De schalie revolutie

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 10 januari, is de kans groot dat we nog een hete lente gaan meemaken, zeker nu er van de gebruikelijke hete herfst niets is in  huis gekomen. De situatie op de arbeidsmarkt is nu eenmaal verre van gunstig en dat geldt zowel voor werkgevers als werknemers. Het feit dat men de gelijkschakeling van de statuten van arbeiders en bedienden waarschijnlijk nooit tegen 8 juli klaar zal krijgen, is een open deur intrappen. De schuld daarvoor ligt bij alle partijen, die het verzuimd hebben te doen, toen het overal in de ons omliggende landen plaats vond: dertig tot veertig jaar geleden. Ondertussen zijn de kosten en de lonen zo erg gestegen dat het inderdaad een dure grap zou kunnen worden, vooral in deze slecht conjuncturele tijd. De kans is dan ook groot dat het nu enkele duizenden arbeidsplaatsen gaat kosten (In het economisch vakblad ‘Trends’ sprak men zelfs van 10.000). Dat gisteren alleen het ABVV daartegen betoogd heeft, is gewoon het gevolg van het feit dat de stakerskas van het ACV, na het Dexia avontuur, niet veel meer voorstelt. Hilarisch was dan helemaal, dat men echt staakte bij Nike*. Het Amerikaanse bedrijf, dat zelf de statuten wél al heeft aangepast, lijdt nu schade, alleen omdat de werknemers nog maar ‘denken’ dat ze hun nieuw statuut er gaan kwijtspelen. Als men straks gaat staken voor alles wat men nog maar denkt dat er kan gebeuren, dan kan men er best helemaal mee ophouden.

   Dat er veel meer syndicale actie was in Wallonië dan in Vlaanderen, is ook de normaalste zaak van de wereld. Als ze ten zuiden van de taalgrens het woord ‘grève’ nog maar horen, ligt alles plat. Dat gebeurt in Vlaanderen (nog) niet, buiten nu bij Nike dan. Toch gaat het in Vlaanderen ook helemaal niet zoals men zou willen. Ook de Vlaamse lente blijft uit. Van het fameuze Vlaanderen In Actie (VIA) blijft ook niet veel over, als de minister-president zelf moet toegeven dat amper 38% van de 337(!) projecten positief ‘evolueert’. Vlaanderen verliest zijn plaats binnen de Europese topregio’s en zijn export naar Noord-Amerika en Azië daalt, terwijl bv de Nederlandse stijgt.

   Wat men in dit verhaal meestal niet hoort is de vraag, wat Vlaanderen extra zou kunnen doen, mocht het kunnen beschikken over de twaalf miljard euro (12.000.000.000!), die het elk jaar via transfers moet afgeven aan de meest stakende regio. En dan wil men nog dat datzelfde Vlaanderen daarenboven de federale regering komt depanneren bij de overdracht van de in de laatste staatshervorming afgesproken bevoegdheden. En wat denk je dat er zou kunnen bereikt worden, mocht men eindelijk eens stoppen met de import van armoede die wij blijven meemaken. Als men op deze weg verder gaat, komen we er nooit en wordt het angstig afwachten wat de generaties na ons nog zullen overhouden van het luxe leventje dat wij al bij al gekend hebben. Als we niet opletten wordt het ‘over and out’.

* In tegenstelling tot wat men zou denken, is de naam ‘Nike’ geen Amerikaans, ook al wordt het zo als ‘naaikie’ uitgesproken. Nike is de naam van een Griekse godin uit de oudheid, de godin van de zege. De Griekse uitspraak is ‘niekei”.

  Men moet echt geen specialist ter zake zijn om te weten dat al die groene, duurzame en hernieuwbare stroom waar men mee bezig is, handenvol geld kost. De prijs van de elektriciteit die ermee wordt opgewekt volstaat niet om zelfs maar de investeringen ervan te financieren. Er zijn al een paar van die zoveel belovende firma’s over de kop gegaan en blijkbaar gaat het ook niet goed met het in de hemel geprezen Electrawinds, het favoriete speeltje van o.m. Vande Lala uit Oostende, ook verantwoordelijk voor de Noordzee (!).

   Het bedrijf, met een kasstroom van zowat 30 miljoen euro, heeft momenteel 233,3 miljoen euro schulden op zijn operationele activiteiten  en bijna 130 miljoen op zijn holding. Deze schulden zijn o.m. het gevolg van een hele reeks overnames en nieuwe projecten op gebied van wind, zonne-energie en biomassa. Helemaal gortig wordt het als men weet dat het bedrijf wel beheerd wordt door enkele privé personen, die nog steeds de meerderheid van de aandelen hebben, maar dat de grote investeerders politiek verbonden zijn. Dat gaat van de federale overheid, het Vlaams Gewest en de GIMV tot niets minder dan de Gemeentelijke Holding – nota bene: een bedrijf in vereffening sinds het Dexia debacle. Om Electrawinds voorlopig te redden, heeft het bedrijf weer vers kapitaal nodig en wordt het al langer hoe onduidelijker hoe het daaraan zal geraken op een ogenblik dat uitgerekend al die met de politiek gelieerde bedrijven vanuit de diverse regeringen niet op vers geld moeten rekenen, zelfs niet via Vande Lala, die al meer spookkastelen op zijn naam heeft. Denk maar aan zijn Zilverfonds dat de kosten van de vergrijzing ging opvangen.

   Men zou denken, dat men zo stilaan geleerd zou hebben uit dit doorhollen from here to eternity, maar dat is blijkbaar niet het geval. Ze gaan nu immers beginnen met proeven om parken met energieboeien tussen de windmolens in zee aan te leggen. Een eerste prototype is eergisteren in Oostende, toevallig weer de thuishaven van Vande Lala, te water gelaten. Het gevaarte van zo’n 25 ton  heeft tot nu toe 3,7 miljoen euro gekost, waarvan twee derden betaald werden door het IWT, een zoveelste overheidsinstantie die zgz ‘innovatiesteun’ ter beschikking stelt. Verder wordt de mogelijkheid geopperd te gaan investeren in Roemenië, Bulgarije en Servië, stel u voor, zogezegd omdat er voor die landen interesse is bij de Wereldbank. Misschien kan men daarvoor wel enkele contacten leggen via de plaatselijke Roma waarvan er o.m. in Gent massa’s te vinden zijn!

   Ondertussen gaan de Amerikanen verder met het ontginnen van schaliegas en schalieolie, iets waarvoor men in Europa de neus ophaalt, maar waardoor de Amerikaanse energiekosten dramatisch gezakt zijn (gas kost er nog een derde van de prijs in Europa) en ze een deel van onze bedrijven uit de markt zullen prijzen of zelfs naar zich zullen toe trekken, zoals zopas nog op de Tv journaals verteld werd door een vertegenwoordiger van onze chemie-industrie.

   Het is niet de eerste keer dat ik dit schrijf, maar we gaan ons nog blauw betalen aan die groene stroom.

   I.v.m. de hele discussie over – nog maar eens – de hoofddoek, deze keer in de gemeenteraad van Boom, lijkt het er wel op dat men in dit land geen andere problemen meer heeft en dat niet ‘zij’, maar ‘wij’ ons zullen moeten aanpassen. Ik wil me niet uitspreken over de al dan niet grondwettelijkheid voor het dragen van zo’n ‘kopvod’ (dixit Wilders) als politiek verkozene, maar wel over een zekere vijfde colonne die resoluut voor ‘zij’ kiest en tegen ‘wij’. Een schoolvoorbeeld daarvan kregen we gisteren te lezen in De Standaard, aan de hand van eigen redacteur Joël De Ceulaer in een column op de laatste bladzijde. Hij haalt daarin Chris Morel, de vader van Marie-Rose, aan. Een man die voor zijn vroegere werkgever, Alcatel, de hele wereld heeft afgereisd. Morel zegt o.m. dat hij in de Alcatel fabrieken in Turkije nooit meisjes met een hoofddoek heeft gezien en vraagt zich dan ook af, waarom meisjes die hier dan wél dragen. Daarop reageert De Ceulaer letterlijk als volgt: ‘De vraag is niet of die moslima’s met hoofddoek zich al aangepast hebben. De vraag is of Chris Morel en die Boomse burgemeester zich wel willen integreren in het Vlaanderen van vandaag’. M.a.w. volgens De Ceulaer moeten niet ‘zij’, maar ‘wij’ ons aanpassen.

   Om die De Ceulaer even te situeren, die was – enkele jaren geleden - de moderator in een Tv-debat tussen Filip De Winter en Aboe Jaja, die, nog vóór het debat begon, verklaarde dat Jaja in zijn pink meer verstand had dan De Winter in zijn hele lijf. Waarop De Winter opstond en er helemaal geen debat meer kwam. De Ceulaer werkte toen voor Humo, voor wie eventueel vragen heeft naar zijn politieke geaardheid .

   De Ceulaer is trouwens geen uitzondering in onze poco media. Toen men, vlak na de bomaanslagen in Boston, nog niet wist wie het zou kunnen gedaan hebben, haalde men er op het VRT journaal hun ‘Amerika specialist’ bij, een zekere Bjorn Soenens, die in de eerste uitzending daarover meteen wist te vertellen dat het deze keer niét om Moslims zou gaan maar om blanke Amerikanen, want het was die dag ‘Patriot Day’ en Boston is de plaats waar de historische opstand van de Tea Party uitbrak. Op Canvas was men zinnens die avond verder in te gaan op dat Tea Party thema, tot bleek dat er enkele verdachten waren met een eerder donkere huidskleur. De uitzending tegen extreem rechts werd dan toch maar tijdig afgeblazen…

   We zitten hier in dit landje met een echte multiculturele vijfde colonne, die er een duivels genoegen in schijnt te scheppen om het eigen nest te bevuilen. En dat gebeurt dan in zgz ‘kwaliteitskranten’ en op een openbare omroep die gefinancierd wordt met het geld van de belastingbetaler…

   In Italië, het land van de comedia dell’arte, zijn ze heel wat gewend, maar wat er zich dit jaar al heeft afgespeeld is toch overtreffende trap. Na de verkiezingen, waarbij een zootje ongeregeld achter een komiek aanliep en die 25% van de stemmen bezorgde, leek het niet meer mogelijk een nieuwe regering te vormen. Buiten de zgz ‘Vijf Sterren Beweging’ van Beppe Grillo (‘Jef de krekel’) waren er nog twee grote blokken: die van de gezamenlijke linkse partijen onder leiding van oude rot Bersani en deze van de uit de politieke as herrezen Silvio Berlusconi. Deze laatste was bereid water in zijn Italiaanse wijn te doen, maar Bersani achtte het beneden zijn waardigheid daarop in te gaan.

   Daar hield het niet bij op, omdat er dit voorjaar ook nog eens een president verkozen diende te worden in de Trans-Alpijnse laars. Dat gebeurt daar door het parlement. Na zes stemmingen was er nog steeds geen uitverkorene, maar wel enkele grote verliezers, zoals bv Romano Prodi, ooit voorzitter van de Europese Commissie. Tijdens die geheime stemmingen bleek verder dan zo’n kwart van de linkse verkozenen niet voor de eigen kandidaten had gestemd, wat een zoveelste blaam was voor topman Bersani.

   En toen kwam de deus ex macchina, Italiaanser kan moeilijk: Giorgio Napolitano, de zittende president, 87 lentes jong en in een vorig leven ooit communist, stelde zich na lang aandringen opnieuw kandidaat voor een tweede ambtstermijn. Nooit eerder gebeurd en dan haalde hij het nog bij de eerste stemming, dank zij de steun van zowel centrumlinks als centrumrechts én van het partijtje achter Mario Monti, de chouchou van de E.U., maar niet van de Italianen.

   Voor Bersani werd het allemaal teveel en de man is ondertussen afgetreden als hoofd van verenigd links. De kans is groot dat hij zal worden opgevolgd door Matteo Renzi, burgemeester van Firenze en pas 37, die het eerder tegen Bersani moest afleggen bij de socialistische voorzittersverkiezingen.

   Mijn pronostiek is dan ook dat Renzi en Berlusconi het, na het stilzwijgend akkoord over de nieuwe president, het ook eens zullen worden voor de vorming van een nieuwe regering, waarbij eerstgenoemde premier wordt. Misschien mag zelfs Monti dan weer meespelen, al was het maar om Europa te vriend te houden.

   Misschien wordt Giorgio II wel de oudste president ooit, al moet hij wel rekening houden met Robert Mugabe, momenteel 89, al zal hij daar liever niet mee vergeleken willen worden…
   'Chi vivrà, vedrà', zoals Johannes-Paulus II het verwoordde.

   Kutmarokkaantjes. Als ik me niet vergis, werd deze benaming ook al gebruikt door zowel Pim Fortuyn als door Yves Desmedt, zeg maar door heel het politieke spectrum. Waarom zou ik ze niet gebruiken? De uitvinder ervan was de Amsterdamse wethouder (‘schepen’ in ’t Vlaams) Rob Oudkerk en heeft betrekking op jonge Marokkanen waarmee we in onze lage landen niets anders dan last en dol  hebben. Dat is feitelijk niets nieuws en het hele gedoe rond dat soort jongelui dat, al dan niet gebrainwasht, Rambo gaan spelen in Syrië is de zoveelste episode in onze zgz multiculturele ‘ontwikkeling’. Ik begrijp niet dat zo velen zich daar zorgen over maken. De ouders, vrienden en sympathisanten die het allemaal zien gebeuren, hebben er nooit iets aan gedaan en doen het ook nu niet. Zij willen wél dat ónze overheden hún problemen met die knapen oplossen. De wereld op zijn kop.

   Het heeft allemaal te maken met opvoeding, of beter: met niet opvoeding. Allochtone jongens (in poco taal ‘jongeren') mogen thuis zowat alles en dan zie je wat ervan komt. Komt nog daarbij dat ze thuis meestal alleen de taal van hun moederland spreken en naar Tv-programma’s uit datzelfde moederland kijken om nog maar te zwijgen over de taal die ze in hun moskees te horen krijgen. Een taal leert men als kind. Wie thuis de taal niet hoort die gesproken wordt in het land waarin men woont, zal ze nooit goed onder de knie hebben. Wie de taal niet echt machtig is, zal een achterstand op school oplopen, niet alleen in het Nederlands, maar ook in de andere vakken die in het Nederlands gegeven worden. Wie op die manier niet aan een middelbaar diploma geraakt, zal ook nooit slagen in het hoger onderwijs of aan de universiteit. Maar ook wie gewoon wil gaan werken, zal problemen blijven krijgen omdat geen zinnig mens iemand in dienst neemt die zich niet voldoende bij zijn medewerknemers kan verstaanbaar maken. In sommige beroepen kan dat zelfs gevaarlijk zijn.

   Wie wil integreren in een ander land, moet zich aanpassen, moet de taal grondig leren en moet deelnemen aan het dagelijkse leven. Al eens een allochtoon gezien in een museum? In de opera? In een bibliotheek? Op een boekenbeurs? Als dat al het geval was, dan was het de klassieke uitzondering dien de regel bevestigt. Voor dergelijke evenementen heeft men zelfs geen talenkennis nodig, maar ook daar doen ze niet aan mee. Hoogstens gaan ze naar het voetbal en dan nog dikwijls om er heibel te veroorzaken.

   We moeten ophouden met groepen uit onze samenleving te blijven pamperen, als ze zelf niet bereid zijn mee te werken. Laat ze maar vertrekken, hier hebben we er ook niets aan.

   Met de regelmaat van een klok duiken er in onze media berichten over Wallonië op die vertellen dat het daar, economisch gesproken, beter gaat dan in Vlaanderen. Op zichzelf vind ik dat niet erg. Het kan maar best beter gaan met Wallonië. Hoe meer mensen men daar aan het werk krijgt, hoe minder transfers er moeten plaatsgrijpen, althans dat is de theorie. Als puntje bij paaltje komt blijft het jammer genoeg steeds Vlaanderen die voor allerlei kosten extra mag opdraaien.

   De vooruitgang die momenteel in Wallonië gemaakt wordt, is er wel degelijk. Alleen is het niet moeilijk vooruitgang te maken in een regio die zo ver achter staat. Het kan dan tenslotte niet anders dan de goede richting uit. Ondanks alle hoera geluiden zijn er in het zuiden van dit land echter nog altijd zo’n kleine 200.000 werklozen (194.865, om precies te zijn). In Vlaanderen, met dubbel zoveel inwoners, zijn dat er maar 162.260. Om het plaatje compleet te maken: in Brussel 75.538, maar met slechts één zesde van het aantal inwoners van Vlaanderen. Vergeten we daarenboven niet, dat Vlaanderen, met 60% van het totaal aantal inwoners in dit land, wel nog altijd voor meer dan 80% van de uitvoer tekent en het is die export die onze welvaart moet verzekeren. Er zal dan ook nog veel water door Samber en Maas moeten stromen alvorens Wallonië ergens op een normaal West-Europees niveau kan gesitueerd worden.

---

   In het kader van de hervorming van de Senaat, volgens het zgz ‘Vlinderakkoord’, kwam Armand De Deckèr (MR), voormalig voorzitter van die Senaat, jammeren omdat wat er van die vergadering straks nog overblijft, niet eens meer rechtstreeks verkozen wordt. ‘Dictaturen hebben ook geen Senaat’, moppert hij. De man heeft daar een punt. Wie echter A zegt, moet echter ook B zeggen. ‘Democratieën hebben elders ook geen zes regeringen en zeven parlementen’. Als wij ons systeem willen vergelijken, dan moeten we dat doen met het hele systeem en niet met enkele onderdelen die in dit geval De Deckèr goed uitkomen. Ik ben het er zelfs mee eens dat de oplossing van het Vlinderakkoord een slechte oplossing is. Men had de Senaat nl helemaal moeten opdoeken. Nu blijft er een praatbarak over voor gebuisde politici, met alle structurele kosten die dat met zich meebrengt. In een latere confederale staat of wat men er ook van wil maken hebben we helemaal geen Senaat meer nodig, evenmin als provincieraden en nog een hele rits instellingen die alleen maar goed zijn in het kader van de electorale vriendjespolitiek.

   Doorbraak, het maandblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) begint met een gratis webstek die min of meer los zal staan van het maandblad en geleid zal worden door Peter De Roover, al lang een bezige bij in de Vlaamsnationale nieuwsgaring. Ooit was hij al eens gestart met een Vlaams weekblad, ‘Punt’ genaamd, maar dat werd een mislukking. Het was ook letterlijk een valse start met vooraan op  het eerste nummer een foto van Verhofstadt… Hopelijk heeft Peter daarmee zijn lesje geleerd, dan kan het straks alleen maar beter worden. De Doorbraak nieuwswebsite zal de Vlaamse ontvoogding op de voet volgen en daarin ook links Vlaanderen betrekken, wat geen slecht idee is. Bij een eventuele Vlaamse ontvoogding of onafhankelijkheid zal links hoe dan ook meespelen. Liever linkse Vlaamsgezinden dan linkse belgicisten.

   Laat ons hopen dat het nieuwe initiatief niet alleen succes zal hebben, maar dat het ook een aansporing zal worden om eindelijk eens een echte Vlaamse uitgave binnen de huidige politiek correcte media, waarvan Vlaanderen toch geen heil mag verwachten en die daarenboven te uitgesproken links zijn. Dat laatste kwam dezer dagen nog eens tot uiting in de negatieve commentaren over Margaret Thatcher. In de Standaard, waarop ik een abonnement heb, bij gebrek aan beter, verschenen liefst drie artikels van PvdA+ mensen (Nigel Williams, Tom de Meester en een zekere Monika Triest, die haar achternaam zeker niet gestolen heeft). Een eenzaam artikel van Mia Doornaert pro Thatcher, werd de dag erop al afgeschoten door e.o.a. geleerde professor, die het ‘te rechts’ vond. De meeste van die mensen hebben Thatcher waarschijnlijk zelfs niet eens meegemaakt als volwassenen. Wat weten zij van de jaren vóór Thatcher, toen de vakbonden in het Verenigd Koninkrijk de wet spelden, toen er nog amper drie dagen per week werd gewerkt, toen de ‘closed shop’ de regel was? Wie niet bij een vakbond was kreeg geen werk, wie uit de vakbond stapte verloor zijn werk. Thatcher heeft wel degelijk haar land gered, zoals huidig premier Cameron dat verwoordde. Dit niet willen erkennen en meehuilen met het gepeupel, zoals onze media heel stoemelings gedaan hebben, is laf en dom.  Dat er op de begrafenisdag zo goed als geen protest meer was, leek voor de meeste van onze kranten en Tv-zenders zonder meer zichtbaar een teleurstelling.

   Van dergelijke media, verlos ons Heer! Laat ons hopen dat de Doorbraak nieuwswebsite een eerste stap in de goede richting zal zijn.

   Tot voor kort leek de baan van burgemeester dé droomjob van elke Belgische politieker te zijn. Denk maar aan Quicky en Magnette, twee ogenschijnlijke coming men in de eigen partij, die hun ministerpost lieten staan om burgemeester te worden in respectievelijk Kortrijk* en in een door corruptie geteisterd Charleroi. De Wever werd burgemeester van Antwerpen, job die hij op voorhand al verklaarde niet te zullen opgeven na wat voor uitslag ook bij de volgende moeder aller verkiezingen in 2014.

   Als men de laatste weken een beetje het nieuws volgt, zal het wel opgevallen zijn dat de grootste klagers op die ogenblik wel de burgemeesters van allerlei steden zijn. Op kop Lewie Lawijt van Leuven, die niet nalaten kon uitgerekend de Vlaamse regering verantwoordelijk te stellen voor het gebrek aan toelagen, subsidies en ander lekkers. Jammer voor hem, volgt zelfs zijn eigen partij hem daarin niet. De burgemeester die de wereld ons benijdt, Daniel Termont van Gent voor wie dat nog niet zou weten, staat ook al een tijdje aan de klaagmuur. De man die tot voor kort zijn collega’s burgemeesters in Aalst, Dendermonde en – last but not least – Antwerpen dacht de les te moeten spellen, heeft een probleem met de bedelarij in zijn progressief bestuurde stad. Hij dacht dat op te lossen door aan illegale, vreemde, door mensenhandelaars uitgebuite bedelaars GAS-boetes op te leggen. Blijkt dat niet te realiseren, omdat die sukkelaars geen adres zouden hebben. M.a.w. men kan in Gent een boete ontlopen door wettelijk niet in orde te zijn.

   Zelfs de burgeroorlog in Syrië zit onze burgervaders dwars. De kandidaat jihad-strijders blijken nl hoofdzakelijk uit Brussel en de Vlaamse steden te komen. De Wever zal wel nooit gedacht hebben zich daarmee bezig te moeten houden. Gelukkig krijgt hij in deze zaak de steun van SP.a’er Bonte uit Vilvoorde en Open VLD’er Somers uit Mechelen, zodat hij tenminste hiervoor moeilijk kan worden aangevallen door de linkse oppositie in zijn koekenstad, die er een spelletje van gemaakt heeft al zijn beslissingen te ridiculiseren, daarin moedig gesteun door de poco media.

   Kortom, burgemeester blijkt toch niet meer de droomjob te zijn die ze misschien ooit was. Vooral sinds het opdrogen van enkele financieringskanalen (gemeentefonds, Dexia e.d.) is het gedaan met sinterklaas spelen voor de eigen achterban. Nu de gemeentelijke verkiezingen pas achter de rug zijn kan een burgemeester zich wel veroorloven hier en daar de vinger op de knip te houden, maar populair zal niemand daarbij nog worden.

* Kan men de Kortrijkzanen nu Quickburgers noemen?

   Na het schrappen van het woord ‘allochtoon’ in Gent, gaat men nu in Mechelen hetzelfde doen met ‘OCMW’. Mechels schepen Koen Anciaux (broer van) vindt OCMW een te zwaar beladen woord en wil het nu ‘sociaal huis’ noemen. ‘Als ’t kind maar een naam heeft’ zeggen ze bij ons. Het is trouwens niet de eerste keer dat de benaming voor die dienst verandert. Vroeger heette die ‘Commissie voor Openbare Onderstand’ (‘den openbare onderstand’ in de volksmond) en dat vond men op een zeker ogenblik ook een te zwaar beladen woord. Over x-aantal jaren zal dat met dat ‘sociaal huis’ niet anders zijn.

   ‘Sociaal huis’ blijkt trouwens geen uitvinding te zijn van Koen Anciaux. Het bestond al in Oostende, Puurs en Erpe-Mere. Het verschil met de vroegere verandering is, dat men het toen meteen voor het hele land veranderd heeft en dat COO, OCMW of hoe men het ook wil noemen, straks overal anders kan genoemd worden. Het is hier nog niet ingewikkeld genoeg in dit landje.

   Er is trouwens nog iets meer aan dat naam veranderen. Men geeft zo stilaan de indruk dat men de problemen kan oplossen door enkel de naam ervan te veranderen of gewoon dood te zwijgen, zoals men dat in Gent denkt te geloven. Het doet zo’n beetje denken aan al die politieke partijen van dit land die ook om de haverklap van naam veranderen. Meestal gebeurt dit echter omdat de zaken niet draaien zoals men zou willen. Misschien kan men in Gent ook het woord ‘bedelaar’ schrappen? Weeral een probleem minder in de zo progressieve stad van burgemeester Termont, die de wereld ons benijdt…

   Busje komt zo, ook nu nog in Hasselt, maar men zal er voortaan wel voor moeten betalen. Daarmee is een punt gezet aan het ‘alles moet gratis’ beleid van Steve Stevaert en zijn Limburgse aficionados. Nu ook de gemeenten de tering naar de nering moeten zetten, is zowat iedereen het er over eens dat ‘gratis’ niet bestaat. Er is altijd wel iemand die voor de kosten moet opdraaien en in de zgz ‘Stevaert doctrine’ was dat de belastingbetaler. U en ik, dus.

   Het Stevaert tijdperk kan men nog het best vergelijken met dat van de pas overleden Hugo Chavez van Venezuela. Allebei communist tot in de kist, allebei vrienden van Fidel Castro en zijn proletarisch Cuba en allebei hebben ze de gemeenschap laten opdraaien voor het betalen van de fratsen die zij hebben uitgehaald. Aan beider rijk is een einde gekomen. Aan dat van Chavez een definitief , aan dat van Stevaert een politiek.

   Waar is de tijd toen Yves Desmedt in De Morgen Stevaert ‘God’ noemde? Burgemeester, volksvertegenwoordiger, minister, partijvoorzitter, provinciegouverneur, het was hem allemaal nóg niet genoeg. Tot hij ergens tegen de muur van het Peter Principe* aan knalde, er nog een aanklacht tot chantage bij kwam (chantage door een, godbetert, Marokkaanse vrouw, multicultuur waarschijnlijk!) en een deelname aan een havenproject in …Vietnam (nóg iets met een communistisch tintje!). Bart Dobbelaere, journalist bij De Standaard waar ze Stevaert zeker niet links lieten liggen (doordenkertje), vatte het mooi samen: “ Als men vandaag ‘Steve is God’ googlet, komt men uit bij een zekere Jobs”!. Waarbij hij verder schrijft: “Alles wat de God uit Hasselt ooit in goud heeft veranderd, is weer lood geworden. De SP.a op kop”…

   Sic transit gloria mundi.

* ‘Elke werknemer in een hiërarchie zal gewoonlijk opklimmen, tot hij zijn niveau van incompetentie bereikt heeft. In de loop van de tijd zal iedere plaats gewoonlijk ingenomen worden door iemand die niet voor zijn taak berekend is.’

   Minister van Pensioenen De Croo Jr gaat dus een grote pensioenhervorming doorvoeren, de tweede al van deze regeringsploeg. De eerste was van Quicky en die moet al worden aangepast, helemaal in lijn met de meeste federale wetten sinds Verhofstadt. Het blijkt hier de normaalste zaak van de wereld te worden dat men nooit nog een wet van de eerste keer goed zal maken. Croo’tje wil het beter doen en had daarvoor een groep van 12 professoren en experten uitgenodigd die hij in de Brusselse Zuidertoren (ook wel eens de Pensioentoren genoemd) via een soort persconferentie vertelde dat hij van hen een ver doorgedreven studie verwacht tegen ergens begin volgend jaar, om uit te zoeken hoe we de pensioenen betaalbaar zullen kunnen houden voor de periode (houdt u vast!) 2020-2050. Van een bezigheidstherapie gesproken!

   Dit land loopt al minstens vijftien jaar achter bij de buurlanden voor wat betreft het opvangen van de kosten van de vergrijzing. Bij de uitgenodigde experten bevindt zich trouwens ook ‘ervaringsdeskundige’: Frankie Vandenbroucke, ooit zelf minister van Pensioenen, nu professor en – samen met Vande Lala – auteur van een artikel over de noodzakelijkheid om dit probleem aan te pakken. Dat was wel in 2004, negen jaar geleden, zoals ik reeds vermeldde in mijn blog van 23 maart jl (‘De jojo-begroting’). De medeauteur  van dat artikel was trouwens de man die destijds bevallen is van het zgn ‘Zilverfonds’, dat later een lege doos bleek te zijn. Het geld daarvan is voor andere doeleinden gebruikt en kan alleen voor pensioenen aangewend worden als de Belgische staatsschuld zich ooit onder de 60% van het bbp zou bevinden. Tegen Sint Juttemis, dus.

   Er is voor Croo’tje dan ook geen enkele reden om hoog van de toren te blazen. Het enige excuus dat hij heeft is, dat het ministerie van Pensioenen 18 jaar is beheerd geweest door socialisten en dat pas sinds deze regering Di Rupo een andere partij de minister ervoor levert. Voor de rest is het met de pensioenen zoals bv met het aanpassen van het veiligheidssysteem op het Spoor of het gelijkschakelen van de statuten voor bedienden en arbeiders. Het zijn allemaal toestanden die in de rest van West Europa enkele decennia geleden reeds werden aangepast en waaraan men in dit land nog moet beginnen of net mee bezig is. Daarover de loftrompet steken klinkt dan ook erg vals.

   In Duitsland is een nieuwe politieke partij opgericht, de AfD, oftewel ‘Alternative für Deutschland’. In tegenstelling tot andere recente politieke modegrillen, zoals bv het zootje ongeregeld van die Piraten (waarvan men veronderstelt dat ze in september de kiesdrempel niet zullen halen), bestaat de leiding van de AfD grotendeels uit academici, economen en financiële experten, waaronder zelfs enkele met connecties bij de Bundesbank. Het gaat zeker niet om een populistische beweging. De partij kreeg in enkele maanden al meer dan 7.500 nieuwe leden en het openingscongres trok zondag 1.300 deelnemers .

   Hoofdthema van de nieuwe partij is, dat men daar weg wil van de eurozone zoals ze nu bestaat en – als er geen andere oplossing zou zijn – terug naar de D-Mark. De partij neemt het niet dat Duitsland stank voor dank blijft krijgen voor zijn inspanningen om de eurozone bij elkaar te houden, terwijl ondertussen gebleken is dat het gemiddelde vermogen van een Griek, een Belg en een Cyprioot, respectievelijk drie, vier tot vijf keer hoger ligt dan dat van de gemiddelde Fritz. Het verdrag van Maastricht zou al 80 keer geschonden zijn en dat vindt de AfD van het goede teveel.

   Mocht die Alternative für Deutschland succes hebben bij de Duitse verkiezingen van het najaar – en dat zou wel eens kunnen - dan zal het er slecht uitzien voor Angela Merkel en haar CDU en waarschijnlijk nóg slechter voor de liberale partij die nu nog mee in de meerderheid zit. Een alternatief om die Alternative erbuiten te houden, zou dan een ‘Große Koalition’ kunnen zijn van de  christendemocraten en de gematigde socialisten van de SPD, waarbij de euro dan wel tijdelijk zou kunnen gered worden, maar beide partijen in eigen land nog minder populair zullen worden. Maar ook in dat laatste geval zal het hoogst onzeker blijven of de eurozone in zijn huidige vorm zal overleven. Er is in Duitsland nu al heel wat kritiek op de eigen binnenlandse solidariteit, laat staan dat ze zich verder gaan engageren in die t.o.v. de zuiderse landen, die meer vermogens hebben, minder werken, meer schulden gemaakt hebben en die nu hen, de Duitsers, er nog de schuld van geven dat het in het zuiden mis loopt. Het zal de hardwerkende Vlaming bekend voorkomen.

   Het definitieve tot stand komen van de eurozone kan nooit lukken als er geen politieke unie komt. Een tussenstap daar naartoe zou een bankenunie, een budgettaire unie en een concurrentie-unie moeten worden, maar dat is door Merkel en Co allemaal naar 2014 verschoven.

   Wie leeft, zal zien. Feit is dat de verkiezingen in Duitsland deze herfst met de dag belangrijker worden, ook voor ons.

   Op de bijeenkomst van de ministers van financiën van de E.U. in Dublin, werd besloten dat Ierland en Portugal zeven jaar uitstel krijgen om de miljarden Europese noodsteun, die ze gekregen hebben, terug te betalen. Daar kan men weinig tegen hebben, omdat het gaat om de twee landen die, tot nu toe, de meeste inspanningen hebben gedaan om terug bij financiële markten te kunnen aansluiten. Bij Ierland zal ook wel een geste van goodwill t.o.v. het gastland hebben meegespeeld en bij Portugal zal het een hart onder de riem zijn na de beslissing van het eigen hoger gerechtshof om een reeks besparingen onwettig te verklaren. Toch blijft het af te raden hoera te roepen want hoe langer hoe meer krijgt men de indruk, dat we naar een eurozone à la carte evolueren.

   Buiten de nieuwste toegevingen aan Ierland en Portugal, is het nl nu al zeker dat Frankrijk en België de Europese streefcijfers voor dit jaar niet halen en dat ook Nederland een eerdere besparing voor minstens één jaar heeft uitgesteld. De vraag is maar, of we daarmee alle problemen gaan blijven kunnen oplossen of dat het gewoon uitstel van executie wordt in afwachting van wat de Duitse verkiezingen van het najaar zullen opleveren voor het voortbestaan van de euro in zijn huidige gedaante.

   Het is allemaal mooi vertellen dat de onderscheidene landen tegelijk moeten besparen én investeren. Door het feit dat vooral de zgz ‘perifere’ landen hun munteenheid niet meer kunnen devalueren, zit er feitelijk niets anders op dan de lonen daar te laten dalen, iets wat trouwens volop bezig is. De oplossing van zuiderse ziekenhuizen en andere instellingen aldaar om toeristen met extra kosten op te zadelen, zal tot gevolg hebben dat die toeristen daar niet meer zullen terugkeren. En laat toerisme nu een van hun grote troeven zijn.

   De Eurotop ziet het blijkbaar zelf allemaal niet meer zitten en klooit maar wat aan. De vraag is maar, of ze er uit zullen geraken...

   Rechtuit gezegd, begrijp ik heel die commotie niet over 'onze' jongens die in Syrië mee gaan vechten met allerlei moslimgroeperingen die daar een heilige oorlog uitvechten. Een oorlog van moslims onder elkaar, nota bene. Ik vraag me trouwens af of de slachtoffers in zo’n oorlog ook allemaal ‘martelaren’ worden en of de gevallen krijgers in het moslim hiernamaals de nodige maagden ter beschikking zullen krijgen. Of geldt dit laatste alleen maar in de strijd tegen de 'ongelovigen'?

   Het is nog altijd helemaal niet verboden ergens in het buitenland te gaan vechten tegen wie ook. Denk maar aan de jongens die zich laten inlijven bij het vreemdelingenlegioen. Die weten zelfs niet eens tegen wie ze ooit zullen vechten. Is daar ooit al tegen geprotesteerd bij ons?

   Als ge ziet wie er zich dezer dagen allemaal over het probleem van de nieuwe Jihad strijders zorgen zit te maken: burgemeesters, ministers, straathoekwerkers en dan vergeet ik  waarschijnlijk nog wel enkele categorieën. Volgens Hans Bonte, burgemeester van Vilvoorde, is er – voor zover bekend – slechts één vrijwilliger bij die hier een werk had. De anderen hadden niets te doen en handelen waarschijnlijk volgens het principe ‘Als ge niets te doen hebt, doe het dan niet hier’.

   Het blijft natuurlijk een feit dat diegenen die het geluk hebben de inter-moslim oorlog daar in Syrië te overleven en daarna naar hier zouden terugkomen, wel eens serieus geradicaliseerd zouden kunnen zijn. Maar ook dat is niets nieuws. Ge moet trouwens al erg geradicaliseerd zijn om naar ginder te trekken. Er zijn er vroeger al van hier naar Afghanistan en andere oorlogshaarden getrokken. Als men dat weet, moet men die kereltjes in de gaten houden als ze terug naar hier komen. Daarvoor hebben wij toch een staatsveiligheid, of dient die alleen maar om Vlaamsnationalisten in de gaten te houden?

   Het is niet waar, dat immigrantenkinderen hier geen kansen krijgen. Er lopen al jaren programma’s om ze ter wille te zijn, in scholen en andere opleidingen. Ze moeten echter bereid zijn zich hier te integreren en daar nijpt het schoentje. De grote schuldigen daarvoor zijn niet onze leerkrachten, opvoeders en zelfs niet meteen onze politici (die moeien er zich maar mee als ze denken electoraal te kunnen scoren). De grote schuldigen zijn de ouders. Die trekken zich meestal geen bal aan van wat hun zoontjes hier uitspoken, tot het fout loopt en dan mogen de anderen ervoor opdraaien. Dat geldt ook voor de ouders van de zgz ‘bekeerlingen’. Deze laatste zijn dikwijls fanatieker zijn dan de originelen*. Men heeft er zich meestal nooit druk om gemaakt dat zoonlief moslim werd, tot hij dan naar Syrië trok. Dat jongeren zoiets doen is m.i. geen probleem voor onze overheid maar voor hun eigen gemeenschap in het algemeen en de ouders in het bijzonder.

* Dat bekeerlingen of genaturaliseerden zich fanatieker gedragen dan oorspronkelijke bewoners is een historisch gegeven. Hitler was geen Duitser (maar een Oostenrijker van geboorte). Napoleon’s geboorte-eiland Corsica was tot 4 jaar vóór zijn geboorte Italiaans bezit (van de stadsrepubliek Genua). Zijn oorspronkelijke familienaam was Napoleone Bonaparte. De Gaulle’s familienaam was de verfransing van Van De Walle en was van oorsprong Vlaams…

   De Europese Unie krijgt de laatste tijd nogal wat, m.i. terechte, kritiek te horen en dat heeft dan natuurlijk in de eerste plaats te maken met de banken en landencrisis. Cyprus leek min of meer opgelost, maar zou nu toch nog eens 6 miljard euro extra tekort hebben. In Portugal is het alle hens aan dek nu de vrij nieuwe centrumrechtse regering daar door het eigen hoog gerechtshof werd teruggefloten. Nota bene: na klacht van de eveneens centrumrechtse president. Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, blijken er nu ook eenzelfde soort problemen zich voor te doen in Slovenië.

   Werkt de E.U. dan (nog) wel? Blijkbaar hebben enkele van hun diensten gemeend te laten zien dat ze inderdaad druk bezig zijn. De vraag is maar, wie dat allemaal blijft interesseren. Enkele voorbeelden:

   Eurostat, het statistisch bureau van de E.U., heeft nog maar eens een analyse gemaakt van de loonkosten in de diverse E.U. lidstaten en is o.m. tot de conclusie gekomen dat die bij ons, op twee na (Zweden en Denemarken), de hoogste zijn en dat ze de laatste jaren ook sneller stijgen dan in onze buurlanden. Dat is ook zo en dat weten we al lang (zelf ik heb hierover al een paar keer geschreven). Dat is toch geen nieuws en men kan zich alleen maar afvragen hoeveel die, volgens mij nutteloze, E.U.-studie weer zal gekost hebben. In hoeverre die Eurostat analyses betrouwbaar zijn, is trouwens ook een punt van discussie. Neem nu bv de werkloosheidcijfers. Eurostat krijgt die van de Rijksdienst voor Arbeidsbemiddeling (RVA) en die zouden momenteel 8,1% van de Belgische bevolking bedragen. Daarbij zijn echter geen vervroegd gepensioneerden, bruggepensioneerden (tegenwoordig heten die ‘werklozen met bedrijfstoelage’), mensen in voltijds tijdskrediet en loopbaanonderbreking gerekend. Als men die erbij telt, zit er in België geen 8,1% zonder werk, maar 22,6% en dan klopt het verhaal nog niet, daar men geen Eurostat geen onderverdeling maakt volgens de gewesten.

   Een tweede vaststelling van ‘Europa’: in België zijn er, percentsgewijs, veel meer kinderen die leven in gezinnen die onder de armoedegrens leven en ook dat aantal blijft stijgen. Ook dat is geen nieuws en dat zal geen nieuws blijven zolang men toelaat dat iedereen hier zomaar als asielzoeker kan binnenvallen en/of zijn familie mag laten overkomen, terwijl die mensen meestal niet de minste meerwaarde betekenen voor dit land. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof. Zo zat de personenbelasting per hoofd in Antwerpen tien jaar geleden nog boven het nationaal gemiddelde, vandaag zit het er 20% onder.

   Verder heeft de Europese Centrale Bank (ECB) uitgerekend dat de doorsnee Belg over een hoger ‘mediaan vermogen’ beschikt dan de doorsnee Duitser. Dat geeft dan aanleiding tot een zekere misplaatste meewarigheid t.o.v. onze oosterburen, waarbij we vergeten dat het met dit landje snel bergafwaarts zou kunnen gaan, de dag dat we ons wagonnetje niet meer aan de Duitse locomotief zouden kunnen koppelen.

   Kortom, de doorsnee Europeaan krijgt zo stilaan genoeg van een Europa dat zich hoe langer hoe meer bezig houdt met allerlei zaken waarvan de burger niet echt wakker ligt. Een van de weinige zaken die hem wél interesseert, nl de euro, lijkt er steeds slechter voor te staan en ook daar wordt het wachten op de Duitsers, ongeacht hun ‘mediaan vermogen’.

   De Nederlandse Tweede Kamer - onze Kamer van Volksvertegenwoordiging, zeg maar – heeft eergisteren een motie goedgekeurd om het Benelux parlement af te schaffen. Tegelijkertijd werd ook voorgesteld het secretariaat ervan nog wel te bewaren, maar dan in een verkleinde vorm. De motie werd goedgekeurd met een wisselmeerderheid. Ze was ingediend door de liberale VVD, die in de regering zit en kreeg de steun van de oppositiepartijen SP (de linkse socialisten), de PVV van Geert Wilders en 50PLUS, de nieuwe partij van de ouderen die in alle peilingen de wind in de zeilen heeft.

   De Benelux was een voorloper van de EGKS, de Europese Economische Gemeenschap tot wat tenslotte tot de Europese Unie zou leiden. Langzaam maar zeker is het eerst briljante idee echter verwaterd tot wat het nu is: een zoveelste overbodig niveau dat alleen maar geld kost, weinig of geen nieuwe ideeën meer aanbrengt voor Europa en dat alleen nog een compensatiemogelijkheid en/of bijverdienste is geworden voor gezakte politiekers. Het is op Europees vlak hetzelfde geworden van wat er zich afspeelt binnen de Belgische constructie, waar ook een deel instellingen, die al lang hadden moeten worden opgedoekt, kunstmatig in leven worden gehouden. Denk maar aan de Senaat waarvoor men zelfs niet meer zal kunnen stemmen en die straks helemaal zal afhangen van de willekeur van de partijen. Of aan onze provincieraden, die alleen nog goed zijn om extra belastingen te heffen (de provinciale belastingen liggen dit jaar zo’n 30% hoger dan drie jaar geleden!).

   Of dat Benelux parlement daadwerkelijk zal afgeschaft cq ingekort worden, is nog een vraagteken. Onze eigen Benelux-vertegenwoordigers zijn daar natuurlijk tegen. Al die extra bijverdiensten neemt men er graag bij. Opmerkelijk in deze zaak is trouwens een uitspraak van Bart Tommelein (ex-Volksunie, nu Open VLD), die kritiek heeft op zijn Nederlandse kleurgenoten en durft stellen ‘dat de toekomst niet aan de nationale lidstaten is, maar aan de regio’s’. Een waarheid als een koe en al jaren een stelling van de Vlaamsnationalisten. Voor zijn huidige partij is die regio dan echter wel de Benelux, niet Vlaanderen, want als het Vlaamse puntje bij het Belgische paaltje komt, kiest Open VLD steeds voor het laatste. Hypocrisie is hier wel het juiste woord.

   De verklaringen voor de Finse Tv van Olli Rehn, de Europese commissaris met de nagalmstem, dat mensen met meer dan 100.000 euro op hun spaarrekening straks inderdaad toch zouden riskeren hun spaargeld boven die som kwijt te geraken als het met hun bank fout zou lopen, blijven diverse reacties uitlokken. In principe zit de Fin daarmee op dezelfde golflengte als Jeroen Dijsselbloem, zijn Nederlandse collega en kersvers hoofd van de eurogroep, de man die ik in deze rubriek al eens Guus Flater heb genoemd. Dat had dan in feite in de eerste plaats te maken met diens oorspronkelijke versie dat álle spaarders, ook die met minder dan 100.000 euro, de klos zouden worden. Dat is dan later gecorrigeerd, al bleef het voor velen (ook toen voor mij) een veeg teken dat men spaargeld kan kwijt geraken, ook als het meer dan 100.000 betreft.

   Voor één keer moet ik echter  Rehn’s collega Europees commissaris Karel De Gucht, die hem bijtrad, gelijk geven. In principe bestond nl die vaststelling al. Als men immers stelt dat bedragen tot 100.000 gegarandeerd zijn, dan houdt dat tegelijkertijd in, dat bedragen erboven dat niét zijn. De Gucht is niet de enige die van die mening is, ze wordt ook gedeeld door o.m. Jens Weidmann, voorzitter van de Bundesbank én door onze kersverse minister van Financiën Koen Geens. Banken die meer beloven dan ze kunnen geven, lopen inderdaad steeds een groter risico en wie daarin meer dan 100.000 euro belegt, loopt dat groter risico dan eveneens. Zelfs het uitbetalen van die 100.000 aan alle spaarders kan een bank teveel kosten. Dat was bv de reden waarom de Nederlandse staat recentelijk de SNS-bank (men had ze beter de ‘SOS-bank genoemd) moest nationaliseren. Dat nationaliseren kostte de Nederlandse staat minder dan alle bedragen onder de 100.000 euro te moeten uitbetalen.

   Opmerkelijk bij ons in deze zaak, is het standpunt van de SP.a, die zopas nog uitpakte met een nieuwe beginselverklaring. De partij is het niet eens met Rehn en vindt dus dat mensen met meer dan 100.000 euro, die in mijn ogen zeker geen proletariërs zullen zijn, ook moeten beschermd worden. Als het dan toch fout loopt, moet de belastingbetaler er wel voor opdraaien, u en ik dus. Rare redenering voor een partij die beweert naar links op te schuiven en de werkende mens te verdedigen, maar die het in werkelijkheid opneemt voor de kapitaalkrachtigen. Mensen die het zich kunnen veroorloven meer dan 100.000 euro opzij te zetten en zich nog socialist blijven noemen, horen eerder thuis in de categorie van DSK en van die andere Franse salonsocialisten die de laatste tijd door de ethische mand zijn gevallen.

   En dan nog dit: er zijn ook enkele tegenstanders die zich officieel (nog) liberaal noemen, maar dat in werkelijkheid niet meer zijn. Om te beginnen de fifi van de VRT, Paul De Grauwe, die zo stilaan de titel van Mister Doom van die Amerikaan kan overnemen en Rikske Daems, voorlopig nog senator voor de Open VLD, de man van het Sabena faillissement, een kenner dus. Wie neemt zo’n man, die ooit bij een blinde proef zijn eigen wijn ‘bocht’ noemde en tussendoor zijn vrouw liet zitten voor een groen blaadje van over de taalgrens, nog serieus?

---

   Komt er dan nooit een garantie voor alle bankklanten?  Misschien wel, met de oprichting van de reeds geplande bankenunie, die beheerd zou worden door de Europese Centrale Bank (ECB). Dat zal echter niet gebeuren vóór de Duitse verkiezingen van deze herfst. In Duitsland, dat –nota bene - momenteel zo’n 28% van alle Europese steunmaatregelen garandeert, staat men er meer dan huiverig tegenover, omdat het land heel wat kleine, zogeheten ‘Landesbanken’ telt, die helemaal niet sterk genoeg zouden zijn voor een Europees toezicht, waarbij ze gelijkgesteld zouden worden met de grootbanken. Met de verkiezingen voor de deur is er geen enkele Duitse partij die daarvoor de hand in het vuur durft steken. Het zou bij ons niet anders zijn, mocht dit land zich in eenzelfde positie bevinden.

   De titel hierboven komt van professor Van Orshoven, die publiekrecht doceert aan de KU Leuven en slaat op het initiatief van Patrick Dewael die zijn medeburgers wil inschakelen om mee te denken welke wetten er tegenwoordig overbodig zijn en hoe men er vanaf kan geraken en/of ze te wijzigen. Elk jaar wordt het Belgische staatsblad zo’n 80.000 (!) bladzijden dikker en dan ook steeds onoverzichtelijker. Dewael houdt zich bezig met het ‘bicameraal (Kamer & Senaat) comité evaluatie’. Dat comité krijgt voorstellen ter zake van het Grondwettelijk Hof en van het college van procureurs-generaal. Hoe hard daar gewerkt wordt blijkt uit de cijfers voor 2012. Dat jaar werden er 2 (twee!) wetswijzigingen goedgekeurd! Voor twee andere zijn er voorstellen ingediend en een paar dozijn worden nog ‘bestudeerd’. Dewael, die zowat zijn hele beroepsleven al in de politiek zit, begint stilaan toch te snappen dat dit zo niet verder kan en is dan op het lumineuze idee gekomen om hulp te gaan vragen bij de medeburgers. Het komt nl altijd goed over als men mensen de indruk geeft dat ze meetellen. Tegen het einde van deze maand zou er dan een Internet site komen waarop die medeburgers verzoekschriften zouden kunnen indienen. Iedereen weet dat ons gerecht een kluwen is waarin men het bos niet meer ziet van de bomen, o.a. door die niet aflatende toevloed van nieuwe wetten zonder dat men de oude afschaft of degelijk aanpast. Achterhaalde wetten in een achterhaald land. Stel eens voor dat die medeburgers massaal meestal zelfs terechte voorstellen gaan doen. Hoe en wanneer denkt Dewael die dan te kunnen verwerken, als men ziet dat zijn comité zelfs die van de twee hoger vernoemde instanties maar met mondjesmaat veranderd of afgeschaft krijgt?

   Buiten het initiatief van Dewael is er trouwens nog een tweede dat zopas het licht heeft gezien. Dat werd gelanceerd door ene Els Van Hoof, invalster voor de pas vertrokken Rik Torfs. Zij heeft een Facebook-pagina opgestart met de titel ‘schaf die wet af’ en is zo eerlijk toe te geven dat zij het voor dat kleine jaar dat ze nog in de Senaat verblijft, niet meer ziet zitten om nog nieuwe wetsvoorstellen te doen en dan maar denkt zo toch iets verdienstelijker te doen.

   Moet er dan niets gebeuren om uit het Belgische gerechtelijke doolhof te geraken? Zeker, maar dan niet op deze manier, die inderdaad niets anders is dan een politieke bezigheidstherapie, zoals professor Van Orshoven het stelt en Els Van Hoof dat trouwens toegeeft. Misschien is het wel een tip voor wat er ons nog te gebeuren staat, mocht Vlaanderen ooit onafhankelijk worden (of zo iets), wanneer er ook komaf zal moeten gemaakt worden met de Belgische juridische erfenis. Maar dan niet op zijn jan boeren fluitjes, zoals de Nederlanders dat zo kleurrijk omschrijven.

   Een van de meest opvallende gebeurtenissen van de eerste paasweek was, dat Bert Anciaux nog eens in het nieuws kwam. Waar is de tijd toen hij uit dat nieuws niet weg te slaan was? Hij werpt hij zich nu op ter verdediging van het in gevangenissen opsluiten van mensen die, al dan niet veroordeeld, beter af zou zijn bij een internering. Dat laatste bestaat echter nog niet echt in die geweldige Belgische samenleving, waarmee sommigen zo graag uitpakken.

   Ik herinner me nog de start van Bertje, toen hij voorzitter werd van de door België gerecupereerde Volksunie. De verwachtingen waren hoog gespannen: eindelijk een jonge kerel uit een echt Vlaams nest die de zaken eens zou gaan rechttrekken, dachten velen. Het heeft heel anders uitgepakt: Bertje reed de partij in de vernieling en in de politieke afgrond (‘Dirupo’ in het Italiaans!). Via Spirit en Idee 2000 geraakte hij met een paar overgebleven linkselaars tenslotte onder dak bij de SP.a en daar zit hij nog steeds. Over zijn tijd als VU-voorzitter geeft hij in een interview in De Standaard van dit weekeinde trouwens toe, dat hij toen doordraaide. Letterlijk: ‘Ik ging maar door en keek niet om, tot ik plots merkte dat niemand nog volgde’. Juister kan dat niet gezegd worden.

   Momenteel is hij SP.a fractieleider in de senaat, als plaatsvervanger van Marleen Temmerman, die een internationale functie kreeg in wereldgezondheid organisatie. Volgend jaar kan hij voor die senaat niet meer verkozen worden en weet hij nog niet of hij zich nog ergens voor kandidaat zal stellen. In 2009 geraakte hij als SP.a-lijstduwer voor de Europese lijst niet eens verkozen. Voor de regionale lijsten zijn er momenteel veel gegadigden in een partij die meer dan waarschijnlijk nog verder af zal kalven. Het kan verkeren, wist Bredero al.

   Opmerkelijk in het bovenvermelde interview was wel Bert’s uitspraak dat hij sinds de dood van zijn moeder, tien jaar geleden, weer regelmatig naar de mis gaat. Alleen, want zijn vrouw en kinderen krijgt hij niet mee. Dat is niet vanzelfsprekend voor iemand die zich nu een overtuigd socialist noemt (ik zou trouwens de CD&V politici die niet meer naar de kerk gaan, de kost niet willen geven). Dat en de inzet voor de geïnterneerden zijn goede punten voor de mens Anciaux. Als politieker heeft hij echter grandioos gefaald. Typisch voor zijn interview van twee bladzijden was, dat de naam Vlaanderen er niet één keer in werd vermeld. Hij is inderdaad helemaal socialist geworden!