De jojo-begroting

   Rik Torfs stapt uit de politiek en gaat zich opnieuw kandidaat stellen  bij de rectorverkiezing aan de KU Leuven. Dat laatste had hij al eens gedaan in 2005, maar toen moest hij, de kerkjurist, het onderspit delven tegen Marc Vervenne, de theoloog. Alsof dat op zich al niet erg genoeg was, bleek later dat hij die verkiezing verloren had omdat de studenten – die mee mogen kiezen – massaal voor de concurrentie gestemd hadden en dus tegen hem. Met dit in het achterhoofd lijkt het mij weinig waarschijnlijk dat Torfs het ditmaal wel zou kunnen halen. Dit is geen Tv-wedstrijd waar de sms’jes tellen en waar oneliners weinig indruk maken.

   Torfs werd door CD&V binnengehaald als het klassieke wit konijn dat eens zou gaan zorgen voor een nieuwe wind in de steeds meer schrompelende van oorsprong christelijke partij. Ondanks de slechte uitslag van die partij haalde hijzelf liefst 143.000 voorkeurstemmen, wat hem in de senaat deed belanden. Wat later werd hij, samen met Vervotje, door de partij belast om een vernieuwingsrapport  op te stellen. Ik heb daar ooit iets van gelezen, maar zou echt niet meer kunnen zeggen hoe dat rapport, dat wel dood en begraven lijkt, er uit zag. Ondertussen is voorzitter Beke zelf al met een volgende vernieuwing gestart, het zgn ‘innesto’, waar men al even weinig over hoort en waar men waarschijnlijk evenmin veel van verwacht.

   E.e.a. neemt niet weg, dat Torfs’ parcours binnen CD&V niet onopgemerkt is geweest. Hij was een van de weinigen die geen blad voor de mond nam en openlijk kritiek uitte als dat nodig was. Zo’n  beetje het tegenovergestelde van bv applausmeester Verherstraeten, de laatste der ACW Mohikanen in de regering Di Rupo. Torfs hield niet van de particratie die ons parlementair systeem heeft aangetast, van het gebrek aan aanpassingsvermogen, aan vernieuwing, aan transparantie en was binnen de partij misschien wel de grootste criticus i.v.m. de heisa rond Dexia, ACW en Arco. Hij was gewoon een dwarsligger en zeker geen tsjeef in de enge betekenis van het woord*. Menig doorwinterde CD&V’er zal er niet om treuren dat de partij van hem verlost is. Door op te stappen zullen we ook nooit te weten komen hoeveel stemmen hij in 2014 nog had kunnen behalen. De kans is groot dat heel wat CD&V’ers, die juist nu voor hem zouden stemmen omdat hij geen jaknikker was, misschien straks helemaal niet meer voor die partij zullen kiezen. Met de wetenschap, dat ook Vervotje heeft afgehaakt en Leterme in 2014 niet meer mee zou doen, wordt het akelig eenzaam aan de CD&V-top…

* Wie zich wel steeds meer als een tsjeef manifesteert is de nieuwe minister van Financiën, Koen Geens. Zijn uitleg bij de nieuwste ontwikkelingen van het begrotingstekort is al helemaal van hetzelfde wollige soort als die van zijn voorganger: ‘enerzijds/anderzijds’ en nog van dat moois…

   Sinds het overlijden van mijn echtgenote heb ik overdag meestal thuis de radio opstaan, kwestie van wat sfeer in huis te hebben. Normaal luister ik naar klassieke zenders, maar tussendoor krijg ik dan ook nieuwsberichten te horen. Opmerkelijk daarbij is, dat er af en toe nieuwtjes op de radio verteld én herhaald worden, die men ’s avonds op de Tv-journaals niet terug vindt. Gisteren was er weer zo een.

   Volgens de radio heeft e.o.a. studiedienst nl een onderzoek gedaan naar het taalgebruik binnen de Brusselse huisgezinnen. Dat daarbij het Arabisch in opmars is, zal wel niemand verwonderen (Arabisch is nu reeds de vierde taal in Brussel). Wat mij meer interesseerde, was dat ook het Nederlands er vooruitgang boekt. Volgens dezelfde studie zou onze taal momenteel de huistaal zijn in zo’n 20% van de Brusselse gezinnen. In 10% van de Brusselse gezinnen zou men helemaal geen Nederlands gebruiken, maar ook geen Frans en zelfs geen Engels. Het merkwaardigst van al was wel, dat het Frans de dag van vandaag nog slechts in 38% van de Brusselse huishoudens als enige taal gesproken wordt. In 2006 – en dat is dus nog niet zo lang geleden -  was dat nog meer dan 60%.

   Dat laatste is belangrijk, want het ontzenuwt de claim van de francofone politieke partijen dat Brussel een hoofdzakelijk Franssprekende stad zou zijn, waar zo’n 90% van de inwoners Frans zou spreken (iets wat recentelijk nog door Charles Michel werd verteld). Het Frans is nog wél de lingua franca van de Belgische hoofdstad, maar aan de haard is dat dus niet meer het geval. Als deze evolutie zich doorzet – en daar ziet het naar uit – dan zal dat Frans in de toekomst steeds minder belangrijk worden en zal het WalloBrux verhaal, dat grotendeels stoelt op de zgz eenheid van taal tussen Brussel en Wallonië,  dan ook politiek geen stand kunnen houden.

   Zoals ik hierboven reeds aanhaalde, heeft dat radioverslag het Tv-journaal niet gehaald. Met mijn slecht karakter denk ik, dat de reden is dat het verhaal dan nl communautair wordt en van dat woord is men – zeker bij de VRT – vies, tenzij het kan gebruikt worden tegen de Vlaamsnationalisten, wat nu niet het geval kon zijn. De kranten blijken het nieuiws wél opgevangen te hebben.

   Volgens mij heeft de opmars van het Nederlands in Brussel ook te maken met het feit dat steeds meer francofone én vreemde inwoners het belang ervan inzien en er bv hun kinderen naar Nederlandstalige scholen sturen. Kortom, er is nog hoop voor de Vlaamse partijen die Brussel niet willen loslaten.

   ‘Straffe’ Hendrik Bogaert blijft het maar moeilijk hebben met de ambtenarenhervormingen. Meervoud, inderdaad, want de ene maatregel is nog niet uitgewerkt of hij heeft er al een andere klaar. Dat daarop dan meteen negatieve reacties komen vanwege de vakbonden, is de normaalste zaak van de wereld. De titel hierboven, ontleend aan een vroegere uitspraak van ex-minister Quicky, is ironisch bedoeld. Want het is best te begrijpen dat heel wat ambtenaren zich gepakt voelen, ook al heeft Bogaert ook niet helemaal ongelijk. Dit land heeft, op Cyprus na, percentsgewijs het hoogste aantal ambtenaren van de hele E.U. en nu juist vergeleken worden met dat parialandje is ook niet om over naar huis te schrijven.

   Waarom hebben wij teveel ambtenaren? Gewoon omdat we teveel instellingen hebben, teveel regeringen, deelregeringen, gewesten, gemeenschappen, provincieraden en ga zo maar door. We hebben zes overheden voor 11 miljoen burgers. Dit land is al lang niet meer serieus bestuurbaar en i.pl.v. de overtollige zaken te schrappen, worden er steeds maar bijgevoegd. Het wordt daardoor één grote chaos en het resultaat van dat alles is een veel te hoge staatsschuld én overheidsbeslag en meestal slecht functionerende instellingen. Teveel koks bederft het eten en dat geldt ook voor het werk van ambtenaren (en politiekers). Om daaraan te verhelpen zijn er twee mogelijkheden:

-         het land splitsen, zodat de burgers nog met één overheid te maken zullen hebben en niet met twee of meer zoals nu het geval is;

-       de klok terugdraaien naar een unitair België, wat bijna niemand nog wil, omdat België al lang geen meerwaarde meer biedt.

   Het recente discours van Geert Bourgeois past daar perfect in: laten we nog één keer aan tafel gaan zitten en dan, Vlamingen en Walen, beslissen wat we nog samen gaan doen en wat niet. Wat we met Brussel gaan aanvangen en wat we eventueel nog overlaten aan wat er van het huidige federale België zal overblijven. Tegelijkertijd zullen we dan ook zoveel ambtenaren niet meer nodig hebben. Niet dat we die mensen zouden moeten afdanken. Er gaan er de volgende jaren genoeg met pensioen en die moeten niet allemaal vervangen worden. Anderzijds kan een deel van hen wel elders terecht, zodat er op bepaalde gebieden efficiënter zal kunnen gewerkt worden, al dan niet door een verhoogde automatisering.

   Het blijft maar reacties regenen over de uitspraken die Geert Bourgeois gedaan heeft in zijn interview in de weekeindeditie van De Standaard, waarbij hij stelde dat zijn partij, de N-VA, bij de verkiezingen van volgend jaar voluit voor de volledige Vlaamse autonomie moet gaan en daarvoor geen zevende staatshervorming meer nodig heeft, maar wel een compleet nieuwe afspraak met de francofonen, waarbij zowel Vlaanderen als Wallonië autonoom worden en duidelijk gesteld wordt dat Brussel wel een apart geval wordt, maar geen apart gewest.

   Wat ik in heel die discussie belachelijk vind, is het steeds terugkomende argument van de huidige federale meerderheidspartijen, dat de Franstaligen daarmee niet akkoord zullen gaan. Dat is ook zo, maar juist daarom zullen we ze moeten verplichten daarover mee rond de tafel te gaan zitten en om dat te verwezenlijken, moeten we zien dat de V-partijen volgend jaar een dergelijke meerderheid halen dat ze inderdaad ‘incontournable’ worden. Het is nu al te gek dat in een officieel federaal land als België er een regering is die op geen meerderheid kan rekenen in de dichtstbevolkte regio, waar ook de meerderheid van de bevolking woont en dat de grootste partij van het land niet mee in de federale regering zit. De steeds terugkomende beschuldiging dat die partij zichzelf heeft uitgesloten is een gratuite uitleg. Men heeft de voorwaarden tot deelname van de N –VA aan een federale regering zodanig laten verwateren, dat de partij gewoon niet meer mee kon doen, zonder zich te verbranden. De dag dat De Wever, na zo’n 550 dagen van oeverloze discussies, besliste de onderhandelingstafel te verlaten, was het één groot feest bij de francofonen, de linkse partijen en onze politiekcorrecte media. Ze hadden hun doel bereikt. Ze waren van de Vlaamsnationalisten vanaf en wisten – uit ervaring – dat ze CD&V en Open VLD in hun zak zouden steken, wat ook gebeurd is.

   Zoals ik ook in mijn blog van zondag al stelde, vind ik dat er bij de redenering van Bourgeois en de reactie van Peeters wel één kanttekening kan gemaakt worden, nl dat de huidige zesde staatshervorming, hoe krammakkelijk ook, toch best eerst - waar mogelijk - wordt uitgevoerd, maar dan in versneld tempo én met een deadline (bv één jaar) waarna dan meteen aan die autonomiebesprekingen kan begonnen worden. Die zesde hervorming onderbreken zal alleen leiden tot een excuus om de hele zaak eindeloos te vertragen. Om daarna tot nieuwe afspraken te komen, hoeft er aan de huidige Belgische wetgeving trouwens niets veranderd te worden. Er is nog altijd het artikel 35 van de Belgische grondwet dat dat voorziet. De francofonen moeten er in dat geval wel mee instemmen. Doen ze dat niet, dat dreigt de complete impasse, maar dan zal het deze keer eens niet de schuld van de Vlamingen zijn.

    2014 moet het jaar worden van de ommekeer, 'die Wende' zoals de Duitsers dat noemen. Bij hen gaat het dan over de omschakeling van kernenergie naar klassieke en duurzame stroomvoorziening, bij ons die van het afgedane tweeledige systeem naar de autonomie.

   Ooit heb ik eens ergens geschreven dat we beter zouden opletten met onze spaarboekjes, want dat die zo stilaan de ogen gaan uitsteken van regeringen die wanhopig op zoek zijn naar geld om hun staatsschulden te vereffenen. Het is nu zover. De zoveelste Eurotop heeft voor de nieuwigheid gezorgd: voor het eerst bestaat de kans dat er een taks zal geheven worden op spaarboekjes. Dit gebeurt (nog) niet bij ons, maar op dat Griekse stuk van een eiland dat Cyprus heet en dat werd eergisteren beslist door de ministers van Financiën van de Eurozone. Dit is een precedent dat zelfs niet eens overwogen werd in de andere landen van de zgz ‘periferie’ die al met Europese hulp verder moesten geholpen worden. Definitief is het nog niet, want de gloednieuwe Cypriotische president heeft de beslissing naar maandag of dinsdag doorgeschoven en het is maar zeer de vraag of zijn bevolking dat zal slikken.

   Nu is Cyprus geen normaal land. Het is feitelijk geen land (meer), maar een stuk van een vroeger land. Om te beginnen is het verdeeld tussen Grieken en Turken. De eerste bevolkingsgroep wilde de tweede niet bij de E.U hebben en deze laatste is momenteel waarschijnlijk blij er inderdaad (nog) niet bij te zijn. Daarbij komt nog dat Grieks Cyprus al bekend stond als een belastingsparadijs, vooral voor rijke Russen, waarbij de verwijzing naar maffiageld nooit veraf was. De bankensector is er zevenmaal groter dan het bbp. Het eiland had al eens een Russische lening gekregen en de vroegere president, die zopas niet meer herkozen werd, was een communist. Redenen genoeg dus om meer dan argwanend te zijn om aan zo'n soort landje al het geld te geven dat het vroeg (17 miljard euro, waarvan het er 10 krijgt áls het de spaarboekjes belast).

   De vraag is maar, of men in de andere armlastige landen van de zgz ‘periferie’, in de eerste plaats in Griekenland, maar ook in Spanje, Portugal en Italië, straks dat Europa nog zal vertrouwen, waarbij daar een run op de spaarboekjes niet meer denkbeeldig is.

   Het gaat niet goed met ons Avondland en het zou me niet verwonderen, mochten er in de loop van dit jaar nog enkele beslissingen genomen worden die meer zullen doen dan de wenkbrauwen fronsen. De voornaamste reden daarvoor is, dat er slechts één land is dat echte, verregaande beslissingen kan nemen en dat is Duitsland. Datzelfde Duitsland wil dat echter niet doen vóór de plaatselijke verkiezingen er achter de rug zullen zijn en dat zal pas in september van dit jaar zijn. Zolang zal men trachten te temporiseren en indien nodig – zoals gezegd – rare beslissingen nemen.

   In de marge van bovenstaande nog dit: Europees ‘President’ Van Rompuy gaat niet voor een volgende ambtstermijn. Eind volgend jaar stopt hij ermee, gaat hij met pensioen en zal hij ook niet meedoen aan de moeder aller verkiezingen. Gedaan dus met omhoog vallen. In een interview in de Zevende Dag wist de ‘natte dweil’ nog te vertellen dat er buiten hem nog genoeg Van Rompuy’s waren waarop kon gestemd worden. Of hij daarmee ook zijn zuster bedoelde die voor de communisten van de PvdA uitkomt of broer Eric, de verzuurde ‘kaakslagunitarist’, die zijn partij stemmen doet verliezen elke keer hij op het scherm komt, zei hij er niet bij….

   De krententellers, muggenzifters en taalpuriteinen zijn eraan voor hun moeite. Gedaan met semantische discussies over het woord 'confederatie'. Het nieuwe woord is ‘autonomie’. Met een aanhangsel voor Brussel, dat zo ook zelf een aanhangsel zal blijven en waarmee we dan ook een kruis zullen trekken over ‘WalloBrux’ en alles wat daar maar enigszins op zal trekken. De laatste discussies en akkoorden over Brussel hebben duidelijk gemaakt, dat het in deze stad alleen om de centen te doen is en dat zal niet veranderen, integendeel. Men weet nu al dat over dit en enkele jaren de demografische evolutie van Brussel dusdanig zal zijn, dat ze daar op hun moeder zullen roepen en dat wordt in dat geval Vlaanderen. Nu na het Vlaams Belang ook de N-VA te kennen heeft gegeven Brussel niet op te zullen geven, wordt het tijd dat Vlaanderen duidelijke eisen stelt.

   Het is nu eens niet Bart De Wever die het vuur aan de lont heeft gestoken, maar de eerder grijze en bedachtzame Geert Bourgeois, de man die misschien wel als een droogstoppel overkomt, maar die indertijd al eens zo’n actie met succes heeft afgerond, toen hij de Vlaamsnationalisten uit de toen steeds linkser wordende krabbenmand van de Volksunie heeft geleid. Geert gaat ervoor en wel al volgend jaar, 2014, niet vijf jaar later zoals Kris Peeters het graag zou willen. Kris bedoelt het misschien wel goed – e.e.a. van die laatste staatshervorming zal toch uitlopen en moeten behandeld worden vóór er een kruis over het huidige België kan gezet worden – maar het is toch weer typisch tsjevenwerk dat men ook hier weer de kool én de geit wil sparen. Dit land splitsen betekent dat er potten zullen moeten gebroken worden. En dan? Als Peeters eerst de zesde staatshervorming wil afwerken, dan zal dat wel moeten gebeuren met een deadline en niet door de brave kiezer weer met een kluitje in ’t riet te sturen en hem te vragen nog maar eens vijf jaar geduld te hebben. Dat uitstel afstel brengt is een gegeven dat Vlaanderen al veel te dikwijls heeft meegemaakt.

   Nu echter eerst nog die moeder aller verkiezingen winnen en dat zal wel een ander paar mouwen worden. Op federaal vlak blijven we met het gevaar zitten dat de constant verliezende traditionele partijen zich onder een francofone unitaire paraplu gaan blijven verschuilen. Op regionaal vlak is er een betere kans. Het is in elk geval een opluchting dat de N-VA resoluut voor een verregaande autonomie gaat. Als ze die straks niet alleen zal kunnen verwezenlijken, dan is er nog altijd het Vlaams Belang dat in zo’n situatie niet afzijdig kan/mag blijven. Als dat laatste niet gebeurt en/of de N-VA dat niet aanvaardt, dan mogen we een kruis maken over welke vorm van autonomie, confederalisme of splitsing ook. Wachten tot 2019, is wachten op Godot. Dat zal Kris Peeters ook wel weten, alleen kan hij dat zo niet zeggen, omdat hij nu het enige boegbeeld is dat zijn partij nog kan uitspelen.

   De acht partijen die het akkoord over de zesde staatshervorming hebben gesloten, hebben eveneens een akkoord bereikt omtrent Brussel. Min of meer althans. Op het gebied van ruimtelijke ordening en mobiliteit zal het gewest het in de toekomst voor het zeggen hebben en zal geen van de negentien ‘baronnen’ nog veel daartegen in de pap te brokken hebben. Enfin, dat hoopt men toch en de kans is deze keer toch groot dat er eindelijk eens wat gaat bewegen in het politieke doolhof, dat Brussel nog steeds is. Woensdag a.s. zal e.e.a. bekend worden gemaakt en tegen 2014 zouden de eerste aanpassingen moeten verwezenlijkt zijn. De belangrijkste reden waarom er deze keer in Brussel wél iets zou gaan lukken, heeft - zoals altijd met Brussel - alles met de centen te maken. Als het akkoord er niet komt, krijgt het gewest nl het beloofde geld van de zesde staatshervorming niet.

   In De Standaard, dat het akkoord al eens mocht inkijken, wordt met wierook gezwaaid naar Flup Moustache, alias Philippe Moureaux, zo’n beetje de ideoloog van de PS en een van de zware PS ‘legumes’ van het hoofdstedelijk gewest, die zijn schouders eronder zou gezet hebben. Kan zijn, maar het feit dat Flup,  na vele jaren, vorig jaar zijn burgemeesterssjerp in St Jans Molenbeek kwijt speelde en daarmee baron-af was, zal ook wel hebben bijgedragen om zijn ex-collega barons een loer te draaien.

   Tenslotte wordt het stilaan tijd dat Brussel, dat zo graag de hoofdstad van alles en nog wat wil worden, eerst eens zorgt dat het in staat is zijn eigen grondgebied fatsoenlijk te beheren. Nog begin deze maand kreeg Evelyne Huytebroeck (Ecolo), Brussels minister van leefmilieu, een vlammend schrijven van ‘Steely Neelie’ Kroes, Europees commissaris voor de Digitale Dinges, waarin deze laatste het Brussels gewest nog net niet als een achterlijk gebied bestempelde. Dit i.v.m. de stralingsnormen voor GSM en Internet. Die zijn in Brussel 3 volt per meter en dat is zowat de strengste norm ter wereld. Belgacom verkondigde zopas nog aan, dat mobiel internet op zijn 3G-netwerk dit jaar tot 30% sneller gaat worden, in heel België - Pulderbos en Zoetenaaie inbegrepen - maar niét in Brussel. Terwijl Neelie voor Europa al bezig is met de zgz 5G, kan men in Brussel niet eens werken met 4G dat nu gepromoot wordt, omdat de toegestane straling binnen de stad te zwak is en Huytebroeck geen zendmasten wil bijstellen. Nu kan men er voor of er tegen zijn, maar het blijkt dat hoe dichter men zich bij een zendmast bevindt, hoe minder straling er van het GSM-toestel zelf uitgaat. Waarbij dan nog komt dat men momenteel in Brussel slecht of geen mobiel internet kan ontvangen en dat met de huidige povere stralingsnorm zelfs hulpdiensten soms onbereikbaar blijven.

  Kortom, de vooruitgang in het Brussels gewest, waarover men nu de loftrompet steekt, is van een type dat niet meer van deze tijd is. Vóór Brussel een wereldstad zal zijn die met andere vergelijkbaar wordt, zal er nog veel water door de ondergrondse Zenne moeten stromen.

   Het begrotingsconclaaf van de federale regering is dinsdagmorgen dan eindelijk toch van start gegaan. Met een half uur vertraging o.w.v. een anticyclonale storing van polaire oorsprong. Tegen de middag was het al weer afgelopen, omdat er in het parlement e.o.a. bespreking was over de zesde staatshervorming. Woensdag werd ze hervat, donderdag en vrijdag ligt ze zo goed als stil o.w.v. een Europese top waarop enkele Belgische ministers schijnbaar niet kunnen gemist worden en dan gaan ze weer verder, misschien zelfs tijdens het weekeinde, maar daarna weer niet meer. Want maandag vertrekt Di Rupo met zijn vice-ministers naar Rome – Albert II en zijn Paola achterna - om er dinsdag de installatie van de nieuwe Paus te gaan bijwonen.

   Waar gaat 'ons' conclaaf over? Wel, in allereerste instantie moest de federale regering nog 3 miljard euro extra vinden. Volgens toenmalig minister zonder financiën Vanackere ging het echter ‘slechts’ om één miljard. De man verloor zijn geloofwaardigheid eigenlijk al vóór het Belfius/ACW debacle, want het Planbureau sprak hem meteen tegen. Dat had het over 2,8 miljard. Maar ook dat zou niet kloppen. Volgens e.o.a. monitoringcomité – een groep topambtenaren –  zouden de ontvangsten nl een pak lager liggen dan eerst geschat en 3 miljard zou, volgens die groep, een juister cijfer zijn. Bij de eerste besprekinggesprekken van het kernkabinet vond de regering dan plots 338 miljoen, omdat de kosten voor de aftrek van de zonnepanelen te hoog waren ingeschat. Daarna werd het 2,45 miljard en het allerlaatste cijfer dat ik gehoord heb – op het VRT journaal van woensdagavond – was 2,3 miljard.

   Moeten we zo’n bespreking nog ernstig nemen? Het lijkt er eerder op alsof daar wat losse babbels verkocht worden en die begroting geregeld wordt tussen de soep en de patatten. Wie gelooft die mensen nog? Probleem is wel, dat het om de geloofwaardigheid van dit land bij Europa gaat en dat het tenslotte de belastingbetaler zal zijn die de rekening gepresenteerd zal krijgen. En dan hebben we het nog niet gehad over wat er nog uit de bus kan komen van het Dexia/Arco/ACW verhaal…

   De kern van het verhaal is echter, dat men er in het kernkabinet niet uitkomt of men nu zal besparen of belasten en hoe dat moet gebeuren. De PS heeft steeds meer last van de hete adem van haar linker vleugel* en CD&V en Open VLD willen de andere kant op. Ondertussen wordt gesteld dat de regering ‘een weekje in lopende zaken’ gaat doen. Niets dus, wat nog de enige regeringsvorm lijkt die in dit land met succes kan beoefend worden.


* Wijlen Franz-Jozef Strauß, de vroegere voorzitter van de Beierse CDU, had daar een mooie uitdrukking voor: 'Ze zijn zo links, dat links van hen alleen nog de afgrond gaapt'!

   Een ondertitel in De Standaard van gisteren: 'Als er vandaag al witte rook uit de Sixtijnse Kapel kringelt, kan er maar één man gewonnen hebben: Angelo Scola, de aartsbisschop van Milaan'. Einde citaat.
   Zelfs een zgz 'kwaliteitskrant' kan er flink naast zitten*. Na amper 24 uur en vijf stembeurten heeft het conclaaf in Rome inderdaad een nieuwe Paus gekozen, maar het werd niet Angelo Scola, maar Jorge Maria Bergoglio, de aartsbisschop van Buenos Aires, Argentinië, de allereerste Latijns-Amerikaanse Paus, de eerste die niet uit Europa komt**, de eerste Jezuïet en de allereerste die de naam Franciscus heeft aangenomen. Dat laatste is op zich al een hele uitdaging. Er mogen dan al heel wat heiligen zijn met de naam Franciscus, in de eerste plaats denkt men toch aan Franciscus van Assisi, die model stond voor armoede en nederigheid. Als de nieuwe Paus die naam eer aan wil doen, zal hij zijn werk wel hebben.

   Het zat er al langer aan te komen, dat we een Paus uit Zuid-Amerika konden krijgen en dat is nu gebeurd. Voor de Italianen is er in elk geval de troost dat kardinaal Bergoglio (spreek uit: Bergólio) van Italiaanse afkomst is, zoals trouwens het merendeel van de Argentijnen. Er zal dezer dagen nogal wat papier vuil gemaakt worden over deze Pauskeuze en nog meer over wat van hem verwacht wordt. De wereld blijft veranderen, meer dan ooit tevoren en de Kerken ontsnappen daar niet aan. Het grote voordeel van de katholieke Kerk is steeds geweest dat ze zich kon aanpassen en dat zal ook nu moeten gebeuren. Thema’s zoals o.a. het celibaat, de rol van de vrouw in de Kerk, de toenadering tot de andere godsdiensten – in de eerste plaats de christelijke - zullen actueler worden dan ooit. Als men ziet dat bv in de anglicaanse, protestantse en orthodoxe Kerken het celibaat is afgeschaft voor de lagere clerus, wordt deze situatie in de katholieke Kerk – alvast in Europa en zeker in West-Europa – zo goed als onhoudbaar. Ook in ons eigen Vlaanderen moet men maar eens rond zich kijken om te zien hoe pover het met onze katholieke Kerk gesteld is. In mijn eigen parochie hebben we een pastoor van 80, die officieel al op rust is, maar in werkelijkheid nog steeds zijn taken uitvoert omdat er geen opvolger is.

   Van deze nieuwe Paus, toch ook al 76, wordt verwacht dat hij niet alleen een goede herder, maar ook een goede manager zal zijn. De keuze van zijn naam, Franciscus (I), laat alvast het beste verhopen.

 
* Doet me denken aan de reporter van de VTM die, acht jaar geleden, vond dat de verkiezing van Ratzinger een grote verrassing was, terwijl het ging om de gedoodverfde kandidaat. Maar VTM noemt zich dan ook niet een 'kwaliteitszender'.

** In de eerste eeuwen na Christus zijn er een paar Pausen geweest die uit Noord-Afrika kwamen. Dat was echter voordat deze regio door de Islam werd ingenomen en toen nog werd beschouwd als Romeins grondgebied en behorende tot Europa.

   We maken een speciale winter mee, zowat de langste van de laatste twintig jaar en daar houdt het niet bij op. Deze week hadden we ook nog twee ijsdagen, wat ook niet meer was voorgevallen sinds de negentiende eeuw, zo laat in maart.

   Buiten het feit dat die ijsdagen en de sneeuw zo laat in de winterperiode vielen, was er feitelijk niets abnormaals. Winter is nu eenmaal winter, maar blijkbaar is één nacht sneeuw nog altijd voldoende om het verkeer op al onze wegen in de knoop te brengen. Buiten het record van die ijsdagen hebben we er nu nog een ander bij, dat van de langste file ooit: 1.640 km! Misschien kunnen we nog iets leren van de Fransen. Die verboden bij dit weer alle verkeer voor zware vrachtwagens en dat scheelt meteen een pak. Of van de Nederlanders, die hier met strooiwagens kwamen helpen terwijl ze zelf ook winterweer hadden maar het blijkbaar beter onder controle houden. Ikzelf heb 27 jaar van België uit naar mijn werk in Nederland gereden en kan er over meespreken.

   Uitgerekend in dit land waar zgz zoveel inspanningen worden gedaan om minder autoverkeer te hebben en meer mensen op het openbaar vervoer, liep dat laatste weer eens in het honderd. Voor de zoveelste keer trouwens deze winter en dan heb ik het niet eens over de Fyra. De NMBS (Nooit Meer Bij Sneeuw*) deed haar naam weer alle eer aan. Reizigers moesten soms tot meer dan drie uur wachten alvorens ze konden vertrekken. Mocht dit nu de eerste keer deze winter geweest zijn, zou het nog niet zo erg geweest zijn. Het gebeurt echter met de regelmaat van een klok. Dan zijn het weer de bovenleidingen, dan de wissels, dan de locomotieven zelf, dan ontspoort er weer een trein. De lijst voor deze winter is ellendig lang al even ellendig als het weer.

   Net als in de politiek heeft men bij winterweer het gros van de problemen in en rond Brussel. Daar loopt het dan vast en meteen zit het hele land in de knoei.

* In t’ Frans: SNCF (Sans Neige Ça Bouge)

   Wat de laatste dagen in dit land voor nationale politiek doorgaat is moeilijk te vatten. Men zou het een soort uit de hand gelopen dorpspolitiek kunnen noemen, al zou ‘viswijvenpraat’ misschien iets correcter zijn. CD&V-voorzitter Beke had zich al eens serieus boos gemaakt op Didier Reynders, die hij van geklungel beschuldigde in zijn oude job als minister van Financiën. Nu krijgt Karel De Gucht een bolwassing, omdat die in De Morgen verklaard had, dat het akkoord tussen Dexia en Belfius indertijd gesloten was na chantage vanwege de Vlaamse christendemocraten. Van De Gucht zijn we nu al jaren gewend dat hij niets liever doet dat provoceren en dat hij daarvoor zelfs zijn eigen partij niet spaart als het hem goed uitkomt. Misschien was dat ook de reden waarom Beke gisteravond bij Terzake zoete broodjes bakte met collega Rutten. Ze waren het opeens over zowat alles roerend eens en ook voor Open VLD hoeft de parlementaire onderzoekscommissie nu ineens niet meer.

   Zo simpel liggen de zaken echter niet. Vooreerst heeft De Gucht, bij mijn weten, geen jota terug genomen van wat hij gezegd heeft. Merkwaardig daarbij is wel dat hij dit als liberale kopman is (moeten?) gaan uitleggen bij een linkse krant. Misschien was de belgicistische hoofdredacteur van Het (liberale) Laatste Nieuws, Luc Van der Kelen (lid van de Belgische Unie/Union des Belges – BUB), het daar niet mee eens. Anderzijds ‘zou’ het Van Biesen geweest zijn die voor Open VLD de papieren over de Belfius/ACW deal is gaan inkijken. Ik schrijf wel ‘zou’, want van de media heeft niemand Van Biesen gezien en er zijn er die beweren dat hij helemaal niet gaan kijken is. Dat zou toch maar raar zijn voor uitgerekend dé Open-VLD’er die naar een parlementaire onderzoekscommissie had gevraagd. De man was gisteren trouwens voor niemand bereikbaar, zodat mag worden aangenomen dat de Vlaamse blauwen het idee van die commissie hebben laten varen en dit ondanks het feit dat die meer dan ooit nuttig zou kunnen zijn om alle geroddel en verdachtmaking omtrent het ACW eens en voorgoed te stoppen. Iets dat zeker niet het geval zal zijn zolang er lijken uit de kast blijven vallen en zowel ACW als CD&V achter de feiten kunnen blijven aanlopen.

   Terwijl de federale oppositie ondertussen die parlementaire commissie blijft eisen, is het afwachten of het francofone MR, die dat eerst ook deed, dat zal blijven doen. Na de aanval van Beke op Reynders zit die kans er nog steeds in, al schat ik ze wel klein. Het is weinig waarschijnlijk, maar mocht het MR de stekker eruit trekken dan valt die partij ook uit de laatste regering waarin ze nog vertegenwoordigd is, wat voor een francofone partij een primeur zou zijn.

---

   In de marge van de federale bekvechterij heeft de nieuwe CD&V vice-premier De Crem, ook minister van buskruit en schietgeweren, zijn intrede niet gemist door te verklaren dat – volgens hem - de gelijkschakeling van de statuten van bedienden en arbeiders nog niet voor morgen zal zijn. De man heeft daarin overschot van gelijk (regering noch werkgevers hebben daarvoor het geld), maar zo zien het de linkse vakbonden ABVV én ACLVB* niet. Alleen het ACV heeft er niet op gereageerd. Daar hebben ze momenteel blijkbaar andere problemen…

* ACLVB is officieel een liberale vakbond, trouwens een unicum in Europa. In werkelijkheid is hij echter linkser dan de andere twee. Soms zou men denken met een vakbond van de PvdA te maken te hebben.

   Terwijl er in de federale meerderheid steeds meer gekibbel komt: CD&V tegen MR (Beke contra Reynders), Open VLD tegen PS (Crootje tegen la Onkelinx), wordt het hoe langer hoe onzekerder of deze regering Di Rupo 2014 nog wel gaat halen. Zoals ik in mijn blog van vrijdag (‘Vijgen vóór of ná Pasen’) al suggereerde zou het vanwege CD&V nog niet zó dom zijn er de stekker uit te trekken. Momenteel speelt de partij zo’n beetje de grote verongelijkte (het zgz ‘calimero effect’), waarbij ze waarschijnlijk niet meteen veel stemmen gaat winnen, maar misschien toch de schade kan beperken. De juridische tegenaanval van het ACW is geen garantie op succes, gezien er maar lijken uit de Belfius/ACW kast blijven vallen.

   Mocht deze regering er de brui aan geven, dan zet dat natuurlijk wel een serieuze hypotheek op de verdere afwerking van de akkoorden i.v.m. de zesde staatshervorming. Niet dat iedereen daar rouwig om zal zijn. Zeker voor wat de splitsing van B-H/V in het algemeen en deze van het gerechtelijk luik in het bijzonder daarin betreft, is het laatste woord nog niet gevallen.

   Ondertussen zouden we in Vlaanderen er echter goed aan doen erop te letten, dat we straks geen tweede B-H/V in huis halen: de HGB oftewel ‘Hoofdstedelijke Gemeenschap van Brussel’. Dit gedrocht kan een nieuw Trojaans paard worden dat de Franstaligen in Vlaanderen willen binnenbrengen.

   De reden van het ontstaan van de zogenaamde ‘Brussels Metropolitan’ was het beter afstemmen van Brussel en de Rand op het vlak van mobiliteit, tewerkstelling en nog enkele van die eerbare principes. Het feit dat ook de werkgeversorganisatie VOKA daar achter stond, moest vertrouwen in het project inboezemen.

   Jammer genoeg schiet er van dat vertrouwen weinig over, nu gebleken is dat de Franstaligen de hele zaak langzaam maar zeker anders zijn gaan interpreteren. Typisch Belgisch, zeg maar.

   Dat ‘Brussels Metropolitan’ zou nl niet alleen alle gemeenten van zowel Vlaams als Waals Brabant omvatten, maar ook die van het huidige Brussels hoofdstedelijk gewest, de provincies zelf én de federale overheid. Klap op de vuurpijl is dat de gemeenten niet meer op vrijwillige basis – zoals eerst gesteld – maar verplicht zouden moeten meedoen.

   Om een lang verhaal kort te maken: Vlaanderen doet er best aan deze zaak niet goedschiks te slikken. Voor we het beseffen, zitten we straks met een B-H/V in het kwadraat. De gemeente Overijse heeft alvast een klacht neergelegd bij het Grondwettelijk Hof. De N-VA was eerst zinnens de andere Vlaamse gemeenten hetzelfde aan te praten, maar lijkt daar nu vanaf te stappen. Het zou echter verkeerd zijn zo maar mee in dit avontuur te stappen en ons nog maar eens te laten rollen. Het feit dat ‘kaakslagunitarist’ Van Rompuy achter deze zaak aan zit, is een reden te meer om waakzaam te zijn. Samenwerken is één zaak, weer eens gediscrimineerd worden is echter iets anders. Het moet ‘In Vlaanderen Vlaams’ blijven.

   En het blijft maar rommelen in onze politiek:

-          De documenten over de transacties ACW/Belfius mogen dan al ter inzage liggen, pas maandag mag elke partij één Kamerlid naar Flahaut sturen om inzage te krijgen en niet meer dan dat. Dat lid moet geheimhouding beloven, mag geen foto’s of kopieën maken en zal steeds een ambtenaar naast zich krijgen om te zien of alles correct verloopt. In Wetstraatees heet dat tegenwoordig ‘transparantie’

-          Volgens De Morgen, die men zeker niet kan beschuldigen van banden te hebben met de N-VA en/of Trends, heeft de leiding van Arco (het ACV/W dus) meegeschreven aan de wetteksten die het mogelijk hebben gemaakt dat de Arco-coöperanten buiten schot zouden blijven, al blijft de eindverantwoordelijkheid van de daarna gestemde wetten wel bij toenmalig premier Leterme. Toevallig toch wel een ACV’er, zeker?

-          Het advocatenbureau Eubelius van nieuwbakken minister van Financiën Geens, had het ACW als grootste klant. Die wordt nu zgz afgestoten, alsof dat zomaar zal gebeuren. Wie gelooft dat een ander kantoor zo’n klant gaat overnemen, gratis ende voor niks?

-          Het begrotingsconclaaf, dat vrijdag had moeten beginnen, is al uitgesteld tot maandag en dinsdag. Daarna is er een pauze van twee dagen omdat Di Rupo naar e.o.a. Europese top moet en blijft er die week nog één dag over, waarna de doodwroeters weer kunnen genieten van een heerlijk weekeinde. Voor één keer ben ik het eens met Vande Lala, die zegt dat we eerder een nieuwe Paus gaan hebben dan een begroting die zal voldoen aan de Europese eisen.

-          Na de kritiek van Didier Reynders, dat Vanackere het over een schuld had van één miljard euro terwijl hij twee weken later moest toegeven dat het er bijna drie zijn, is er nu kritiek van ‘Markske’ Beke op diezelfde Reynders. ‘In de tien jaar dat Reynders minister van Financiën was’, aldus Beke, ‘heeft hij de blunders opgestapeld’. Dat belette hem niet zijn partij mee te laten stappen in een nieuwe regering met diezelfde blunderaar.

-          Door het afhaken van Vanackere als minister, neemt die opnieuw plaats in het parlement als volksvertegenwoordiger. Als gevolg daarvan moet ‘mister splitser’, alias Michel Doomst, plaats ruimen. Ik denk dat weinig Vlamingen daar rouwig om zullen zijn.

-          Tenslotte nóg een nieuw woord: de azijndrinkende ‘kaakslagunitarist’. Komt van Erik Stoffelen, voorzitter van het 76^ste zangfeest, dezelfde die ik in mijn blog van 5 dezer (‘Kris Peeters’ dilemma’) al citeerde met een uitspraak om in te kaderen i.v.m. het ACW (‘België dienen, Vlaanderen minachten en ons allen moreel de les willen spellen’).

O, ja: met die ‘kaakslagunitarist’ bedoelde Stoffelen niet bovenstaande Doomst, maar diens CD&V vriend Eric Van Rompuy, broer van…

   Het wordt wel ongemeen spannend in ons politiek landschap. Het is zonder meer du jamais vu wat we de laatste dagen hebben meegemaakt. Een minister die zo recht in zijn schoenen bleek te staan dat hij enkele dagen later ontslag nam. Een arbeidsbeweging die van het ene Waterloo naar het andere strompelt en waarvan men zich afvraagt hoe ver dat strompelen nog gaat duren. Een regering die, normaal gesproken, vóór het einde van deze maand een aartsmoeilijk begrotingsconclaaf zou moeten afronden en dit met een nieuwbakken niet politiek gekozen minister van Financiën*. Eind dezer maand, op 31 dezer om juist te zijn, is het Pasen. De vraag is maar of het vijgen vóór of ná Pasen gaan worden.

   Het feit dat het ACW achtereenvolgens afziet van de notionele intrestaftrek (rooie Rudy De Leeuw doet dat niét) en daarna, samen met staatsbank Belfius, het contract voor de extra vergoeding van 1,5% annuleert, is van die aard dat niemand nog gelooft dat het daarbij zal blijven. In tegenstelling tot wat waarschijnlijk de bedoeling was van beide initiatieven, is een parlementaire onderzoekscommissie nu meer dan ooit nodig om achter de waarheid en niets anders dan de waarheid te komen. Als dat niet gebeurt dan zitten niet alleen ACW en Belfius met een probleem, maar ook CD&V.

   Ik vraag me af of voornoemde partij nog niet overwogen heeft uit de federale regering te stappen en nieuwe verkiezingen te eisen. Als de zaken blijven evolueren zoals het er nu aan toe gaat, zie ik niet in hoe CD&V daar ooit beter van kan worden. Door een ‘Weverke’ te doen en de partij voor te stellen als dé calimero van het ogenblik, kan ze misschien meer stemmen halen (of minder verliezen, het is maar te zien hoe men het bekijkt) dan wanneer ze de hele zaak verder laat verrotten. Mocht dat echter gebeuren, dan krijgen we nóg een extra verkiezing, iets waar de traditionele partijen altijd erg tegen gekant waren.

   Het wordt afwachten wat de inzage van de akkoorden tussen Belfius en ACW teweeg zal brengen en of de begrotingscontrole al dan niet uit de hand zal lopen. Daarbij komt het er voor de Vlaamse traditionele partijen op aan af te wegen wat voor hen het zwaarst zal wegen: de schade beperken via een vooruitgeschoven verkiezing of het risico nemen in 2014 helemaal weggeblazen te worden.



* Ik twijfel niet aan de bekwaamheid van Koen Geens, wel of hij erin zal slagen enige orthodoxe oplossingen aan de bende van Elio op te dringen.

   Voor een journalist is het belangrijk dat zijn artikels gelezen worden. De beste manier daarvoor is de lezer nieuwsgierig te maken en dat doet men meestal door een opvallende titel boven een werkstuk te plaatsen. De laatste tijd komt het echter steeds meer voor dat die titel ofwel niet strookt met het verhaal, ofwel dat het de hele lading niet dekt. Dat laatste is zopas nog gebeurd met hoofdeconomen van verscheidene Belgische banken te laten zeggen dat de regering Di Rupo op de vooravond van een zoveelste begrotingsconclaaf het land niet ‘dood mag besparen’. Dat hebben die heren inderdaad gezegd, maar ook er bijgevoegd dat het nu eindelijk eens tijd wordt voor echte structurele besparingen, iets wat ik trouwens in deze rubriek ook al zeg sinds deze Sinterklaasregering tot stand kwam. En dat i.pl.v. het gebruikelijke knip- en plakwerk.

   Enkele schoolvoorbeelden van dat knip- en plakwerk, ook bevestigd door een van die bankeconomen, waren o.m. het overnemen van het pensioenfonds van Belgacom, dat meteen 5 miljard opbracht, maar ook de verplichting dat de Belgische staat en niet meer Belgacom in de toekomst die pensioenen zal moeten blijven uitbetalen, wat de staat op termijn een veelvoud van die 5 miljard zal kosten. Hetzelfde voor de zgz ‘sale & lease back’ operaties, waarbij overheidsgebouwen verkocht werden en daarna terug gehuurd aan huurprijzen die geen enkel privébedrijf ooit zou betalen. Dat gebeurde allemaal tijdens de verlichte jaren van de actieve welvaartstaat van de heren Verhofstadt en Vande Lanotte, waarbij laatstgenoemde de minister van begroting was en dus de uitvoerder van bovenvernoemde nepconstructies.

   De huidige federale regering moet nog deze maand zo’n kleine drie miljard extra vinden om het gat in de begroting van 2013 te stoppen. Na de 18 miljard die ze sinds haar ontstaan al heeft moeten vinden, wordt dit een mission impossible als er niet structureel gewerkt wordt.

   Wat verstaat men onder structureel? Wel, bv het minimumloon laten zakken, het brugpensioen afschaffen, het stempelgeld laten uitdoven in de tijd, de overheidsuitgaven doen zakken. Niet sociaal? In Duitsland heeft een – nota bene – roodgroene regering dat tien jaar geleden al gedaan. Reeds bij het aantreden van de eerste regering Verhofstadt in 1999 wist men dat de federale begroting een overschot van 1,5% moest hebben om de vergrijzingskosten vanaf 2010 op te vangen. Nu zou men willen afstappen van een tekort van 2,15 voor het lopende jaar, ondanks de Europese verplichting. De PS wil minder besparen, de Open VLD en de nieuwe minister van Financiën willen dat niet. Nu zien of CD&V haar witte merel consequent zal blijven volgen.

   In het kader van bovenstaande was het trouwens opmerkelijk dat Terzake uitpakte met een interview van Vande Lala, uitgerekend de man die mede verantwoordelijk is voor de budgettaire Belgische ontsporing als minister voor begroting in de regeringen Verhofstadt. Hij wist o.m. te vertellen dat e.e.a. kwam doordat dit land gedurende anderhalf jaar geen federale regering had, wat ook al een leugen is. Juist door het feit dat het geen officiële regering had, moest de dienstdoende regering Leterme het stellen met voorlopige twaalfden, waardoor er geen extra schulden konden gemaakt worden. Die schulden kwamen er vóór en ná de 550 dagen zonder regering. En om dat te weten, hoeft men geen specialist ter zake zijn: zelfs komiek Beppe Grillo wees erop, in een interview met Rudy Vranckx, dat in het VRT avondjournaal werd uitgezonden!

   Steven Vanackere is opgestapt als minister, omdat hij het niet meer aankon steeds te worden aangevallen voor zaken waarvoor hij zegt geen schuld te hebben. Misschien was dat allemaal niet nodig geweest, mocht zijn partij en/of het ACW eens duidelijk geantwoord hebben op de gestelde vragen en beschuldigingen van de Vlaamse oppositie, het MR en (min of meer) de Open VLD. Nu dat hij vertrokken is, zegt zijn partij dat die antwoorden er zullen komen, maar dan wel pas volgende week. Hoezo, volgende week? Als die antwoorden er de vórige week geweest waren, was Vanackere misschien niet moeten vertrekken. Waarom kon dat toen niet en waarom ook niet meteen vandaag? Het is weer echt tsjevenwerk en het lijkt er sterk op dat men nog tijd nodig heeft om e.o.a. recht te zetten dat de dag van vandaag nog steeds krom is. M.a.w. het kan vandaag niet omdat het (nog) niet klopt.

   Vergeten we trouwens bij dit alles drie zaken niet: om te beginnen zijn er zowel door het parket van Brussel als door de Bijzondere Belasting Inspectie (BBI) onderzoeken daarover opgestart. Als er geen kant en klare antwoorden komen, zou de hele zaak nog wel eens ellendig lang kunnen aanslepen wat – zeker met het oog op de moeder aller verkiezingen in 2014 – voor CD&V op een regelrechte ramp zou kunnen uitdraaien. Ten tweede loopt er ook nog een dossier Belfius-ACW bij Europa. Mocht dat Europa de depositogarantie voor de Arco-coöperanten afwijzen, dan kan de hele zaak terug naar af. Ten derde is feitelijk de hele ACW/Belfius affaire een politieke uitloper geworden van een onderzoek dat in de eerste instantie verricht werd door het financiële weekblad Trends, dat – voor zover ik weet – nog steeds niets daarvan ontkend of teruggetrokken heeft en dat is géén politieke partij.

   Ondertussen blijkt de nieuwe minister van Financiën een bezige bij te zijn: eigen advocatenbureau Eubelius (grapjassen spreken dat uit: ‘You bill us’), prof met twee cursussen aan de KU Leuven, lid van de Raad van Bestuur bij BNP Paribas Fortis, voorzitter van de Thomas More hogescholen en van Vlaanderen in Actie (VIA). En nu dus ook minister van Financiën die in zijn eerste werkweek al een mission impossible in de vorm van  een zoveelste begrotingscontrole voorgeschoteld krijgt.  Hoe kan je zoiets blijven combineren?
   Het zou nog wel even kunnen duren, alvorens we het fijne van heel deze zaak zullen kennen. Misschien 'als het stof is gaan liggen, zoals Vanackere het zelf uitdrukte.

   Van sensatie gesproken. Het ontslag van Steven Vanackere als minister zonder Financiën was dat natuurlijk, maar evenzeer het feit dat men binnen de dag een opvolger had en dan nog een die eerder een technische medewerker is dan een politieker. De reden daarvoor was waarschijnlijk niet zozeer het feit dat de federale regering vlak voor een zoveelste moeilijke begrotingsbespreking staat, maar wel dat niemand bij CD&V stond te springen om de momenteel, electoraal gesproken, weinig benijdenswaardige job over te nemen. Want ook al zou later blijken dat Vanackere helemaal geen schuld treft, zeker is dat nog steeds niet. Vergeet niet dat het parlement, ondanks alle beloften ter zake, ook nu nog steeds geen inzage heeft gekregen in de documenten die er gemaakt en getekend zijn tussen Belfius en het ACV en dat datzelfde parlement nog steeds wacht op klare antwoorden vanwege datzelfde ACW. Tenslotte blijft er de uitspraak van Didier Reynders in het weekeindinterview van De Standaard, dat het de CD&V was die ‘zijn’ ministerie van Financiën persé wou hebben en het ook gekregen heeft.

   Aan de bekwaamheid van Koen Geens zal het zeker niet liggen. De man is professor financieel recht aan de KU Leuven, waar hij twee cursussen geeft, was vroeger kabinetschef van Kris Peeters en is nu nog voorzitter van VIA, ‘Vlaanderen In Actie’. Vraag is maar of hij straks iets zal kunnen presteren in een soort BIA (België In Actie), als hij binnen de federale regering zal geconfronteerd worden met enkele politieke feeksen à la Onkelinx en Milquet, om nog te zwijgen over cynisme van de hierboven reeds vermelde Reynders. Vrijdag zal Geens al een eerste confrontatie meemaken en dan meteen over een begrotingsbespreking waarbij de federale regering nog maar eens naar extra miljarden op zoek zal moeten gaan.

   Ik heb het niet kunnen achterhalen, maar het zou kunnen dat Koen Geens familie van Gaston Geens is, de vroegere voorganger van Kris Peeters (toen noemde men die nog ‘voorzitter’) die in Vlaanderen bekend bleef door zijn uitspraak: ‘Wat we zelf doen, moeten we zien beter te doen’. Hij is in elk geval de schoonzoon van Jos Dupré, de vroegere Kempense staatsecretaris, waarmee ik het ooit eens aan de stok heb gehad*.

   Bij het ontslag van Steven Vanackere valt wel op dat hij de zoveelste Vlaamse federale minister is die opstapt. Declerck en Vande Lanotte hadden het hem al eens voorgedaan na de ontsnapping van Dutroux. Leterme, Van Deurzen en Vervotje stapten op bij de Fortis affaire en nu Vanackere. Afgezien van het feit, of ze dat al dan niet moesten doen, blijft het toch merkwaardig dat – tenminste bij mijn weten – er geen enkele francofone minister is die dat ooit heeft gepresteerd. Blijkbaar hebben Vlamingen toch iets meer zelfrespect als het er op aan komt.

   * Mijn ‘carrière’ bij DAF ben ik begonnen in de jaren zeventig van vorige eeuw bij de cabine- en assenfabriek van Oevel/Westerlo. Ik leidde er de bezoekers rond en had er de supervisie van de kantine. Mijn bureau stond bij de afdeling personeelszaken. Er was daar toen ook een zekere Kersemans uit Mechelen, die manager was van e.o.a. technische afdeling. Kersemans was een Volksunie-man. Bij e.o.a. verkiezing, waarbij hij opkwam, vroeg hij de personeelslijst op om verkiezingsreclame rond te sturen. Ik heb hem die toen bezorgd, wat ik feitelijk niet had mogen doen. Ik heb daar later een berisping voor gekregen. Mijn (Nederlandse) directe overste, die ermee akkoord was gegaan en voor het bestand verantwoordelijk was, kreeg zelfs een (korte) schorsing. Dit alles na een klacht van Jos Dupré die ook van Westerlo was en waarschijnlijk getipt werd door e.o.a. partijgenoot die bij DAF werkte. Ik voelde me dan ook ‘gedupReerd’!

   Dé uitspraak van het voorbije weekeinde, een om in te kaderen, kwam van Erik Stoffelen, voorzitter van het Vlaamsnationale zangfeest in Antwerpen:

   ‘Welk volk ter wereld wil de les gespeld worden door een ACW-zuil, die België dient, Vlaanderen minacht en ons allen moreel de les spelt, maar zelf fiscale spitstechnologie toepast en de gewone belastingbetaler daarvoor laat opdraaien?’

   Deze uitspraak was dus gericht aan het ACW (iets wat ik ook in mijn blog van 28 februari (‘het ACW/PS bondgenootschap’) reeds verwoordde, maar in feite kan die – mits enige nuances – ook gebruikt worden tegen alle drie de traditionele Vlaamse partijen die in eerste instantie ook steeds België dienen en Vlaanderen daarbij minachten. Bijna alle beslissingen die Vlaanderen kunnen bevoordelen (de besparingen), worden door hen afgezwakt, alle nadelen (de belastingen) worden uitvergroot. En zo is het altijd geweest. Moet er betaald worden, dan gebeurt dat in de eerste plaats door Vlaanderen, moet er ontvangen worden, dan staan de francofonen steeds op de eerste rij. Hou maar in 't oog wat er straks weer boven water zal komen bij de begrotingsbesprekingen waarbij niemand in de federale regering kan zeggen of men nu twee of drie miljard euro tekort komt...

   Het feit alleen al dat 5 van de huidige 8 CD&V ministers ACW’ers zijn zegt genoeg. Een stilaan wanhopige Kris Peeters zou volgend jaar de partij moeten redden van een zoveelste electorale nederlaag, maar dat wordt hem zeker niet gemakkelijk gemaakt. Zelfs niet door de eigen partij, waarbij ACW'er Vanackere eerder de federale kaart Reynders trekt dan de regionale van Peeters. Hoe cynisch Reynders daarbij ook te werk gaat (zijn MR zit niet in de regionale regeringen en hij moet niet in Vlaanderen verkozen worden), Peeters zal rekening moeten houden met de Vlaamse liberalen in de federale regering, waarmee zijn partij daarin samenwerkt, terwijl diezelfde liberalen oppositie voeren tegen ‘zijn’ Vlaamse meerderheid in het Vlaamse parlement. Daarenboven kalft zijn aanhang bij de Vlaamse KMO's zienderogen af en kiezen die steeds uitdrukkelijker voor de N-VA. Voor een ex-Unizo voorzitter moet dat pijnlijk aankomen.

   Men zou voor minder wanhopig worden.

   Er doen over het onthaal van wat men meestal verkeerdelijk ‘asielzoekers’ noemt heel wat verhalen de ronde, die aan de verbeelding niets te wensen overlaten. Het kan echter nóg erger. Dat kan men vaststellen als men even

   http:www.ocmwgent.be/medische-kaart-illegalen.html

intikt. Men komt dan inderdaad terecht bij het Gentse OCMW, waar men haarfijn uitlegt hoe men als illegaal in Gent aan een gratis geneeskundige bijstand kan geraken. Let wel op: het gaat alleen om ‘illegalen’, dus mensen die hier onwettig aanwezig zijn. Om alle twijfel weg te nemen staat er in dezelfde mededeling wat men onder ‘Gentse’ illegalen verstaat:

-          wie onwettig in België verblijft (uitgeprocedeerde of clandestiene vreemdelingen);

-          woont en verblijft in Gent;

-          onvoldoende financiële middelen heeft;

-          ondertekent met een ‘verklaring op eer’

   Officieel gaat het om ‘dringende’ medische hulp, maar wat verder kan men lezen dat deze hulp ook ‘preventief’ of ‘curatief’ kan zijn. M.a.w. mits de nodige uitleg en plaatselijke medewerking kan alles als dringend worden uitgelegd.

   Wie dus aan alle bovenstaande vereisten beantwoordt, kan een medische kaart aanvragen, die recht geeft op gratis bijstand vanwege het Gentse OCMW voor volgende zaken:

-          aflevering medicatie;

-          behandelende arts;

-          centrum audiologie;

-          logopedist(e);

-          vroedvrouw;

-          dringend ziekenhuisvervoer;

-          labo;

-          orthopedisch centrum;

-          Rode Kruis Vlaanderen;

-          Wit-Gele Kruis Gent;

-          Kinesitherapie;

-          Thuisverpleging.

   Allemaal gratis ende voor niks, op voorwaarde dat men illegaal is. Wie dat niet is, heeft pech in Gent. Hij/zij zal wél moeten betalen. Twee keer zelfs: een keer voor de gevraagde diensten en een keer bij het betalen van de belastingen die er mee voor zullen moeten zorgen dat bovenstaande gratis services betaald geraken. Of gaat de stad Gent dat allemaal zelf voorschieten?

   Men kan zo stilaan begrijpen, waarom het paarsgroene Gentse schepencollege zich zorgen begint te maken over de aanpassing van de inschrijvingstarieven in Antwerpen. Waarom nog geld uitgeven om zich in te schrijven in Antwerpen als men in Gent alles gratis krijgt, althans met de nodige medewerking van het Gentse OCMW en aanverwante organisaties?