Treintje komt zo

   Wat de laatste dagen in dit land voor nationale politiek doorgaat is moeilijk te vatten. Men zou het een soort uit de hand gelopen dorpspolitiek kunnen noemen, al zou ‘viswijvenpraat’ misschien iets correcter zijn. CD&V-voorzitter Beke had zich al eens serieus boos gemaakt op Didier Reynders, die hij van geklungel beschuldigde in zijn oude job als minister van Financiën. Nu krijgt Karel De Gucht een bolwassing, omdat die in De Morgen verklaard had, dat het akkoord tussen Dexia en Belfius indertijd gesloten was na chantage vanwege de Vlaamse christendemocraten. Van De Gucht zijn we nu al jaren gewend dat hij niets liever doet dat provoceren en dat hij daarvoor zelfs zijn eigen partij niet spaart als het hem goed uitkomt. Misschien was dat ook de reden waarom Beke gisteravond bij Terzake zoete broodjes bakte met collega Rutten. Ze waren het opeens over zowat alles roerend eens en ook voor Open VLD hoeft de parlementaire onderzoekscommissie nu ineens niet meer.

   Zo simpel liggen de zaken echter niet. Vooreerst heeft De Gucht, bij mijn weten, geen jota terug genomen van wat hij gezegd heeft. Merkwaardig daarbij is wel dat hij dit als liberale kopman is (moeten?) gaan uitleggen bij een linkse krant. Misschien was de belgicistische hoofdredacteur van Het (liberale) Laatste Nieuws, Luc Van der Kelen (lid van de Belgische Unie/Union des Belges – BUB), het daar niet mee eens. Anderzijds ‘zou’ het Van Biesen geweest zijn die voor Open VLD de papieren over de Belfius/ACW deal is gaan inkijken. Ik schrijf wel ‘zou’, want van de media heeft niemand Van Biesen gezien en er zijn er die beweren dat hij helemaal niet gaan kijken is. Dat zou toch maar raar zijn voor uitgerekend dé Open-VLD’er die naar een parlementaire onderzoekscommissie had gevraagd. De man was gisteren trouwens voor niemand bereikbaar, zodat mag worden aangenomen dat de Vlaamse blauwen het idee van die commissie hebben laten varen en dit ondanks het feit dat die meer dan ooit nuttig zou kunnen zijn om alle geroddel en verdachtmaking omtrent het ACW eens en voorgoed te stoppen. Iets dat zeker niet het geval zal zijn zolang er lijken uit de kast blijven vallen en zowel ACW als CD&V achter de feiten kunnen blijven aanlopen.

   Terwijl de federale oppositie ondertussen die parlementaire commissie blijft eisen, is het afwachten of het francofone MR, die dat eerst ook deed, dat zal blijven doen. Na de aanval van Beke op Reynders zit die kans er nog steeds in, al schat ik ze wel klein. Het is weinig waarschijnlijk, maar mocht het MR de stekker eruit trekken dan valt die partij ook uit de laatste regering waarin ze nog vertegenwoordigd is, wat voor een francofone partij een primeur zou zijn.

---

   In de marge van de federale bekvechterij heeft de nieuwe CD&V vice-premier De Crem, ook minister van buskruit en schietgeweren, zijn intrede niet gemist door te verklaren dat – volgens hem - de gelijkschakeling van de statuten van bedienden en arbeiders nog niet voor morgen zal zijn. De man heeft daarin overschot van gelijk (regering noch werkgevers hebben daarvoor het geld), maar zo zien het de linkse vakbonden ABVV én ACLVB* niet. Alleen het ACV heeft er niet op gereageerd. Daar hebben ze momenteel blijkbaar andere problemen…

* ACLVB is officieel een liberale vakbond, trouwens een unicum in Europa. In werkelijkheid is hij echter linkser dan de andere twee. Soms zou men denken met een vakbond van de PvdA te maken te hebben.

   Terwijl er in de federale meerderheid steeds meer gekibbel komt: CD&V tegen MR (Beke contra Reynders), Open VLD tegen PS (Crootje tegen la Onkelinx), wordt het hoe langer hoe onzekerder of deze regering Di Rupo 2014 nog wel gaat halen. Zoals ik in mijn blog van vrijdag (‘Vijgen vóór of ná Pasen’) al suggereerde zou het vanwege CD&V nog niet zó dom zijn er de stekker uit te trekken. Momenteel speelt de partij zo’n beetje de grote verongelijkte (het zgz ‘calimero effect’), waarbij ze waarschijnlijk niet meteen veel stemmen gaat winnen, maar misschien toch de schade kan beperken. De juridische tegenaanval van het ACW is geen garantie op succes, gezien er maar lijken uit de Belfius/ACW kast blijven vallen.

   Mocht deze regering er de brui aan geven, dan zet dat natuurlijk wel een serieuze hypotheek op de verdere afwerking van de akkoorden i.v.m. de zesde staatshervorming. Niet dat iedereen daar rouwig om zal zijn. Zeker voor wat de splitsing van B-H/V in het algemeen en deze van het gerechtelijk luik in het bijzonder daarin betreft, is het laatste woord nog niet gevallen.

   Ondertussen zouden we in Vlaanderen er echter goed aan doen erop te letten, dat we straks geen tweede B-H/V in huis halen: de HGB oftewel ‘Hoofdstedelijke Gemeenschap van Brussel’. Dit gedrocht kan een nieuw Trojaans paard worden dat de Franstaligen in Vlaanderen willen binnenbrengen.

   De reden van het ontstaan van de zogenaamde ‘Brussels Metropolitan’ was het beter afstemmen van Brussel en de Rand op het vlak van mobiliteit, tewerkstelling en nog enkele van die eerbare principes. Het feit dat ook de werkgeversorganisatie VOKA daar achter stond, moest vertrouwen in het project inboezemen.

   Jammer genoeg schiet er van dat vertrouwen weinig over, nu gebleken is dat de Franstaligen de hele zaak langzaam maar zeker anders zijn gaan interpreteren. Typisch Belgisch, zeg maar.

   Dat ‘Brussels Metropolitan’ zou nl niet alleen alle gemeenten van zowel Vlaams als Waals Brabant omvatten, maar ook die van het huidige Brussels hoofdstedelijk gewest, de provincies zelf én de federale overheid. Klap op de vuurpijl is dat de gemeenten niet meer op vrijwillige basis – zoals eerst gesteld – maar verplicht zouden moeten meedoen.

   Om een lang verhaal kort te maken: Vlaanderen doet er best aan deze zaak niet goedschiks te slikken. Voor we het beseffen, zitten we straks met een B-H/V in het kwadraat. De gemeente Overijse heeft alvast een klacht neergelegd bij het Grondwettelijk Hof. De N-VA was eerst zinnens de andere Vlaamse gemeenten hetzelfde aan te praten, maar lijkt daar nu vanaf te stappen. Het zou echter verkeerd zijn zo maar mee in dit avontuur te stappen en ons nog maar eens te laten rollen. Het feit dat ‘kaakslagunitarist’ Van Rompuy achter deze zaak aan zit, is een reden te meer om waakzaam te zijn. Samenwerken is één zaak, weer eens gediscrimineerd worden is echter iets anders. Het moet ‘In Vlaanderen Vlaams’ blijven.

   En het blijft maar rommelen in onze politiek:

-          De documenten over de transacties ACW/Belfius mogen dan al ter inzage liggen, pas maandag mag elke partij één Kamerlid naar Flahaut sturen om inzage te krijgen en niet meer dan dat. Dat lid moet geheimhouding beloven, mag geen foto’s of kopieën maken en zal steeds een ambtenaar naast zich krijgen om te zien of alles correct verloopt. In Wetstraatees heet dat tegenwoordig ‘transparantie’

-          Volgens De Morgen, die men zeker niet kan beschuldigen van banden te hebben met de N-VA en/of Trends, heeft de leiding van Arco (het ACV/W dus) meegeschreven aan de wetteksten die het mogelijk hebben gemaakt dat de Arco-coöperanten buiten schot zouden blijven, al blijft de eindverantwoordelijkheid van de daarna gestemde wetten wel bij toenmalig premier Leterme. Toevallig toch wel een ACV’er, zeker?

-          Het advocatenbureau Eubelius van nieuwbakken minister van Financiën Geens, had het ACW als grootste klant. Die wordt nu zgz afgestoten, alsof dat zomaar zal gebeuren. Wie gelooft dat een ander kantoor zo’n klant gaat overnemen, gratis ende voor niks?

-          Het begrotingsconclaaf, dat vrijdag had moeten beginnen, is al uitgesteld tot maandag en dinsdag. Daarna is er een pauze van twee dagen omdat Di Rupo naar e.o.a. Europese top moet en blijft er die week nog één dag over, waarna de doodwroeters weer kunnen genieten van een heerlijk weekeinde. Voor één keer ben ik het eens met Vande Lala, die zegt dat we eerder een nieuwe Paus gaan hebben dan een begroting die zal voldoen aan de Europese eisen.

-          Na de kritiek van Didier Reynders, dat Vanackere het over een schuld had van één miljard euro terwijl hij twee weken later moest toegeven dat het er bijna drie zijn, is er nu kritiek van ‘Markske’ Beke op diezelfde Reynders. ‘In de tien jaar dat Reynders minister van Financiën was’, aldus Beke, ‘heeft hij de blunders opgestapeld’. Dat belette hem niet zijn partij mee te laten stappen in een nieuwe regering met diezelfde blunderaar.

-          Door het afhaken van Vanackere als minister, neemt die opnieuw plaats in het parlement als volksvertegenwoordiger. Als gevolg daarvan moet ‘mister splitser’, alias Michel Doomst, plaats ruimen. Ik denk dat weinig Vlamingen daar rouwig om zullen zijn.

-          Tenslotte nóg een nieuw woord: de azijndrinkende ‘kaakslagunitarist’. Komt van Erik Stoffelen, voorzitter van het 76^ste zangfeest, dezelfde die ik in mijn blog van 5 dezer (‘Kris Peeters’ dilemma’) al citeerde met een uitspraak om in te kaderen i.v.m. het ACW (‘België dienen, Vlaanderen minachten en ons allen moreel de les willen spellen’).

O, ja: met die ‘kaakslagunitarist’ bedoelde Stoffelen niet bovenstaande Doomst, maar diens CD&V vriend Eric Van Rompuy, broer van…

   Het wordt wel ongemeen spannend in ons politiek landschap. Het is zonder meer du jamais vu wat we de laatste dagen hebben meegemaakt. Een minister die zo recht in zijn schoenen bleek te staan dat hij enkele dagen later ontslag nam. Een arbeidsbeweging die van het ene Waterloo naar het andere strompelt en waarvan men zich afvraagt hoe ver dat strompelen nog gaat duren. Een regering die, normaal gesproken, vóór het einde van deze maand een aartsmoeilijk begrotingsconclaaf zou moeten afronden en dit met een nieuwbakken niet politiek gekozen minister van Financiën*. Eind dezer maand, op 31 dezer om juist te zijn, is het Pasen. De vraag is maar of het vijgen vóór of ná Pasen gaan worden.

   Het feit dat het ACW achtereenvolgens afziet van de notionele intrestaftrek (rooie Rudy De Leeuw doet dat niét) en daarna, samen met staatsbank Belfius, het contract voor de extra vergoeding van 1,5% annuleert, is van die aard dat niemand nog gelooft dat het daarbij zal blijven. In tegenstelling tot wat waarschijnlijk de bedoeling was van beide initiatieven, is een parlementaire onderzoekscommissie nu meer dan ooit nodig om achter de waarheid en niets anders dan de waarheid te komen. Als dat niet gebeurt dan zitten niet alleen ACW en Belfius met een probleem, maar ook CD&V.

   Ik vraag me af of voornoemde partij nog niet overwogen heeft uit de federale regering te stappen en nieuwe verkiezingen te eisen. Als de zaken blijven evolueren zoals het er nu aan toe gaat, zie ik niet in hoe CD&V daar ooit beter van kan worden. Door een ‘Weverke’ te doen en de partij voor te stellen als dé calimero van het ogenblik, kan ze misschien meer stemmen halen (of minder verliezen, het is maar te zien hoe men het bekijkt) dan wanneer ze de hele zaak verder laat verrotten. Mocht dat echter gebeuren, dan krijgen we nóg een extra verkiezing, iets waar de traditionele partijen altijd erg tegen gekant waren.

   Het wordt afwachten wat de inzage van de akkoorden tussen Belfius en ACW teweeg zal brengen en of de begrotingscontrole al dan niet uit de hand zal lopen. Daarbij komt het er voor de Vlaamse traditionele partijen op aan af te wegen wat voor hen het zwaarst zal wegen: de schade beperken via een vooruitgeschoven verkiezing of het risico nemen in 2014 helemaal weggeblazen te worden.



* Ik twijfel niet aan de bekwaamheid van Koen Geens, wel of hij erin zal slagen enige orthodoxe oplossingen aan de bende van Elio op te dringen.

   Voor een journalist is het belangrijk dat zijn artikels gelezen worden. De beste manier daarvoor is de lezer nieuwsgierig te maken en dat doet men meestal door een opvallende titel boven een werkstuk te plaatsen. De laatste tijd komt het echter steeds meer voor dat die titel ofwel niet strookt met het verhaal, ofwel dat het de hele lading niet dekt. Dat laatste is zopas nog gebeurd met hoofdeconomen van verscheidene Belgische banken te laten zeggen dat de regering Di Rupo op de vooravond van een zoveelste begrotingsconclaaf het land niet ‘dood mag besparen’. Dat hebben die heren inderdaad gezegd, maar ook er bijgevoegd dat het nu eindelijk eens tijd wordt voor echte structurele besparingen, iets wat ik trouwens in deze rubriek ook al zeg sinds deze Sinterklaasregering tot stand kwam. En dat i.pl.v. het gebruikelijke knip- en plakwerk.

   Enkele schoolvoorbeelden van dat knip- en plakwerk, ook bevestigd door een van die bankeconomen, waren o.m. het overnemen van het pensioenfonds van Belgacom, dat meteen 5 miljard opbracht, maar ook de verplichting dat de Belgische staat en niet meer Belgacom in de toekomst die pensioenen zal moeten blijven uitbetalen, wat de staat op termijn een veelvoud van die 5 miljard zal kosten. Hetzelfde voor de zgz ‘sale & lease back’ operaties, waarbij overheidsgebouwen verkocht werden en daarna terug gehuurd aan huurprijzen die geen enkel privébedrijf ooit zou betalen. Dat gebeurde allemaal tijdens de verlichte jaren van de actieve welvaartstaat van de heren Verhofstadt en Vande Lanotte, waarbij laatstgenoemde de minister van begroting was en dus de uitvoerder van bovenvernoemde nepconstructies.

   De huidige federale regering moet nog deze maand zo’n kleine drie miljard extra vinden om het gat in de begroting van 2013 te stoppen. Na de 18 miljard die ze sinds haar ontstaan al heeft moeten vinden, wordt dit een mission impossible als er niet structureel gewerkt wordt.

   Wat verstaat men onder structureel? Wel, bv het minimumloon laten zakken, het brugpensioen afschaffen, het stempelgeld laten uitdoven in de tijd, de overheidsuitgaven doen zakken. Niet sociaal? In Duitsland heeft een – nota bene – roodgroene regering dat tien jaar geleden al gedaan. Reeds bij het aantreden van de eerste regering Verhofstadt in 1999 wist men dat de federale begroting een overschot van 1,5% moest hebben om de vergrijzingskosten vanaf 2010 op te vangen. Nu zou men willen afstappen van een tekort van 2,15 voor het lopende jaar, ondanks de Europese verplichting. De PS wil minder besparen, de Open VLD en de nieuwe minister van Financiën willen dat niet. Nu zien of CD&V haar witte merel consequent zal blijven volgen.

   In het kader van bovenstaande was het trouwens opmerkelijk dat Terzake uitpakte met een interview van Vande Lala, uitgerekend de man die mede verantwoordelijk is voor de budgettaire Belgische ontsporing als minister voor begroting in de regeringen Verhofstadt. Hij wist o.m. te vertellen dat e.e.a. kwam doordat dit land gedurende anderhalf jaar geen federale regering had, wat ook al een leugen is. Juist door het feit dat het geen officiële regering had, moest de dienstdoende regering Leterme het stellen met voorlopige twaalfden, waardoor er geen extra schulden konden gemaakt worden. Die schulden kwamen er vóór en ná de 550 dagen zonder regering. En om dat te weten, hoeft men geen specialist ter zake zijn: zelfs komiek Beppe Grillo wees erop, in een interview met Rudy Vranckx, dat in het VRT avondjournaal werd uitgezonden!

   Steven Vanackere is opgestapt als minister, omdat hij het niet meer aankon steeds te worden aangevallen voor zaken waarvoor hij zegt geen schuld te hebben. Misschien was dat allemaal niet nodig geweest, mocht zijn partij en/of het ACW eens duidelijk geantwoord hebben op de gestelde vragen en beschuldigingen van de Vlaamse oppositie, het MR en (min of meer) de Open VLD. Nu dat hij vertrokken is, zegt zijn partij dat die antwoorden er zullen komen, maar dan wel pas volgende week. Hoezo, volgende week? Als die antwoorden er de vórige week geweest waren, was Vanackere misschien niet moeten vertrekken. Waarom kon dat toen niet en waarom ook niet meteen vandaag? Het is weer echt tsjevenwerk en het lijkt er sterk op dat men nog tijd nodig heeft om e.o.a. recht te zetten dat de dag van vandaag nog steeds krom is. M.a.w. het kan vandaag niet omdat het (nog) niet klopt.

   Vergeten we trouwens bij dit alles drie zaken niet: om te beginnen zijn er zowel door het parket van Brussel als door de Bijzondere Belasting Inspectie (BBI) onderzoeken daarover opgestart. Als er geen kant en klare antwoorden komen, zou de hele zaak nog wel eens ellendig lang kunnen aanslepen wat – zeker met het oog op de moeder aller verkiezingen in 2014 – voor CD&V op een regelrechte ramp zou kunnen uitdraaien. Ten tweede loopt er ook nog een dossier Belfius-ACW bij Europa. Mocht dat Europa de depositogarantie voor de Arco-coöperanten afwijzen, dan kan de hele zaak terug naar af. Ten derde is feitelijk de hele ACW/Belfius affaire een politieke uitloper geworden van een onderzoek dat in de eerste instantie verricht werd door het financiële weekblad Trends, dat – voor zover ik weet – nog steeds niets daarvan ontkend of teruggetrokken heeft en dat is géén politieke partij.

   Ondertussen blijkt de nieuwe minister van Financiën een bezige bij te zijn: eigen advocatenbureau Eubelius (grapjassen spreken dat uit: ‘You bill us’), prof met twee cursussen aan de KU Leuven, lid van de Raad van Bestuur bij BNP Paribas Fortis, voorzitter van de Thomas More hogescholen en van Vlaanderen in Actie (VIA). En nu dus ook minister van Financiën die in zijn eerste werkweek al een mission impossible in de vorm van  een zoveelste begrotingscontrole voorgeschoteld krijgt.  Hoe kan je zoiets blijven combineren?
   Het zou nog wel even kunnen duren, alvorens we het fijne van heel deze zaak zullen kennen. Misschien 'als het stof is gaan liggen, zoals Vanackere het zelf uitdrukte.

   Van sensatie gesproken. Het ontslag van Steven Vanackere als minister zonder Financiën was dat natuurlijk, maar evenzeer het feit dat men binnen de dag een opvolger had en dan nog een die eerder een technische medewerker is dan een politieker. De reden daarvoor was waarschijnlijk niet zozeer het feit dat de federale regering vlak voor een zoveelste moeilijke begrotingsbespreking staat, maar wel dat niemand bij CD&V stond te springen om de momenteel, electoraal gesproken, weinig benijdenswaardige job over te nemen. Want ook al zou later blijken dat Vanackere helemaal geen schuld treft, zeker is dat nog steeds niet. Vergeet niet dat het parlement, ondanks alle beloften ter zake, ook nu nog steeds geen inzage heeft gekregen in de documenten die er gemaakt en getekend zijn tussen Belfius en het ACV en dat datzelfde parlement nog steeds wacht op klare antwoorden vanwege datzelfde ACW. Tenslotte blijft er de uitspraak van Didier Reynders in het weekeindinterview van De Standaard, dat het de CD&V was die ‘zijn’ ministerie van Financiën persé wou hebben en het ook gekregen heeft.

   Aan de bekwaamheid van Koen Geens zal het zeker niet liggen. De man is professor financieel recht aan de KU Leuven, waar hij twee cursussen geeft, was vroeger kabinetschef van Kris Peeters en is nu nog voorzitter van VIA, ‘Vlaanderen In Actie’. Vraag is maar of hij straks iets zal kunnen presteren in een soort BIA (België In Actie), als hij binnen de federale regering zal geconfronteerd worden met enkele politieke feeksen à la Onkelinx en Milquet, om nog te zwijgen over cynisme van de hierboven reeds vermelde Reynders. Vrijdag zal Geens al een eerste confrontatie meemaken en dan meteen over een begrotingsbespreking waarbij de federale regering nog maar eens naar extra miljarden op zoek zal moeten gaan.

   Ik heb het niet kunnen achterhalen, maar het zou kunnen dat Koen Geens familie van Gaston Geens is, de vroegere voorganger van Kris Peeters (toen noemde men die nog ‘voorzitter’) die in Vlaanderen bekend bleef door zijn uitspraak: ‘Wat we zelf doen, moeten we zien beter te doen’. Hij is in elk geval de schoonzoon van Jos Dupré, de vroegere Kempense staatsecretaris, waarmee ik het ooit eens aan de stok heb gehad*.

   Bij het ontslag van Steven Vanackere valt wel op dat hij de zoveelste Vlaamse federale minister is die opstapt. Declerck en Vande Lanotte hadden het hem al eens voorgedaan na de ontsnapping van Dutroux. Leterme, Van Deurzen en Vervotje stapten op bij de Fortis affaire en nu Vanackere. Afgezien van het feit, of ze dat al dan niet moesten doen, blijft het toch merkwaardig dat – tenminste bij mijn weten – er geen enkele francofone minister is die dat ooit heeft gepresteerd. Blijkbaar hebben Vlamingen toch iets meer zelfrespect als het er op aan komt.

   * Mijn ‘carrière’ bij DAF ben ik begonnen in de jaren zeventig van vorige eeuw bij de cabine- en assenfabriek van Oevel/Westerlo. Ik leidde er de bezoekers rond en had er de supervisie van de kantine. Mijn bureau stond bij de afdeling personeelszaken. Er was daar toen ook een zekere Kersemans uit Mechelen, die manager was van e.o.a. technische afdeling. Kersemans was een Volksunie-man. Bij e.o.a. verkiezing, waarbij hij opkwam, vroeg hij de personeelslijst op om verkiezingsreclame rond te sturen. Ik heb hem die toen bezorgd, wat ik feitelijk niet had mogen doen. Ik heb daar later een berisping voor gekregen. Mijn (Nederlandse) directe overste, die ermee akkoord was gegaan en voor het bestand verantwoordelijk was, kreeg zelfs een (korte) schorsing. Dit alles na een klacht van Jos Dupré die ook van Westerlo was en waarschijnlijk getipt werd door e.o.a. partijgenoot die bij DAF werkte. Ik voelde me dan ook ‘gedupReerd’!

   Dé uitspraak van het voorbije weekeinde, een om in te kaderen, kwam van Erik Stoffelen, voorzitter van het Vlaamsnationale zangfeest in Antwerpen:

   ‘Welk volk ter wereld wil de les gespeld worden door een ACW-zuil, die België dient, Vlaanderen minacht en ons allen moreel de les spelt, maar zelf fiscale spitstechnologie toepast en de gewone belastingbetaler daarvoor laat opdraaien?’

   Deze uitspraak was dus gericht aan het ACW (iets wat ik ook in mijn blog van 28 februari (‘het ACW/PS bondgenootschap’) reeds verwoordde, maar in feite kan die – mits enige nuances – ook gebruikt worden tegen alle drie de traditionele Vlaamse partijen die in eerste instantie ook steeds België dienen en Vlaanderen daarbij minachten. Bijna alle beslissingen die Vlaanderen kunnen bevoordelen (de besparingen), worden door hen afgezwakt, alle nadelen (de belastingen) worden uitvergroot. En zo is het altijd geweest. Moet er betaald worden, dan gebeurt dat in de eerste plaats door Vlaanderen, moet er ontvangen worden, dan staan de francofonen steeds op de eerste rij. Hou maar in 't oog wat er straks weer boven water zal komen bij de begrotingsbesprekingen waarbij niemand in de federale regering kan zeggen of men nu twee of drie miljard euro tekort komt...

   Het feit alleen al dat 5 van de huidige 8 CD&V ministers ACW’ers zijn zegt genoeg. Een stilaan wanhopige Kris Peeters zou volgend jaar de partij moeten redden van een zoveelste electorale nederlaag, maar dat wordt hem zeker niet gemakkelijk gemaakt. Zelfs niet door de eigen partij, waarbij ACW'er Vanackere eerder de federale kaart Reynders trekt dan de regionale van Peeters. Hoe cynisch Reynders daarbij ook te werk gaat (zijn MR zit niet in de regionale regeringen en hij moet niet in Vlaanderen verkozen worden), Peeters zal rekening moeten houden met de Vlaamse liberalen in de federale regering, waarmee zijn partij daarin samenwerkt, terwijl diezelfde liberalen oppositie voeren tegen ‘zijn’ Vlaamse meerderheid in het Vlaamse parlement. Daarenboven kalft zijn aanhang bij de Vlaamse KMO's zienderogen af en kiezen die steeds uitdrukkelijker voor de N-VA. Voor een ex-Unizo voorzitter moet dat pijnlijk aankomen.

   Men zou voor minder wanhopig worden.

   Er doen over het onthaal van wat men meestal verkeerdelijk ‘asielzoekers’ noemt heel wat verhalen de ronde, die aan de verbeelding niets te wensen overlaten. Het kan echter nóg erger. Dat kan men vaststellen als men even

   http:www.ocmwgent.be/medische-kaart-illegalen.html

intikt. Men komt dan inderdaad terecht bij het Gentse OCMW, waar men haarfijn uitlegt hoe men als illegaal in Gent aan een gratis geneeskundige bijstand kan geraken. Let wel op: het gaat alleen om ‘illegalen’, dus mensen die hier onwettig aanwezig zijn. Om alle twijfel weg te nemen staat er in dezelfde mededeling wat men onder ‘Gentse’ illegalen verstaat:

-          wie onwettig in België verblijft (uitgeprocedeerde of clandestiene vreemdelingen);

-          woont en verblijft in Gent;

-          onvoldoende financiële middelen heeft;

-          ondertekent met een ‘verklaring op eer’

   Officieel gaat het om ‘dringende’ medische hulp, maar wat verder kan men lezen dat deze hulp ook ‘preventief’ of ‘curatief’ kan zijn. M.a.w. mits de nodige uitleg en plaatselijke medewerking kan alles als dringend worden uitgelegd.

   Wie dus aan alle bovenstaande vereisten beantwoordt, kan een medische kaart aanvragen, die recht geeft op gratis bijstand vanwege het Gentse OCMW voor volgende zaken:

-          aflevering medicatie;

-          behandelende arts;

-          centrum audiologie;

-          logopedist(e);

-          vroedvrouw;

-          dringend ziekenhuisvervoer;

-          labo;

-          orthopedisch centrum;

-          Rode Kruis Vlaanderen;

-          Wit-Gele Kruis Gent;

-          Kinesitherapie;

-          Thuisverpleging.

   Allemaal gratis ende voor niks, op voorwaarde dat men illegaal is. Wie dat niet is, heeft pech in Gent. Hij/zij zal wél moeten betalen. Twee keer zelfs: een keer voor de gevraagde diensten en een keer bij het betalen van de belastingen die er mee voor zullen moeten zorgen dat bovenstaande gratis services betaald geraken. Of gaat de stad Gent dat allemaal zelf voorschieten?

   Men kan zo stilaan begrijpen, waarom het paarsgroene Gentse schepencollege zich zorgen begint te maken over de aanpassing van de inschrijvingstarieven in Antwerpen. Waarom nog geld uitgeven om zich in te schrijven in Antwerpen als men in Gent alles gratis krijgt, althans met de nodige medewerking van het Gentse OCMW en aanverwante organisaties?

   Woensdag gaat de federale regering de door Europa gevraagd begrotingscontrole doen voor dit jaar en dat lijkt geen lentewandeling te zullen worden. Eerst was er sprake van een tekort van drie miljard euro. Toen kwam minister zonder Financiën Vanackere iedereen gerust stellen, dat het ‘maar’ één miljard zou worden, maar nu stelt men vast dat 2,5 miljard een realistischer cijfer is. De vraag is maar of deze regering gaat blijven plakken en knippen, terwijl ook Europees commissaris Olli Rehn gesteld heeft dat er in België structurele saneringen nodig zijn. Dit bv in tegenstelling met Nederland, dat ook niet goed boert, maar waar de reeds doorgevoerde saneringen wél structureel zijn. Daarenboven heeft Nederland een veel kleinere staatsschuld, een minder snelle vergrijzing doordat daar pensioensgrenzen al langer zijn opgetrokken en de overheidsuitgaven er niet sterker groeien dan de economie, wat in dit land wél het geval is.

   Volgens een interview van Didier Reynders in De Standaard van dit weekeinde, kan deze federale regering – waartoe ook hij behoort – onmogelijk nog één cent extra belastingen opleggen, zoals pasionaria Onkelinx het zou willen. Alle extra belastingen uit het regeerakkoord zijn nl al uitgevoerd (van o.m. de bedrijfswagens en de onroerende voorheffing). Reynders, die tien jaar minister van Financiën is geweest, weet waarover hij spreekt en wil dat bij de nu komende begrotingsbespreking ook de regio’s mee zullen moeten betalen. Voor hem is dat gesneden koek, want zijn partij zit in geen enkele regionale regering. Het wordt uitkijken of de communautaire soep even heet zal gegeten worden. Zelfs als de Vlaamse deelregering hiermede akkoord zou gaan, dan zal dat alleen maar gebeuren als ook de andere gewesten in verhouding evenveel zouden bijdragen en zo iets zie ik niet zomaar gebeuren.

   In de marge van bovenstaand interview, bevestigt Reynders ook wat ik al in mijn blog van 28 februari schreef (‘Het ACW/PS bondgenootschap’), nl dat CD&V Financiën wou in deze regering en ze het ook gekregen heeft. De partij zag de bui terecht al hangen...

   We zouden het ook een vervolgverhaal kunnen noemen. In het kader van de zesde staatshervorming heeft de regering Di Rupo nog maar eens uitgepakt met enkele superlatieven, die in feite weinig voorstellen.

   Om het beginnen de eerste, maar zeker niet laatste wijziging van haar zgz pensioenhervorming, waarvan ik dacht dat die al had plaats gevonden. Wat was dat anders wat ‘Quicky” amper een jaar eerder al heeft voorgesteld? Nu blijken die afspraken weeral veranderd en moet men in feite nog enkele jaren langer werken om te kunnen genieten van de bonussen die een jaar eerder werden beloofd. En de nieuwe man op Pensioenen is dan nog een partijgenoot van de vorige. In werkelijkheid is het enige nieuwe nu, dat er op de nieuwe wet flink bespaard wordt. Op zich zelf is dat niet erg, want de financiële situatie is zodanig dat men nog maar eens extra miljarden zal moeten vinden om dat ding dat ‘begroting’ heet te doen kloppen. Is het nu zo moeilijk om dat gewoon toe te geven?

   Besparen gaat men ook doen op justitie. Het land was nog altijd ingedeeld in 27 gerechtelijke arrondissementen, een relict uit de tijd van Napoleon. De reden van dat aantal was in diens tijd, toen men nog met paard en kar reed, dat men binnen de 24 uur bij het dichtstbijzijnde gerechtsgebouw moest kunnen geraken. Dat is al lang achterhaald en nu gaat men die 27 arrondissementen herleiden tot 12: één per provincie, plus nog één apart voor Brussel en voor de Oostkantons. Tot daar is alles normaal. Belgisch wordt het pas, als men weet dat alle gerechtsgebouwen die niet meer als hoofdplaats van zo’n arrondissement worden aanzien, wel blijven bestaan en verder gewoon zullen gebruikt worden. Dat betekent o.m. dat de kosten van verwarming en onderhoud, om nog te zwijgen van de apparatuur, blijven bestaan. Wat verandert is, dat het gerechtelijk personeel ambulant zal worden. Dat zal verondersteld worden te pendelen waar nodig, alsof dat géén geld (en tijd) zal kosten. Als men weet dat zopas de Vlaamse balie nog geprotesteerd heeft tegen het verplaatsen van een gerechtelijke zetel van Brussel naar Asse, met o.m. als reden dat heel wat magistraten tijd en geld gaan verspelen door continu onderweg te zijn, blijft de vraag of dat elders anders zal zijn. Nu wordt dat procedé immers algemeen in heel het land.

   Enfin, laat ze eerst die reductie van 27 naar 12 maar maken. Het is alvast een eerste stap.  Het schijnt dat men al 20 jaar broedt op dat idee. Daarna zal men de wet nog wel enkele keren ‘aanpassen’, zoals dat nu ook met die van de Pensioenen gebeurt (en met zowat alle wetten sinds Verhofstadt). We zullen het maar besparen op zijn Belgisch noemen, zeker?

   Bij Ford Genk verliezen zo’n 5.000 werknemers hun baan, plus misschien nog eens zoveel bij de toeleverbedrijven. Bij ArcelorMittal in Luik ook enkele duizenden. Dat wisten we al. Nu komt er nog eens Caterpillar in Charleroi bij, het kippenverwerkingsbedrijf Verbinnen uit Olen, de verpakkingsfabrikant Crown in Hoboken (nadat dezelfde firma ook al de deuren gesloten had in Deurne bij Antwerpen) en ZF* Wind Power in Kontich en Lommel. En dan vergeet ik er waarschijnlijk nog wel enkele. Allemaal jobs (meer dan 4.000 op de tocht al voor dit jaar) die verloren gaan in de industrie en waarvoor meer dan waarschijnlijk geen andere banen voor in de plaats komen in dezelfde sector.

   Door het hele verhaal van de fabrieksluitingen en afslankingen loopt, volgens onze media, één rode draad: we hebben hier te hoge loonkosten t.o.v. de ons omliggende landen en nog veel meer t.o.v. de zgn groeilanden. Dat van die loonkosten mag dan al kloppen, het is op zich niet de oorzaak, maar eerder een gevolg. De echte rode draad is, dat het hier allemaal gaat om multinationals. Dat zijn bedrijven die niet alleen in dit land werkzaam zijn, maar ook elders. Zo’n bedrijven zien meteen het verschil in lonen en andere kosten tussen hun bedrijven in België en elders. En komen bijna allemaal tot de conclusie dat de productiekosten hier te hoog liggen, grotendeels door het veel te hoge overheidsbeslag.

   In het licht daarvan is het dan ook absurd, dat vakbonden en bepaalde politieke partijen maar eisen blijven stellen alsof er niets aan de hand is. Theoretisch zou de staat er wel iets aan kunnen doen, maar dat zal dan gaan ten koste van onze zo geroemde sociale zekerheid. Nu komt men ons vertellen dat de mensen maar moeten overschakelen naar de zorgsector, waar men smeekt om personeel. Men vergeet er dan wel bij te vertellen, dat wie overschakelt naar die sector óók zal moeten inleveren. Tenslotte is de zorgsector geen exportgerichte materie. Het resultaat van de aan de gang zijn de vlucht uit de industrie zal zijn, dat we steeds meer zullen invoeren en steeds minder uitvoeren en dat we op die manier meer zullen moeten gaan lenen in het buitenland en er armer van zullen worden. En dan is het uitgerekend die zorgsector die bij het nieuwste Inter Professioneel Akkoord geen cent extra kreeg. Wie zei dat ook weer, dat regeren vooruitzien is?

   Vlaanderen moet zich steeds meer gaan verkopen als logistiek centrum. Onze regio ligt nu eenmaal centraal in West-Europa en daaraan kan niets veranderd worden. Logistiek en overslag zorgen tenminste nog voor een zekere meerwaarde en export. Daarom is het zo jammer dat het verkeer rond Antwerpen dicht slibt en niemand er zich blijkbaar nog veel van aantrekt. Wat baat het grote zeehavens te hebben als de goederen van daaruit niet weg geraken?

* ZF staat voor ‘Zahnradfabrik Friedrichshafen’, een Duits bedrijf dat versnellingsbakken en (voor de windmolens) tandwielkasten produceert. Ik heb er vroeger mee te maken gehad. ZF levert nl ook de versnellingsbakken en toebehoren voor DAF Trucks.

   Toen het ACW in de zaak van de Dexia/Belfius miljoenen een expert onder handen had genomen en in de tegenaanval ging, dachten er heel wat dat ‘broekie’ Peter Dedecker (N-VA) zich wel misrekend zou hebben. Die ACW expert, Axel Haelterman, is inderdaad een specialist ter zake, maar het was al een teken aan de wand dat de man zich meteen indekte met ‘op grond van de gegevens die men mij heeft verstrekt’. Die gegevens blijken nu tenminste niet volledig te zijn geweest, al kan het ook zijn dat Haelterman zijn hand overspeeld heeft. Hij blijkt nl zelf ook betrokken te zijn geweest bij het opzetten van allerlei fiscale constructies ten voordele van dat datzelfde ACW, waarover de goegemeente nu gevallen is.

   E.e.a. maakt, dat de tegenpartijen weer in de zaak geloven en opnieuw het initiatief in handen hebben genomen. Na N-VA, VB en Groen had zich ook de MR reeds aangesloten bij de groep die een parlementair onderzoek wil en ziet het er naar uit dat Open VLD eveneens mee gaat doen. Opmerkelijk in deze zaak is wel dat het in de eerste plaats de PS is die gaat dwars liggen en die van zo’n commissie niet wil horen. En dat heeft zo zijn redenen.

   PS en ACW blijken nl al lang goede maatjes te zijn om dit Belgenland in ere te houden. Liefst vijf van de acht CD&V-ministers zijn van ACV/W strekking. Het blijkt evenmin een toeval te zijn dat de tsjeven de post van minister van Financiën kregen in het kabinet Di Rupo. De partij zou die job opgeëist hebben, waarschijnlijk met in het achterhoofd de kans om alle roddels i.v.m. Dexia, Arco en Belfius meteen de kop in te drukken. Als tegenprestatie was partij dan bereid de regering Di Rupo te steunen.

   Het blijkt zelfs niet eens de eerste keer te zijn geweest dat het ACW/V gered is door de (politieke) gong. Dat gebeurde ook al in KB-Lux zaak. Toen, in 2000, bleek het ACV liefst 25 miljoen euro bij die bank te hebben staan, die jaarlijks aardig wat geld opbracht (en dat was toen ook belastingvrij). Twee jaar eerder had toenmalig ACV-voorzitter Willy Peirens dat aangekaart bij het Belgische ministerie van Financiën, maar daar is nooit een duidelijk antwoord op gekomen, laat staan een afrekening. Ons kent ons.

   Kortom, de reden, waarom CD&V dit België blijft steunen, is omdat de partij in de eerste plaats ondergeschikt is aan zijn linkse arbeidersorganisatie, die op zijn beurt het maximum haalt uit zijn verwevenheid met het officiële België. De PS heeft ook als hoofddoel het voortbestaan van België, omdat ze op die manier de Vlamingen kan laten blijven betalen voor een levenstandaard die Wallonië zelf nooit gerealiseerd zou krijgen. Die partij wil de Belgische schuldenberg niet afbouwen. Het is, onder het mom van ‘solidariteit’, haar waarborg tot het in stand houden van dit land. Op die manier zijn PS en ACW/V twee handen op één buik. Arme CD&V’ers die geen (officieel) lid zijn van ACV/W en aanverwanten – zoals bv een Kris Peeters of een Hendrik Bogaert – en naar de pijpen van die organisatie moeten blijven dansen.

   Di Rupo en zijn trawanten, ook deze van de Vlaamse meerderheidspartijen, laten geen gelegenheid voorbij gaan om erop te wijzen dat zij toch lekker de zesde staatshervorming hebben verwezenlijkt en dat alles naar wens loopt. ‘Tout va très bien, madame La Marquise’ om het in Di Rupo omgangstaaltje te zeggen. Zou het?

   Om te beginnen zitten we nog altijd met de drie Fransdolle burgemeesters in de faciliteitengemeenten. Evenmin als vroeger willen ze de wetten naleven en bij de laatste verkiezingen hebben ze weer kiesbrieven in het Frans verstuurd. Als gevolg daarvan wil Geert Bourgeois, de verantwoordelijke minister in de Vlaamse regering, hen ook nu niet benoemen. Tot daar niets nieuws onder de zon. Sinds de hierboven geroemde zesde staatshervorming hoeven de drie, die zich nog steeds verongelijkt voelen, met hun klachten echter niet meer naar de Nederlandse Kamer, maar kunnen ze naar de tweetalige Kamer van de Raad van State, die om beurten wordt voorgezeten door een Franstalige en een Nederlandstalige. Als ze het goed spelen, is de kans groot dat ze deze keer gelijk gaan krijgen en dat een meerderheid bij de Raad van State Vlaanderen voor schut zal zetten. Met dank aan de zesde staatshervorming, mede goedgekeurd door CD&V, SP.a en Open VLD.

   En daar houdt het niet bij op. Bij dezelfde Raad van State is er ondertussen een klacht binnengekomen van liefst 70 Vlaamse onderzoeksrechters tegen de splitsing van het gerechtelijk arrondissement B-H/V. Deze klacht wordt mede ondersteund door de balie van Vlaamse advocaten én door N-VA en VB. De gerechtelijke splitsing houdt nl in dat er een nieuwe zetel komt in Asse, wat tot veel verplaatsingen en heel wat tijd- en geldverlies zal leiden. Denk maar aan de constante verkeersdrukte rond Brussel. En dat is nog niet alles. Met het akkoord over de splitsing van B-H/V kan geen Vlaming nog ooit hoofd van het Brusselse gerecht worden - wat een discriminatie is - en zal de last van het werk verdeeld worden in 80% voor de Franstaligen en 20% voor de Nederlandstaligen. Als men weet dat de verhouding tot nu toe 60/40 was en de Nederlandstalige balie meer dan zijn werk had, betekent dit voor de Vlaamse balie een onmogelijke verdubbeling van de werklast plus een continue verplaatsing in de meest verkeersdrukke regio van het land.

   Met dank aan de zesde staatshervorming, die – ook volgens Kris Peeters, die van zijn partij steeds meer in het federale gareel moet lopen – eerst moet afgewerkt zijn alvorens men van een zevende (en hopelijk laatste) kan spreken. Dat wordt dan rond Sint Juttemis, zeker?

   In een reactie op mijn blog van eergisteren, schrijft lezer Gilbert dat hij de indruk heeft dat ik de kant kies van de N-VA ten koste van het VB en vraagt hij mij daarop te reageren. Dat ga ik even proberen.

   Zoals lezers die mijn blogs al jaren volgen weten, is mijn Vlaamsnationalisme een gevolg van de repressie die ook mijn familie getroffen had. Mijn vader heeft nooit gecollaboreerd, maar werd door afgunstige buren daarvoor wel aangeklaagd. Vrij snel werd hij gerehabiliteerd, maar ondertussen hadden de ‘helden’ van het verzet wel ons hele huis leeggeroofd, inbegrepen vaders schoenmakerij en daarvan hebben we nooit iets teruggezien. Toen, vlak na de oorlog, Herman Wagemans opkwam voor amnestie, hebben wij voor hem gestemd en daarna achtereenvolgens voor de Volksunie, het Vlaams Blok en het Vlaams Belang. Ook nu kies ik en het grootste deel van mijn familie nog steeds voor het origineel, hoe pijnlijk de partij ook is afgezwakt.

   De opgang van de N-VA heeft iedereen verrast, zowel de traditionele partijen als het VB. Heel wat kiezers die vroeger voor het Vlaams Blok/Belang stemden, omdat zij het met het verraad van de Volksunie niet eens waren, kiezen nu voor de N-VA. Sommigen omdat het een valabel alternatief lijkt, iets wat er daarvoor niet was, anderen omdat een partij in opgang nu eenmaal meer aantrekt. Mensen stemmen graag voor winnaars. M.i. is momenteel niet het belangrijkste voor welke partij we zullen stemmen, maar wel hoe we erin zullen slagen ons Vlaanderen onafhankelijk te krijgen. Het confederalisme, waarmee de N-VA schermt, in welke vorm dan ook, is geen einddoel, maar wel een tussenstap. Om het einddoel te bereiken moeten de Vlaamse partijen bij de volgende, o zo belangrijke verkiezingen, in de eerste plaats de meerderheid halen in het Vlaamse parlement om van daaruit het Belgische systeem te hervormen en er later uit te kunnen stappen. Met de wetenschap dat het Vlaams Belang dit niet (meer) kan bereiken en de mogelijkheid dat de N-VA daarvoor de stemmen van het VB nodig zal hebben, wordt het dan ook uitkijken naar de verkiezing aller verkiezingen van mei 2014. Als de N-VA dan op zijn eentje de volstrekte meerderheid zou halen, gaan we echt weten waar we aan toe zijn. Als ze die niét haalt tenzij met de steun van het VB, zullen we het ook weten. Dat laatste wordt dan dé Vlaamse lakmoestest. Dat die twee partijen nu niet door één deur kunnen, moeten we er (nog even) bij nemen. Als er na de regionale verkiezingen van 2014 geen Vlaamsnationale meerderheid komt en de  traditionele partijen voor België blijven kiezen, dan mogen we een kruis maken over de Vlaamse ontvoogding cq onafhankelijkheid. Ik ben ondertussen 73 en denk niet het dan nog te zullen meemaken.

   Wat de peilingen betreft, blijf ik erbij dat dit momentopnamen zijn, al hecht ik meer belang aan een enquête van Le Soir dan aan een van VRT/De Standaard, omdat die combinatie anti-Vlaams en bevooroordeeld is. Het belangrijkste is m.i. niet het resultaat van één enquête, maar het vergelijken van de verschillende peilingen. Als die allemaal een zekere trend bevestigen, kan er iets van waar zijn. Er is echter geen reden om te vroeg victorie te kraaien. Het is nog 14 maanden wachten tot de resultaten die tellen bekend zullen zijn. In de politiek is dat nog een eeuwigheid.

   In de weekeindeditie van De Standaard stond een uitvoerig interview met Yves Leterme, waarin deze stelt, dat hij de Belgische politiek niet meer op de voet volgt. Hij ‘werkt’ nu in Parijs voor de Oeso en heeft het daar zogezegd te druk. Zo druk, dat hij diezelfde dag van het interview wél tijd had om op Tv deel te nemen aan ‘De klas van Frieda’ én ‘Reyers laat’. Typische tsjeventaal, zullen we maar zeggen, zeker?

   Verderop in datzelfde interview blijkt ook, dat Leterme’s contract met de Oeso op 7 december a.s. ten einde loopt, dat hij dat kan verlengen, maar dat hij daar in het najaar eens over zal nadenken. Zou dat inhouden dat de verloren zoon terug naar de CD&V schaapsstal komt? Het is niet onmogelijk en e.e.a. zal afhangen van de verdere evolutie van de binnenlandse politiek, inbegrepen de nasleep van de Dexia affaire, waarin ACV’er Leterme een hoofdrol speelde. Bij CD&V is men er helemaal niet gerust in, vooral nu uit een laatste peiling (van Le Soir dan nog) blijkt dat de partij voorbij zou gestoken worden door de al even armlastige SP.a en dat de N-VA evenveel stemmen zou halen als de drie traditionele Vlaamse meerderheidspartijen samen (39%).

   En Kris Peeters dan? Wel die mag dan nog steeds populair zijn in Vlaanderen en geen ACV’er, de man van de copernicaanse revolutie bevindt zich tegenwoordig in een moeilijke spreidstand. In zijn eigen, regionale regering moet hij de vriend blijven van de N-VA, terwijl diezelfde partij in de federale oppositie garen kan spinnen, daar waar CD&V alleen maar verdere blamages kan oplopen en moet zien de schade te beperken. Als gevolg daarvan neemt Peeters de laatste tijd wel meer afstand van de Vlaamse eisen, o.m. door te stellen dat hij een efficiënt België zou verkiezen boven een onafhankelijk Vlaanderen, terwijl hij zelf wel verstandig genoeg zou moeten zijn om te beseffen dat op langere termijn het eerste, een efficiënt België, een utopie is en het tweede steeds meer een waarschijnlijkheid.

   Een terugkeer van Leterme naar de Belgische politiek zal echter CD&V weinig soelaas brengen. Zolang de schulden van de Dexia holding als zwaard van Damokles boven de federale regering blijft hangen en daarenboven niet uitgeklaard geraakt hoe het ACV de fiscus heeft mogen ‘ontwijken’, kan de mogelijke invaller best nog wat in Parijs blijven. ‘Paris vaut bien une messe’ om eens een Franse koning te parafraseren.

   Ik stelde me gisteren nog de vraag, of onze media wel goed geplaatst zijn om kritiek te hebben op de Italiaanse rechtsgang. Als men in eigen land ziet, wat er bij justitie en politie allemaal mis kan lopen, dan zouden we ons diep moeten schamen.

   Neem nu bijvoorbeeld de dood van die jonge drugsverslaafde die ellendig aan zijn einde kwam in Mortsel. Zo’n feit op zich is al te vreselijk om bij stil te staan. Dat die hele zaak na drie jaar weer boven water komt – en dan nog pas na een Tv-reportage - kan er bij mij niet in.

   Of de zaak Kim De Gelder. Ik ben geen specialist ter zake, maar moet het vier jaar duren vóór zo’n proces kan beginnen? Men zegt nu dat de jonge man nooit meer zal vrij komen. Als dat zo is, hoeft men daar toch geen proces over te voeren? Wat lost dat nu op? Als hij tenslotte in dit proces zal veroordeeld worden – zelfs levenslang - en niét geïnterneerd, wie garandeert dan dat  iemand met zo’n zieke geest, nooit vrij komt? Als Michelle Martin hier kan vrijkomen en zelfs Dutroux een kans maakt (omdat onze wetten dat nu eenmaal toelaten), wie zegt dat Kim De Gelder ooit ook niet vrij komt?

   En wat te denken over de zgn ‘kasteelmoord’? Dat lijkt nu al een vaudeville die jaren gaat aanslepen, met wrakingen, klachten over incest die zonder gevolg blijven, een moordenaar die zelf al een jaar dood zou zijn. Zelfs Agatha Christie had zoiets niet kunnen verzinnen, maar die kende dan ook het Belgische gerecht niet. Poireau misschien?

   Voor geldzaken bestaat er tegenwoordig zelfs al de mogelijkheid een proces af te kopen, waardoor er dus niet alleen geen proces meer komt, maar waardoor men ook niet meer veroordeeld kan worden. E.e.a. heeft te maken met enkele grote zaken, die al zo lang aanslepen (die van Beaulieu bv al meer dan 20 jaar!), dan men de hoop heeft opgegeven dat er ooit een proces van zal komen.

   Nu, alles heeft zijn voor- en nadelen, maar gerechtigheid kan men het in dit land allemaal niet meer noemen. Het heeft meer weg van bezigheidstherapie, van bijzaakspecialisatie, van zwarte pietenspelletjes waarbij tussendoor gerecht en politie verstoppertje spelen en soms zelfs met elkaar in de clinch gaan (zoals bij de Antwerpse onderzoeken naar diamantfraude), terwijl alleen de advocaten er beter van worden.

* 'Whodunit' komt van 'Who (has) done it' en slaat op een genre van voornamelijk Engelstalige detectiveverhalen.

   Dit weekeinde zijn er verkiezingen in Italië, die van groot belang kunnen zijn voor het voortbestaan van de eurozone. Italië is, ondanks alles, de derde grootste economie van die zone en het gaat ook daar echt niet goed. Meewarig doen over de Italiaanse politiek, zoals men in onze media dezer dagen al enkele dagen bezig is, is echter wel wat overdreven. Veel van de politieke ziektes die het transalpijnse schiereiland teisteren, komen nl ook bij ons voor. En daar hebben we zelfs geen Silvio Berlusconi of een Beppe Grillo* voor nodig

   Net als Italië heeft ook België een staatsschuld die de 100% van het bbp dit jaar (weer) gaat overschrijden. De groei, voor zover die er nog is, stelt ook niet veel meer voor. Onze justitie is al even traag als de Italiaanse en ons staatssysteem is al even ‘gelagerd’ als het hunne. Denk maar aan het gemeentelijke, het provinciale, het regionale en het federale vlak. Op dat gebied moeten we voor Italië niet onderdoen. En net als in Italië hebben we hier vakbonden die weinig of geen meerwaarde meer betekenen en die de economie de laatste tijd meer kwaad dan goed doen.

   Vergeten we tenslotte niet, dat men ook dit land verre van zeker is over hoe het verder moet. Luc Coenen, de gouverneur van de nationale bank (NBB) heeft zopas nog maar eens de aanpassing van index op tafel gelegd, iets waarvan vakbonden en de linkse partijen niet willen weten. Toch blijft ze de hoofdreden van het grote loonverschil met onze buurlanden en onrechtstreeks mee de oorzaak van banenverlies, het links gezeur over koopkrachtverlies ten spijt. Het Europees besparingsplan ligt ter discussie en daarover is zelfs de socialistische ‘familie’ het onderling niet eens. En dan is er nog het gelijkschakelen van de statuten van bedienden en arbeiders, iets dat in onze buurlanden al tientallen jaren geleden is gebeurd. O.m. door dat uitstel, is een gelijkschakeling zoals de vakbonden het zouden willen, nl het statuut van alle arbeiders optrekken naar het huidige bediendenniveau, nu praktisch niet haalbaar. Zeker niet tegen half juli van dit jaar, zoals het Grondwettelijk Hof heeft gevraagd. Volgens een studie van de KU Leuven, vorig jaar uitgevoerd op vraag van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO), zou een gelijkschakeling naar boven ons tussen de 30.000 en de 60.000 banen kosten. Zo’n gelijkstelling zou onze reeds hoge loonkost nl tussen de 2 en de 4% duurder maken en de vuistregel is, dat bij een stijging van de loonkosten met 1%, de werkgelegenheid met 0,5% daalt…

* Grillo is de naam van de promotor van de zgn ‘Vijfsterrenbeweging’, een min of meer anarchistische bedoening, die best kan vergeleken worden met de Indignados en de Piraten. De man is een erg populaire cabaretier. Grillo betekent krekel in het Italiaans. De fabel van Jean de la Fontaine indachtig, heeft Italië echter geen krekel nodig, maar eerder een mier!

   De Amerikaanse bandenfabrikant Goodyear heeft ook een fabriek in Amiens, Noord Frankrijk. Een beetje raar in het thuisland van Michelin, waar men geen grote concurrent zoals Goodyear zou verwachten. Dat komt omdat Goodyear in Amiens alleen banden maakt voor landbouwmachines en tractoren, iets wat een specialiteit blijkt die men in een landbouwland als Frankrijk best kan gebruiken*. Nu onderhandelt Goodyear al vijf jaar vruchteloos met de Franse vakbonden over de toekomst van het Franse filiaal en heeft de firma uiteindelijk beslist de zaak te sluiten. Een andere Amerikaanse bandenproducent gespecialiseerd in landbouwbanden, Titan International, werd daarop gevraagd het bedrijf over te nemen. Ook dat gaat niet door en de demarche daaromtrent heeft zelfs voor een hele heisa gezorgd. Titan’s CEO, een zekere Maurice Taylor, heeft nl een briefje gestuurd naar de Franse minister van Industrie, waarop hij hem zegt dat een Fransman, volgens hem, maar drie uur per dag werkt. ‘Per dag’, zegt hij,’hebben ze één uur pauze, één uur om te gaan eten** en van de overige zes worden er drie gevuld met praten. Een Franse fabriek overnemen? Denkt u dat we achterlijk zijn?’.

   Nu zal de hele zaak misschien wel niet zo erg zijn als ze wordt voorgesteld. Feit is wel, dat het met Frankrijk helemaal niet goed gaat. PSA, de moedermaatschappij van Peugeot en Citroën, maakte vorig jaar een verlies van 5 miljard euro en gaat zo’n 11.000 banen schrappen. Volgens het onderzoeksbureau Trendeo sloot er vorig jaar bijna elke dag wel ergens in Frankrijk een fabriek. In totaal zijn er al meer dan een half miljoen langdurig werklozen. Dat is 200.000 meer dan drie jaar geleden. Voor het tiende jaar op rij is de Franse handelsbalans negatief. Het exportdeficit bedroeg 73 miljard euro in 2011. Ter vergelijking: Duitsland had dat jaar een overschot van 150 miljard. De export van het kleine Nederland is groter dan dat van het grote Frankrijk. Om de ook daar steeds stijgende kosten van de vergrijzing te kunnen blijven betalen, zouden de sociale bijdragen in Frankrijk moeten verhoogd worden en/of de pensioenuitkeringen verlaagd. Zie je dat al gebeuren onder ‘Monsieur Normal’? Het is nu al zo goed als zeker, dat Frankrijk de Europese 3% norm niet zal halen.

   Ze zullen in Frankrijk, net zo goed als in de andere landen – België inbegrepen – harder en vooral langer moeten werken. Onze vakbonden hebben gisteren nog eens mogen uithalen via een zoveelste betoging, maar dat zal ook hier aan de situatie niets veranderen. Zij komen in de eerste plaats op voor wie al een baan heeft en maken het zo steeds moeilijker voor wie niet op de arbeidsmarkt geraakt. Dat geldt niet alleen voor de mensen die vroeger in Gent allochtoon werden genoemd, maar ook voor de jongeren, vrouwen en laaggeschoolden tout court. Nergens binnen de Oeso worden er minder 50-plussers aangeworven. Boven de zestig werkt er bijna niemand meer. Meer dan een derde van de Belgen werkt helemaal niet en de vakbonden lijken dat allemaal normaal te vinden. Straks krijgen onze ministers van Werk en Economie ook zo’n briefje uit Amerika…

* Ik heb ooit enkele jaren bij een firma gewerkt die landbouwmachines en toebehoren verkocht aan landbouwers. Die had voor de tractorbanden een alternatief: afgedankte vliegtuigbanden! Bij vliegtuigen moeten de banden om veiligheidsredenen nl na een zeker aantal vlieguren vervangen worden – versleten of niet – en er zijn er nog heel wat die goed genoeg zijn om ermee over de velden te rijden. Je moet er maar opkomen!

** Uit mijn ervaring bij DAF weet ik, dat Franse werkplaatsen ’s middags twee uur sloten, van 12 tot 14.00 uur. Vóór de komst van de GSM was het gedurende die tijd daar onmogelijk iemand te contacteren om iets geregeld te krijgen. Sinds de mobiele telefonie steeds algemener werd, kon men al wel eens iemand tijdens de lunch contacteren en iets afspreken, maar meestal gebeurde er vóór 14.00 uur helemaal niets. Bij DAF, waar men de klanten een 24 uurservice garandeerde, lachten wij ermee, dat het in Frankrijk maar een 22 uurservice was. ’s Nachts werden ze geholpen, maar niet tijdens de twee heilige uren van de ‘déjeuner’!