Archief

 

Als ik ’s morgens aan de ontbijttafel mijn laatste hap binnen heb doorloop ik even de krant:

de grote koppen over de bijzonderste artikels, de columns die mij aanspreken, meer en meer de overlijdensberichten of er geen bekende namen voorkomen ( bizarre bezigheid) en de … reclameaanbiedingen met “extraatjes” of  “gratis bonnen”.

Het verzilveren van die bonnetjes of een reclamekoop is anderzijds niet zo rendabel. Soms moet ik ervoor wat uit mijn weg rijden of is het gekochte niet steeds “al koek en ei”. Maar het pleziert mij om van iets, hoe gering ook, te kunnen profiteren. Publiciteitsmensen weten dat ik daarin niet alleen ben.

Vandaag kan je bij Euro Millions  146 miljoen rijker worden. Je hoeft alleen maar de juiste zeven cijfers in volgorde aan te kruisen maar………  die kans is slechts één op miljoenen en miljoenen mogelijkheden. Dát zie ik niet zitten.

 

De kans krijgen om er eens van te profiteren een reis naar Lourdes te ondernemen kan nu nog.

Je hoeft geen cijfercombinatie te raden, geen bonnetje te knippen, zelfs je niet te verplaatsen.

Dezer dagen komen de laatste lidkaarten binnen van de “Vrienden van Lourdes”.

De drieduizend worden bereikt en er komen er nog méér. Onder die lidkaarten worden op 12 februari minimum 35 Lourdesbeurzen ter waarde van 400 euro uitgeloot. Dit is één kans op min dan honderd !

Vrienden van Lourdes uit Roeselare en verre omstreken, het is nu de tijd om uw kans te grijpen. Per 4 euro dat je stort op de rekening 880-4652731-76 van de Vrienden van Lourdes kan je deelnemen en misschien wel winnen. En heb je gewonnen zonder dat die beurs zelf gebruikt, kan je een familielid, vriend of onfortuinlijke kennis  er mee plezieren.

Profiteer er van en zie onze website www.lourdesvrienden.be

Het begint weer.

 

Het kerststalletje met de herders en de drie koningen gaat weer voor een jaar op zolder en straks ga ik met de lege flessen naar de container. Zondag hebben we nog late nieuwjaarders aan tafel die de restanten van vorige menu’s die op asiel in de diepvries lagen zullen voorgeschoteld krijgen.

 

De dagen beginnen weer normaal te lopen. Het grote werk om Kerst- en Nieuwjaarswensen te zenden is voorbij. De lading enveloppen die de postbode binnenwerpt geraakt zeer uitgedund op enkele laatkomers na. We kunnen nu beter deze zien met een “ruitje” waarvan we al op voorhand weten dat ze onze geldbeugel plunderen die met al die nieuwjaarscadeautjes zo uitgedund is.

Met de E-kaarten die per computer verstuurd worden en waaraan ik mij ook bezondigd heb zou je denken dat de briefdragers of draagsters er niet meer krom van lopen nochtans is het ver over de middag als hij bij ons arriveert.

Zouden er toch nog mensen zijn die een fles staan hebben met nog een druppel er in of is moeten ze nu zo sleuren aan de soldenreclames ?

 

Het verenigingsleven begint weer op zijn toeren te draaien.

Vandaag gaat het krantje van de seniorenclub naar de post met een uitnodiging voor onze 6^e kegeldag in Antwerpen en een leuk verslag over onze quiznamiddag van november, morgen is er een nieuwjaarsbijeenkomst van het Diocesaan Comité, overmorgen Bureau van de seniorenclub in Turnhout en over-overmorgen Raad van de Belgische Hospitaliteit te Brussel.

Leve het seniorenticket van de Belgische Spoorwegen !

Met een nieuwjaarsbrief heb ik de 75 ijveraars van de Vrienden van Lourdes aangepord om tegen het eind van de maand hun verkochte lidkaarten binnen te brengen. De trekking van de Lourdesbeurzen op 12 februari is geregeld waarbij naast een optreden van het zangkoor uit Ardooie een Lourdesquiz voorzien wordt. Affiches zijn verspreid en de lokale pers ingelicht.

 

We zijn blij dat we nog leven en vooral gezond leven. Er wordt zoveel gezondheid gewenst en op de gezondheid geklonken in die dagen. Meer en meer echter in onze omgeving moeten wij wensen met “een goe beternisse!”.

De Gust ging in de kliniek zijn cafémaat bezoeken om te nieuwjaren en vroeg naar de staat van de laatste doktersconsultatie. “ Och, zei Kamiel, ’t is het een het ander. Er zitten stenen in mijn nieren, te veel kalk in mijn bloed en water in mijn knieën. Wat moeten ze daarmee doen ?”. “ Dat is niet moeilijk, antwoordde Kamiel, dat ze er beetje cement bij doen om er uw duivenkot mee te metsen”.

Dit is geen afscheid…

 

2005 is naar de maan…

 

Vóór Kestmis kreeg ik van de postbode onverwacht een pakje toegezonden. Het was een mooi verzenboek van  de overleden Aimé Verthriest met de veelzeggende titel “Dit is mijn afscheid niet”. Wellicht werd het mij toegestuurd uit een onvermoede genegenheid als metgezel op Lourdesbedevaart.

 

Vandaag zijn wij Oudejaar en in dit verzenboek lees ik volgend gedicht:

 

Oudejaar.

 

Ik wilde lui zijn

op vandaag en ’t oude

jaar wat rekken.

Misschien dat ik daarom

ben opgestaan, zo vroeg,

om zalig niets te doen

dan ogen toe

en paternosters kralen.

Het ging zo haastig

vlug, van goed en minder:

uren, ongeremd de dagen,

nachten, weken, maanden:

een jaar is om, de tijd

verleden en handenvol:

gevoelens, hoop, verlangen,

wensgebeden.

Vandaag, één dag nog rest:

ik bid U wel veel mooie

nieuwe dagen:

kijk Nieuwjaar wenkt:

straks

nieuw: de Lente

Zomer,

Herfst en

Winter

In December.

 

 

Morgen gaat 2005 voorbij. Mensen hebben de tijd gemaakt en  in minuten, uren, dagen, maanden, jaren verdeeld alsof men die wou klasseren. Om het te vergeten ? Of om die voor de geschiedenis te bewaren ?

Een verleden tijd is geen afscheid:
“In het verleden ligt het heden, in het nu wat komen zal.”

Eigenlijk nemen wij dus geen afscheid van het verlopen jaar. Onze ervaringen, belevenissen, het goede en minder goede van het jaar zal nog nawerken, zal er nog zijn.

 

Afscheid nemen is er niet meer “zijn”. Dit "zijn" kan bestaan in tijd, ruimte en gedachten. Het is er steeds in afwezigheid van het "niet-zijn". Als gelovige geloven wij in een absolute zijn, een eeuwig zijn, weg van alle leegte, alle gemis, alle niet-zijn. Het niet-zijn dat het negatieve is in ons bestaan: het kwade, slechte, lelijke, ongezonde.
Wij geloven dat de dood niet verdwijnt in het niet-zijn, daarom willen wij dat de doden blijven leven. Van een afgestorvene nemen wij geen afscheid.

 

Aimé was in mei laatstleden nog met ons op bedevaart naar Lourdes. Hij is overleden in het U.Z.te Gent op 16 november. De begrafenismis ging door in de kapel van het U.Z. in alle intimiteit. Zijn lichaam werd ter beschikking gesteld van de wetenschap…. Hij wou het afstaan voor het goede doel.

 

In het voorwoord schreef zijn familie: “Vake heeft vroeger in zijn actieve periode nooit de tijd gevonden om gedichten te schrijven. De poëzie stond zelfs een eindje van zijn dagelijks werk verwijderd. Maar toen zijn ziekte zijn toekomst bepaalde, wilde hij met deze woorden en gedachten verder leven. Hij die zovele huizen heeft gebouwd voor anderen, wilde zelf in deze woorden thuis zijn en wonen. Ze zijn zo breed als zijn hart en zo wijd als zijn ziel. In de ruimte van zijn woorden ontmoeten wij een lieve goede mens die met een diep gevoel zijn boodschap uitspreekt.”

De opbrengst van het boek, gespijsd door vrijwillige bijdragen, gaat naar  de VZW “A.L.S” die hij omwille van de steun en de hulp bij zijn ziekte diep genegen was.

 

Ook wij mochten te Lourdes die goedheid in die prachtmens ervaren en was hij weer een getuigenis welke prachtmensen wij ontmoeten onder de zieken die met ons op bedevaart zijn.

Ik meende dat dit heengaan van Aimé niet onopgemerkt mocht blijven en stuurde per mail een herinneringstekst naar onze mensen van de bedevaartziekendienst met een gedicht hoe Aimé de nabijheid van een ziekengeleiding te Lourdes ervaren had..

 

Een verpleger antwoordde mij op ludieke wijze:

“ Bedankt voor al het Lourdesnieuws dat je mij regelmatig toestuurt. Ja..., ik moet zeggen meestal is het wel ergens slecht nieuws; maar goed ik ben toch blij om het te vernemen.

Hopelijk zien we elkaar in goede gezondheid terug ergens in Lourdes. En als we toevallig minder gezond zouden zijn, wat natuurlijk bijna onmogelijk is, kunnen we nog altijd rekenen op het wonder van  Lourdes hé.

Na al hetgeen jullie beiden reeds voor en omwille van Lourdes gedaan hebben, zou dat van nu af wel eens mogen he....? (hahaha).

Het ga jullie goed en hopelijk tot algauw!”

 

Zo zie je maar. Door deze nieuwe “sociale sofware” via internet, e-post en het bloggen blijven mensen niet zo afgescheiden maar meer verbonden. Verbondenheid, dit is geen afscheid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan al mijn lezers wens ik een zalige  hoogdag met een vreugdevol kerstfeest

Gelukkig nieuwjaar !

 

Beste mensen,

’t is were zoverre

de deure van 2006 stoat ip een gerre

 

een hèèl nieuw  joar

voar te leven met malkoar,

liefde in ’t gezin tussen de vint en de vrouwe

en is ter ol een kèr mizerie of boel

smiet met gèn meubels moar zet j’ip een stoel

en lat het moar overwoaien, da rottig gevoel

want oe dajje ’t ook kèèrt

od oe dajje ’t ook droait

’t is dedju stille woar dat ’t nooit een kèr woait

zie je momenteel nog nie van stroate

gèn paniek, ’t is ip da vlak noois nie te loate

want wa zeggen ol die tupperwaredemonstranten

oen ze geconfronteerd worden met under klanten

“ een dikke, een kromme, een schele of een dulle,

ip ioeder potje past er een ulle”

allè

ol ’t beste voer 2006

giet nu mor ollemolle

een glas champagne in junder liere.

 

Eern Brugs stadsdichter Urbain Alpain

Powerpointvoorstelling over Lourdes

 

Ten gerieve van de afdelingen bij de “Vrienden van Lourdes” en andere belangstellenden werd een reeks van 49 dia’s op powerpoint geplaatst met als théma: “Lourdes beleven in zijn symbolen en rituelen”.

De voorstelling met Marialiederen toont de boodschap die Lourdes brengt in  afbeeldingen, glasramen , sfeertaferelen en heiligenbeelden uit het Heiligdom Lourdes nl. een rotsvast geloof, ons leven als een pelgrimstocht, de bron als teken van reiniging, de universele Kerk in de massa, de stad van het Licht in de wereld, de innerlijke genezing en caritas via de zieken…

 

Je kan deze voorstelling dowloaden  (50 Mb in 21 minuten) door te klikken op de foto met de basiliek, rechterzijkant van het blog.

 

Méér over de “Vrienden van Lourdes” vind je op de link www.vvlourdes.be waarop ook interessante links te vinden zijn naar Kerknet Vlaanderen, het Heiligdom Lourdes, Lourdesmagazine, Marypage en bovenvermelde diavoorstelling.

 

 

 

 

Het is weer zover. Wij komen in de donkere zes weken. Overal wordt licht gemaakt met schitterende kerstversieringen in de straten en aan de huizen.  Kerstbomen schieten uit de grond met slingers en blinkende ballen, wat kleiner dan die van het Atomium.

 Straks zal in de winkelstraten het “Suza Nina” en minder gepast muziek  weerklinken

De kerstmannetjes zijn geland in het land,. Je kan ze zien hangen in de bomen of uit de kamerramen, in de voortuin of in de kerstboom. Ze zijn te koop bij Blokker en andere warenhuizen voor een fluitje van een cent om ze op te blazen als een goedzakkige senior met een grijze baard van twee eeuwen en een met cadeautjes gevulde zak op zijn rug. 

 

Wat beroert er zoveel mensen met deze rage ? Is het een heimelijke nostalgie naar de tijd van de kaboutertjes ? Is het een verheerlijking van de nog fitte en welstellende senior die voor zijn kleinkinderen nog goed genoeg is om na Sinterklaas de vrijgevige opa te spelen ?

 

Het kerstmannetjes verdringt stilaan de heilige Sinterklaas.Of is het een uiting van een volks nihilisme,  een waardeloze verpauperde cultuur tegenover de beleving van een zinvol symbool en jaarlijks weerkerend ritueel van gelovige mensen ?

Van mensen die geloven in een kerstverhaal, méér dan tweeduizend jaar geleden gebeurd en nu nog steeds aan het gebeuren: mensen op de vlucht zonder onderdak, asielzoekers, nestwarmte in een eenvoudig onderkomen en van de geboorte van een kind vol verwachting en hoop.

Wij zoeken in stad tevergeefs naar kerststalletjes, nog zo raar te vinden. Van op de zolder halen wij ons zelfgemaakt kerststalletje naar beneden. En aan de kleinkinderen vertellen wij het verhaal van Maria, St.- Jozef, de zingende engeltjes, de herders en de drie wijzen die de ster volgden.Misschien zijn wij de wijzende ster aan het duistere firmament ?

Straks komen er de wenskaarten aan per zwaarbeladen postbode of mail die als een schicht onze mailbox binnenvliegen. Het zullen maar wensen zijn, de verwachting vullen wij zelf in, gelovend in een echte kerst zonder kerstmannetjes..

Allemaal SAM

 

Het zijn weer van die dagen vol nostalgie naar het sociaal leven van vroeger. Oorzaak daartoe is mijn scheurkalender. Amper gaan er een paar dagen voorbij als daar geen heilige op staat die mij er aan herinnert. Was daar niet St.-Elooi die ons het gewijd brood op tafel bracht om ons te behoeden van kwade beten en razernij ? Dan hadden wij St.- Maarten  die ons op de vooravond  met een uitgeholde biet als lantaarn de baan op zond om in groep van deur tot deur te gaan zingen en allerlei snoep binnen te rijven. Waar zie je nog van die glanzende sexy- verjaardagskaarten die jonge snaken met het St.- Catharinafeest naar hun “katrijntje” stuurden om haar er aan te herinneren dat zij nog ongehuwd, en misschien door hem aan de haak te slaan was ? En de muzikanten en koorzangers zagen St.- Cecilia komen, de boeren en smeden namen hun tijd voor St.-Elooi en de pompiers bliezen met St.-Barbara op hun klaroenen terwijl hun lever ferm geblust werd.

Het was in de tijd dat kinderen nog lang geloofden in de goed heilige man die je niet in ieder groot en zelfs klein warenhuis zag maar die je af en toe maar eens als per mirakel tegen kwam.

Het was een tijd van dikke pannenkoeken, grote en mooi gevormde klaaskoeken zoals “mans te peerde”, van vieringen in de kerk waarbij de gezellige meute bleef hangen in het dorpscafé tot na de vespers, van smakelijke banketten met ossenstaartsoep, koeientong in madeirasaus en veel ander schuimend nat en als toetje een grote crème-au-beurre taart .

 

Aangespoord door deze SAM- heiligen waren het dagen van samenhorigheid en sociaal contact onder de gildeleden en dorpsgenoten lang vóór dat “TV één” en “Radio 2” het SAM- initiatief hadden uitgevonden.

 

              








            " Heeft Gheluwe 'nen plompen torre
              Al ware heel Vleaanderen een ei,
              Gheluwe ware toch de dorre (dooier) ! "
                                 Oud gezegde uit de jaren 1800

MIJN GELUWSE ROOTS

 

Mijn geboortedorp heeft niet alleen een “slimste mens ter wereld” op TV maar ook een internetradio en een mooie site over het dorp op: www.geluwe.be.

Dit was een gelegenheid voor “TV één” om op 23 november een interessante reportage uit te brengen over het  verenigingsleven en de sociale binding in het dorp. Bij de voorbereiding en de opnames stond Geluwe wat op stelten en waren heel wat verenigingen, Geluwnaren en prominenten er bij betrokken. Zo zag ik verschillende malen mijn broers dochter Claudine in beeld en voor de micro.

 

Bij het openen van deze site was ik verrast door de professionaliteit, de mooie lay-out en de  brede informatie, mede de kwaliteit van hun creatieve en innoverende internetradio.

Op de site zag ik vertrouwde foto’s zoals van de kerk, het oudstrijdersstandbeeld op de “platse” voor de deur van mijn ouders waar ik woonde, St.Denijsplein 24.

Als gewezen Geluwnaar kon ik mij weer wat inleven in de “tijd van toen”. Ja, het deed mij iets het relaas te horen van mijn leeftijdsgenoot, buur en vriend Werner Vanneste en Lucien Couckuyt over de vreselijke bominslag .

Ik voelde mij weer wat Geluwnaar en was een beetje fier over mijn Geluwse roots.  Daar heb ik van 1932 tot 1962 ook het sociale leven gedeeld op school, in de Chiro, de KSA, de H.Hartbond, de Missiekring met Meester Hugo Driessens, als secretaris van de Middenstandsbond en uitgever van het reclameblaadje “’t Gaperke”, bestuurslid van het Davidsfonds en van Vlaamse strijdverenigingen van die tijd tegen de talentelling, de marsen op Brussel, voor School en Gezin, voor een Vlaamse Expo’58 enz.

 

Ik ging enthousiast op zoek in mijn stamboom sedert wanneer mijn Geluwse roots begonnen zijn.

Mijn grootvader langs vaders zijde Bruno Dierynck, geboren in Langemark huwde op 25/6/1874 met Sylvia Malfait geboren te Geluwe op 6/5/ 1851.

Langs moeders zijde huwde Vandamme Philippus te Beselare in 1785 met Lescouhier Johanna die op 15/2/1848 te Geluwe overleed zodat men in die tussentijd naar Geluwe was komen wonen.

Van toen af tot nu woont het gros van mijn familie nog in Geluwe en zak ik er wel af en toe daarheen.

Reïncarnatie.

Met Allerzielen mijmeren velen wat over het hiernamaals. Niemand weet wat dat zal zijn. Sommigen geloven in een reïncarnatie. Zo zaten destijds Saten Bierbuyck en Dreeten Schinkelbeen in “Den Beiaard” na de Allerzielendienst nog een pint te pakken. Na de zesde pint zegt Dreeten “ Saten, veronderstel dat je in incarnatie gelooft, hoe zou je willen weerkeren : als een aap, een ezel of een kalf ?” – Saten denkt na, doet nog een slok aan zijn pint en zegt “ Als een ezel ”. “Maar Saten toch, zegt Dreeten, ge weet toch dat ge bij incarnatie nooit als dezelfden weerkeert ?”.

Maar incarnatie of niet, toch geloven wij in heiligen die ons na hun dood nog kunnen van dienst zijn. Zo ook de jagers en de echte dierenvrienden die met 3 november Sint Hubert aanroepen. Op het Sint Hubertusfeest zijn wij naar St.- Hubert geweest. In de grootse en mooie basiliek (je moet die zeker eens bezoeken!) namen we deel aan de plechtige “Jagersmis” met de zegening der dieren en de St.-Hubertusbroden. Jachthoonblazers in kleurrijke uniform en vergezeld van hun jachthonden luisterden de mis op.Het plein voor de basiliek stond vol met paarden, honden en katten en hun baasjes te wachten om gezegend te worden.Ik weet niet of die folklore echt veel met religie te maken heeft. Ik was meer getroffen door de zendingsboodschap van de bisschop van Luik die in het Frans, het Nederlands en het Duits een mooie homilie hield over de Kerk als minderheidskerk op vandaag met zijn houding tegenover de staat, het openbaar leven en de medemensen. Hij stelde dat wij niet meer in een tijd zijn van godsdienstoverheersing maar niettemin van godsdienstbeleving waarbij onze religie zonder pretentie maar eenvoudig mag vertoond en “aangeboden” worden aan andersdenkenden. Dit, als moderne missionering in het spoor van Sint Hubertus, de missionaris van Europa.

Een andere heilige die in de streek van Ieper concurrent is van Sinterklaas is Sint Maarten. Wij zagen hem in stoet op zijn paard met het muziek en de marionetten voorop, gevolgd door een schare kinderen met lantaarns. Voor de kinderen in die streek is deze heilige de geluksbrenger van snoep en speelgoed.
Ik herinner mijI dat in mijn kinderjaren te Geluw , met een lantaarn uit een uitgeholde biet gemaakt, van deur tot deur gingen aanbellen en bedeeld werden met snoep of wat zakgeld. Het was ook een avond waarop er pannenkoeken gebakken werd. Hij was symbolisch aanzien en vereerd als de weldoener der armen. Wij zongen;
Sinte Maarten’s avond
De torre gaat mee naar Gent
En als mijn moeder wafelkens bakt
Dan zitten wij er omtrent.
Waak vier, staak vier,
Sinte Maarten komt alhier
Met zijn bloten arme....

Want hij was de sint die zelfs zijn bisschopsmantel aan de armen wegschonk. Als kleermakerszoon herinner ik mij dat hij zo gepromoveerd werd als patroon van de kleermakers.

11.11.11. is ook de dag dat de deuren plat gelopen worden voor het goede doel.
In die dagen stop ik voor een paar dagen mijn ronde voor de lidkaarten van de “ Vrienden van Lourdes”. Als er vers geld bij mijn slachtoffers binnen gekomen is zet ik mijn ronde weer verder. Ik moet zo een 75 lidkaarten aan 4 euro aan huis ophalen. Dit vergt wel meer dan 100 bezoeken want het is geen sinecure om sommigen thuis te vinden. Met mij zijn er te Roeselare zo een 75 ijveraars de baan op om in het geheel een 3200 lidkaarten aan de man of de vrouw te brengen. Dus na Sint Maarten en voor Sint Niklaas is het weer vollen bak.

Zou de reïncarnatie misschien betekenen dat de geest van onze vereerde doden in ons herleeft ?