Kelly en Dipsy worden al vrienden. Als we gaan wandelen en Kelly kan niet volgen wacht Dipsy ze op. Zo ben ik Kelly tijdens een wandeling op de linkeroever in Antwerpen verloren en roep luid haar naam. Dipsy gaat haar dan zoeken en vindt haar enkele meters verder in het struikgewas. Samen komen ze naar mij gelopen. Ik ben blij dat het beter gaat tussen hun. Mijn dochter beslist dan ook dat Dipsy voor goed bij mij mag blijven, want tussen Dipsy en de kindjes gaat het niet meer zo goed. Dipsy blijkt nogal dominant te zijn en kan niet veel meer verdragen van hen. Dipsy is dan ook welkom bij ons en Kelly. Op een dag komen we terug van een wandeling en ik stap uit en open de deur en zet Kelly eerst binnen. Dan ga ik terug naar de auto en voor ik haar bij de laisse kan nemen spring Dipsy uit de auto maar loopt dan naar de straat. Het is 17h en heel druk op straat en zij wordt dan ook met haar rechtse poot door een auto gegrepen. De auto rijdt gelukkig niet snel maar haar poot ligt toch open. Mijn man neemt haar snel bij hem en ik ga naar de eigenaar van de auto. Hij heeft geen enkel schade maar is wel geschrokken. Ik vraag dan ook om ons te verwittigen als er iets aan zijn wagen is maar hij verzekert mij dat er geen schade is. Wij rijden dan vlug met Dipsy naar de dierenkliniek in Antwerpen, die gelegen is in de Bosduifstraat. Daar wordt ze direkt verzorgt en het blijkt dat enkele nagels moeten verwijderd worden. Zij moet daar blijven want dat moet gebeuren onder volledige verdoving. Morgen mogen wij haar terug ophalen. Met tranen in de ogen ga ik weg van haar, mijzelf verwijtend dat ik haar niet hebben kunnen tegenhouden. Nu is het afwachten tot morgen.
de problemen blijven duren
