Een kritische kijk van een ongenietbare rebelse vrouw.

Donderdag 24 april 2008

DE CHATTER

***

Chatters zouden wettelijke bescherming moeten genieten.

De verplichte vermelding

"Deze activiteit is nefast voor elk facet van uw gezondheid"

zou elke chatruimte

in tekengrootte 36 moeten voorafgaan.

In het rood, en met uitroeptekens, indien gelinkt

aan de messenger van datingsites.

Deze opslorpende, vernietigende bezigheid hoort immers thuis

in het weinig verheffende rijtje verslavingen, als daar zijn,

in alfabetische volgorde, alcoholverslaving, drugsverslaving,

eet- of eetnetnietverslaving, gokverslaving, gsm-verslaving,

internetverslaving, pillenverslaving, sexverslaving en

tabakverslaving en zou dus de tweede plaats innemen.

Chatverslaving leidt immers onafwendbaar tot minstens één,

zoniet tot alle hierboven vermelde assuétudes.

Laat me vooral duidelijk zijn, ik heb het dus niet over het sporadische gedrag van

omaatje langs moederszijde, dat via haar 10-jarige kleinzoon in Zuid-Afrika

probeert uit te vissen of zijn ouders nog wel samen slapen.

Deze wetenschap zal opoe langs vaderszijde worst wezen,

zij weet wel beter.

Noch over de dementerende pogingen van vrouwen met mooie

rondingen, gelijkgefiguurden het geheim te

ontfutselen, hoe zij erin geslaagd zijn of alsnog hopen te slagen

in hun afslankend opzet uitermate storende hobbels en bobbels

nog voor de Turkije-vakantie weg te werken.

Waarvoor àlle respect, ik kan daar inkomen.

Neen hoor, ik heb het over de keiharde uiterst gevaarlijke business,

over het Kerkhof van Gevoelige Zielen.

Laat Elke Hoop Varen Gij Die Deze Daterschatruimte Binnentreedt.

De Chatboxtragiek, Het MSN-Gevaar, Het Skype-Syndroom.

Chatten als haast onvermijdelijke stap 2

na het meestal bewust kort gehouden

eerste contact (stap 1) dat internetdaters

van beider kunne, of ook wel van gelijke kunne,

via datingsites met elkaar plegen te leggen.

Ten behoeve van niet-ingewijden, het begint met een pop-up.

Of met een miniem berichtje.

"Hallo, mooi (oftewel : leuk) profieltje heb jij"

"Klassedame, je ziet er zo jong uit voor je leeftijd,

zo sensueel"

“Prachtige foto’s, je oogt fantastisch! Sexy jurkje trouwens”

"Ik val op oudere vrouwen, mijn

mooiste ervaring heb ik gehad met

een leeftijdsgenote van je"

"Zullen we eens kennismaken"?
(oftewel : "Kan ik je verleiden tot een kennismaking"
indien de afzender slechts voor het tweede werkwoord interesse heeft)

"Ik kan nauwelijks wachten"

"Je kan me bereiken op msn...."

Zulkdanig moois mag je verwachten van kerels in de leeftijdscategorie 35-48,

overwegend gehuwd, en tijdens de werkuren.

Sommige die-hards verkiezen een meer directe aanpak :

"Zin in een stevige sexpartij"?

"Voel je iets voor BDSM"?

"FF BFF"?

(toegegeven, ik heb het moeten opzoeken, ik vreesde even dat zijn klavier het liet afweten)

"Vind jij ook dat penetratie altijd moet"?

"Word je graag gelikt"?

"Zullen we op msn overgaan? Dat bekt beter"

(oftewel : "Dat praat gemakkelijker", indien de afzender

iets minder taalgevoelig is).

Leeftijdscategorie 22-32 probeert het iets ludieker :

"Hoi (oftewel : hey), hartelijk gelachen hoor, mmmm, pittig, gevoel

voor humor, I love it! Waar hààl je zoiets"? Heb je msn"?

Dit als antwoord op mijn expliciete oproep

dat jonge snaken die

uit wanhoop en/of faalangst

de drang voelen opborrelen

een blik bejaarden open te trekken,

zich van elke reactie dienen te onthouden.

Of nog, de categorie high level altruïsten :

"Mag ik je geheel vrijblijvend en zonder verplichtingen

of bijbedoelingen een héérlijke relax-massage aanbieden?

Het is uiteraard gratis, het is een hobby

van me. We kunnen eerst samen iets gaan drinken, je

kan dan nog beslissen, aarzel vooral niet contact

met me op te nemen via msn...."

De MSN-valkuil (stap 2) gaapt onherroepelijk

voor de onschuldige onervaren ziel die hier intuint.

***

Geschreven door goldenyearsandtears om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

GY&T25 april 2008 om 09:25

the best

o warket, dank je! the best is yet to come...

warket24 april 2008 om 22:15

ongetiteld

plezant om te lezen

groet,

warket

Reageer op dit bericht

Woensdag 23 april 2008

DE CONSULTANT

***

Het was meteen raak.

Dit was zonder meer het liefste en langste bericht dat zij ooit

in haar mailbox had gevonden. Het meest humoristische ook.

Een pennenvrucht waar professionaliteit achter stak. Hij had haar

meteen in zijn ban.

"Schrijf misschien eens terug"? was zijn overbodige vraag.

Dat deed zij dan ook meteen. Nou, metéén...

Geprikkeld en geamuseerd had zij toch eerst aandachtig zijn profieltje

met aanbod en vereisten doorgenomen.

Mooipraters zàt op datingsites hoor,

en aan het einde van de rit slechts op één ding uit.

Hij hield van de mensen.

Dat zat alvast goed. Mensenhaters horen niet op een dergelijke site.

Hij was heel nieuwsgierig.

Nieuwsgieriger dan zij op dit eigenste moment kon hij onmogelijk zijn.

Hij vond heel veel mensen de moeite waard.

Daar wou zij dan wàt graag bijhoren.

Zo mogelijk nog belangrijker, was even uitzoeken waaraan

het voorwerp van zijn zoektocht wel moest beantwoorden.

Een toffe persoonlijkheid, dat zocht hij.

Ja, waarvan je haar nu niet kon beschuldigen, was haar gebrek aan tofzijn.

Zowat half Vlaanderen kon dit nu wel bevestigen.

En zij moest kunnen luisteren, maar ook praten.

Nou, een inkomensvervangende tegemoetkoming voor personen met

een handicap had zij, gelukkig maar, nooit hoeven aanvragen.

Echt om andere mensen kunnen geven, was ook een conditio sine qua non.

Ach, haar hart was gewoon buitenmaats wat dit betrof.

En minstens proberen anderen te begrijpen.

Probéren?? Begrip was haar met de moedermelk ingepompt. Begrip was

haar middle name. Begrip had haar hele leven behéérst.

Zij had het even niet meer.

Zeg nu zelf, een perfectere match kon een datingsite-administratie zich

nauwelijks dromen. Daar zat gegarandeerd een succesverhaal in.

En zij schreef terug. Het langste en liefste bericht

dat zij ooit naar een man zou sturen.

Twee dagen voor de langverwachte ontmoeting, had hij haar

een foto toegestuurd.

Een exotisch kiekje, waaruit zijn savoir en zijn joie de vivre

haar tegemoet sprongen.

Als een betonnen blok viel zij en bleef zij liggen voor

zijn duidelijk overgewicht en andere sporen

van een weliswaar aangename maar ongezonde levensstijl.

Een man naar haar hart.

Zij plaatste zijn foto op haar bureaublad.

Zij herkende hem meteen.

Ruimtevullende charme, de présence van the rich and famous,

goed in het pak, luchtig en zelfbewust, toonbeeld van verloren

gewaande galanterie, de lààtste met de hand gemaakte man.

Sprankelende woordenwaterval, onvermoeibaar gas gevend

met speelse zinnen, een tapijt van klanken dat de afstand

tussen hen millimeterde. Bruisend en briesend.

Niet in het minst gehinderd door nederigheid of

gebrek aan ijdelheid.

Hij overschaduwde haar, hij overvleugelde haar,

hij intimideerde haar, hij intrigeerde haar, hij fascineerde haar.

Zij was sprakeloos, zij verloor haar eigen glans.

Zij was wèg van hem.

"Helemaal los komen bij hem, zich ongeremd voelen bij hem,

dat was zijn wens", schreef hij haar 's nachts.

"Hij voelde dat het kon".

"Hij lag nu horizontaal aan haar te denken, hij lag het

jammer te vinden dat hij haar nu niet in zijn armen kon nemen".

"Wanneer zie ik je nog eens, en waar, en hoelang"?

Na dit dringend verzoek en na haar daaropvolgende

sleepless night in Ghent,

besloot zij de koe

bij de horens te vatten.

Speels en stout stelde zij hem een weekendje samen voor.

Onvergetelijk zou zij het voor hem maken.

En verwachtte hetzelfde van hem.

"Bedenk maar wat".

Zonder aarzelen bestelde zij online een weekendsetje

bij de Erotische Verbeelding.

(Ann en Ingrid, ik hoop voor deze gratis reclame een korting

te krijgen bij mijn eerstvolgende aankoop).

Het erotische verwensetje kwam na twee dagen, zijn antwoord op dit

heerlijk vooruitzicht niet.

Voorzichtig en discreet stuurde zij hem na een paar weken een

Hallmark e-card

voor zijn verjaardag.

Drie weken later had hij de e-card nog steeds niet geopend.

Zij heeft zijn zonovergoten exotische kiek van haar bureaublad verwijderd.

Zij had van hem nooit de Hemel verwacht, énkel wat hij kon missen.

In haar mailbox stapelden zich inmiddels 52 "Knipoogjes", "Verzoek-om-Kennismakingshartjes"

en tutti quanti berichtjes op.

Veiligheidshalve had zij zich op meerdere datingsites een 3 maanden-proefabonnementje

laten aansmeren.

Zij opende ze niet meer.

***

Geschreven door goldenyearsandtears om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 22 april 2008

DE COMMUNICATIEMANAGER

***

Zij reed met een dikke wagen.

Tegen betaling van een bescheiden maandelijkse

bijdrage had zij het gebruiksrecht erover verkregen

van de aardige vriend van haar dochter.

Beiden hielden zich onledig in het buitenland

en wilden graag deze onbestemde activiteiten

nog een poosje volhouden.

De motorkap reikte ongeveer tot haar ontwikkelde

borsthoogte en van gewoon instappen was helemaal geen sprake,

ze klauterde het interieur via een treeplank in.

Dat het vehikel heel dorstig was, kon de pret niet drukken.

Vanop deze hoogte genoot zij immers van een onbetaalbaar uitzicht.

En het was decapo. Het zwarte zeil dat het decapogedeelte overdekte,

was zelf overigens ook niet helemaal winddicht.

Veel bewonderende blikken oogstte zij er niet mee.

"Dat zal ze wel niet bijeengeraapt hebben door aan

de kassa van de Delhaize te zitten".

"Mijnheer zal er wel zijn kloten voor afdraaien".

"Zonder hulp komt die er niet in of uit"...

Met deze dikke wagen was zij licht gespannen

onderweg naar Aalst.

Hij had haar een weliswaar kort, maar niet mis te verstaan

berichtje gestuurd : lunch,vrijdag,12.30h?

Aalst was haar idee geweest. Een restant feministisch bewustzijn

had haar tot het voorstel gedreven elkaar halfweg tussen

beider residentie te treffen. Hij vond het een uitstekend idee.

Benieuwd was ze, vol verwachting ook.

Hij had zich schriftelijk geprofileerd als een man van de

wereld, alom gewaardeerd en naar zijn werkelijke waarde ook

gehonoreerd.

Vlotjes was hij, communicatief uiteraard,

en had de last en de onderhoudsplicht

van een alcoholverslaafde

echtgenote allang achter zich gelaten.

Hij had niet nagelaten zijn vele kwaliteiten

dik in de verf te zetten.

En haar kwaliteiten wou hij zo snel

en zo grondig mogelijk ontdekken, hij hield van een

no nonsense aanpak.

Zij eigenlijk ook wel. En liet zich dat dus geen tweemaal vragen.

Haar mantelpakje zat strak, het gerende rokje liet niets aan

de verbeelding over wat haar onderstel betrof.

Het dient gezegd, dito moest in

geen geval onderdoen voor het bovenstuk.

Zij was te vroeg en had een droge mond.

Zij nam de uitrit Erpe-Mere en stopte aan een

krantenwinkeltje dat naast intelligente tijdschriften,

ook verfrissende blikjes aan de man/vrouw bracht.

Red Bull, daar koos ze voor. Een extra dosis

toevoegen aan de pittigheid en het dynamisme

die zij in haar profieltje aanprees, zou haar

argumenten alleen maar kracht bijzetten.

Toen zij voor het restaurant een plaatsje vond,

waar zij de Extra Large zonder veel gemaneuvreer

kon neerzetten, begon het te hevig regenen.

Ze had het niet anders verwacht. Zij spurtte

het etablissement binnen, zorgvuldig met haar elegante

daimlederen schoentjes de plassen ontwijkend.

Hij was er nog niet. Het was ook nog vroeg. En rond Brussel

had je altijd filevorming.

Zij nam plaats aan een tafeltje en nam beheerst

de kaart door.

Zij voelde haar hart in

haar keel kloppen, het spurtje en de vermelde prijzen

waarschijnlijk.

Een eerste maal stuurde ze de ober terug : "Ik verwacht

zo dadelijk mijn vriend".

De tweede maal bestelde ze een aperitiefje.

"Met dit weer zit het verkeer in no time helemaal in een knoop he"?

Het smaakte.

Toen het berichtje op haar mobieltje verscheen, keek het verveeld

koppel,

dat naast haar tafeltje had plaatsgenomen, geïrriteerd haar

richting uit. Tja, deze ringtone had ze al eerder moeten vervangen.

Kort, niet mis te verstaan.

"Wagen weggetakeld. Kan er niet geraken. Even uitstellen mischien? Ik bel je nog".

Haastig ook, "misschien" had hij met één S geschreven.

Haar zorgvuldig synthetisch opgebouwd energiepeil zakte zienderogen.

Met een knikkend gevoel in haar fraai onderstel rekende zij af.

"Mijn vriend heeft net een kop-staartaanrijding gehad".

Op weg naar huis, besloot zij halt te houden bij de frituur

in haar buurt. Zij had voor vandaag geen eten in huis gehaald.

Het regende nog steeds heel hard. Zij was er heel dankbaar om,

het zou de zwarte mascaravegen op haar wangen verklaren.

***

Geschreven door goldenyearsandtears om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 22 april 2008

Aan de kathedraal hadden zij afgesproken, een voor de hand liggende locatie.

De man had immers net, en wel op gevorderde leeftijd,
een cursus toeristische gids achter de kiezen.

Met onderscheiding.

En met evenveel voldoening, eindelijk, voor het eerst,
na een introverte carrière in de plaatselijke bibliotheek.

Een semi actieve loopbaan die al even geruisloos
in zijn oppensioenstelling was gevloeid.

Hij was terecht fier op zijn prestatie.

Geen twee op elkaar liggende slijkstenen
uit de vroege of late Middeleeuwen,
of hij kon er een heus verhaal om bouwen.

"Ik zal je niet meer bellen", had hij gewaarschuwd.
"Ik heb een vast toestel, en bellen naar een mobieltje is héél duur".
Hij was West-Vlaming.
En vrijgezel.

"Om 14 uur zal ik er zijn. Ik breng een paraplu mee",
had hij er accentloos aan toegevoegd.

Er stond een novembergure wind en het regende.
Zij had haar nepbontjas aangetrokken,
een tikkeltje vroeg op het jaar, toegegeven,
maar ze vond het zo BCBG staan.

Hij mocht vooral niet denken dat zij er zo eentje was
dat enkel op zijn geld uit was.
Mannen worden op datingsites zo vaak opgelicht.

Zij bad kwiek doorstappend
dat haar pas geföhnt kapsel in model zou blijven.

Ze waaide zowat naar hem toe.
Wat bleekjes zag hij eruit,
in zijn witrode ruitjeshemd met open kraag
en kort vaalbruin JBC-blousonnetje.

Ze greep spontaan de beide ritsen van zijn jasje tegen elkaar.
"Heb je het niet koud"? vroeg ze moederlijk.
Hij was aangenaam verrast.

Het kon slechter, dacht ze, toen hij haar volgde
op weg naar de afgesproken degustatieplaats.
Bezorgd keek ze geregeld om.
Gefascineerd en hevig geëmotioneerd beschreef hij haar de gevels
waarover hij zoveel had gelezen.
Ze verstond hem niet.

Hij heeft een zacht en teder gezicht, stelde ze zichzelf gerust.
Lengte en figuur zitten ook wel snor.
Iemand waarmee je je op straat kon vertonen.

Toen ze bij de Markt arriveerden, had het opgehouden met regenen.

Er was weinig volk op de terrasjes,
door een uitzonderlijk natte zomer
hadden de middenstanders het massaal opgegeven
hun afgeschreven terrasmeubeltjes
nog ruim voor de winter binnen te halen.

Aan het meest troosteloze, lege terrasje, haalde hij haar in.
"Hier gaan we een koffie drinken", stelde hij voor.

Ze vond het maar niks en ging op het natte ongemakkelijke stoeltje zitten.

Toen de koffies uiteindelijk door de onvriendelijke serveerster
op het tafeltje werden geschoven,
hadden zij reeds wederzijds gegevens
over hun burgerlijke stand uitgewisseld.

Hij was nooit getrouwd geweest,
hij had zijn Grote Liefde de rug toegekeerd
toen hij besloot alsnog hogere studies aan te vatten.
Daar had hij spijt van.
Een korte relatie achteraf had nauwelijks vier maanden geduurd.

Zij beperkte haar huwelijken veiligheidshalve tot één.
Want daar had zij geen spijt van.

"Hoe zit het met je libido"?
De vraag kaatste af op het kopje
dat zij net naar haar mond bracht.
Het bracht haar danig van haar stuk.

Zij maakte achteloos de bovenste knopen
van haar faux fur mantel los
en schoof haar stoeltje wat dichter bij het zijne,
in een poging
hem met haar groene blik gerust te stellen.

Hij was gerustgesteld en bestelde zich overmoedig een Leffe.
"En voor haar nog een koffie",
voegde hij ongevraagd aan zijn bestelling toe.

Het gevaar was geweken, het gesprek kabbelde lekker voort.
Of hij haar al had verteld dat hij een cursus
toeristische gids met onderscheiding had afgemaakt?

Niet te onderschatten, het had hem moeite en tijd gekost.
Maar daartegenover stond, dat hij thuis de verwarming uit kon zetten
als hij naar de les was.

En het bracht nog een centje op, dat gidsen,
dat mocht nu, weet je,
je mag bijverdienen nu als je op pensioen bent.

"Ik heb geen elitewagen, hoor", vervolgde hij,
na een sluikse blik op de pels.
"Een Nissan, sterk wagentje.
Na de dood van mijn mamaatje gekocht.
In 1993 was dat".

"Maar je hebt een elitefiets", probeerde ze.
Ze herinnerde zich de hybride stadsfiets die hij zich onlangs had veroorloofd.
Een Norta of zoiets.

Hij schaterde het uit.
"Wat ben jij adrem, zeg".
"Ja hoor. Een noodzaak in een verkeerszwangere stad.
Doe ik ook mijn boodschappen mee.
Dat jij dat nog weet, zeg.
Maar het was een dure aankoop, weet je"?

Zij wist dat. Alles wat hij vertelde, wist ze.
En ze vroeg zich af, hoe laat het nu zou zijn.

Om halfvier veerde hij recht.
Zijn glas was leeg, haar koffie koud.

"Ik ga de rekening vragen, we delen dit toch he"?
Verbluft, totaal ongelovig moet zij gekeken hebben.
"Ja toch"?

Zij griste haar portemonnee,
formaat 2 Bratella Bakken en Braden 500 gr botervlootjes,
uit haar handtas en legde die goed zichtbaar op het tafeltje.

Hij schrok van haar haast
en probeerde het gevaarte met zijn elleboog
terug in haar handtas te schuiven.

"Wacht, wàcht even tot het meisje is langsgekomen".
Zij wou hier niets van horen.

8,20 euro stond op het ticket dat hij aandachtig bestudeerde.

Zij legde een 5 eurobiljet op het tafeltje
en stond onmiddellijk op.
Wààg het vooral niet
me wat koperstukjes terug te geven, dacht ze.
Hij maakte daar geen aanstalten toe.

Toen zij de stoeltjes netjes onder de tafel wilden schuiven,
raakte haar hand ongewild de zijne aan.

Hij verstijfde en keek haar ontzet aan.
Zijn zacht en teder gezicht liep bloedrood aan.
Hij deinsde verschrikt een pas achteruit,
en schudde verwoed met zijn hand,
alsof er net een kom hete soep was overgegaan.
Hij stamelde.
"Dit is nog te vroeg" piepte hij.

Zou ze nu onbedaarlijk lachen?
Zij lachte niet, leek onbewogen, maar keek hem vol medelijden aan.

Hoe zit het met jouw libido, welde in haar op.
Zij begreep het ineens.
Zij begreep zeer veel, zij het dan meestal iets te laat.

"Ik ben met de trein gekomen", haastte hij zich te zeggen.
"Ze durven enorm veel geld vragen voor de parkeergarages hier".

Zij knoopte haar nepjas volledig dicht, zweefde langsheen de tafeltjes en keek niet meer om.

Een week later liep een berichtje op haar pc.
Hij had de kennismaking zo prettig gevonden.
Een mooie verschijning, dat moest hij haar nageven.
Maar had iemand leren kennen uit zijn streek,
dit wou hij een kans geven.

En sorry, hij wou eerder bellen, maar bellen naar een mobieltje is zo duur.
En al helemaal vanaf een vast toestel.

Zij was opgelucht.

Geschreven door goldenyearsandtears om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 21 april 2008

HET VOORWOORD

BEKNOPT VOORWOORD

Lectori Salutem, Greetings Reader,

PERDONAME SI TE OFENDO !! (*)

In mijn reeks "Dating,Hating"

schrijf ik tragikomische bijdragen.

Over ‘Internetdating’ en 'Brief Encounters'.

De tijdspanne tussen Verwachting en Ontgoocheling.

Verwacht dan ook niet elke dag een ander verhaal :

hier gaat enig ‘studiewerk’ aan vooraf!

En ga vooral niet meteen op je achterste poten staan.

Soms ontstellend rauw,

ontleed tot op het bot.

Confronterend, kwetsend.

Ontluisterend vooral.

Ontroerend, weinig hoopgevend,

geen troostend warmbadgevoel.

Naakt in de vrieskou staan.

Geen extra donsdekentje over

de diepe barsten in het hart.

Veelal autobiografisch

met een vergoelijkend knipoogje

naar mijn menselijkheid.

Veelal lichtjes bijgekleurd

met een borsteltrek humor.

Het leven is al complex genoeg.

Ik noem ze beschermend

mijn "Pareltjes voor de Zwijnen".

Zij zijn stuk voor stuk

het relaas van een kortstondige

relatie

een moment van betovering

een blik van passie

een zucht van overgave.

Zij zijn stuk voor stuk

het relaas van een afgelopen

kortstondige relatie.

Sommige Zwijnen heb ik liefgehad.

Zij hebben het nooit geweten.

En ik ben het bijna vergeten.

***

(*)Vergeef het me, als ik je beledig. Of liever,
bespaar me je verontwaardiging.

goldenyearsandtears (GY&T)

Geschreven door goldenyearsandtears om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

DE CHATTER

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

DE CONSULTANT

DE COMMUNICATIEMANAGER

DE BIBLIOTHECARIS

HET VOORWOORD

Meer van BRIEF ENCOUNTERS