Allah is groot...

   De begrotingscontrole van de federale regering is gelukt, althans dat is wat deze regering zelf beweert. Ik heb zo het gevoel, dat het niet het geval zou geweest zijn, mocht er geen paasvakantie voor de deur gestaan hebben. Mede door het dwarsliggen van de Open VLD is het hele verhaal verwaterd en afgezwakt klaar gekomen. Opmerkelijk dat CD&V en natuurlijk SP.a daarbij niet te horen waren, buiten enkele wollige uitspraken naast de context van wit konijn Geens.

   Is nu alles in kannen en kruiken? Helemaal niet. Er zijn inderdaad geen nieuwe belastingen bijgekomen, maar andere reeds bestaande zijn ‘aangepast’, wat voor velen op hetzelfde neerkomt. En dan is er nog het ‘structureel’ verhaal. De traditionele partijen, die altijd zo meewarig doen over de term ‘confederalisme’, schijnen helemaal geen probleem te hebben met het woord ‘structureel’, alhoewel dat woord bij deze begroting evenmin de lading dekt. Volgens het laatste begrotingsakkoord betekent het nl ‘besparingen die langer dan één jaar meegaan’. Dat klopt niet. Structurele besparingen zijn besparingen die minstens járen (mv) meegaan, want zelfs dat ene jaar zou er straks wel eens teveel aan kunnen zijn. Nog dit jaar moet immers de begroting voor 2014 worden ingediend en daarvan kan nooit iets komen als er niet gevoelig en degelijk zal worden gesneden in het overheidsbeslag.

   Vergeten we ondertussen niet dat de federale regering bij het opmaken van de begroting voor 2014 met een handicap zal moeten beginnen. Voor 2012 is het definitieve tekort tenslotte 3,9% geworden i.pl.v. 2,8. Dat had ook te maken met Dexia, maar niets zegt dat zoiets dit jaar niet zal voorvallen. Mocht dat gebeuren, dan mag men de Europese limieten helemaal vergeten, want de begroting voor dit jaar tikt nu al af op 2,46 i.pl.v. de eerst overeengekomen 2,18%. Onder de 100% staatsschuld blijven, nog zo’n Europese eis, zal er ook dan niet meer bij zijn.

   Tenslotte nog dit: het opmaken van de begroting voor 2014 zal in dit najaar moeten gebeuren, uitgerekend in een periode waarin de verkiezingscampagne voor de moeder aller verkiezingen van 2014 reeds volop zal draaien*. Sensatie nu reeds verzekerd!

* Ondertussen blijkt dat Tobbackske zichzelf officieel heeft voorgedragen als boegbeeld van zijn partij voor de komende verkiezingen. Dat had ik gisteren in mijn blog nog geïnsinueerd, toen ik schreef dat hij dan evenzeer zou ‘gesandwiched’ worden door het duo Peeters/De Wever als in 2006 Vande Lala tussen het duo Verhofstadt/Leterme…

   De afgelopen week werden we gezegend met een nieuwe beginselverklaring van de SP.a. Veel nieuws werd daarin niet verteld en het enige wat er bovenuit stak, was het feit dat de partij nog maar eens kazak draait, nu i.v.m. het hoofddoekenverbod. Zoiets kan moeilijk als beginselvastheid beschouwd worden. Vergeten we niet dat het de socialistische burgemeester van Antwerpen was, p.r.-man Patrick Janssens, die destijds het hoofddoekenverbod bij de loketten van de koekenstad invoerde en dat dit verbod werd overgenomen door de stad Gent, toen beheerd door een coalitie van roden en blauwen. In de Arteveldestad zijn de groenen er ondertussen bij gekomen en dan is het blijkbaar voldoende dat Wouter de boskabouter er zijn beklag over maakt om de nieuwe coalitie daar overstag te laten gaan. Waarlijk, erg beginselvast!

   Met het kazakdraaien zijn de Vlaamse socialisten trouwens niet aan hun proefstuk. Denk maar aan wat met het Lange Wapperproject in Antwerpen gebeurd is. De voornaamste reden van hun 'beginselvastheid' was toen, dat de partij – nadat het project door 60% van de 40%  (eigenlijk dus door maar amper 25%) opgekomen Antwerpenaren verworpen was - hoopte op die manier de volgende gemeentelijke verkiezingen te kunnen winnen, wat flink is tegengevallen omdat  toen álle Antwerpenaren gingen stemmen. Ondertussen zit het verkeer van de haven en het doorgaand verkeer rond de stad om de haverklap vast en zal die situatie alleen maar erger worden. Het laatste initiatief ter zake – en dit is géén 1 aprilvis! – is, dat men volgend jaar een proefvlucht gaat maken met een zeppelin om te zien of men op die manier de containers niet vlotter uit de haven zou kunnen krijgen!

   De rode beginselverklaring is trouwens geen nieuwigheid. Zes jaar geleden is de SP.a er ook al eens mee afgekomen. Dat liep op een sisser uit voor toenmalig voorzitter Vande Lala, die in de daarop volgende verkiezingen ‘gesandwiched’ werd door het duo Verhofstadt/Leterme, waarna de partij niet eens meer in de federale regering geraakte. De kans is groot dat Tobbackske volgend jaar hetzelfde lot ondergaat in de regionale tweestrijd Peeters-De Wever, alle rode beginselverklaringen ten spijt. Het woord ‘Vlaanderen’ is trouwens zelfs met een vergrootglas (weer eens) niet terug te vinden in heel dat beginselgedoe. En dan straks maar weer verwonderd zijn omdat Vlaanderen niet voor die partij stemt, ondanks alle welwillende steun van de linkse media.

   Dat de begrotingsgesprekken ei zo na mislukt waren, wisten we al. Open VLD kreeg hiervoor de schuld, omdat ze – met de hete adem van de N-VA in de nek – het zich niet kon veroorloven nieuwe bedrijfsbelastingen uit te schrijven. Dat schreef ik ook al in mijn blog van gisteren, waarbij ik aanstipte dat het opmerkelijk was dat CD&V zich zo koest hield. Zou die partij dan wél de PS volgen om eventuele nieuwe belastingen te heffen? De reden blijkt een heel andere te zijn. Het antwoord vond ik in ‘Doorbraak’ het maandblad van de Vlaams Volksbeweging (VVB), waar Bart Maddens – hij weer – eens duidelijk de puntjes op de ‘i’ zette.

   Wie herinnert zich niet het triomfantelijk relaas van Servais Verherstraeten, CD&V- staatssecretaris voor staatshervormingen, die op 19 juli van vorig jaar kwam vertellen – neus in de wind en stropdas scheef, zijn handelsmerk – dat B-H/V definitief gesplitst was? Om dat echter te kunnen verwezenlijken, blijkt dat eerst de afschaffing van de rechtstreekse verkiezing van de senaat moet zijn goedgekeurd. Dat laatste moet gebeuren via het indienen van wetsvoorstellen en zolang dat niet gebeurd is, blijft ook de kieskring B-H/V bestaan. Met de besprekingen van die wetsvoorstellen is men tot op de dag van vandaag niet eens begonnen. Dat houdt in dat, mocht de regering Di Rupo nu vallen, er nog steeds senaatsverkiezingen zouden moeten gehouden worden en B-HV nog steeds zou bestaan. Voor CD&V zou dit een serieuze blaam betekenen, waarvoor ze meer dan waarschijnlijk op zou worden aangerekend. Nogal wiedes, dat de partij - of wat ervan over blijft - dan ook als dood is voor een vroegtijdig einde van de huidige federale regering. En dat is nog niet alles.

   De Franstalige partijen weten dat nl ook en die doen er alles aan om de tweede fase van Di Rupo’s staatshervorming uit te stellen, een fase waar ze toch weinig of niets bij te winnen hebben. Ondertussen staat CD&V onder druk, zodat de partij wel verplicht is naar de pijpen van de francofonen te dansen, minstens tot aan de verkiezingen van 2014 en is dat dus dé reden van de oorverdovende stilte van de partij in de pasgevoerde bekvechterij over de begroting. Dat is trouwens ook de reden waarom men geen CD&V kopstuk nog zijn mening ziet geven bij de politieke interviews er omtrent (‘positivo’ Geens, die zich af en toe al eens nietszeggend mocht uiten, kan men bezwaarlijk al een kopstuk noemen).
   Kortom, de kans dat CD&V zich nog zal outen vóór mei 2014 is klein. De partij hoopt waarschijnlijk op een mirakel voor het zover is. Als zgz christelijke partij zou ze echter moeten weten dat het geloof zonder de werken dood is. Daar zal een Paasvakantie niets aan veranderen.

  
    Zopas hebben de vertegenwoordigers van vier grote industriële bedrijven (ArcelorMittal, Nyrstar, Solvay en Bayer) gewaarschuwd tegen de dure elektriciteit in België. Dat gegeven is niet nieuw, maar het schijnt dat ondanks een tijdelijke prijsblokkering, de trend is dat de elektriciteitsprijs in dit land blijft stijgen t.o.v. die in de buurlanden. Zowel in Frankrijk, Nederland als Duitsland hebben de overheden maatregelen genomen om de elektriciteitskosten voor energie-intensieve bedrijven worden gedrukt. Bij ons gebeurt dat niet, grotendeels o.w.v. de staatssteun aan de groene-stroomproductie, de warmtekrachtcentrales en de windmolenparken. Dat alles terwijl de chemische industrie, een van de grootste werkgevers in dit land, in de kou blijft staan.

   Als het daarmee zou ophouden, was e.e.a. misschien nog te dragen, maar buiten de stroomkosten zitten dezelfde bedrijven ook opgescheept met loonkosten die ook steeds maar duurder worden t.o.v. de buurlanden. Ook dat is niets nieuws.

   Nu de regering Di Rupo voor de zoveelste keer wanhopig op zoek is naar geld om zijn begroting te laten passen in het Europese kader, dreigen er ook nog een paar bedrijfsbelastingen bij te komen. Normaal was dat al geregeld geweest, maar Open VLD ligt dwars. Die partij wil kost wat kost af geraken van de N-VA beschuldiging als zouden zij mee in een belastingsregering zitten. Nóg maar eens een extra belasting is voor hen dan ook een stap te ver. Dat er bij CD&V weer eens een oorverdovende stilte ter zake heerst, zijn we zo stilaan gewend geraakt. Typisch tsjevendenkwerk, waarbij men de kat uit de boom kijkt. Als er deze week nog een federaal begrotingscompromis komt, dan zal dit alleen te danken zijn aan de dreigende paasvakantie!

   Ondertussen staat men verwonderd te kijken dat steeds minder buitenlandse bedrijven in dit land willen investeren. Volgens een laatste studie van de consulting en auditgroep Ernst & Young was dat in 2011 als 10% minder dan het jaar daarvoor en verwacht men een verdere daling.

   Terwijl men op Cyprus een of meerdere banken gaat sluiten, zijn er bij ons die dromen om een nieuwe bank te beginnen. Een groep bestaande uit een zestigtal vakbonden, ngo’s en andere verenigingen willen een nieuwe bank opstarten, een ‘duurzame’ bank. Een bank die zich dus zou richten op duurzaamheid en wat men de ‘klassieke bankactiviteiten’ noemt (beheer van spaargelden en verlenen van kredieten aan de lokale economie). Om ermee te kunnen beginnen zou men zo’n tienduizend potentiële klanten een aandeel van 20 euro verkopen. De respons op de lancering is alvast positief. 20 euro is nu ook eenmaal geen geld meer. De vraag is maar wat er later allemaal nog om de hoek zal komen kijken.

   Eigenlijk bestaat er al zo’n duurzame bank, nl Triodos, die min of meer al doet wat de nieuwe initiatiefnemers vooropstellen. Daarmee gaan ze dus concurreren. Hoe goed bedoeld ook, ook deze nieuwe bank zal een organisatie, logistiek, medewerkers e.d. nodig hebben en ik denk niet dat die allemaal gratis gaan werken. Ook bij bv ngo’s gaan de grote kosten naar de organisatie en is het dikwijls onduidelijk hoeveel geld of andere steun er tenslotte gaat naar de mensen die het echt nodig hebben.

   Met wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is met coöperanten en vakbondskassen is het gerechtvaardigd te betwijfelen of zo’n nieuwe bank wel gaat werken en of we straks niet opnieuw met een bankprobleem zullen te maken krijgen, mocht blijken dat de nieuwe bankiers toch maar amateurs lijken te zijn. Vergeten we niet dat de Boerenbond vroeger ook al eens met een bank failliet is gegaan (de geschiedenis van de Antwerpse boerentoren) en dat heel wat door vakbonden opgestarte coöperatieven het niet gehaald hebben. Degenen die het wél haalden, danken dit uiteindelijk meestal aan gulle staatsinterventies, zoals bv de ziekenkassen en het uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen (enig ter wereld!)*. Ik denk niet dat het de bedoeling kan zijn dat ook deze nieuwe bank, die de lelijke naam ‘New B’ (rijmt op 2B) meekreeg, hoopt dat straks de staat wel zal bijspringen als het niet (meer) zou vlotten. Die staat heeft nl zelf al problemen genoeg, o.a. door haar bankgaranties…


* De vakbonden krijgen van de Belgische staat elk jaar meer dan 200 miljoen euro om dopgelden uit te betalen die evengoed door de staat zelf zouden kunnen worden gegeven via de eigen, bestaande instellingen. En dan maar afvragen waar nog bespaard zou kunnen worden...

   Het is me wat met dat Cyprus. Er is ter elfder ure wel een compromis bereikt tussen het eilanddeel en de zgz Trojka, maar geen zinnig mens gelooft dat het Griekse Cyprus zijn verplichtingen ooit zal kunnen waarmaken, evenmin als ze dat eigenlijk in het verleden heeft gedaan. In navolging van grote broer Griekenland heeft het, sinds het lid werd van de Eurozone, flink boven zijn stand geleefd, schulden gemaakt dat het niet meer mooi was en – erger nog - zich meer dan waarschijnlijk bezondigd aan witwaspraktijken, in de eerste plaats met zgz maffiageld uit Rusland. Eerst schulden maken en daarna staan roepen op solidariteit, is niet ernstig. We kunnen daar in België trouwens over meespreken.

   Cyprus is echter niet de enige schuldige. De E.U. in het algemeen en de Eurozone in het bijzonder hebben ook boter op hun hoofd. Evenmin als dat voor Griekenland het geval was, heeft men ook voor Cyprus niet ernstig gecontroleerd of dat land wel rijp was voor de euro en draait heel de club van de eurozone daar nu mee voor op.

   Tenslotte is uit deze zaak gebleken dat Guus(t) Flater wel degelijk bestaat. Hij heet eigenlijk Guus (zonder ‘t’), de Nederlandse versie dus*. Denk maar aan die hit ‘Guus kom naar huus want de koeien staan op springen’. De man heet Jeroen Dijsselbloem, ooit afgestudeerd als landbouweconomist (kan met dat liedje dus toch iets te maken hebben!) en voor de eerste keer in zijn leven minister en dit pas sinds december van vorig jaar. Bij zijn aanstelling tot hoofd van de eurogroep – als opvolger van de Luxemburger Juncker – was er al enige twijfel bij Amerikaanse economisten of de aanstelling van een socialist wel een goede zet was voor een dergelijke functie. Ze hebben gelijk gekregen. Daarenboven zo’n neofiet meteen een dergelijke belangrijke job geven was problemen zoeken. Het was dan ook onder zijn verantwoordelijkheid dat er eerst gedacht werd álle spaarders op Grieks Cyprus te belasten, waardoor heel de 100.000 euro garantie op de helling kwam te staan. Toen men daarvan afstapte, kwam ‘Guus’ nog effe vertellen dat Cyprus een voorbeeld moest zijn voor de hele eurozone, waarbij de eerste paniek terug oplaaide. De vraag is maar of die nog zal verdwijnen, zeker in vergelijkbare landjes als Malta en Slovenië, maar ook in de rest van de ‘periferie’.

   Een eiland in de zon spreekt tot de verbeelding van toeristen (en rijke Russen). Er moeten werken is een ander verhaal en ik kan er van meespreken. Ik heb ook negen jaar op zo’n eiland gewoond. Men kent er amper het verschil van de seizoenen. Op Cyprus blijkbaar ook amper het verschil tussen het mijn en het dijn…

* De originele versie was met een ‘t’, Guust dus en was een oorspronkelijk Belgische stripfiguur die een eigen verhaal had, maar ook ‘gastoptredens’ had in andere stripverhalen, zoals bv in Robbedoes.

   Volgens een zoveelste peiling, deze keer door VTM, RTBf, Le Soir en De Morgen, zou de N-VA er 3% op achteruitgaan. Op de VTM noemde men dat opmerkelijk nieuws, de vraag is alleen wat men ervan moet geloven. De uitspraken van Geert Bourgeois zullen in Francofonië wellicht voor meer negatieve reacties gezorgd hebben, maar de vooringenomenheid van De Morgen is helemaal geen garantie voor welke peiling ook over Vlaamsnationalisten. Dat laatste geldt trouwens ook voor de peilingen van het duo VRT/De Standaard.

   In laatstgenoemde krant waren de De Wever bashers vorig weekeind trouwens weer aan het feest. Het begon vrijdag al met een tirade van zelfverklaard cultuurpaus Gerard Mortier, die vertelde vroeger gunstig te hebben gestaan tegenover de N-VA, maar daarop te zijn terug gekomen na de discussies in Antwerpen over de naamswijziging van het De Coninck pleintje en het loketverbod voor het dragen van regenboogshirt. Voorwaar ernstige problemen, zeker als men weet dat diezelfde Mortier tot de ‘regenboogbrigade’ behoort. Voor wie het nog niet zou weten, Gerard Mortier is momenteel intendant van het Teatro Real, de opera van Madrid. Hoe hij het daar financieel vanaf brengt is momenteel nog steeds een publiek geheim. Op de plaatsen waar hij vroeger de scepter zwaaide – in de Brusselse Munt en de Salzburger Festspiele - liet hij telkens een groot gat in begroting achter. Het eerste jaar dat Mortier het in Salzburg voor het zeggen had, zat de organisatie daar meteen in het rood, iets wat decennia daarvoor nooit was gebeurd. Sinds hij er weg is, maakt men er weer winst…

   Het nummer twee was de alom bekende Étienne Schouppe, vroegere baas van de NMBS, die daar al een even groot gat achterliet, maar zelf wel met een dikke bonus mocht vertrekken en ei zo na de nieuwe baas van Belgacom dreigde te worden*. Wie over Schouppe’s esbattementen meer wil weten, verwijs ik naar mijn blog van 05.01.2013 (‘De poenschoupper’) De man, die de N-VA’ers ‘schizofrenen’ noemt, zou beter eens in de spiegel kijken.

   Het nummer drie van de De Wever bashers van het voorbije weekeinde is ene Olivier Boehme. De man is, net zoals De Wever, een historicus die aan de publicatie van zijn tweede boek toe is en daarin zegt dat Verhofstadt en De Wever veel met elkaar gemeen hebben. Dat moet dan wel de Verhofstadt van de jaren stilletjes zijn geweest, die van de eerste drie burgermanifesten. Ondertussen heeft het genie uit Gent die manifesten echter al lang verloochend en is hij nu zelfs een Europese unitarist geworden. Ik denk dat die Boehme eerder uit jaloezie schrijft, net zoals Barts broer Bruno – ook al een historicus – dit regelmatig doet. Als zo’n mensen hetzelfde zouden verkondigen als Bart De Wever, zouden ze niet opvallen; half Vlaanderen doet dat al. Dus verkiest men het tegenovergestelde en zo provocerend komt men wél in de belangstelling en aan de bak. Altijd leuk meegenomen als reclame voor een nieuw boek.

   Ik vraag me af hoelang een zelfverklaarde kwaliteitskrant als De Standaard dit soort krantenvulsel blijft verspreiden. Vergeet niet dat er daar op de redactie nog de linkse Borgerokkaan Bart Brinckman en de unitaire belgicist Marc 'Reynebelg' zitten, die tussendoor lekker mee stoken als de gelegenheid zich voordoet. Daarom alleen zou men wensen dat die verkiezingen van 2014 voor de Vlaamsnationalisten het verhoopte resultaat zullen opbrengen, al was het maar om te zien hoe die heren dán zullen reageren.

* Dat Schouppe, ondertussen al de 70 voorbij, naast de Belgacom topjob pakte, zou te maken hebben gehad met een onderzoek naar hem i.v.m. bankaandelen – o.a. van Dexia – waarvan men dacht dat hij die verkocht had met voorkennis. Die zaak werd ondertussen wel geseponeerd, maar zij doorkruiste Schouppe’s Belgacom ambities, waarna men hem maar de troostprijs van een senatorzetel heeft aangeboden…

   Schouppe’s schoonzoon, Bart Bronselaer, is ondertussen (eind 2012) - oh, toeval! - bestuurslid geworden van de Dexia restbank. It’s all in the family!

   Elektriciteitsproducent EDF Luminus legt zijn gascentrale van Seraing ‘tijdelijk’ stil. Dat is al de vijfde centrale van dat type die de laatste zes maanden wordt gesloten. BASF in Antwerpen liet zopas nog weten de productie van zijn centrale terug te draaien en misschien stil te leggen, Electrabel sluit zijn centrales van Brugge en Brussel en het Duitse E.on doet hetzelfde in Vilvoorde. Daar bovenop circuleert het bericht dat Luminus ook zinnens zou zijn de centrale van Gent te sluiten. Dat laatste wordt (voorlopig?) ontkend, maar ‘waar rook is, is vuur’, zei Uilenspiegel (en hij stak zijn pijp aan bij een verse koevla!). De reden voor de sluitingen is altijd dezelfde: de uitbating is te duur, de producenten verliezen er geld aan.

   Alle gekheid op een stokje: vorig jaar was er al een ‘near mis’ tijdens de amper twee weken durende ijsdagen van februari en deze winter heeft het ook heel weinig gescheeld of we zaten vorige maand met een gedeeltelijke black-out. Dat het niet zover is kunnen komen, had niets te maken met enig goed beheer hier ter plaatse, maar met het feit dat we telkens nog genoeg stroom konden kopen bij onze buurlanden Frankrijk en Nederland (waarbij men vergeet dat dat ook extra geld kost dat naar het buitenland gaat). Frankrijk is een groot land, waar het zelden over zijn hele oppervlakte tegelijk winters is en daarom nogal wat stroom op overschot kan hebben, maar 100% zeker is dat nooit. Nog eens een winter als degene die we nu meemaken, maar dan met een ander weerpatroon, zou er wel eens voor kunnen zorgen dat we inderdaad in de penarie zouden geraken.

   Het is hier altijd hetzelfde liedje: ook al is er e.o.a. dreiging, er wordt nooit op gereageerd vóór het te laat is. Denk maar aan die gerechtspsychiatrie, waarover men nu de mond vol heeft en die er stante pede zou moeten komen. Maar dat gebeurt dan pas nadat De Gelder er een aantal moorden voor moest plegen (en dan palavert men er vier jaar later pas over). Met de stroomvoorziening gaat het dezelfde kant op: eens zal er een echte black-out moeten plaats vinden en pas dan zullen de ‘bevoegde instanties’ wakker schieten. Het wordt dan ook uitkijken naar de winter van 2014. Met het winterse voorjaar dat we nu meemaken, lijkt de volgende Kerstmis opeens niet meer ver af…

   De rechtszaak omtrent de moorden gepleegd door Kim De Gelder is uitgelopen op wat ik reeds vreesde in mijn blog van 24 februari (‘Whodunit?’). Ik stelde toen dat dit een nutteloos proces was. Wie een beetje gezond verstand heeft, wist dat de kerel geestesziek is en beter meteen geïnterneerd had moeten worden. Dat proces heeft niet alleen enorm veel geld gekost, maar ook veel emoties losgemaakt die er nu ineens niet meer zouden zijn omdat iedereen eens zijn hart heeft kunnen luchten voor de camera’s. De show was nooit ver af. Of omdat De Gelder nu in de gevangenis belandt, een gevangenis waarin hij niet de verzorging krijgt die een gestoord persoon van zijn kaliber zou moeten krijgen. Er is reeds in 2007 een wet gestemd die daar verandering in moest brengen maar, zoals hier wel meer gebeurt, is er van de uitvoering van die wet – zes jaar later! – nog steeds niet veel in huis gekomen. Ook dat is Belgisch: wetten maken die niet of pas vele jaren later worden uitgevoerd en dan meestal reeds voorbijgestreefd zijn.

   En er is meer. Zoals ik ook al stelde in mijn blog van 24.02 kan die De Gelder, daar hij niet geïnterneerd wordt, na x-aantal jaren vrij komen, volledig legaal volgens de dan heersende Belgische wetten. Als hij die hele tijd zonder speciale verzorging en/of behandeling in de gevangenis heeft gezeten, moet je al een onderontwikkelde zijn om niet te snappen dat die mens in zijn bovenkamer niet ten goede zal veranderd zijn. Men kan nu wel zeggen, dat hij nooit meer vrij zal komen, maar er is geen enkele garantie dat men daarover binnen twintig jaar nog zo zal oordelen. Net zoals Michelle Martin en straks waarschijnlijk Marc Dutroux ‘riskeert’ De Gelder ooit vrij te komen. Tegen die tijd zijn Vermassen en Co en dat hele psychiatrische zootje dat er op het proces maar op los fantaseerde, waarschijnlijk met pensioen, onder het motto: ‘Na ons de zondvloed en ondertussen hebben we weer netjes reclame (nou, ja) kunnen maken voor onze winkel’. Daar tegenover staat de eenzame advocaat Jaak Haentjes, de enige die De Gelder de hele tijd heeft gevolgd en beter dan wie ook zijn cliënt doorgrondde. Hij krijgt geen gelijk, want zijn gelijk paste niet in wat ik maar onze ‘open Tv cultuur zal noemen…

   Het is me wat met die Belgische begroting. Telkens men denkt dat ze in orde is met de Europese richtlijnen, komt er een kink in de kabel en moet er worden bijgesteld. Dat heeft o.m. te maken met het Planbureau dat telkens met de nodige vertraging komt aandraven met andere voorspellingen en/of vaststellingen. Volgens dat bureau stijgt de economie nu weer met zoveel procent, dan weer niet, dan daalt ze weer of is het weer iets anders. Volgens welke criteria dat allemaal berekend wordt, weet ik niet. Dat het zo stilaan een poespas aan het worden is, is een feit.

   Deze week kreeg Di Rupo dan van Europa nog tot twee keer toe slecht nieuws: eerst dat de 2,9 miljard euro die België nog maar eens bij moest pompen in het gat zonder bodem dat Dexia heet, niet bij de staatsschuld, maar bij de begroting geteld diende te worden. Dat betekent dat de federale regering de vooropgestelde Europese 3% norm voor 2012 niet meer haalde. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kreeg ze nog dezelfde week te horen dat ze ook zonder dat Dexia geld, weer o.w.v een bijstelling door dat Planbureau, diezelfde norm niet haalt en dat laatste betekent dat België een Europese boete riskeert van zo’n 800 miljoen euro.

   En daar houdt het niet bij op, want als we de begroting voor 2012 niet onder controle krijgen, kan er ook van die voor 2013 niet veel in huis komen. De reden is nog altijd dezelfde van wat ook ik hier al enkele jaren schrijf: er wordt niets structureel hervormd, alleen maar geplakt en geknipt, zodat vroeg of laat er geen rek meer zit op belasten en besparen. Zover zijn we nu, zodat er iets structureels zal moéten gebeuren. Wat dat zal worden, is op dit ogenblik nog steeds niet definitief beslist, maar één optie is een nationale feestdag af te schaffen en dat zou wel eens tweede Pinksterdag kunnen worden.

   In de marge van bovenstaande is het wel eens nuttig terug te grijpen naar het verleden en wel naar 3 januari 2004. Op die dag verscheen er nl in De Standaard een artikel van de heren Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte, toen beide minister in de paarsgroene regering Verhofstadt. Daarin werd zwart op wit gesteld dat de Belgische begroting vanaf 2005 structureel in evenwicht moest zijn en dat men vanaf 2011 een begrotingsoverschot moest hebben van anderhalf procent en dit gedurende acht jaar! De reden voor deze aanpak was, volgens beide heren, dat men anders de kosten van de vergrijzing niet aan zou kunnen. Als men weet dat er daarna enkele jaren een begroting in evenwicht was met alleen maar ‘eenmalige’ maatregelen, uitgedokterd door dezelfde Vande Lanotte en later alleen maar tekorten, dan weten we meteen waarom we nu met de gebakken peren zitten. Evenmin als voor de pensioenen, die 18 jaar beheerd werden door socialistische ministers, hebben de roden nooit iets structureels gedaan voor het opvangen van de vergrijzingkosten. Iets dat in al onze buurlanden al vóór de eeuwwisseling had plaats gevonden. Mede als gevolg daarvan bedragen de vergrijzingskosten in een land zoals bv Italië, dat nog een grotere staatsschuld heeft dan België (130%), daar slechts 0,5%  van het bbp t.o.v. 10% bij ons. Om eens over na te denken, als we straks weer meewarig doen over Berlusconi en Co...

   Rik Torfs stapt uit de politiek en gaat zich opnieuw kandidaat stellen  bij de rectorverkiezing aan de KU Leuven. Dat laatste had hij al eens gedaan in 2005, maar toen moest hij, de kerkjurist, het onderspit delven tegen Marc Vervenne, de theoloog. Alsof dat op zich al niet erg genoeg was, bleek later dat hij die verkiezing verloren had omdat de studenten – die mee mogen kiezen – massaal voor de concurrentie gestemd hadden en dus tegen hem. Met dit in het achterhoofd lijkt het mij weinig waarschijnlijk dat Torfs het ditmaal wel zou kunnen halen. Dit is geen Tv-wedstrijd waar de sms’jes tellen en waar oneliners weinig indruk maken.

   Torfs werd door CD&V binnengehaald als het klassieke wit konijn dat eens zou gaan zorgen voor een nieuwe wind in de steeds meer schrompelende van oorsprong christelijke partij. Ondanks de slechte uitslag van die partij haalde hijzelf liefst 143.000 voorkeurstemmen, wat hem in de senaat deed belanden. Wat later werd hij, samen met Vervotje, door de partij belast om een vernieuwingsrapport  op te stellen. Ik heb daar ooit iets van gelezen, maar zou echt niet meer kunnen zeggen hoe dat rapport, dat wel dood en begraven lijkt, er uit zag. Ondertussen is voorzitter Beke zelf al met een volgende vernieuwing gestart, het zgn ‘innesto’, waar men al even weinig over hoort en waar men waarschijnlijk evenmin veel van verwacht.

   E.e.a. neemt niet weg, dat Torfs’ parcours binnen CD&V niet onopgemerkt is geweest. Hij was een van de weinigen die geen blad voor de mond nam en openlijk kritiek uitte als dat nodig was. Zo’n  beetje het tegenovergestelde van bv applausmeester Verherstraeten, de laatste der ACW Mohikanen in de regering Di Rupo. Torfs hield niet van de particratie die ons parlementair systeem heeft aangetast, van het gebrek aan aanpassingsvermogen, aan vernieuwing, aan transparantie en was binnen de partij misschien wel de grootste criticus i.v.m. de heisa rond Dexia, ACW en Arco. Hij was gewoon een dwarsligger en zeker geen tsjeef in de enge betekenis van het woord*. Menig doorwinterde CD&V’er zal er niet om treuren dat de partij van hem verlost is. Door op te stappen zullen we ook nooit te weten komen hoeveel stemmen hij in 2014 nog had kunnen behalen. De kans is groot dat heel wat CD&V’ers, die juist nu voor hem zouden stemmen omdat hij geen jaknikker was, misschien straks helemaal niet meer voor die partij zullen kiezen. Met de wetenschap, dat ook Vervotje heeft afgehaakt en Leterme in 2014 niet meer mee zou doen, wordt het akelig eenzaam aan de CD&V-top…

* Wie zich wel steeds meer als een tsjeef manifesteert is de nieuwe minister van Financiën, Koen Geens. Zijn uitleg bij de nieuwste ontwikkelingen van het begrotingstekort is al helemaal van hetzelfde wollige soort als die van zijn voorganger: ‘enerzijds/anderzijds’ en nog van dat moois…

   Sinds het overlijden van mijn echtgenote heb ik overdag meestal thuis de radio opstaan, kwestie van wat sfeer in huis te hebben. Normaal luister ik naar klassieke zenders, maar tussendoor krijg ik dan ook nieuwsberichten te horen. Opmerkelijk daarbij is, dat er af en toe nieuwtjes op de radio verteld én herhaald worden, die men ’s avonds op de Tv-journaals niet terug vindt. Gisteren was er weer zo een.

   Volgens de radio heeft e.o.a. studiedienst nl een onderzoek gedaan naar het taalgebruik binnen de Brusselse huisgezinnen. Dat daarbij het Arabisch in opmars is, zal wel niemand verwonderen (Arabisch is nu reeds de vierde taal in Brussel). Wat mij meer interesseerde, was dat ook het Nederlands er vooruitgang boekt. Volgens dezelfde studie zou onze taal momenteel de huistaal zijn in zo’n 20% van de Brusselse gezinnen. In 10% van de Brusselse gezinnen zou men helemaal geen Nederlands gebruiken, maar ook geen Frans en zelfs geen Engels. Het merkwaardigst van al was wel, dat het Frans de dag van vandaag nog slechts in 38% van de Brusselse huishoudens als enige taal gesproken wordt. In 2006 – en dat is dus nog niet zo lang geleden -  was dat nog meer dan 60%.

   Dat laatste is belangrijk, want het ontzenuwt de claim van de francofone politieke partijen dat Brussel een hoofdzakelijk Franssprekende stad zou zijn, waar zo’n 90% van de inwoners Frans zou spreken (iets wat recentelijk nog door Charles Michel werd verteld). Het Frans is nog wél de lingua franca van de Belgische hoofdstad, maar aan de haard is dat dus niet meer het geval. Als deze evolutie zich doorzet – en daar ziet het naar uit – dan zal dat Frans in de toekomst steeds minder belangrijk worden en zal het WalloBrux verhaal, dat grotendeels stoelt op de zgz eenheid van taal tussen Brussel en Wallonië,  dan ook politiek geen stand kunnen houden.

   Zoals ik hierboven reeds aanhaalde, heeft dat radioverslag het Tv-journaal niet gehaald. Met mijn slecht karakter denk ik, dat de reden is dat het verhaal dan nl communautair wordt en van dat woord is men – zeker bij de VRT – vies, tenzij het kan gebruikt worden tegen de Vlaamsnationalisten, wat nu niet het geval kon zijn. De kranten blijken het nieuiws wél opgevangen te hebben.

   Volgens mij heeft de opmars van het Nederlands in Brussel ook te maken met het feit dat steeds meer francofone én vreemde inwoners het belang ervan inzien en er bv hun kinderen naar Nederlandstalige scholen sturen. Kortom, er is nog hoop voor de Vlaamse partijen die Brussel niet willen loslaten.

   ‘Straffe’ Hendrik Bogaert blijft het maar moeilijk hebben met de ambtenarenhervormingen. Meervoud, inderdaad, want de ene maatregel is nog niet uitgewerkt of hij heeft er al een andere klaar. Dat daarop dan meteen negatieve reacties komen vanwege de vakbonden, is de normaalste zaak van de wereld. De titel hierboven, ontleend aan een vroegere uitspraak van ex-minister Quicky, is ironisch bedoeld. Want het is best te begrijpen dat heel wat ambtenaren zich gepakt voelen, ook al heeft Bogaert ook niet helemaal ongelijk. Dit land heeft, op Cyprus na, percentsgewijs het hoogste aantal ambtenaren van de hele E.U. en nu juist vergeleken worden met dat parialandje is ook niet om over naar huis te schrijven.

   Waarom hebben wij teveel ambtenaren? Gewoon omdat we teveel instellingen hebben, teveel regeringen, deelregeringen, gewesten, gemeenschappen, provincieraden en ga zo maar door. We hebben zes overheden voor 11 miljoen burgers. Dit land is al lang niet meer serieus bestuurbaar en i.pl.v. de overtollige zaken te schrappen, worden er steeds maar bijgevoegd. Het wordt daardoor één grote chaos en het resultaat van dat alles is een veel te hoge staatsschuld én overheidsbeslag en meestal slecht functionerende instellingen. Teveel koks bederft het eten en dat geldt ook voor het werk van ambtenaren (en politiekers). Om daaraan te verhelpen zijn er twee mogelijkheden:

-         het land splitsen, zodat de burgers nog met één overheid te maken zullen hebben en niet met twee of meer zoals nu het geval is;

-       de klok terugdraaien naar een unitair België, wat bijna niemand nog wil, omdat België al lang geen meerwaarde meer biedt.

   Het recente discours van Geert Bourgeois past daar perfect in: laten we nog één keer aan tafel gaan zitten en dan, Vlamingen en Walen, beslissen wat we nog samen gaan doen en wat niet. Wat we met Brussel gaan aanvangen en wat we eventueel nog overlaten aan wat er van het huidige federale België zal overblijven. Tegelijkertijd zullen we dan ook zoveel ambtenaren niet meer nodig hebben. Niet dat we die mensen zouden moeten afdanken. Er gaan er de volgende jaren genoeg met pensioen en die moeten niet allemaal vervangen worden. Anderzijds kan een deel van hen wel elders terecht, zodat er op bepaalde gebieden efficiënter zal kunnen gewerkt worden, al dan niet door een verhoogde automatisering.

   Het blijft maar reacties regenen over de uitspraken die Geert Bourgeois gedaan heeft in zijn interview in de weekeindeditie van De Standaard, waarbij hij stelde dat zijn partij, de N-VA, bij de verkiezingen van volgend jaar voluit voor de volledige Vlaamse autonomie moet gaan en daarvoor geen zevende staatshervorming meer nodig heeft, maar wel een compleet nieuwe afspraak met de francofonen, waarbij zowel Vlaanderen als Wallonië autonoom worden en duidelijk gesteld wordt dat Brussel wel een apart geval wordt, maar geen apart gewest.

   Wat ik in heel die discussie belachelijk vind, is het steeds terugkomende argument van de huidige federale meerderheidspartijen, dat de Franstaligen daarmee niet akkoord zullen gaan. Dat is ook zo, maar juist daarom zullen we ze moeten verplichten daarover mee rond de tafel te gaan zitten en om dat te verwezenlijken, moeten we zien dat de V-partijen volgend jaar een dergelijke meerderheid halen dat ze inderdaad ‘incontournable’ worden. Het is nu al te gek dat in een officieel federaal land als België er een regering is die op geen meerderheid kan rekenen in de dichtstbevolkte regio, waar ook de meerderheid van de bevolking woont en dat de grootste partij van het land niet mee in de federale regering zit. De steeds terugkomende beschuldiging dat die partij zichzelf heeft uitgesloten is een gratuite uitleg. Men heeft de voorwaarden tot deelname van de N –VA aan een federale regering zodanig laten verwateren, dat de partij gewoon niet meer mee kon doen, zonder zich te verbranden. De dag dat De Wever, na zo’n 550 dagen van oeverloze discussies, besliste de onderhandelingstafel te verlaten, was het één groot feest bij de francofonen, de linkse partijen en onze politiekcorrecte media. Ze hadden hun doel bereikt. Ze waren van de Vlaamsnationalisten vanaf en wisten – uit ervaring – dat ze CD&V en Open VLD in hun zak zouden steken, wat ook gebeurd is.

   Zoals ik ook in mijn blog van zondag al stelde, vind ik dat er bij de redenering van Bourgeois en de reactie van Peeters wel één kanttekening kan gemaakt worden, nl dat de huidige zesde staatshervorming, hoe krammakkelijk ook, toch best eerst - waar mogelijk - wordt uitgevoerd, maar dan in versneld tempo én met een deadline (bv één jaar) waarna dan meteen aan die autonomiebesprekingen kan begonnen worden. Die zesde hervorming onderbreken zal alleen leiden tot een excuus om de hele zaak eindeloos te vertragen. Om daarna tot nieuwe afspraken te komen, hoeft er aan de huidige Belgische wetgeving trouwens niets veranderd te worden. Er is nog altijd het artikel 35 van de Belgische grondwet dat dat voorziet. De francofonen moeten er in dat geval wel mee instemmen. Doen ze dat niet, dat dreigt de complete impasse, maar dan zal het deze keer eens niet de schuld van de Vlamingen zijn.

    2014 moet het jaar worden van de ommekeer, 'die Wende' zoals de Duitsers dat noemen. Bij hen gaat het dan over de omschakeling van kernenergie naar klassieke en duurzame stroomvoorziening, bij ons die van het afgedane tweeledige systeem naar de autonomie.

   Ooit heb ik eens ergens geschreven dat we beter zouden opletten met onze spaarboekjes, want dat die zo stilaan de ogen gaan uitsteken van regeringen die wanhopig op zoek zijn naar geld om hun staatsschulden te vereffenen. Het is nu zover. De zoveelste Eurotop heeft voor de nieuwigheid gezorgd: voor het eerst bestaat de kans dat er een taks zal geheven worden op spaarboekjes. Dit gebeurt (nog) niet bij ons, maar op dat Griekse stuk van een eiland dat Cyprus heet en dat werd eergisteren beslist door de ministers van Financiën van de Eurozone. Dit is een precedent dat zelfs niet eens overwogen werd in de andere landen van de zgz ‘periferie’ die al met Europese hulp verder moesten geholpen worden. Definitief is het nog niet, want de gloednieuwe Cypriotische president heeft de beslissing naar maandag of dinsdag doorgeschoven en het is maar zeer de vraag of zijn bevolking dat zal slikken.

   Nu is Cyprus geen normaal land. Het is feitelijk geen land (meer), maar een stuk van een vroeger land. Om te beginnen is het verdeeld tussen Grieken en Turken. De eerste bevolkingsgroep wilde de tweede niet bij de E.U hebben en deze laatste is momenteel waarschijnlijk blij er inderdaad (nog) niet bij te zijn. Daarbij komt nog dat Grieks Cyprus al bekend stond als een belastingsparadijs, vooral voor rijke Russen, waarbij de verwijzing naar maffiageld nooit veraf was. De bankensector is er zevenmaal groter dan het bbp. Het eiland had al eens een Russische lening gekregen en de vroegere president, die zopas niet meer herkozen werd, was een communist. Redenen genoeg dus om meer dan argwanend te zijn om aan zo'n soort landje al het geld te geven dat het vroeg (17 miljard euro, waarvan het er 10 krijgt áls het de spaarboekjes belast).

   De vraag is maar, of men in de andere armlastige landen van de zgz ‘periferie’, in de eerste plaats in Griekenland, maar ook in Spanje, Portugal en Italië, straks dat Europa nog zal vertrouwen, waarbij daar een run op de spaarboekjes niet meer denkbeeldig is.

   Het gaat niet goed met ons Avondland en het zou me niet verwonderen, mochten er in de loop van dit jaar nog enkele beslissingen genomen worden die meer zullen doen dan de wenkbrauwen fronsen. De voornaamste reden daarvoor is, dat er slechts één land is dat echte, verregaande beslissingen kan nemen en dat is Duitsland. Datzelfde Duitsland wil dat echter niet doen vóór de plaatselijke verkiezingen er achter de rug zullen zijn en dat zal pas in september van dit jaar zijn. Zolang zal men trachten te temporiseren en indien nodig – zoals gezegd – rare beslissingen nemen.

   In de marge van bovenstaande nog dit: Europees ‘President’ Van Rompuy gaat niet voor een volgende ambtstermijn. Eind volgend jaar stopt hij ermee, gaat hij met pensioen en zal hij ook niet meedoen aan de moeder aller verkiezingen. Gedaan dus met omhoog vallen. In een interview in de Zevende Dag wist de ‘natte dweil’ nog te vertellen dat er buiten hem nog genoeg Van Rompuy’s waren waarop kon gestemd worden. Of hij daarmee ook zijn zuster bedoelde die voor de communisten van de PvdA uitkomt of broer Eric, de verzuurde ‘kaakslagunitarist’, die zijn partij stemmen doet verliezen elke keer hij op het scherm komt, zei hij er niet bij….

   De krententellers, muggenzifters en taalpuriteinen zijn eraan voor hun moeite. Gedaan met semantische discussies over het woord 'confederatie'. Het nieuwe woord is ‘autonomie’. Met een aanhangsel voor Brussel, dat zo ook zelf een aanhangsel zal blijven en waarmee we dan ook een kruis zullen trekken over ‘WalloBrux’ en alles wat daar maar enigszins op zal trekken. De laatste discussies en akkoorden over Brussel hebben duidelijk gemaakt, dat het in deze stad alleen om de centen te doen is en dat zal niet veranderen, integendeel. Men weet nu al dat over dit en enkele jaren de demografische evolutie van Brussel dusdanig zal zijn, dat ze daar op hun moeder zullen roepen en dat wordt in dat geval Vlaanderen. Nu na het Vlaams Belang ook de N-VA te kennen heeft gegeven Brussel niet op te zullen geven, wordt het tijd dat Vlaanderen duidelijke eisen stelt.

   Het is nu eens niet Bart De Wever die het vuur aan de lont heeft gestoken, maar de eerder grijze en bedachtzame Geert Bourgeois, de man die misschien wel als een droogstoppel overkomt, maar die indertijd al eens zo’n actie met succes heeft afgerond, toen hij de Vlaamsnationalisten uit de toen steeds linkser wordende krabbenmand van de Volksunie heeft geleid. Geert gaat ervoor en wel al volgend jaar, 2014, niet vijf jaar later zoals Kris Peeters het graag zou willen. Kris bedoelt het misschien wel goed – e.e.a. van die laatste staatshervorming zal toch uitlopen en moeten behandeld worden vóór er een kruis over het huidige België kan gezet worden – maar het is toch weer typisch tsjevenwerk dat men ook hier weer de kool én de geit wil sparen. Dit land splitsen betekent dat er potten zullen moeten gebroken worden. En dan? Als Peeters eerst de zesde staatshervorming wil afwerken, dan zal dat wel moeten gebeuren met een deadline en niet door de brave kiezer weer met een kluitje in ’t riet te sturen en hem te vragen nog maar eens vijf jaar geduld te hebben. Dat uitstel afstel brengt is een gegeven dat Vlaanderen al veel te dikwijls heeft meegemaakt.

   Nu echter eerst nog die moeder aller verkiezingen winnen en dat zal wel een ander paar mouwen worden. Op federaal vlak blijven we met het gevaar zitten dat de constant verliezende traditionele partijen zich onder een francofone unitaire paraplu gaan blijven verschuilen. Op regionaal vlak is er een betere kans. Het is in elk geval een opluchting dat de N-VA resoluut voor een verregaande autonomie gaat. Als ze die straks niet alleen zal kunnen verwezenlijken, dan is er nog altijd het Vlaams Belang dat in zo’n situatie niet afzijdig kan/mag blijven. Als dat laatste niet gebeurt en/of de N-VA dat niet aanvaardt, dan mogen we een kruis maken over welke vorm van autonomie, confederalisme of splitsing ook. Wachten tot 2019, is wachten op Godot. Dat zal Kris Peeters ook wel weten, alleen kan hij dat zo niet zeggen, omdat hij nu het enige boegbeeld is dat zijn partij nog kan uitspelen.

   De acht partijen die het akkoord over de zesde staatshervorming hebben gesloten, hebben eveneens een akkoord bereikt omtrent Brussel. Min of meer althans. Op het gebied van ruimtelijke ordening en mobiliteit zal het gewest het in de toekomst voor het zeggen hebben en zal geen van de negentien ‘baronnen’ nog veel daartegen in de pap te brokken hebben. Enfin, dat hoopt men toch en de kans is deze keer toch groot dat er eindelijk eens wat gaat bewegen in het politieke doolhof, dat Brussel nog steeds is. Woensdag a.s. zal e.e.a. bekend worden gemaakt en tegen 2014 zouden de eerste aanpassingen moeten verwezenlijkt zijn. De belangrijkste reden waarom er deze keer in Brussel wél iets zou gaan lukken, heeft - zoals altijd met Brussel - alles met de centen te maken. Als het akkoord er niet komt, krijgt het gewest nl het beloofde geld van de zesde staatshervorming niet.

   In De Standaard, dat het akkoord al eens mocht inkijken, wordt met wierook gezwaaid naar Flup Moustache, alias Philippe Moureaux, zo’n beetje de ideoloog van de PS en een van de zware PS ‘legumes’ van het hoofdstedelijk gewest, die zijn schouders eronder zou gezet hebben. Kan zijn, maar het feit dat Flup,  na vele jaren, vorig jaar zijn burgemeesterssjerp in St Jans Molenbeek kwijt speelde en daarmee baron-af was, zal ook wel hebben bijgedragen om zijn ex-collega barons een loer te draaien.

   Tenslotte wordt het stilaan tijd dat Brussel, dat zo graag de hoofdstad van alles en nog wat wil worden, eerst eens zorgt dat het in staat is zijn eigen grondgebied fatsoenlijk te beheren. Nog begin deze maand kreeg Evelyne Huytebroeck (Ecolo), Brussels minister van leefmilieu, een vlammend schrijven van ‘Steely Neelie’ Kroes, Europees commissaris voor de Digitale Dinges, waarin deze laatste het Brussels gewest nog net niet als een achterlijk gebied bestempelde. Dit i.v.m. de stralingsnormen voor GSM en Internet. Die zijn in Brussel 3 volt per meter en dat is zowat de strengste norm ter wereld. Belgacom verkondigde zopas nog aan, dat mobiel internet op zijn 3G-netwerk dit jaar tot 30% sneller gaat worden, in heel België - Pulderbos en Zoetenaaie inbegrepen - maar niét in Brussel. Terwijl Neelie voor Europa al bezig is met de zgz 5G, kan men in Brussel niet eens werken met 4G dat nu gepromoot wordt, omdat de toegestane straling binnen de stad te zwak is en Huytebroeck geen zendmasten wil bijstellen. Nu kan men er voor of er tegen zijn, maar het blijkt dat hoe dichter men zich bij een zendmast bevindt, hoe minder straling er van het GSM-toestel zelf uitgaat. Waarbij dan nog komt dat men momenteel in Brussel slecht of geen mobiel internet kan ontvangen en dat met de huidige povere stralingsnorm zelfs hulpdiensten soms onbereikbaar blijven.

  Kortom, de vooruitgang in het Brussels gewest, waarover men nu de loftrompet steekt, is van een type dat niet meer van deze tijd is. Vóór Brussel een wereldstad zal zijn die met andere vergelijkbaar wordt, zal er nog veel water door de ondergrondse Zenne moeten stromen.

   Het begrotingsconclaaf van de federale regering is dinsdagmorgen dan eindelijk toch van start gegaan. Met een half uur vertraging o.w.v. een anticyclonale storing van polaire oorsprong. Tegen de middag was het al weer afgelopen, omdat er in het parlement e.o.a. bespreking was over de zesde staatshervorming. Woensdag werd ze hervat, donderdag en vrijdag ligt ze zo goed als stil o.w.v. een Europese top waarop enkele Belgische ministers schijnbaar niet kunnen gemist worden en dan gaan ze weer verder, misschien zelfs tijdens het weekeinde, maar daarna weer niet meer. Want maandag vertrekt Di Rupo met zijn vice-ministers naar Rome – Albert II en zijn Paola achterna - om er dinsdag de installatie van de nieuwe Paus te gaan bijwonen.

   Waar gaat 'ons' conclaaf over? Wel, in allereerste instantie moest de federale regering nog 3 miljard euro extra vinden. Volgens toenmalig minister zonder financiën Vanackere ging het echter ‘slechts’ om één miljard. De man verloor zijn geloofwaardigheid eigenlijk al vóór het Belfius/ACW debacle, want het Planbureau sprak hem meteen tegen. Dat had het over 2,8 miljard. Maar ook dat zou niet kloppen. Volgens e.o.a. monitoringcomité – een groep topambtenaren –  zouden de ontvangsten nl een pak lager liggen dan eerst geschat en 3 miljard zou, volgens die groep, een juister cijfer zijn. Bij de eerste besprekinggesprekken van het kernkabinet vond de regering dan plots 338 miljoen, omdat de kosten voor de aftrek van de zonnepanelen te hoog waren ingeschat. Daarna werd het 2,45 miljard en het allerlaatste cijfer dat ik gehoord heb – op het VRT journaal van woensdagavond – was 2,3 miljard.

   Moeten we zo’n bespreking nog ernstig nemen? Het lijkt er eerder op alsof daar wat losse babbels verkocht worden en die begroting geregeld wordt tussen de soep en de patatten. Wie gelooft die mensen nog? Probleem is wel, dat het om de geloofwaardigheid van dit land bij Europa gaat en dat het tenslotte de belastingbetaler zal zijn die de rekening gepresenteerd zal krijgen. En dan hebben we het nog niet gehad over wat er nog uit de bus kan komen van het Dexia/Arco/ACW verhaal…

   De kern van het verhaal is echter, dat men er in het kernkabinet niet uitkomt of men nu zal besparen of belasten en hoe dat moet gebeuren. De PS heeft steeds meer last van de hete adem van haar linker vleugel* en CD&V en Open VLD willen de andere kant op. Ondertussen wordt gesteld dat de regering ‘een weekje in lopende zaken’ gaat doen. Niets dus, wat nog de enige regeringsvorm lijkt die in dit land met succes kan beoefend worden.


* Wijlen Franz-Jozef Strauß, de vroegere voorzitter van de Beierse CDU, had daar een mooie uitdrukking voor: 'Ze zijn zo links, dat links van hen alleen nog de afgrond gaapt'!

   Een ondertitel in De Standaard van gisteren: 'Als er vandaag al witte rook uit de Sixtijnse Kapel kringelt, kan er maar één man gewonnen hebben: Angelo Scola, de aartsbisschop van Milaan'. Einde citaat.
   Zelfs een zgz 'kwaliteitskrant' kan er flink naast zitten*. Na amper 24 uur en vijf stembeurten heeft het conclaaf in Rome inderdaad een nieuwe Paus gekozen, maar het werd niet Angelo Scola, maar Jorge Maria Bergoglio, de aartsbisschop van Buenos Aires, Argentinië, de allereerste Latijns-Amerikaanse Paus, de eerste die niet uit Europa komt**, de eerste Jezuïet en de allereerste die de naam Franciscus heeft aangenomen. Dat laatste is op zich al een hele uitdaging. Er mogen dan al heel wat heiligen zijn met de naam Franciscus, in de eerste plaats denkt men toch aan Franciscus van Assisi, die model stond voor armoede en nederigheid. Als de nieuwe Paus die naam eer aan wil doen, zal hij zijn werk wel hebben.

   Het zat er al langer aan te komen, dat we een Paus uit Zuid-Amerika konden krijgen en dat is nu gebeurd. Voor de Italianen is er in elk geval de troost dat kardinaal Bergoglio (spreek uit: Bergólio) van Italiaanse afkomst is, zoals trouwens het merendeel van de Argentijnen. Er zal dezer dagen nogal wat papier vuil gemaakt worden over deze Pauskeuze en nog meer over wat van hem verwacht wordt. De wereld blijft veranderen, meer dan ooit tevoren en de Kerken ontsnappen daar niet aan. Het grote voordeel van de katholieke Kerk is steeds geweest dat ze zich kon aanpassen en dat zal ook nu moeten gebeuren. Thema’s zoals o.a. het celibaat, de rol van de vrouw in de Kerk, de toenadering tot de andere godsdiensten – in de eerste plaats de christelijke - zullen actueler worden dan ooit. Als men ziet dat bv in de anglicaanse, protestantse en orthodoxe Kerken het celibaat is afgeschaft voor de lagere clerus, wordt deze situatie in de katholieke Kerk – alvast in Europa en zeker in West-Europa – zo goed als onhoudbaar. Ook in ons eigen Vlaanderen moet men maar eens rond zich kijken om te zien hoe pover het met onze katholieke Kerk gesteld is. In mijn eigen parochie hebben we een pastoor van 80, die officieel al op rust is, maar in werkelijkheid nog steeds zijn taken uitvoert omdat er geen opvolger is.

   Van deze nieuwe Paus, toch ook al 76, wordt verwacht dat hij niet alleen een goede herder, maar ook een goede manager zal zijn. De keuze van zijn naam, Franciscus (I), laat alvast het beste verhopen.

 
* Doet me denken aan de reporter van de VTM die, acht jaar geleden, vond dat de verkiezing van Ratzinger een grote verrassing was, terwijl het ging om de gedoodverfde kandidaat. Maar VTM noemt zich dan ook niet een 'kwaliteitszender'.

** In de eerste eeuwen na Christus zijn er een paar Pausen geweest die uit Noord-Afrika kwamen. Dat was echter voordat deze regio door de Islam werd ingenomen en toen nog werd beschouwd als Romeins grondgebied en behorende tot Europa.