten opgesloten
Waar da’ ze nooit de zunne zien !
Henne, Hoorde je nooit zeggen van etwien,
Da’ zieder daar, om zo te zeggen,
Maar d’juuste zitten om te leggen !
Gie loopt daar nu ol kakelen rond,
En pekt en scharrelt in de grond,
En stekt ’n tetting of ’n slekke…
Je legt joen ei waar da’ ’t joen past,
In ’t hooi, op ’t dilt of op de ast,
Etwaar op ’n verloren plekke…!
Je hoort den hane geerne kraaien,
Je gaat er zelve rond gaan draaien…!
En bovendien, is ’t wel geweten,
Van ols ’n kikt je zijt gezeten
Om van z’n lusten te genieten…
Maar, hoe dat ’t met d’andere hennen gaat
In wat hulderen lust bestaat,
’t is te verstaan, gie weet van nieten…
Zo is het ook in ’t menschenleven,
Den eenen is ’t geluk in d’hand gegeven.
Den anderen kent tegenslagen en verdriet,
Maar den eersten voelt het zeer
Van den anderen niet…!