De vermogensbelasting

   Men hoeft de dag van vandaag geen euroscepticus te zijn om te twijfelen aan het voortbestaan van de Europese Unie in het algemeen en de euro in het bijzonder. Daarvoor zijn er nogal wat redenen die in deze rubriek al aan bod zijn gekomen. Een interessante uitleg vond ik ook in het uitgebreid afscheidsinterview dat Marc Grammens (80), zoon van Flor, de meest bekende taalgrensactivist van het naoorlogse Vlaanderen, gaf in ’t Pallieterke van deze week. Marc, die zelf al 25 jaar ‘Journaal’ uitgeeft, een veertiendaagse nieuwsbrief die hij zelf helemaal alleen invulde en uitgaf (en er nu mee opgehouden is), zegt in dit interview dat in de E.U. de economie dienstbaar is gemaakt aan de politiek, net zoals vroeger in de communistische staten. Tot de euro behoren niet de staten die er economisch bijhoren, maar wel die er geostrategisch bij passen. Dit is niet vol te houden en – steeds volgens Grammens – zal het Frankrijk zijn dat de E.U. zal vernietigen. Het was vooral Frankrijk dat ervoor zorgde dat landen als Spanje, Portugal en Griekenland erbij kwamen, dit met het doel om zelf sterker te staan binnen de E.U. Nu blijkt dat Frankrijk het niet meer aan kan en het op die armlastige perifere landen niet zal kunnen rekenen, is de kans groot dat la douce France er ooit zelf een einde aan maakt.

   Voor Vlaanderen zal het dan zaak worden, bij een groep landen met een sterke economie en munteenheid te kunnen aansluiten en dat zal moeten gebeuren zonder België, want onze ‘midi’ is daartoe niet in staat. Volgens The Economist zijn Belgen alleen maar zo’n goede Europeanen, omdat zij een vaderland missen. ‘België is in de E.U. de enige deelnemer die geen natie is, geen gemeenschap. In het beste geval een diplomatieke conferentie tussen twee volkeren’. Beter kan ik het niet verwoorden zonder het over confederalisme te hebben.

  In tegenstelling tot wat men zou denken, was Marc Grammens een eerder linkse flamingant, van het type zoals men die ook aantreft in de Gravensteengroep (Rondas, Maddens, Verdoodt, Abicht). Hij is er geen lid van, maar was feitelijk een ‘Gravenstener avant la lettre’. Ik ben een tijdje geabonneerd geweest op zijn nieuwsbrief, maar heb afgehaakt, niet omdat hij eerder linksgezind was, maar o.w.v. zijn constante kritiek op Amerika (iets wat hij in bovenvermeld interview trouwens toegeeft). Dat neemt niet weg dat Grammens een monument is in de Vlaamse journalistiek, volgens ’t Pallieterke zelfs ‘de beste journalist van België’.

   Het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat we in dit land de industrie kwijt spelen. Na General Motors, Ford, een deel van Arcelor Mittal en Caterpillar, om nog maar enkele groten te noemen, blijkt dat ook Solvay aan een uitstapscenario bezig is en dat Volvo zich steeds grotere zorgen maakt om het voortbestaan van haar fabriek in Gent. Daarbij hoort men steeds

dezelfde terugkerende klachten van de te hoge loon- en energiekosten. Het gaat trouwens niet zozeer om de kosten op zich, wel om de te hoge belastingen op de lonen en de extra belastingen en netvergoedingen op de energie. Dat door de laatste beslissingen ter zake door de regering Di Rupo de loonkosten tegen 2018 vergelijkbaar zouden worden met die van onze buurlanden,  blijkt een fabeltje. Onze hogere productiviteit, vooral die in Vlaanderen, doet het ook niet meer. Alle nieuwe industriële vestigingen zijn tegenwoordig overal steeds meer geautomatiseerd, wat ook elders een verhoogde productiviteit garandeert. Tenslotte blijken onze minimumlonen zowat de hoogste te zijn van alle Oeso-landen, waardoor bij ons minder mensen productief aan het werk zijn.

   Het kwijtspelen van de industrie op zich hoeft echter geen ramp te zijn. Wij zijn niet het eerste land waar dat plaats vindt. In Nederland gebeurde dat al zo’n 20 jaar geleden. Daar is men zich meer gaan toeleggen op de logistiek, mede door het belang van de haven van Rotterdam*, tot voor kort de grootste van de wereld. De ligging van een land is nu eenmaal wat ze is en dat geldt ook voor ons eveneens vlakke Vlaanderen. Onze regio ligt nu eenmaal centraal in West-Europa en kan met zijn luchthavens en liefst vier zeehavens dé ideale verbinding worden tussen de Europese landen onderling en tussen Europa en de rest van de wereld.

   In het licht van bovenstaande blijft het dan ook een ergerlijke zaak dat ons wegennet, de spoorwegen en de waterwegen regelmatig negatief in het nieuws komen. Denk maar aan Vrasene en Wetteren. Wat dat laatste betreft, was er begin dit jaar nog een internationaal rapport dat stelde dat ons spoorwegennet voor tweederden aan vervanging toe is. Er zijn, alleen al deze winter, heel wat kleinere spooraccidenten gebeurd, meestal te wijten aan verouderde infrastructuur en rijdend materiaal. Op de weg is het al niet veel beter. Een ouderwetse winter legde heel wat pijnpunten bloot (letterlijk zelfs) en een oplossing voor de Antwerpse knoop is nog steeds jarenlang van ons verwijderd, na de afkeuring van de voorgestelde Oosterweelverbinding..

   Het wordt dat ook stilaan tijd dat Vlaanderen resoluut de kaart van de logistiek trekt: opslag, overslag en transport. Meer moet dat niet zijn en dat kan ook best op een goede manier georganiseerd worden, zonder dat men steeds denkt dat het meer vervuilend zou zijn dan onze huidige industrieën, waartoe – nota bene – ook de farmaceutische en de chemische behoren. Tenslotte is er nog het menselijk falen, dat steeds meer de oorzaak lijkt van heel wat rampen. Het laatste woord over deze materie is zeker nog niet gevallen.


   * Tegenwoordig is Shanghai de grootste zeehaven ter wereld.

   Er is dezer dagen nog maar eens veel te doen geweest over Brussel. Hoofdreden daartoe was nu de benoeming van een zekere Rudy Vervoort (PS) tot nieuwe minister-president van het Brussels hoofdstedelijk gewest. De man heeft een Franstalige moeder en een Nederlandstalige vader. Die laatste zal dan wel een geografische Vlaming (geweest) zijn want de Rudy spreekt amper onze taal. Hij wordt beschouwd als een grijze muis in de hoofdstedelijke politiek, ook al was hij ondertussen burgemeester van Evere geworden en moet hij volgend jaar de Brusselse PS leiden naar de moeder aller verkiezingen.

   De vraag is maar, wat men in Brussel verstaat onder een grijze muis. Charles Picqué, zijn voorganger, heeft bijna 20 jaar de dienst uitgemaakt. Wat heeft die man ooit verwezenlijkt, buiten het voorstellen van enige megalomane projecten waarvan tot nu toe weinig of niets van in huis is gekomen? Bij een van zijn afscheidsinterviews zei de Charel dat, als hij opnieuw mocht beginnen, hij de zaken anders zou aanpakken en wat meer naar Vlaanderen en Wallonië zou trekken om het daar (wat beter) te gaan uitleggen. M.a.w. geeft hij toe dat hij zijn dikbetaalde job niet naar behoren heeft vervuld. Het resultaat is er ook naar: ondertussen vinden de Vlamingen dat Brussel slecht bestuurd is en dat ze zelfs vijandig staat t.o.v. Vlaanderen en de Walen vinden dat de kiekenfretters op hen neerkijken. De man valt straks zeker niet in een donker gat: hij blijft burgemeester van Sint Gillis en wordt ook nog eens ondervoorzitter van de Brusselse PS. Kassa, kassa!

   Pascal Smet, die buiten de functie van Vlaams minister voor Onderwijs (waarin hij er ook al niet veel van bakt*), tevens Vlaams minister voor Brussel is, verklaarde dat in Brussel – met zijn, nota bene, 1.000 (duizend!) politieke verkozenen - iedereen bevoegd is, maar niemand verantwoordelijk. Smetje kan het weten want hij zat al eens in zowel de Brusselse regering als in de gemeenteraad van de stad.

   Zowel het Brusselse stadgewest als de stad zelf blijven ten prooi aan verfransing, verstedelijking (lees: ‘verpaupering’), internationalisering en islamisering. Brussel wordt in het buitenland verkocht als ‘ons venster op de wereld’. Die titel heeft ze echter niet aan zichzelf te danken, maar aan de aanwezigheid van de E.U., van het hoofdkwartier van de NAVO en van de duizenden pendelaars van buiten het hoofdstedelijk gebied (en dan nog hoofdzakelijk vanuit Vlaanderen) die moeten zorgen dat de zaak daar blijft draaien. Zonder hen en zonder het vele geld dat de stad van Vlaanderen (via België) krijgt, zou Brussel economisch niet leefbaar zijn. De grijze muis die er nu minister-president is zal daaraan niets veranderen.

* Voor wat het Vlaamse onderwijsbeleid betreft, is Smetje het ideale voorbeeld van het principe ‘If you can’t convince them, confuse them’.

   Volgens Geertrui Windels, echtgenote van ‘onze’ President Herman, zou prins Filip haar tijdens de kroning van Willem Alexander toevertrouwd hebben, dat hij het fantastisch zou vinden als de troonswissel in België ook zo warm en plechtig zou verlopen. Dat zal wel en daarmee neemt de troonopvolger waarschijnlijk zijn dromen voor werkelijkheid. Dromen zijn echter bedrog en in zijn plaats zou ik daar maar niet teveel op rekenen.

   Misschien kan Filip straks even de temperatuur van het land meten, als papa en mama de ronde van België gaan doen ter gelegenheid  van de twintigste verjaardag van de troonsbestijging door Albert II. Ze zouden ergens tussen 17 en 21 juli vier steden bezoeken, één in elk gewest en de keuze zou gevallen zijn op Gent, Luik, Brussel en Eupen. Laten we de Oostkantonners er even buiten. Als het er op aan kwam (tijdens de discussies over B-H/V) kozen ze de kant van de francofonen en al bij al zijn ze een te verwaarlozen minderheid. De andere drie zijn toch wel toevallig drie steden met de socialisten mee in de meerderheid én met een rode burgemeester. Dat Albert niet naar Antwerpen zou komen, ligt voor de hand, maar er zijn toch nog heel wat steden waar hij niet direct uitgefloten zou worden, denk ik. Dat laatste wil daarom niet zeggen, dat hij er hartelijk onthaald zou worden, maar zijn voorkeur geven aan één politieke strekking is wel wat van het goede teveel. Boudewijn zou zoiets nooit gedaan hebben.

   Waar is de tijd dat de Waalse socialisten de grootste tegenstrevers waren van de monarchie, dat ze de uitslag van het referendum om Leopold als koning te laten terugkeren boycotten? Nu zijn ze de grootste voorstanders van de Coburgers, omdat ze ondertussen begrepen hebben dat het koningshuis een van de laatste bolwerken tot behoud van België geworden is en hun garantie op het voortbestaan van de miljardentransfers. Misschien slagen ze er straks nog in Albert II mee de Internationale te laten zingen…

   Ondertussen tikt de klok echter verder en zal de dag dat Albert het roer aan Filip moet laten steeds naderbij komen. Men kruist nu al de vingers dat dit niet vóór de verkiezingen van 2014 zal zijn. Anders krijgen we nl waarschijnlijk weer explosieve regeringsonderhandelingen, met daarbij als toetje een losgeslagen projectiel waarvan niemand kan voorstellen hoe die het er vanaf zal brengen. Vuurwerk gegarandeerd. L’union ferà la farce!

   Zoals bekend, is de Belgische regering door Eurocommissaris Rehn teruggefloten omdat ze van het beloofde objectief van 1% structurele besparingen één kwart niet verwezenlijkt heeft en daardoor blijft riskeren zich een boete op te hals te halen. Reden hiervoor is, dat men het ‘superdividend’ van de Nationale Bank aan Europa heeft willen verkopen als ‘structureel’, omdat dat er ieder jaar zou zijn. ‘Olli met de echogalm’ trapte daar echter niet in, want die zgz opbrengst is niet altijd even super en kan volgend jaar even goed 0 zijn.

   In de Zevende Dag is aangetrouwde tsjeef Geens (met de dochter van ex- staatssecretaris Jos Dupré) dan moeten komen verklaren, hoe de vork aan de steel zit. Het blijkt nu dat het ontbrekende kwart, zo’n 800 miljoen euro, had moeten betaald worden door het Waalse gewest, het Brusselse stadsgewest en de Franse gemeenschap. Niet door Vlaanderen, dat sinds enkele jaren een sluitende begroting heeft. Zo te zien is er dan toch nog één goede kant aan het Vlaamse besparingswerk en is Geens tenminste zo eerlijk geweest dat te beamen (de vraag is, of Vanackere dat ook zou gedurfd hebben).

   Nu even wachten op de Franstalige reacties, die er zeker gaan komen. Voor hen is het immers de normaalste zaak van de wereld dat de Vlamingen – en alleen de Vlamingen – in België de rekeningen betalen. Dat is, dank zij de bereidwillige medewerking van de traditionele Vlaamse partijen, altijd zo geweest en dat willen ze zo houden. Vanuit Brussel was er alvast al een reactie van Guy Vanhengel, minister van begroting van het failliete Broekzele, die vond dat Geens’ berekening niet klopt. Vanhengel mag dan wel van Vlaamse afkomst zijn, hij werd vorig jaar verkozen op een Franstalige lijst en moet dus andere broodheren dienen. De ‘schooier van Evere’, zoals hij in financiële kringen bekend staat, zal zijn slavenrol blijkbaar blijven vervullen.

   Een zaak om te blijven volgen, al was het maar om te zien of Kris Peeters, die men volgend jaar ook federaal wil uitspelen, zijn eerdere verklaringen zal bevestigen dat het Vlaamse gewest  de federale staat niét zal bijspringen als de andere deelstaten dat ook niet doen.

   In mijn blog van donderdag had ik het nog over Verhofstadt, die ik met Don Quichote(e) vergeleek. Ik was dan ook blij verrast, toen ik in de weekeindeditie van De Standaard een soort interview las met Europese collega’s van hem, die er zowat dezelfde mening op nahouden. Collega’s – nota bene van zijn eigen blauwe fractie, waarvan hij de leider is – die het helemaal niet met hem eens bleken te zijn. ‘Guy doet alsof hij de eigenaar van de fractie is’, was de sprekende titel van het interview. De leider, zoals ik al schreef, die voorop loopt en niet ziet dat men hem niet meer volgt.

   In 2009 slaagde Verhofstadt er nog in twee blauwe Europese Commissarissen (Rehn en De Gucht) en twee vicepresidenten (Neelie Kroes en Siim Kalas) in de Commissie te laten benoemen. Dat was een hele prestatie en het is waarschijnlijk daarom dat hij daarna dacht oppermachtig te zijn geworden. Daarbij maakte hij echter twee denkfouten. In de eerste plaats zijn aandrang om met Euro-obligaties te beginnen, waarbij Grieken, Portugezen en Spanjaarden opnieuw onvoorwaardelijk zouden kunnen gaan lenen op de internationale markten, maar Duitsers, Nederlanders en Finnen – om het daarbij te houden – de kosten zouden moeten betalen. Transfers zoals in België, zeg maar. Nogal wiedes dat bv de Duitse liberalen, die zowat het tegenovergestelde willen, het daarmee niet eens zijn. Een tweede pijnpunt is zijn meer dan goede verstandhouding met ‘Rode Rudy’*, Daniel Cohn-Bendit, de flamboyante leider van de Europese groenen in het Europese parlement, nog zo iets waar heel wat liberalen van huiveren. De kans is groot dat de Finse, Estse, Deense en Roemeense liberalen tegen de verkiezingen van 2014 uit de liberale fractie stappen, terwijl de Duitse vertegenwoordiging dreigt weg te smelten.

   Dat alles is slecht nieuws voor de grootgrond- en huizenbezitter uit Umbrië, Normandië, Gent en Mariakerke, want hij loopt met het idee zich kandidaat te stellen voor niets minder dan de Europese topjob: die van voorzitter van de Europese Commissie. Jammer genoeg dreigt hij een generaal zonder troepen te worden en zo win je geen veldslagen, zelfs niet voor de Europese Commissie. Hoogmoed komt ten val, of – zoals Friedrich von Hayek (° 1899), Oostenrijks Nobelprijs economie 1974 (samen met de Zweed G. Myrdal) en een lichtend voorbeeld voor de Verhofstadt van de drie eerste burgermanifesten, het ooit kernachtig uitdrukte: “ Wie zijn principes verloochent, gaat naar de hel”.

   Zo’n vaart zal het meteen wel niet lopen, maar een Europese topjob zit het meer dan waarschijnlijk niet in voor wie al te veel tegen andermans schenen schopt.

* Verhofstadt en Cohn-Bendit hebben in 2012 samen een boek uitgegeven (‘Voor Europa’), iets wat men hem vanuit liberale hoek erg kwalijk heeft genomen. Een Europees fractieleider kan niet zomaar een boek schrijven ten persoonlijke titel als dat over zijn eigen parlementair werk gaat…

   ‘Er zijn drie redenen, waarom ik in het onderwijs ben gestapt’, zei de leraar, ‘Kerstmis, Pasen en de grote vakantie’.

    Bovenstaande is een oude mop, al zat (en zit) er voor sommigen wel een grond van waarheid in, zeker als men de reacties op facebook ziet (binnen de 24 uur zo’n dertigduizend tegenstanders!) op het voorstel van de ‘Innesto’ denktank van CD&V, om de grote vakantie in te korten van negen naar zes weken. Zelfs bij de bevriende vakbonden en het katholiek onderwijs is men niet te vinden voor deze merkwaardige brainstorming van Beke’s ‘high potentials’.

   Vlaanderen is een land waar revolutionaire ideeën zelden op een drafje verwezenlijkt kunnen worden. Dat is ook de reden, waarom er hier zo weinig verandert. Het Innesto idee wordt zelfs een beetje hilarisch, als de reden voor die inkorting van de grote vakantie in de eerste plaats gezien wordt om zgz ‘kansarme kinderen’ niet meer achterstand te laten oplopen. Het gros van die kansarmen zijn nl immigrantenkinderen, die thuis weinig of geen Nederlands spreken en daardoor tijdens de vakantie – dikwijls nog doorgebracht in het land van herkomst – inderdaad eerder af- dan bijleren. Maar om daarvoor het land op zijn kop te zetten, is wel wat veel gevraagd.

   Ook andere voorstellen van Innesto gaan die richting uit, zoals bv de discriminatie op de werkvloer en het uitsluiten van een algemeen verbod op religieuze en levensbeschouwelijke symbolen. Het lijkt hier soms wel alsof al dan niet legale immigranten (want daarvoor zijn ook die voorstellen bedoeld) alleen maar rechten zouden hebben: recht op huisvesting, recht op  leefloon, recht op medische bijstand, recht van gratis gerechtelijke bijstand (al probeert Turtelboom aan dit laatste toch ‘iets’ te doen).

   Als er aan heel dat Innesto verhaal één positieve kant is, is het dat de tsjeven eindelijk eens enkele duidelijke standpunten innemen. Vraag is maar, of ze voet bij stek zullen houden, nu ze zien wat voor negatieve reacties ze te verwerken krijgen, nu ze eens rechtuit zijn. Mijn pronostiek is dan ook, dat ze tegen de volgende verkiezingen wel weer met hun ‘enerzijds/anderzijds’ zullen aankomen.

---

   I.v.m. mijn artikel van gisteren over de waardeloze deelneming van Open VLD aan de nieuwe roodgroene meerderheid in Gent, kreeg ik daarvan de bevestiging door niemand minder dat Patje Dewael, fractieleider voor Open VLD in de Kamer. Die wil zich nl, in tegenstelling tot o.m. een van de voorstellen van de Innesto groep, inzetten voor een wettelijke verankering van het hoofddoekverbod, dat terwijl zijn eigen partij in Gent lijdzaam ondergaat dat het verbod er zal worden opgeheven…

   Vanaf 1 juni zal de stad Gent dus het hoofddoekenverbod opheffen. Dat zou mede het gevolg zijn van een burgerinitiatief, waarbij zo’n 5.500 handtekeningen werden opgehaald. 2.000 daarvan werden verzameld door één Turkse familie, zodat men er rustig van uit kan gaan dat het initiatief in de eerste plaats een actie was van de mensen die men sinds 21 maart van dit jaar in Gent geen allochtonen meer mag noemen. Het paarse stadsbestuur zwicht voor hun eisen en we zullen zien wat het daar allemaal nog wordt. In Gent kun je straks beter af zijn als Roma, Turk of Bulgaar dan als Vlaming. Met dank aan Termont; Van den Bosche en de plaatselijke Open VLD.

   Die laatste partij wordt trouwens de pineut van heel deze affaire. Zij lag nl aan de basis van het verbod toen ze in het vorige college de meerderheid uitmaakte samen met de SP.a van Termont. Bij de laatste gemeentelijke verkiezingen waren roden en groenen in kartel naar de stembus gegaan en hadden ze Open VLD feitelijk niet nodig om een meerderheid te vormen. Dat ze dat toch gedaan hebben, leek eerst o.w.v. de aanwezigheid van Mathias De Clerq, kleinzoon van de ‘Krol’, die in de Arteveldestad nog altijd een zekere weerklank zou hebben. Zoals de zaken nu echter evolueren lijkt het er eerder op dat men de liberalen erbij genomen heeft om ze uit de oppositie te houden en ze binnen de meerderheid monddood te maken. Door ze de indruk te geven dat ze in Gent nog iets betekenen, heeft men ze virtueel uitgeschakeld in ruil voor een bord linzensoep in de vorm van enkele gemeentelijke postjes, met een schepenambt voor De Clerq er bovenop.

   Dat laatste geldt trouwens niet alleen voor Gent. Ook in de federale regering zitten de Vlaamse liberalen erbij voor spek en bonen en dienen ze alleen om het programma van de PS ermee door te drukken, iets wat trouwens ook geldt voor CD&V. Af en toe mogen Crootje en la Rutten eens wat opspelen, maar als puntje bij paaltje komt, zijn ze verplicht Di Pippo te blijven steunen, in de hoop dat er tegen de volgende verkiezingen e.o.a. electoraal wonder zou geschieden, want op een normale manier krijgt de partij volgend jaar weer een pak slaag. Raar, hé?

   In mijn blog van 8 april (‘Bert Anciaux 2.0’) noteerde ik dat Bert toegaf als voorzitter van de Volksunie destijds doorgedraaid te hebben. Letterlijk: ‘Ik ging maar door en keek niet om, tot ik plots merkte dat niemand nog volgde’. Ik moest daaraan terugdenken toen ik dit weekeinde een interview van Ivan Van de Cloot, chef-economist van de denktank Itinera in ‘Doorbraak’ (het blad van de VVB), las. Die zegt daarin, dat hetzelfde aan het gebeuren is met Verhofstadt in het Europese parlement, nl dat ook die er geen rekening mee houdt dat de bevolking (hem) niet volgt. En dat 'volgen' slaat op Verhofstadt's vasthouden aan zijn 'Verenigde Staten van Europa', die er volgens Van de Cloot (en ook anderen, Paul De Grauwe, Verhofstadt's gelijkgezinde, uitgezonderd) nooit zullen komen.

   In tegenstelling tot de E.U., kennen de inwoners en de staten van de U.S.A. een gemeenschappelijke identiteit en een gemeenschapsgevoel dat Europa niet heeft. Als er daar een staat faalt, dan trekken de bewoners er weg en gaan ze elders werk zoeken (wat zopas in Detroit bv nog is gebeurd). Hoofdreden daarvoor is dat de falende staat een interne devaluatie moet doorvoeren, de prijzen matigen en de lonen en overheidsuitgaven moet terugschroeven.

   De arbeidsmobiliteit in Europa is officieel maar 10% van die van Amerika, maar eigenlijk is het verschil nog groter. In Europa zijn de mobielere werknemers doorgaans nl de hoger geschoolden, die niet echt noodzakelijk elders moeten gaan werken. En dan is er nog het talenverschil. Alhoewel men in de States steeds meer Spaans hoort vanwege de miljoenen geïmmigreerde Latino’s, blijft er maar één officiële taal, het Engels.

   Verhofstadt vecht dan ook tegen windmolens, zoals Don Quichote destijds, waarvan hij wel degelijk iets weg heeft als men hem in het Europees parlement ziet staan molenwieken. Onlangs werd hij in De Tijd door ‘Kaaiman’* nog getypeerd als ‘de socialist die de liberale fractie in het Europees parlement leidt’. Uit hetzelfde interview van hierboven blijkt trouwens dat Verhofstadt in 1999 op het Vlaams Economisch Congres vertelde dat hij ervan droomde dat Rusland ooit lid zou worden van de eurozone…

---

   Van typering gesproken, ook Bertje Anciaux kreeg er deze week in ’t Pallieterke nog een die kan tellen: ‘de belegen Justin Bieber van de belgo-nationaalsocialistische politiek’!

* Kaaiman is, voor wie het nog niet zou weten, de schuilnaam van Koen De Meulenare, die vroeger de laatste bladzijde van Knack onveilig maakte, tot hij er – samen met Rik Van Cauwelaert – opstapte omdat hij het niet eens was met de aanstelling van een pseudosocialist als nieuwe hoofdredacteur.

    Ongeacht wat er vandaag op de klassieke rode 1 mei stoeten allemaal zal verteld en geroepen worden, er zal weinig positief nieuws te horen zijn. De rode vakbonden zijn er nl zelf de oorzaak van dat heel wat heikele sociale punten niet opgelost geraken, gewoon omdat ze weigeren mee aan het overleg te doen. Tot twee keer toe al hebben ze zich uit de sociale onderhandelingen terug getrokken of ermee gedreigd het te doen. Op die manier krijg je geen sociale en syndicale problemen opgelost in een periode waarop het in de hele Europese Unie slecht gaat.

   De eenmaking van de statuten voor arbeiders en bedienden, een eis die het Grondwettelijk Hof al 20 (twintig!) jaar geleden stelde en die nu vóór 8 juli definitief zou moeten worden waargemaakt, lijkt een zoveelste lachertje te worden. Vergeten we hierbij niet dat die eenmaking in de landen rondom ons al tien tot twintig jaar eerder gebeurde, ergens in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Had men dat toen ook hier gedaan, het zou enorm minder gekost hebben, simpelweg omdat de lonen toen maar een fractie waren van wat ze nu zijn. Het is zelfs niet eens denkbeeldig dat nog maar de dreiging van de eenmaking voor het verlies van arbeidsplaatsen gaat zorgen.

   Het afschaffen van de index mag niet van de linkse partijen en de vakbonden, omdat dat onze koopkracht zou aantasten. In de plaats daarvan komt Vande Lala om de zoveel weken met een ander ideetje, waarbij dan weer eens de verkoop tijdens de koopjesperiodes, dan weer het overschakelen van merkproducten naar huisproducten moeten zorgen voor een daling van die index. Dat werkt nog ook – voorlopig toch - gewoon omdat mensen in crisistijden meer zullen kopen tijdens de ‘solden’ en ook eerder goedkopere huismerken zullen nemen i.pl.v. een merkproduct. Mocht het straks weer beter gaan en de consument opnieuw duurdere producten zou gaan kopen, dan gaat die index echter wel opnieuw de hoogte in, worden de lonen automatisch weer duurder, de producten ook en zitten we opnieuw in dezelfde spiraal van vroeger, met als waarschijnlijk gevolg bedrijfssluitingen of – in het beste geval – afdankingen.

   Eurostat, het Europese bureau voor statistieken heeft zopas nog bevestigd, wat wij eigenlijk allemaal al lang weten, nl dat de lonen in België het zwaarst belast worden van heel Europa en dat met een regering waarin marxisten het grootste woord hebben. Voor zo’n regering zou het simpel moeten zijn om die lasten te verminderen, maar dan verminderen ook de staatsinkomsten en komt men weer elders van de regen in de drup.

   Ondanks het feit dat België zopas zijn ‘bad bank’ van wijlen Fortis heeft kunnen van de hand doen en daar zo’n miljard euro aan heeft overgehouden, zit het land nog steeds met een staatsschuld van boven de 100%. Om er net onder te komen zitten – maar dat is geen garantie dat het beter gaat (99% of 101%, wat maakt het uit?) – moet de staat nog eens zien 800 extra miljoen te vinden. Zo’n initiatieven lossen niets op, zij kopen alleen maar wat tijd.

   ‘Het geld pakken waar het zit’, een typische rode slogan, denkt men ook toe te kunnen passen via het innen van een zgz ‘Tobin taks’ die financiële transacties lichtjes gaat belasten. Dat ‘lichtjes’ betekent wel dat het onze eigen banken toch nog een dikke 8 miljard euro gaat kosten. Op zich zou zo’n taks mogelijk moeten zijn. Minister Geens zegt zelfs dat ze hoe dan ook onvermijdelijk is, maar voegt er wijselijk aan toe dat er dan meer landen zullen moeten meedoen. Dat is tsjevenwijsheid (‘enerzijds, anderzijds’). In werkelijkheid moeten álle E.U. landen eraan meewerken, anders gaan de kapitalen zich verplaatsen naar de landen die niet meedoen. Datzelfde geldt trouwens ook voor de notionele intrestaftrek, waarvan zelfs ABVV voorzitter De Leeuw’s familie niet vies is*, alsmede voor allerlei andere heffingen. Geld is de dag van vandaag veel vluchtiger geworden dan vroeger. Eén druk op een toets en het zit aan de andere kant van de wereld.

   En zopas geraakte nog bekend, dat er in de eerste helft van 2012 (dus op amper 6 maanden tijd!) in dit land liefst 290.442 stakingsdagen waren. Dat zijn er 200.000 (!) meer dan twee jaar eerder. Als dit aanhoudt, zal ook dat de situatie op de arbeidsmarkt niet verbeteren. Jammer, dat het hier weer gaat om een statistiek voor België als geheel. Als men die zou opsplitsen volgens de gewesten, dan weet iedereen dat het Waalse deel daarvan wel eens een veelvoud zou kunnen zijn.
   In een dergelijk klimaat maakt het weinig uit wat vandaag op de 1 mei stoeten zal gezegd en geroepen worden en zullen die manifestaties alleen maar nuttig zijn om wat stoom af te laten. Staan roepen hoe het moet en daarna niet mee aan tafel gaan zitten om er iets aan te doen, is in  deze tijden van razendsnelle communicatie niet lang meer vol te houden.

* Rode Rudy vertelde in de Gentse Vooruit op de vooravond van 1 mei weer dat hij tegen die notionele intrestaftrek is, waar zijn familiebedrijf dus mee van profiteert. Ge moet maar durven. De dik gevreten salonsocialist beloofde zelfs 150.000 nieuwe werkplaatsen. Die zouden er komen als men erin zou slagen de werkgevers 13 miljard euro lichter zou maken. Van populisme gesproken…

   Voor mij mag deze dag snel voorbij gaan, al was het maar o.w.v. al dat geleuter op radio en Tv over de kroning van Willem IV, alias Willem Alexander, zoals hij zelf wil geheten worden. Ik heb vandaag het bezoek van Nederlandse vrienden die met opzet deze dag gekozen hebben om hun land te ontvluchten. Ze zijn daar niet allemáál gek. De oranjegekte is al erg genoeg als het om het nationaal voetbalelftal gaat, laat staan hun koningshuis.

   Nu is het wel zo dat het huis van Oranje dan nog ‘eigen volk’ is en geen geïmporteerde Duitsers zoals bij ons. Die van Oranje-Nassau kwamen ook wel uit Duitsland, maar toen bestond Nederland nog niet en al bij al heeft Willem de Zwijger het met zijn leven bekocht. Met een beetje goede wil kan men zeggen dat hij zijn leven gegeven heeft voor zijn nieuwe vaderland. Er zijn er trouwens die beweren dat Beatrix en Co niet van hem zouden afstammen, maar dat is wel zo. De mannelijke afstammelingen, van de Vader des Vaderlands stierven weliswaar uit met koning-stadhouder Willem III (in 1702), maar de huidige Oranjes stammen af van Willem de Zwijgers broer, Jan de Oude, wiens kleinzoon de kleindochter van de Zwijger, Albertine Agnes huwde. Ook de nazaten van het Groothertogelijk Huis van Luxemburg stammen daarvan af.

   Er is nog een wezenlijk verschil met ons koningshuis. In Nederland heeft men de bemoeienis van de vorst(in) niet meer nodig om bv een nieuwe regering te vormen. De huidige regering van liberalen en sociaaldemocraten kwam tot stand na een akkoord tussen Rutte en Samson zonder dat Beatrix zich daarmee nog moeide. Verder heeft Willem Alexander nu reeds laten verstaan er geen problemen mee te zullen hebben, mocht hij morgen alleen nog maar lintjes mogen knippen. Daarenboven moeten alle andere leden van het Nederlandse koningshuis, met uitzondering van de troonopvolger, zelf hun kost verdienen en krijgen die geen dotaties om zo goed als niets te doen zoals dat bij ons het geval is.

   Met een Albert II die 79 is (even oud als Donald Duck!) en die nu al met een stok begint te lopen, wordt het hoe dan ook uitkijken wat het hier zal worden, mocht Philippe I koning worden zonder dat de wetten ondertussen zouden zijn aangepast. De ‘man’ gelooft er nl heilig in dat hij een missie heeft en dat zou wel eens voor vuurwerk kunnen zorgen, hoe men er ook tegenaan kijkt.

     * De Nederlandse wapenspreuk ‘Je maintiendrai’ (‘ik hou’), die men op de epauletten van de Nederlandse marechaussees terugvindt, komt van Maurits van Nassau, een oom van de Zwijger, die in het bezit was van de Franse stad Orange en omgeving, waaronder de stad Chalon sur Saône. De originele uitspraak luidde trouwens: ‘Je maintiendrai Chalon’. Dat Chalon raakte hij later toch kwijt en de naam van die stad werd toen in de slagzin vervangen door Nassau, die men nog later, in 1815, heeft laten vallen.

     Eigen lof stinkt, ik weet het, maar toch doet het deugd als men een politiek pronostiekje maakt, in het buitenland dan nog, dat blijkt te kloppen. In mijn blog van 23 dezer voorspelde ik immers dat de centrumlinkse en de centrumrechtse Italiaanse partijen, die elkaar gevonden hadden bij de presidentiële herverkiezing van de stokoude Napolitano, het ook wel op een akkoordje zouden gooien voor wat de vorming van een nieuwe regering betreft. Het is net zo uitgekomen – veel sneller dan men gedacht had - inbegrepen dat ze er het partijtje van Supermario Monti bijgenomen hebben, al was dat voor een meerderheid niet nodig, maar wel om op een goed blaadje te staan bij Europa.

  Ik had me wel vergist in de persoon van de nieuwe Italiaanse premier. Het werd niet de socialistische coming man Renzi, die de voorzitterverkiezingen verloren had tegen Bersani, maar Enrico Letta, voor mij een nobele onbekende. Al bij al is de grote overwinnaar voorlopig Silvio Berlusconi, die – alhoewel hij zelf geen deel uitmaakt van deze nieuwe regering – zijn partij toch vijf ministers ziet krijgen, waaronder zijn doodgeverfde politieke opvolger Alfano. Het zou me trouwens helemaal niet verwonderen dat het dezelfde Berlusconi is geweest die Enrico Letta naar voor heeft geschoven. De nieuwe eerste minister Letta mag dan wel uit de centrumlinkse partito democratico komen, hij is geen socialist, maar een christendemocraat, dus eerder centrum dan links. Erger nog, zijn oom Gianni Letta wordt beschouwd als de rechterhand van Berlusconi.

   Dat alles maakt het de tegenstanders van Berlusconi zowel in Italië, maar ook daarbuiten, niet gemakkelijker om ‘il cavaliere’ te blijven diaboliseren. Met deze regering zijn de problemen voor Italië niet voorbij, maar het land krijgt voorlopig wel het voordeel van de twijfel. Het zootje ongeregeld van de anarchist Beppe Grillo heeft gegokt en verloren en het zal hen moeilijk worden het momentum te behouden, mocht deze nieuwe squadra (met één derde vrouwen, mai visto in Italia!) haar term uitzingen, al dan niet in bel canto.

   Groot nieuws in onze media. In de jaren zestig, zeventig en tachtig was er, in meestal katholieke zorg- en onderwijsinstellingen, niet alleen seksueel misbruik van kinderen, maar ook misbruik van andere aard: fysiek en psychisch. Ik ga dat hoegenaamd niet betwisten en als aan de nasleep daarvan iets kan gedaan worden – en dat blijkt wel degelijk te kunnen - zoveel te beter. Ik vraag me wel af waar de mensen, die na dertig en veertig jaar daar nu opeens over reclameren, waar die mensen de vorige jaren waren toen er openlijk over dat seksueel misbruik werd gedebatteerd en nog geen klein beetje. Waren die slachtoffers toen niet hier, zaten die op een andere planeet? Waarom konden die toen niet uit de anonimiteit komen en nu wel? Of hebben we hier te maken met een zoveelste circuit van extra inkomsten? En zo zullen er nog wel enkele vragen zijn.

   Ik heb zo de indruk dat de papenvreters schrik hebben dat ze hun momentum aan het verliezen zijn. Datzelfde geldt ook voor de aanvallen op Mgr Léonard, die weliswaar als geen andere de kunst verstaat om iets controversieel te zeggen op het verkeerde moment, maar die in elk geval zegt waar hij op staat. Geen watje zoals Daneels, zijn voorganger, die eerder een exponent was van de lijdende Kerk, niet van de strijdende zoals Léonard dat wél is.

   Zelfs op de Paus kan men tegenwoordig weinig vitten. Men heeft wel getracht hem meteen in diskrediet te brengen o.w.v. een eventuele passiviteit tijdens de militaire dictatuur in zijn Argentinië, maar ook dat verhaal is doodgebloed. Erg, hé?

   Ik vraag me echt af, wat voor meerwaarde heel die papenvreterij heeft. Was een bewind van de vrijmetselaarsloge beter geweest? Zeker niet voor Vlaanderen, want die logebroeders hebben nooit iets verwezenlijkt voor ons landsdeel en moeten ook nu nog de wet van de Franstalige vrijmetselaars ondergaan. So what?

---

   En om toch in de kerkelijke sfeer te blijven, nog dit: Wilfried Martens is met zijn Miet getrouwd voor de Kerk. Dat kon, omdat zijn eerste vrouw recentelijk overleden was en hij dus officieel weduwnaar geworden is. Op zijn kerkelijk huwelijk waren er ook drie van zijn kinderen. Niet uit zijn eerste huwelijk, maar uit een tweede, dat alleen voor de wet had plaatsgevonden en waarover nu zedelijk in ware sovjet stijl gezwegen wordt als had het nooit plaats gevonden. Nu, iedereen doet met zijn leven wat hij wil,  maar als men door het leven wil gaan als een voorganger van een christelijke partij (én als voorzitter van de Europese Volkspartij – EVP - waartoe ook Martens’ CD&V behoort), zou het toch wel iets kieser geweest zijn als de ooit Vlaamsgezinde studentenleider dat tweede kerkelijk huwelijk in sourdine had laten plaatsvinden, i.pl.v. uitgebreid voor de camera’s, waar het niet meer was dan een hypocriete bedoening.

   Als reactie op mijn blog van 25 dezer over de dure duurzame energie, merkt lezer Stefan op, dat Amerika zal moeten terugkomen op het ontginnen van schaliegas en –olie, omdat de winning ervan het grondwater zou bevuilen en het ten koste zou gaan van het milieu en dat er in Amerika en Canada al stemmen opgaan om dit te verbieden.

   Dat laatste klopt, maar tot nu toe moet er nog steeds bewezen worden dat die ontginning vervuilt en daarmee bedoel ik: serieus vervuilt. Want elke ontginning van ertsen, gassen en oliën vervuilt. Zie maar wat voor problemen ze nog maar hebben in Noord-Nederland met de ontginning van hun aardgas en dan wil ik het nog niet hebben met wat gebeurt met oliewinningen in bv Nigeria. Of recentelijk nog in de Golf van Mexico. Tot nu toe moet er nog altijd een eerste geval van ernstige vervuiling i.v.m. het ontginnen van schaliegas en –olie plaats vinden.

   Nu is elke vervuiling er wel een te veel, maar ondertussen verspelen wij wel een serieus deel van onze economische en industriële ontwikkeling, in Europa in het algemeen en in dit land in het bijzonder. Het dreigement dat een deel van onze chemie naar de States zou kunnen vertrekken, is – jammer genoeg – reëel. Wie dat niet gelooft, leest maar eens het weekblad Trends van deze week, waar liefst drie artikels daaraan gewijd zijn, of The Economist.

   Bij ons is de kernenergie al zo goed als afgeschreven. Voor steenkool krijgt men geen vergunningen meer. De gascentrales worden de ene na de andere gesloten omdat ze niet meer rendabel zouden zijn en de groene stroom overleeft dank zij massale staatsondersteuning en subsidies, die echter worden doorberekend aan bedrijven en verbruikers. Zoals men hier nu bezig is, zullen we over enkele decennia wel een groene economie hebben, maar geen industrie meer en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 10 januari, is de kans groot dat we nog een hete lente gaan meemaken, zeker nu er van de gebruikelijke hete herfst niets is in  huis gekomen. De situatie op de arbeidsmarkt is nu eenmaal verre van gunstig en dat geldt zowel voor werkgevers als werknemers. Het feit dat men de gelijkschakeling van de statuten van arbeiders en bedienden waarschijnlijk nooit tegen 8 juli klaar zal krijgen, is een open deur intrappen. De schuld daarvoor ligt bij alle partijen, die het verzuimd hebben te doen, toen het overal in de ons omliggende landen plaats vond: dertig tot veertig jaar geleden. Ondertussen zijn de kosten en de lonen zo erg gestegen dat het inderdaad een dure grap zou kunnen worden, vooral in deze slecht conjuncturele tijd. De kans is dan ook groot dat het nu enkele duizenden arbeidsplaatsen gaat kosten (In het economisch vakblad ‘Trends’ sprak men zelfs van 10.000). Dat gisteren alleen het ABVV daartegen betoogd heeft, is gewoon het gevolg van het feit dat de stakerskas van het ACV, na het Dexia avontuur, niet veel meer voorstelt. Hilarisch was dan helemaal, dat men echt staakte bij Nike*. Het Amerikaanse bedrijf, dat zelf de statuten wél al heeft aangepast, lijdt nu schade, alleen omdat de werknemers nog maar ‘denken’ dat ze hun nieuw statuut er gaan kwijtspelen. Als men straks gaat staken voor alles wat men nog maar denkt dat er kan gebeuren, dan kan men er best helemaal mee ophouden.

   Dat er veel meer syndicale actie was in Wallonië dan in Vlaanderen, is ook de normaalste zaak van de wereld. Als ze ten zuiden van de taalgrens het woord ‘grève’ nog maar horen, ligt alles plat. Dat gebeurt in Vlaanderen (nog) niet, buiten nu bij Nike dan. Toch gaat het in Vlaanderen ook helemaal niet zoals men zou willen. Ook de Vlaamse lente blijft uit. Van het fameuze Vlaanderen In Actie (VIA) blijft ook niet veel over, als de minister-president zelf moet toegeven dat amper 38% van de 337(!) projecten positief ‘evolueert’. Vlaanderen verliest zijn plaats binnen de Europese topregio’s en zijn export naar Noord-Amerika en Azië daalt, terwijl bv de Nederlandse stijgt.

   Wat men in dit verhaal meestal niet hoort is de vraag, wat Vlaanderen extra zou kunnen doen, mocht het kunnen beschikken over de twaalf miljard euro (12.000.000.000!), die het elk jaar via transfers moet afgeven aan de meest stakende regio. En dan wil men nog dat datzelfde Vlaanderen daarenboven de federale regering komt depanneren bij de overdracht van de in de laatste staatshervorming afgesproken bevoegdheden. En wat denk je dat er zou kunnen bereikt worden, mocht men eindelijk eens stoppen met de import van armoede die wij blijven meemaken. Als men op deze weg verder gaat, komen we er nooit en wordt het angstig afwachten wat de generaties na ons nog zullen overhouden van het luxe leventje dat wij al bij al gekend hebben. Als we niet opletten wordt het ‘over and out’.

* In tegenstelling tot wat men zou denken, is de naam ‘Nike’ geen Amerikaans, ook al wordt het zo als ‘naaikie’ uitgesproken. Nike is de naam van een Griekse godin uit de oudheid, de godin van de zege. De Griekse uitspraak is ‘niekei”.

  Men moet echt geen specialist ter zake zijn om te weten dat al die groene, duurzame en hernieuwbare stroom waar men mee bezig is, handenvol geld kost. De prijs van de elektriciteit die ermee wordt opgewekt volstaat niet om zelfs maar de investeringen ervan te financieren. Er zijn al een paar van die zoveel belovende firma’s over de kop gegaan en blijkbaar gaat het ook niet goed met het in de hemel geprezen Electrawinds, het favoriete speeltje van o.m. Vande Lala uit Oostende, ook verantwoordelijk voor de Noordzee (!).

   Het bedrijf, met een kasstroom van zowat 30 miljoen euro, heeft momenteel 233,3 miljoen euro schulden op zijn operationele activiteiten  en bijna 130 miljoen op zijn holding. Deze schulden zijn o.m. het gevolg van een hele reeks overnames en nieuwe projecten op gebied van wind, zonne-energie en biomassa. Helemaal gortig wordt het als men weet dat het bedrijf wel beheerd wordt door enkele privé personen, die nog steeds de meerderheid van de aandelen hebben, maar dat de grote investeerders politiek verbonden zijn. Dat gaat van de federale overheid, het Vlaams Gewest en de GIMV tot niets minder dan de Gemeentelijke Holding – nota bene: een bedrijf in vereffening sinds het Dexia debacle. Om Electrawinds voorlopig te redden, heeft het bedrijf weer vers kapitaal nodig en wordt het al langer hoe onduidelijker hoe het daaraan zal geraken op een ogenblik dat uitgerekend al die met de politiek gelieerde bedrijven vanuit de diverse regeringen niet op vers geld moeten rekenen, zelfs niet via Vande Lala, die al meer spookkastelen op zijn naam heeft. Denk maar aan zijn Zilverfonds dat de kosten van de vergrijzing ging opvangen.

   Men zou denken, dat men zo stilaan geleerd zou hebben uit dit doorhollen from here to eternity, maar dat is blijkbaar niet het geval. Ze gaan nu immers beginnen met proeven om parken met energieboeien tussen de windmolens in zee aan te leggen. Een eerste prototype is eergisteren in Oostende, toevallig weer de thuishaven van Vande Lala, te water gelaten. Het gevaarte van zo’n 25 ton  heeft tot nu toe 3,7 miljoen euro gekost, waarvan twee derden betaald werden door het IWT, een zoveelste overheidsinstantie die zgz ‘innovatiesteun’ ter beschikking stelt. Verder wordt de mogelijkheid geopperd te gaan investeren in Roemenië, Bulgarije en Servië, stel u voor, zogezegd omdat er voor die landen interesse is bij de Wereldbank. Misschien kan men daarvoor wel enkele contacten leggen via de plaatselijke Roma waarvan er o.m. in Gent massa’s te vinden zijn!

   Ondertussen gaan de Amerikanen verder met het ontginnen van schaliegas en schalieolie, iets waarvoor men in Europa de neus ophaalt, maar waardoor de Amerikaanse energiekosten dramatisch gezakt zijn (gas kost er nog een derde van de prijs in Europa) en ze een deel van onze bedrijven uit de markt zullen prijzen of zelfs naar zich zullen toe trekken, zoals zopas nog op de Tv journaals verteld werd door een vertegenwoordiger van onze chemie-industrie.

   Het is niet de eerste keer dat ik dit schrijf, maar we gaan ons nog blauw betalen aan die groene stroom.

   I.v.m. de hele discussie over – nog maar eens – de hoofddoek, deze keer in de gemeenteraad van Boom, lijkt het er wel op dat men in dit land geen andere problemen meer heeft en dat niet ‘zij’, maar ‘wij’ ons zullen moeten aanpassen. Ik wil me niet uitspreken over de al dan niet grondwettelijkheid voor het dragen van zo’n ‘kopvod’ (dixit Wilders) als politiek verkozene, maar wel over een zekere vijfde colonne die resoluut voor ‘zij’ kiest en tegen ‘wij’. Een schoolvoorbeeld daarvan kregen we gisteren te lezen in De Standaard, aan de hand van eigen redacteur Joël De Ceulaer in een column op de laatste bladzijde. Hij haalt daarin Chris Morel, de vader van Marie-Rose, aan. Een man die voor zijn vroegere werkgever, Alcatel, de hele wereld heeft afgereisd. Morel zegt o.m. dat hij in de Alcatel fabrieken in Turkije nooit meisjes met een hoofddoek heeft gezien en vraagt zich dan ook af, waarom meisjes die hier dan wél dragen. Daarop reageert De Ceulaer letterlijk als volgt: ‘De vraag is niet of die moslima’s met hoofddoek zich al aangepast hebben. De vraag is of Chris Morel en die Boomse burgemeester zich wel willen integreren in het Vlaanderen van vandaag’. M.a.w. volgens De Ceulaer moeten niet ‘zij’, maar ‘wij’ ons aanpassen.

   Om die De Ceulaer even te situeren, die was – enkele jaren geleden - de moderator in een Tv-debat tussen Filip De Winter en Aboe Jaja, die, nog vóór het debat begon, verklaarde dat Jaja in zijn pink meer verstand had dan De Winter in zijn hele lijf. Waarop De Winter opstond en er helemaal geen debat meer kwam. De Ceulaer werkte toen voor Humo, voor wie eventueel vragen heeft naar zijn politieke geaardheid .

   De Ceulaer is trouwens geen uitzondering in onze poco media. Toen men, vlak na de bomaanslagen in Boston, nog niet wist wie het zou kunnen gedaan hebben, haalde men er op het VRT journaal hun ‘Amerika specialist’ bij, een zekere Bjorn Soenens, die in de eerste uitzending daarover meteen wist te vertellen dat het deze keer niét om Moslims zou gaan maar om blanke Amerikanen, want het was die dag ‘Patriot Day’ en Boston is de plaats waar de historische opstand van de Tea Party uitbrak. Op Canvas was men zinnens die avond verder in te gaan op dat Tea Party thema, tot bleek dat er enkele verdachten waren met een eerder donkere huidskleur. De uitzending tegen extreem rechts werd dan toch maar tijdig afgeblazen…

   We zitten hier in dit landje met een echte multiculturele vijfde colonne, die er een duivels genoegen in schijnt te scheppen om het eigen nest te bevuilen. En dat gebeurt dan in zgz ‘kwaliteitskranten’ en op een openbare omroep die gefinancierd wordt met het geld van de belastingbetaler…

   In Italië, het land van de comedia dell’arte, zijn ze heel wat gewend, maar wat er zich dit jaar al heeft afgespeeld is toch overtreffende trap. Na de verkiezingen, waarbij een zootje ongeregeld achter een komiek aanliep en die 25% van de stemmen bezorgde, leek het niet meer mogelijk een nieuwe regering te vormen. Buiten de zgz ‘Vijf Sterren Beweging’ van Beppe Grillo (‘Jef de krekel’) waren er nog twee grote blokken: die van de gezamenlijke linkse partijen onder leiding van oude rot Bersani en deze van de uit de politieke as herrezen Silvio Berlusconi. Deze laatste was bereid water in zijn Italiaanse wijn te doen, maar Bersani achtte het beneden zijn waardigheid daarop in te gaan.

   Daar hield het niet bij op, omdat er dit voorjaar ook nog eens een president verkozen diende te worden in de Trans-Alpijnse laars. Dat gebeurt daar door het parlement. Na zes stemmingen was er nog steeds geen uitverkorene, maar wel enkele grote verliezers, zoals bv Romano Prodi, ooit voorzitter van de Europese Commissie. Tijdens die geheime stemmingen bleek verder dan zo’n kwart van de linkse verkozenen niet voor de eigen kandidaten had gestemd, wat een zoveelste blaam was voor topman Bersani.

   En toen kwam de deus ex macchina, Italiaanser kan moeilijk: Giorgio Napolitano, de zittende president, 87 lentes jong en in een vorig leven ooit communist, stelde zich na lang aandringen opnieuw kandidaat voor een tweede ambtstermijn. Nooit eerder gebeurd en dan haalde hij het nog bij de eerste stemming, dank zij de steun van zowel centrumlinks als centrumrechts én van het partijtje achter Mario Monti, de chouchou van de E.U., maar niet van de Italianen.

   Voor Bersani werd het allemaal teveel en de man is ondertussen afgetreden als hoofd van verenigd links. De kans is groot dat hij zal worden opgevolgd door Matteo Renzi, burgemeester van Firenze en pas 37, die het eerder tegen Bersani moest afleggen bij de socialistische voorzittersverkiezingen.

   Mijn pronostiek is dan ook dat Renzi en Berlusconi het, na het stilzwijgend akkoord over de nieuwe president, het ook eens zullen worden voor de vorming van een nieuwe regering, waarbij eerstgenoemde premier wordt. Misschien mag zelfs Monti dan weer meespelen, al was het maar om Europa te vriend te houden.

   Misschien wordt Giorgio II wel de oudste president ooit, al moet hij wel rekening houden met Robert Mugabe, momenteel 89, al zal hij daar liever niet mee vergeleken willen worden…
   'Chi vivrà, vedrà', zoals Johannes-Paulus II het verwoordde.

   Kutmarokkaantjes. Als ik me niet vergis, werd deze benaming ook al gebruikt door zowel Pim Fortuyn als door Yves Desmedt, zeg maar door heel het politieke spectrum. Waarom zou ik ze niet gebruiken? De uitvinder ervan was de Amsterdamse wethouder (‘schepen’ in ’t Vlaams) Rob Oudkerk en heeft betrekking op jonge Marokkanen waarmee we in onze lage landen niets anders dan last en dol  hebben. Dat is feitelijk niets nieuws en het hele gedoe rond dat soort jongelui dat, al dan niet gebrainwasht, Rambo gaan spelen in Syrië is de zoveelste episode in onze zgz multiculturele ‘ontwikkeling’. Ik begrijp niet dat zo velen zich daar zorgen over maken. De ouders, vrienden en sympathisanten die het allemaal zien gebeuren, hebben er nooit iets aan gedaan en doen het ook nu niet. Zij willen wél dat ónze overheden hún problemen met die knapen oplossen. De wereld op zijn kop.

   Het heeft allemaal te maken met opvoeding, of beter: met niet opvoeding. Allochtone jongens (in poco taal ‘jongeren') mogen thuis zowat alles en dan zie je wat ervan komt. Komt nog daarbij dat ze thuis meestal alleen de taal van hun moederland spreken en naar Tv-programma’s uit datzelfde moederland kijken om nog maar te zwijgen over de taal die ze in hun moskees te horen krijgen. Een taal leert men als kind. Wie thuis de taal niet hoort die gesproken wordt in het land waarin men woont, zal ze nooit goed onder de knie hebben. Wie de taal niet echt machtig is, zal een achterstand op school oplopen, niet alleen in het Nederlands, maar ook in de andere vakken die in het Nederlands gegeven worden. Wie op die manier niet aan een middelbaar diploma geraakt, zal ook nooit slagen in het hoger onderwijs of aan de universiteit. Maar ook wie gewoon wil gaan werken, zal problemen blijven krijgen omdat geen zinnig mens iemand in dienst neemt die zich niet voldoende bij zijn medewerknemers kan verstaanbaar maken. In sommige beroepen kan dat zelfs gevaarlijk zijn.

   Wie wil integreren in een ander land, moet zich aanpassen, moet de taal grondig leren en moet deelnemen aan het dagelijkse leven. Al eens een allochtoon gezien in een museum? In de opera? In een bibliotheek? Op een boekenbeurs? Als dat al het geval was, dan was het de klassieke uitzondering dien de regel bevestigt. Voor dergelijke evenementen heeft men zelfs geen talenkennis nodig, maar ook daar doen ze niet aan mee. Hoogstens gaan ze naar het voetbal en dan nog dikwijls om er heibel te veroorzaken.

   We moeten ophouden met groepen uit onze samenleving te blijven pamperen, als ze zelf niet bereid zijn mee te werken. Laat ze maar vertrekken, hier hebben we er ook niets aan.