De verdwijntruc

   Busje komt zo, ook nu nog in Hasselt, maar men zal er voortaan wel voor moeten betalen. Daarmee is een punt gezet aan het ‘alles moet gratis’ beleid van Steve Stevaert en zijn Limburgse aficionados. Nu ook de gemeenten de tering naar de nering moeten zetten, is zowat iedereen het er over eens dat ‘gratis’ niet bestaat. Er is altijd wel iemand die voor de kosten moet opdraaien en in de zgz ‘Stevaert doctrine’ was dat de belastingbetaler. U en ik, dus.

   Het Stevaert tijdperk kan men nog het best vergelijken met dat van de pas overleden Hugo Chavez van Venezuela. Allebei communist tot in de kist, allebei vrienden van Fidel Castro en zijn proletarisch Cuba en allebei hebben ze de gemeenschap laten opdraaien voor het betalen van de fratsen die zij hebben uitgehaald. Aan beider rijk is een einde gekomen. Aan dat van Chavez een definitief , aan dat van Stevaert een politiek.

   Waar is de tijd toen Yves Desmedt in De Morgen Stevaert ‘God’ noemde? Burgemeester, volksvertegenwoordiger, minister, partijvoorzitter, provinciegouverneur, het was hem allemaal nóg niet genoeg. Tot hij ergens tegen de muur van het Peter Principe* aan knalde, er nog een aanklacht tot chantage bij kwam (chantage door een, godbetert, Marokkaanse vrouw, multicultuur waarschijnlijk!) en een deelname aan een havenproject in …Vietnam (nóg iets met een communistisch tintje!). Bart Dobbelaere, journalist bij De Standaard waar ze Stevaert zeker niet links lieten liggen (doordenkertje), vatte het mooi samen: “ Als men vandaag ‘Steve is God’ googlet, komt men uit bij een zekere Jobs”!. Waarbij hij verder schrijft: “Alles wat de God uit Hasselt ooit in goud heeft veranderd, is weer lood geworden. De SP.a op kop”…

   Sic transit gloria mundi.

* ‘Elke werknemer in een hiërarchie zal gewoonlijk opklimmen, tot hij zijn niveau van incompetentie bereikt heeft. In de loop van de tijd zal iedere plaats gewoonlijk ingenomen worden door iemand die niet voor zijn taak berekend is.’

   Minister van Pensioenen De Croo Jr gaat dus een grote pensioenhervorming doorvoeren, de tweede al van deze regeringsploeg. De eerste was van Quicky en die moet al worden aangepast, helemaal in lijn met de meeste federale wetten sinds Verhofstadt. Het blijkt hier de normaalste zaak van de wereld te worden dat men nooit nog een wet van de eerste keer goed zal maken. Croo’tje wil het beter doen en had daarvoor een groep van 12 professoren en experten uitgenodigd die hij in de Brusselse Zuidertoren (ook wel eens de Pensioentoren genoemd) via een soort persconferentie vertelde dat hij van hen een ver doorgedreven studie verwacht tegen ergens begin volgend jaar, om uit te zoeken hoe we de pensioenen betaalbaar zullen kunnen houden voor de periode (houdt u vast!) 2020-2050. Van een bezigheidstherapie gesproken!

   Dit land loopt al minstens vijftien jaar achter bij de buurlanden voor wat betreft het opvangen van de kosten van de vergrijzing. Bij de uitgenodigde experten bevindt zich trouwens ook ‘ervaringsdeskundige’: Frankie Vandenbroucke, ooit zelf minister van Pensioenen, nu professor en – samen met Vande Lala – auteur van een artikel over de noodzakelijkheid om dit probleem aan te pakken. Dat was wel in 2004, negen jaar geleden, zoals ik reeds vermeldde in mijn blog van 23 maart jl (‘De jojo-begroting’). De medeauteur  van dat artikel was trouwens de man die destijds bevallen is van het zgn ‘Zilverfonds’, dat later een lege doos bleek te zijn. Het geld daarvan is voor andere doeleinden gebruikt en kan alleen voor pensioenen aangewend worden als de Belgische staatsschuld zich ooit onder de 60% van het bbp zou bevinden. Tegen Sint Juttemis, dus.

   Er is voor Croo’tje dan ook geen enkele reden om hoog van de toren te blazen. Het enige excuus dat hij heeft is, dat het ministerie van Pensioenen 18 jaar is beheerd geweest door socialisten en dat pas sinds deze regering Di Rupo een andere partij de minister ervoor levert. Voor de rest is het met de pensioenen zoals bv met het aanpassen van het veiligheidssysteem op het Spoor of het gelijkschakelen van de statuten voor bedienden en arbeiders. Het zijn allemaal toestanden die in de rest van West Europa enkele decennia geleden reeds werden aangepast en waaraan men in dit land nog moet beginnen of net mee bezig is. Daarover de loftrompet steken klinkt dan ook erg vals.

   In Duitsland is een nieuwe politieke partij opgericht, de AfD, oftewel ‘Alternative für Deutschland’. In tegenstelling tot andere recente politieke modegrillen, zoals bv het zootje ongeregeld van die Piraten (waarvan men veronderstelt dat ze in september de kiesdrempel niet zullen halen), bestaat de leiding van de AfD grotendeels uit academici, economen en financiële experten, waaronder zelfs enkele met connecties bij de Bundesbank. Het gaat zeker niet om een populistische beweging. De partij kreeg in enkele maanden al meer dan 7.500 nieuwe leden en het openingscongres trok zondag 1.300 deelnemers .

   Hoofdthema van de nieuwe partij is, dat men daar weg wil van de eurozone zoals ze nu bestaat en – als er geen andere oplossing zou zijn – terug naar de D-Mark. De partij neemt het niet dat Duitsland stank voor dank blijft krijgen voor zijn inspanningen om de eurozone bij elkaar te houden, terwijl ondertussen gebleken is dat het gemiddelde vermogen van een Griek, een Belg en een Cyprioot, respectievelijk drie, vier tot vijf keer hoger ligt dan dat van de gemiddelde Fritz. Het verdrag van Maastricht zou al 80 keer geschonden zijn en dat vindt de AfD van het goede teveel.

   Mocht die Alternative für Deutschland succes hebben bij de Duitse verkiezingen van het najaar – en dat zou wel eens kunnen - dan zal het er slecht uitzien voor Angela Merkel en haar CDU en waarschijnlijk nóg slechter voor de liberale partij die nu nog mee in de meerderheid zit. Een alternatief om die Alternative erbuiten te houden, zou dan een ‘Große Koalition’ kunnen zijn van de  christendemocraten en de gematigde socialisten van de SPD, waarbij de euro dan wel tijdelijk zou kunnen gered worden, maar beide partijen in eigen land nog minder populair zullen worden. Maar ook in dat laatste geval zal het hoogst onzeker blijven of de eurozone in zijn huidige vorm zal overleven. Er is in Duitsland nu al heel wat kritiek op de eigen binnenlandse solidariteit, laat staan dat ze zich verder gaan engageren in die t.o.v. de zuiderse landen, die meer vermogens hebben, minder werken, meer schulden gemaakt hebben en die nu hen, de Duitsers, er nog de schuld van geven dat het in het zuiden mis loopt. Het zal de hardwerkende Vlaming bekend voorkomen.

   Het definitieve tot stand komen van de eurozone kan nooit lukken als er geen politieke unie komt. Een tussenstap daar naartoe zou een bankenunie, een budgettaire unie en een concurrentie-unie moeten worden, maar dat is door Merkel en Co allemaal naar 2014 verschoven.

   Wie leeft, zal zien. Feit is dat de verkiezingen in Duitsland deze herfst met de dag belangrijker worden, ook voor ons.

   Op de bijeenkomst van de ministers van financiën van de E.U. in Dublin, werd besloten dat Ierland en Portugal zeven jaar uitstel krijgen om de miljarden Europese noodsteun, die ze gekregen hebben, terug te betalen. Daar kan men weinig tegen hebben, omdat het gaat om de twee landen die, tot nu toe, de meeste inspanningen hebben gedaan om terug bij financiële markten te kunnen aansluiten. Bij Ierland zal ook wel een geste van goodwill t.o.v. het gastland hebben meegespeeld en bij Portugal zal het een hart onder de riem zijn na de beslissing van het eigen hoger gerechtshof om een reeks besparingen onwettig te verklaren. Toch blijft het af te raden hoera te roepen want hoe langer hoe meer krijgt men de indruk, dat we naar een eurozone à la carte evolueren.

   Buiten de nieuwste toegevingen aan Ierland en Portugal, is het nl nu al zeker dat Frankrijk en België de Europese streefcijfers voor dit jaar niet halen en dat ook Nederland een eerdere besparing voor minstens één jaar heeft uitgesteld. De vraag is maar, of we daarmee alle problemen gaan blijven kunnen oplossen of dat het gewoon uitstel van executie wordt in afwachting van wat de Duitse verkiezingen van het najaar zullen opleveren voor het voortbestaan van de euro in zijn huidige gedaante.

   Het is allemaal mooi vertellen dat de onderscheidene landen tegelijk moeten besparen én investeren. Door het feit dat vooral de zgz ‘perifere’ landen hun munteenheid niet meer kunnen devalueren, zit er feitelijk niets anders op dan de lonen daar te laten dalen, iets wat trouwens volop bezig is. De oplossing van zuiderse ziekenhuizen en andere instellingen aldaar om toeristen met extra kosten op te zadelen, zal tot gevolg hebben dat die toeristen daar niet meer zullen terugkeren. En laat toerisme nu een van hun grote troeven zijn.

   De Eurotop ziet het blijkbaar zelf allemaal niet meer zitten en klooit maar wat aan. De vraag is maar, of ze er uit zullen geraken...

   Rechtuit gezegd, begrijp ik heel die commotie niet over 'onze' jongens die in Syrië mee gaan vechten met allerlei moslimgroeperingen die daar een heilige oorlog uitvechten. Een oorlog van moslims onder elkaar, nota bene. Ik vraag me trouwens af of de slachtoffers in zo’n oorlog ook allemaal ‘martelaren’ worden en of de gevallen krijgers in het moslim hiernamaals de nodige maagden ter beschikking zullen krijgen. Of geldt dit laatste alleen maar in de strijd tegen de 'ongelovigen'?

   Het is nog altijd helemaal niet verboden ergens in het buitenland te gaan vechten tegen wie ook. Denk maar aan de jongens die zich laten inlijven bij het vreemdelingenlegioen. Die weten zelfs niet eens tegen wie ze ooit zullen vechten. Is daar ooit al tegen geprotesteerd bij ons?

   Als ge ziet wie er zich dezer dagen allemaal over het probleem van de nieuwe Jihad strijders zorgen zit te maken: burgemeesters, ministers, straathoekwerkers en dan vergeet ik  waarschijnlijk nog wel enkele categorieën. Volgens Hans Bonte, burgemeester van Vilvoorde, is er – voor zover bekend – slechts één vrijwilliger bij die hier een werk had. De anderen hadden niets te doen en handelen waarschijnlijk volgens het principe ‘Als ge niets te doen hebt, doe het dan niet hier’.

   Het blijft natuurlijk een feit dat diegenen die het geluk hebben de inter-moslim oorlog daar in Syrië te overleven en daarna naar hier zouden terugkomen, wel eens serieus geradicaliseerd zouden kunnen zijn. Maar ook dat is niets nieuws. Ge moet trouwens al erg geradicaliseerd zijn om naar ginder te trekken. Er zijn er vroeger al van hier naar Afghanistan en andere oorlogshaarden getrokken. Als men dat weet, moet men die kereltjes in de gaten houden als ze terug naar hier komen. Daarvoor hebben wij toch een staatsveiligheid, of dient die alleen maar om Vlaamsnationalisten in de gaten te houden?

   Het is niet waar, dat immigrantenkinderen hier geen kansen krijgen. Er lopen al jaren programma’s om ze ter wille te zijn, in scholen en andere opleidingen. Ze moeten echter bereid zijn zich hier te integreren en daar nijpt het schoentje. De grote schuldigen daarvoor zijn niet onze leerkrachten, opvoeders en zelfs niet meteen onze politici (die moeien er zich maar mee als ze denken electoraal te kunnen scoren). De grote schuldigen zijn de ouders. Die trekken zich meestal geen bal aan van wat hun zoontjes hier uitspoken, tot het fout loopt en dan mogen de anderen ervoor opdraaien. Dat geldt ook voor de ouders van de zgz ‘bekeerlingen’. Deze laatste zijn dikwijls fanatieker zijn dan de originelen*. Men heeft er zich meestal nooit druk om gemaakt dat zoonlief moslim werd, tot hij dan naar Syrië trok. Dat jongeren zoiets doen is m.i. geen probleem voor onze overheid maar voor hun eigen gemeenschap in het algemeen en de ouders in het bijzonder.

* Dat bekeerlingen of genaturaliseerden zich fanatieker gedragen dan oorspronkelijke bewoners is een historisch gegeven. Hitler was geen Duitser (maar een Oostenrijker van geboorte). Napoleon’s geboorte-eiland Corsica was tot 4 jaar vóór zijn geboorte Italiaans bezit (van de stadsrepubliek Genua). Zijn oorspronkelijke familienaam was Napoleone Bonaparte. De Gaulle’s familienaam was de verfransing van Van De Walle en was van oorsprong Vlaams…

   De Europese Unie krijgt de laatste tijd nogal wat, m.i. terechte, kritiek te horen en dat heeft dan natuurlijk in de eerste plaats te maken met de banken en landencrisis. Cyprus leek min of meer opgelost, maar zou nu toch nog eens 6 miljard euro extra tekort hebben. In Portugal is het alle hens aan dek nu de vrij nieuwe centrumrechtse regering daar door het eigen hoog gerechtshof werd teruggefloten. Nota bene: na klacht van de eveneens centrumrechtse president. Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, blijken er nu ook eenzelfde soort problemen zich voor te doen in Slovenië.

   Werkt de E.U. dan (nog) wel? Blijkbaar hebben enkele van hun diensten gemeend te laten zien dat ze inderdaad druk bezig zijn. De vraag is maar, wie dat allemaal blijft interesseren. Enkele voorbeelden:

   Eurostat, het statistisch bureau van de E.U., heeft nog maar eens een analyse gemaakt van de loonkosten in de diverse E.U. lidstaten en is o.m. tot de conclusie gekomen dat die bij ons, op twee na (Zweden en Denemarken), de hoogste zijn en dat ze de laatste jaren ook sneller stijgen dan in onze buurlanden. Dat is ook zo en dat weten we al lang (zelf ik heb hierover al een paar keer geschreven). Dat is toch geen nieuws en men kan zich alleen maar afvragen hoeveel die, volgens mij nutteloze, E.U.-studie weer zal gekost hebben. In hoeverre die Eurostat analyses betrouwbaar zijn, is trouwens ook een punt van discussie. Neem nu bv de werkloosheidcijfers. Eurostat krijgt die van de Rijksdienst voor Arbeidsbemiddeling (RVA) en die zouden momenteel 8,1% van de Belgische bevolking bedragen. Daarbij zijn echter geen vervroegd gepensioneerden, bruggepensioneerden (tegenwoordig heten die ‘werklozen met bedrijfstoelage’), mensen in voltijds tijdskrediet en loopbaanonderbreking gerekend. Als men die erbij telt, zit er in België geen 8,1% zonder werk, maar 22,6% en dan klopt het verhaal nog niet, daar men geen Eurostat geen onderverdeling maakt volgens de gewesten.

   Een tweede vaststelling van ‘Europa’: in België zijn er, percentsgewijs, veel meer kinderen die leven in gezinnen die onder de armoedegrens leven en ook dat aantal blijft stijgen. Ook dat is geen nieuws en dat zal geen nieuws blijven zolang men toelaat dat iedereen hier zomaar als asielzoeker kan binnenvallen en/of zijn familie mag laten overkomen, terwijl die mensen meestal niet de minste meerwaarde betekenen voor dit land. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof. Zo zat de personenbelasting per hoofd in Antwerpen tien jaar geleden nog boven het nationaal gemiddelde, vandaag zit het er 20% onder.

   Verder heeft de Europese Centrale Bank (ECB) uitgerekend dat de doorsnee Belg over een hoger ‘mediaan vermogen’ beschikt dan de doorsnee Duitser. Dat geeft dan aanleiding tot een zekere misplaatste meewarigheid t.o.v. onze oosterburen, waarbij we vergeten dat het met dit landje snel bergafwaarts zou kunnen gaan, de dag dat we ons wagonnetje niet meer aan de Duitse locomotief zouden kunnen koppelen.

   Kortom, de doorsnee Europeaan krijgt zo stilaan genoeg van een Europa dat zich hoe langer hoe meer bezig houdt met allerlei zaken waarvan de burger niet echt wakker ligt. Een van de weinige zaken die hem wél interesseert, nl de euro, lijkt er steeds slechter voor te staan en ook daar wordt het wachten op de Duitsers, ongeacht hun ‘mediaan vermogen’.

   De Nederlandse Tweede Kamer - onze Kamer van Volksvertegenwoordiging, zeg maar – heeft eergisteren een motie goedgekeurd om het Benelux parlement af te schaffen. Tegelijkertijd werd ook voorgesteld het secretariaat ervan nog wel te bewaren, maar dan in een verkleinde vorm. De motie werd goedgekeurd met een wisselmeerderheid. Ze was ingediend door de liberale VVD, die in de regering zit en kreeg de steun van de oppositiepartijen SP (de linkse socialisten), de PVV van Geert Wilders en 50PLUS, de nieuwe partij van de ouderen die in alle peilingen de wind in de zeilen heeft.

   De Benelux was een voorloper van de EGKS, de Europese Economische Gemeenschap tot wat tenslotte tot de Europese Unie zou leiden. Langzaam maar zeker is het eerst briljante idee echter verwaterd tot wat het nu is: een zoveelste overbodig niveau dat alleen maar geld kost, weinig of geen nieuwe ideeën meer aanbrengt voor Europa en dat alleen nog een compensatiemogelijkheid en/of bijverdienste is geworden voor gezakte politiekers. Het is op Europees vlak hetzelfde geworden van wat er zich afspeelt binnen de Belgische constructie, waar ook een deel instellingen, die al lang hadden moeten worden opgedoekt, kunstmatig in leven worden gehouden. Denk maar aan de Senaat waarvoor men zelfs niet meer zal kunnen stemmen en die straks helemaal zal afhangen van de willekeur van de partijen. Of aan onze provincieraden, die alleen nog goed zijn om extra belastingen te heffen (de provinciale belastingen liggen dit jaar zo’n 30% hoger dan drie jaar geleden!).

   Of dat Benelux parlement daadwerkelijk zal afgeschaft cq ingekort worden, is nog een vraagteken. Onze eigen Benelux-vertegenwoordigers zijn daar natuurlijk tegen. Al die extra bijverdiensten neemt men er graag bij. Opmerkelijk in deze zaak is trouwens een uitspraak van Bart Tommelein (ex-Volksunie, nu Open VLD), die kritiek heeft op zijn Nederlandse kleurgenoten en durft stellen ‘dat de toekomst niet aan de nationale lidstaten is, maar aan de regio’s’. Een waarheid als een koe en al jaren een stelling van de Vlaamsnationalisten. Voor zijn huidige partij is die regio dan echter wel de Benelux, niet Vlaanderen, want als het Vlaamse puntje bij het Belgische paaltje komt, kiest Open VLD steeds voor het laatste. Hypocrisie is hier wel het juiste woord.

   De verklaringen voor de Finse Tv van Olli Rehn, de Europese commissaris met de nagalmstem, dat mensen met meer dan 100.000 euro op hun spaarrekening straks inderdaad toch zouden riskeren hun spaargeld boven die som kwijt te geraken als het met hun bank fout zou lopen, blijven diverse reacties uitlokken. In principe zit de Fin daarmee op dezelfde golflengte als Jeroen Dijsselbloem, zijn Nederlandse collega en kersvers hoofd van de eurogroep, de man die ik in deze rubriek al eens Guus Flater heb genoemd. Dat had dan in feite in de eerste plaats te maken met diens oorspronkelijke versie dat álle spaarders, ook die met minder dan 100.000 euro, de klos zouden worden. Dat is dan later gecorrigeerd, al bleef het voor velen (ook toen voor mij) een veeg teken dat men spaargeld kan kwijt geraken, ook als het meer dan 100.000 betreft.

   Voor één keer moet ik echter  Rehn’s collega Europees commissaris Karel De Gucht, die hem bijtrad, gelijk geven. In principe bestond nl die vaststelling al. Als men immers stelt dat bedragen tot 100.000 gegarandeerd zijn, dan houdt dat tegelijkertijd in, dat bedragen erboven dat niét zijn. De Gucht is niet de enige die van die mening is, ze wordt ook gedeeld door o.m. Jens Weidmann, voorzitter van de Bundesbank én door onze kersverse minister van Financiën Koen Geens. Banken die meer beloven dan ze kunnen geven, lopen inderdaad steeds een groter risico en wie daarin meer dan 100.000 euro belegt, loopt dat groter risico dan eveneens. Zelfs het uitbetalen van die 100.000 aan alle spaarders kan een bank teveel kosten. Dat was bv de reden waarom de Nederlandse staat recentelijk de SNS-bank (men had ze beter de ‘SOS-bank genoemd) moest nationaliseren. Dat nationaliseren kostte de Nederlandse staat minder dan alle bedragen onder de 100.000 euro te moeten uitbetalen.

   Opmerkelijk bij ons in deze zaak, is het standpunt van de SP.a, die zopas nog uitpakte met een nieuwe beginselverklaring. De partij is het niet eens met Rehn en vindt dus dat mensen met meer dan 100.000 euro, die in mijn ogen zeker geen proletariërs zullen zijn, ook moeten beschermd worden. Als het dan toch fout loopt, moet de belastingbetaler er wel voor opdraaien, u en ik dus. Rare redenering voor een partij die beweert naar links op te schuiven en de werkende mens te verdedigen, maar die het in werkelijkheid opneemt voor de kapitaalkrachtigen. Mensen die het zich kunnen veroorloven meer dan 100.000 euro opzij te zetten en zich nog socialist blijven noemen, horen eerder thuis in de categorie van DSK en van die andere Franse salonsocialisten die de laatste tijd door de ethische mand zijn gevallen.

   En dan nog dit: er zijn ook enkele tegenstanders die zich officieel (nog) liberaal noemen, maar dat in werkelijkheid niet meer zijn. Om te beginnen de fifi van de VRT, Paul De Grauwe, die zo stilaan de titel van Mister Doom van die Amerikaan kan overnemen en Rikske Daems, voorlopig nog senator voor de Open VLD, de man van het Sabena faillissement, een kenner dus. Wie neemt zo’n man, die ooit bij een blinde proef zijn eigen wijn ‘bocht’ noemde en tussendoor zijn vrouw liet zitten voor een groen blaadje van over de taalgrens, nog serieus?

---

   Komt er dan nooit een garantie voor alle bankklanten?  Misschien wel, met de oprichting van de reeds geplande bankenunie, die beheerd zou worden door de Europese Centrale Bank (ECB). Dat zal echter niet gebeuren vóór de Duitse verkiezingen van deze herfst. In Duitsland, dat –nota bene - momenteel zo’n 28% van alle Europese steunmaatregelen garandeert, staat men er meer dan huiverig tegenover, omdat het land heel wat kleine, zogeheten ‘Landesbanken’ telt, die helemaal niet sterk genoeg zouden zijn voor een Europees toezicht, waarbij ze gelijkgesteld zouden worden met de grootbanken. Met de verkiezingen voor de deur is er geen enkele Duitse partij die daarvoor de hand in het vuur durft steken. Het zou bij ons niet anders zijn, mocht dit land zich in eenzelfde positie bevinden.

   De titel hierboven komt van professor Van Orshoven, die publiekrecht doceert aan de KU Leuven en slaat op het initiatief van Patrick Dewael die zijn medeburgers wil inschakelen om mee te denken welke wetten er tegenwoordig overbodig zijn en hoe men er vanaf kan geraken en/of ze te wijzigen. Elk jaar wordt het Belgische staatsblad zo’n 80.000 (!) bladzijden dikker en dan ook steeds onoverzichtelijker. Dewael houdt zich bezig met het ‘bicameraal (Kamer & Senaat) comité evaluatie’. Dat comité krijgt voorstellen ter zake van het Grondwettelijk Hof en van het college van procureurs-generaal. Hoe hard daar gewerkt wordt blijkt uit de cijfers voor 2012. Dat jaar werden er 2 (twee!) wetswijzigingen goedgekeurd! Voor twee andere zijn er voorstellen ingediend en een paar dozijn worden nog ‘bestudeerd’. Dewael, die zowat zijn hele beroepsleven al in de politiek zit, begint stilaan toch te snappen dat dit zo niet verder kan en is dan op het lumineuze idee gekomen om hulp te gaan vragen bij de medeburgers. Het komt nl altijd goed over als men mensen de indruk geeft dat ze meetellen. Tegen het einde van deze maand zou er dan een Internet site komen waarop die medeburgers verzoekschriften zouden kunnen indienen. Iedereen weet dat ons gerecht een kluwen is waarin men het bos niet meer ziet van de bomen, o.a. door die niet aflatende toevloed van nieuwe wetten zonder dat men de oude afschaft of degelijk aanpast. Achterhaalde wetten in een achterhaald land. Stel eens voor dat die medeburgers massaal meestal zelfs terechte voorstellen gaan doen. Hoe en wanneer denkt Dewael die dan te kunnen verwerken, als men ziet dat zijn comité zelfs die van de twee hoger vernoemde instanties maar met mondjesmaat veranderd of afgeschaft krijgt?

   Buiten het initiatief van Dewael is er trouwens nog een tweede dat zopas het licht heeft gezien. Dat werd gelanceerd door ene Els Van Hoof, invalster voor de pas vertrokken Rik Torfs. Zij heeft een Facebook-pagina opgestart met de titel ‘schaf die wet af’ en is zo eerlijk toe te geven dat zij het voor dat kleine jaar dat ze nog in de Senaat verblijft, niet meer ziet zitten om nog nieuwe wetsvoorstellen te doen en dan maar denkt zo toch iets verdienstelijker te doen.

   Moet er dan niets gebeuren om uit het Belgische gerechtelijke doolhof te geraken? Zeker, maar dan niet op deze manier, die inderdaad niets anders is dan een politieke bezigheidstherapie, zoals professor Van Orshoven het stelt en Els Van Hoof dat trouwens toegeeft. Misschien is het wel een tip voor wat er ons nog te gebeuren staat, mocht Vlaanderen ooit onafhankelijk worden (of zo iets), wanneer er ook komaf zal moeten gemaakt worden met de Belgische juridische erfenis. Maar dan niet op zijn jan boeren fluitjes, zoals de Nederlanders dat zo kleurrijk omschrijven.

   Een van de meest opvallende gebeurtenissen van de eerste paasweek was, dat Bert Anciaux nog eens in het nieuws kwam. Waar is de tijd toen hij uit dat nieuws niet weg te slaan was? Hij werpt hij zich nu op ter verdediging van het in gevangenissen opsluiten van mensen die, al dan niet veroordeeld, beter af zou zijn bij een internering. Dat laatste bestaat echter nog niet echt in die geweldige Belgische samenleving, waarmee sommigen zo graag uitpakken.

   Ik herinner me nog de start van Bertje, toen hij voorzitter werd van de door België gerecupereerde Volksunie. De verwachtingen waren hoog gespannen: eindelijk een jonge kerel uit een echt Vlaams nest die de zaken eens zou gaan rechttrekken, dachten velen. Het heeft heel anders uitgepakt: Bertje reed de partij in de vernieling en in de politieke afgrond (‘Dirupo’ in het Italiaans!). Via Spirit en Idee 2000 geraakte hij met een paar overgebleven linkselaars tenslotte onder dak bij de SP.a en daar zit hij nog steeds. Over zijn tijd als VU-voorzitter geeft hij in een interview in De Standaard van dit weekeinde trouwens toe, dat hij toen doordraaide. Letterlijk: ‘Ik ging maar door en keek niet om, tot ik plots merkte dat niemand nog volgde’. Juister kan dat niet gezegd worden.

   Momenteel is hij SP.a fractieleider in de senaat, als plaatsvervanger van Marleen Temmerman, die een internationale functie kreeg in wereldgezondheid organisatie. Volgend jaar kan hij voor die senaat niet meer verkozen worden en weet hij nog niet of hij zich nog ergens voor kandidaat zal stellen. In 2009 geraakte hij als SP.a-lijstduwer voor de Europese lijst niet eens verkozen. Voor de regionale lijsten zijn er momenteel veel gegadigden in een partij die meer dan waarschijnlijk nog verder af zal kalven. Het kan verkeren, wist Bredero al.

   Opmerkelijk in het bovenvermelde interview was wel Bert’s uitspraak dat hij sinds de dood van zijn moeder, tien jaar geleden, weer regelmatig naar de mis gaat. Alleen, want zijn vrouw en kinderen krijgt hij niet mee. Dat is niet vanzelfsprekend voor iemand die zich nu een overtuigd socialist noemt (ik zou trouwens de CD&V politici die niet meer naar de kerk gaan, de kost niet willen geven). Dat en de inzet voor de geïnterneerden zijn goede punten voor de mens Anciaux. Als politieker heeft hij echter grandioos gefaald. Typisch voor zijn interview van twee bladzijden was, dat de naam Vlaanderen er niet één keer in werd vermeld. Hij is inderdaad helemaal socialist geworden!

   Het zit niet mee voor François Hollande. Eerst was er zijn minister van begroting die ontslag moest nemen, nadat bekend werd dat hij al tien jaar zwart geld (en nog geen klein beetje, voor een socialist: 600.000 euro!) op een rekening in Zwitserland had staan. Nog dezelfde week bleek dat de penningmeester van zijn verkiezingscampagne twee maatschappijen heeft opgericht op een van de Caribische belastingsparadijzen. De man beweert wel niets illegaals te hebben gedaan, maar ethisch is zo iets natuurlijk niet te verkopen binnen een linkse partij die van de bestrijding van de belastingontduiking in eigen land een stokpaardje had gemaakt. Doet me denken aan dat verhaal over onze notionele intrestaftrek van ACW en rode Rudy.

   Er zijn trouwens nog vergelijkingen tussen wat er in la douce France gebeurt en bij ons, waar de federale regering ook beheerst wordt door socialisten. Evenmin zoals bij ons kan Frankrijk zijn Europese verplichtingen nakomen en gaan er daar stemmen op om staatseigendommen te verkopen om de gaten in de begroting te kunnen vullen.

   ‘Monsieur normal’, die de recente verkiezingen won met een ruime meerderheid, kan momenteel nog op ongeveer 25% bijval rekenen. Zopas was er in Beauvais (ten noorden van Parijs) nog een plaatselijke verkiezing waar de socialistische kandidaat in de tweede stemronde amper 51% haalde, tegenover 49% voor het verrassende FN van Marine Le Pen (en niet de UMP van Sarkozy, die de tweede ronde niet eens haalde). Als men weet dat het FN normaal goed is voor zo’n 20% van de stemmen, dan weet men ook dat de kiezers van UMP (en zelfs een deel van de SP) voor uiterst recht gekozen hebben. Iets wat destijds voor vader Le Pen niet gebeurde tijdens vorige presidentsverkiezingen.

   Sinds de overwinning van Hollande in de presidents- en parlementsverkiezingen en in de wetenschap dat er dan een rijkentaks zou komen, schat men dat er in Frankrijk, met het vertrek van een deel der gefortuneerden, zo’n miljoen jobs op de helling staan, voor zover ze al niet verloren zijn gegaan. Arnault, Depardieu en Co is men al kwijt. DSK nog niet, maar of dat een voordeel is, valt te betwijfelen. Bij mijn weten verschaft die alleen werk aan advocaten!

   Sinds de opkomst en vooral de razendsnelle ontwikkeling van alle soorten van informatica en communicatie, kan men gerust stellen dat er van echte privacy geen sprake meer is. Wie daarvan nog wil genieten, mag tegenwoordig zelfs geen GSM of computer meer hebben. Het kleinste berichtje dat men verstuurt maakt nl een einde aan uw privacy. Men kan achterhalen wie naar wie belt, wanneer en tezelfdertijd de gegevens van de communicerenden te weten komen. En die ‘men’ kan zowel goede als kwade bedoelingen hebben.

   In het licht van bovenstaande is het dan feitelijk ook geen verrassing dat allerlei zaken, die vroeger geheim konden gehouden worden, nu op straat worden gegooid. We hebben dat al meegemaakt met Wikileaks, waarbij militaire gegevens van het machtigste land ter wereld openbaar werden gemaakt, maar ook met bankgegevens van instellingen uit bv Zwitserland en Liechtenstein die ervoor zorgden dat eigenaars van zwart geld of belastingontduikers werden ontmaskerd.

   Het laatste nieuwe schandaal ter zake, de ontdekking van geheime bankrekeningen van zo’n 135.000 personen en bedrijven in het vroegere zeeroversgebied van de Caraïben is dan ook eigenlijk niet zo’n verrassing als men het ons wil wijsmaken, de schaalgrootte is dat wel.

   Er zou zich ook een honderdtal ‘Belgen’ tussen die 135.000 bevinden. Als het er niet meer zijn, is dat bitter weinig. Daarenboven is het zeer de vraag of het wel om echte Belgen gaat, want ‘diamantairs’ uit Antwerpen – waarmee ze worden aangeduid – kan ook slaan op mensen met een dubbele nationaliteit. Wie denkt dat de Belgische staat op een goudmijn van minstens enkele extra miljarden euro’s is gestoten, zou zich wel eens flink kunnen vergissen. De vraag is zeer of de banken en andere financiële instellingen in die ‘belastingsparadijzen’ gaan meewerken en of het wel degelijk om illegale praktijken gaat. Als men weet dat ook bedrijven uit de Bel 20 ginds volledig legaal aan het werk zijn en de Belgische staat er zelf ‘contacten’ heeft i.v.m. ontwikkelingshulp (en dat is bevestigd door De Tijd), dan wordt het er niet eenvoudiger op. Daarbij komt nog dat dezelfde digitale vooruitgang die ervoor zorgde dat men deze zaken heeft blootgelegd, er eveneens voor kan zorgen dat het geld, of een deel ervan, met één druk op de knop er kan verdwijnen.

   Simpele zielen die denken dat dit land straks de gaten in zijn begroting zal zien verdwijnen met een bonanza aan frauduleus geld uit de Caraïben zullen dan ook nog wel wat geduld moeten beoefenen. Ondertussen heeft België, door het niet behalen van zijn Europese begrotingsnormen, een achterstand van 7 miljard euro (alleen al voor 2013) terwijl het een overschot zou moeten hebben van 1,5% en dit gedurende acht jaar om alleen nog maar de kosten van de vergrijzing te kunnen opvangen. Nieuwe minister zonder Financiën Geens zal nog dikwijls mogen komen vertellen hoe hij dat gaat klaar spelen voordat we hier ‘paradijselijk’ geld gaan zien.

   Wat zich nu voordoet in Korea doet me denken aan dat oude mopje over België. Ons land zat, nog maar eens, zonder geld en de Belgische regering wist echt niet meer van welk hout pijlen maken. Op het kernkabinet kwam de minister van landsverdediging met een origineel voorstel: ‘Laat ons de oorlog verklaren aan Amerika’, zei hij, ‘Dan zullen de Amerikanen ons land bezetten, gaan ze hier waarschijnlijk heel wat investeren en zijn wij van de zorgen vanaf. Zie maar hoe goed Duitsland daarmee gevaren is’. Waarop een collega-minister antwoordde: ‘Ja, als we die oorlog verliezen. Maar stel dat we hem winnen, wat dan?’.

   Alle gekheid op een stokje, wat daar in het verre Oosten gebeurt, lijkt wel waanzin. Je zult er maar leven. Een schurkenregime dat niet in staat is zijn eigen bevolking te voeden, maar wel geld heeft voor een nucleaire wapenopbouw en dat het vijfde grootste leger ter wereld onderhoudt (qua manschappen: 1,2 miljoen militairen), dreigt met een totale oorlog. Tot hiertoe lijkt het allemaal bluf, maar er is daar niet veel nodig om ‘Oen’ of een van zijn generaals te laten doordraaien en stommiteiten aan te vangen. Na alle dreigementen die er de laatste weken geuit zijn, wordt het voor het regime hachelijk om straks gezichtsverlies te lijden door de staart weer in te trekken. Als er wel oorlog van komt, gaan de Zuid-Koreanen waarschijnlijk de eerste slachtoffers worden, maar voor Noord-Korea dreigt dan helemaal het Armageddon, het einde van hun wereld.

   En zeggen, dat we hier, in ons zgz democratisch systeem, een partij hebben - de uiterst linkse PvdA+ - die dat Noord-Koreaanse schrikbewind verdedigt en goedpraat, maar toch door de eveneens zgz democratische partijen geduld wordt. Denk maar aan Borgerhout, waar Groen en SP.a er geen graten in vonden om samen met zo’n partij een bestuursovereenkomst voor het district te sluiten. Dit in tegenstelling tot het Vlaams Belang dat automatisch overal wordt uitgesloten. De ex-bendeleider uit Voeren, José Happart, mocht zopas nog in de Vlaamse media komen vertellen dat er over een Belgisch confederalisme met alle partijen kan gepraat worden, maar niét met het VB. Ook dat durft men hier democratie noemen…

   Charel Picqué, voorlopig nog minister-president van het Brusselse stadsgewest, maar binnenkort weer fulltime burgemeester van Sint-Gillis – waar hij al sinds 1985 de scepter zwaait - heeft de voorstanders van een fusie van de 19 Brusselse gemeenten ‘idioten’ genoemd. De man heeft de officiële pensioenleeftijd van 65 bereikt, maar denkt aan geen opgeven en vreest dat hij zijn lucratief jobke als burgemeester bij een fusie zal kwijt geraken. Een fusie zou nochtans de logica zelf zijn, zoals ik al enkele keren geschreven heb. Als het Brusselse stadsgewest één brandweerkorps kan hebben, waarom dan niet één politiezone, één burgemeester, één schepencollege en één gemeenteraad? Overal ter wereld is dat zo bij grote wereldsteden en het Antwerpse voorbeeld heeft bewezen dat de buurten nog steeds contact met de overheid kunnen hebben via de districten. Nu blijkt echter dat er, buiten de plaatselijke postjes, een heel andere reden is voor de hardnekkigheid waarmee de meeste huidige en toekomstige burgemeesters van Broekzele zich blijven verzetten tegen elke vorm van een efficiëntere hoofdstad en die reden heet Vlaanderen.

   Luckas Vander Taelen, Vlaams parlementslid voor Groen, maar realistisch dwarsligger in Brussel, waar hij woont (hij kreeg zelfs in zijn partij geen plaats op de kieslijst in de eigen gemeente, omdat hij af en toe de naakte waarheid durft zeggen), schrijft in De Standaard dat een blijvende versnippering van de stad er voor zorgt dat de Vlamingen er weinig impact op kunnen hebben. Dat is anders dan op het gewestelijk vlak, omdat daar de pariteit wettelijk is vastgelegd en er zonder de Vlamingen niet kan geregeerd worden. Als de gemeenten blijven bestaan, kan men er de Vlamingen buiten houden. Althans dat denken Picqué en consorten, maar zij dwalen.

   Brussel heeft nl geen toereikend fiscaal draagvlak. Zonder de Rand en de Vlaamse centen zal de stad nooit efficiënt kunnen werken. It’s the money, stupid! Dat laatste blijft dan ook het wapen waarmee Vlaanderen ervoor kan zorgen dat Brussel in het gareel blijft lopen. Tegelijkertijd mag Vlaanderen nooit toelaten, dat er iets komt in de trant van WalloBrux. Dat staat nergens in de Belgische Grondwet en zal er ook nooit in komen als Vlaanderen dat niet wil. Zelfs kabouter Peumans, op wie de laatste tijd – terecht – nogal wat kritiek was, heeft zopas nog een schrijven dat uitging van het ‘parlement de la Fédération Wallonie-Bruxelles’ straal genegeerd. Die federatie bestaat alleen op papier en in de hoofden van francofonen die altijd nog niet begrepen hebben dat Brussel internationaliseert, niet meer verfranst. Buiten het veranderende taalgebruik blijkt, uit de recente peiling van Ipsos, dat nog amper 26% van de Brusselse inwoners een samengaan met Wallonië wil. Als de vooruitzichten bewaarheid worden dat er tegen 2020 nog zo’n kleine 200.000 (!) inwoners in Brussel zouden kunnen bijkomen, dan schiet er van dat percentage zo goed als niets meer over om zich nog verder druk om te maken. De mensen die waarschuwen voor de chaos nu idioten noemen, is dan ook een brug te ver. Die titel zou men best geven aan de zgn ‘baronnen’, Picqué inbegrepen, die in een wereldstad aan dorpspolitiek willen blijven doen.

  Normaal zie ik op Tv alleen nog het nieuws en dat gebeurt dan in de eerste plaats bij de VRT. Niet dat ik daar een fan van ben, maar ondanks hun drang naar alles wat links is, vind ik hun journaal toch iets (niet écht veel) professioneler dan dat van VTM. Dat gelinksel moet men erbij nemen en ik denk dat de doorsnee Vlaamse kijker genoeg mentaal gewapend is om door hun linkse duiding door te kijken. Dat wordt duidelijk als men ziet hoe de linkse partijen in onze regio bij elke verkiezing steeds meer terrein verliezen ondanks de steun die ze de hele tijd van de nationale zender krijgen, die neutraal zou moeten zijn, maar dat niet is. Mochten de mensen alles geloven wat ze ons op de VRT trachten wijs te maken, dan zou Vlaanderen al lang overwegend links stemmen, wat niet het geval is.

   VTM geeft ook wel het algemene nieuws, maar houdt zich toch ook meer bezig met wat rond de kerktoren gebeurt en af en toe hoort men er dan toch nieuwtjes die de moeite zijn om er eens bij stil te staan. Zo hoorde ik er gisteren, al zappend, nog eentje dat me is bijgebleven. Een man had geweigerd een parkeerboete te betalen en won het pleit bij het Grondwettelijk Hof. Op zich niets abnormaals, dat komt nog voor. Deze keer zou het echter wel eens grote gevolgen kunnen hebben en toont het tegelijkertijd aan hoe het met dit land fout loopt.

   Volgens de man in kwestie zijn nl álle parkeerboetes, geschreven tussen 2003 en 2010, onwettelijk. De reden daarvoor is dat deze materie toebehoort aan de regio’s, maar dat de federale overheid dat verkeersreglement enkele jaren geleden heeft gewijzigd, terwijl dat niet meer haar bevoegdheid was. Dat overlappen van bevoegdheden is bijna dagelijkse kost in dit land en het is dan ook bijna normaal dat er regelmatig iets fout moet lopen. Wij hebben hier een hele reeks overheden die elkaars bevoegdheden betwisten, structuren die elkaar tegenwerken en niveaus die geld uitgeven dat andere tekort komen (denk maar aan die zgz ‘usurperende bevoegdheden’, waarvan sprake in de nieuwste staatsmisvorming).

   Door het feit dat er ook nu bij de zoveelste begrotingscontrole geen echte structurele maatregelen zijn genomen, blijft men het bos niet zien door de bomen. Het gevolg daarvan is, dat de overheidsuitgaven – als we alle overheden bij elkaar tellen – blijven toenemen, juist het tegenovergestelde van wat men voor ogen heeft (en wat men Europa wil wijsmaken). Dat het hier ooit écht fout zal lopen, is een zekerheid. De vraag is alleen: wanneer?

   De liquidatie door het speciale federale politie-interventieteam van de gangster-terrorist Hakim Benladghem blijft nazinderen. In eerste instantie heeft men op Tv het wapenarsenaal  laten zien dat de Franse Algerijn in huis had*, maar nu blijkt men ook plannen van hem gevonden te hebben om o.m. een of meerdere aanslagen te plegen, waaronder een op magistraten van het Brusselse gerecht. Het alarmpeil voor Brussel is daardoor van 2 op 3 (op een schaal van 4) gebracht.

   Ik kom even terug op dat wapenarsenaal dat men op het Tv-journaal heeft laten zien en waarbij verteld werd dat de twee zwarte vlaggen met witte tekst die aan de muur hingen erop wezen dat de man wel eens banden zou kunnen hebben gehad met Al Qaida. Tussen die twee vlaggen in hing echter nog een derde vlag: een groene met een wit zwaard en witte Arabische letters. Daarover werd geen commentaar gegeven en daarom zal ik het hier maar doen. Dat is nl de vlag van Saoedi Arabië en de tekst erop zegt: ‘Allah is groot en Mohammed is zijn profeet’. Het blijkt dus nog altijd mogelijk dat men tegelijkertijd terrorist en vrome moslim kan zijn. De meest fanatieke imams in Europa komen niet voor niets meestal uit Saoedi Arabië.

   Dat brengt ons bij de discussie die ontstaan is i.v.m. jonge moslims die vanuit ons land naar Syrië zijn getrokken om daar te gaan vechten tegen Assad. Nota bene: een oorlog van moslims tegen moslims. Als die knapen het geweld daar overleven en terug naar hier zouden komen, is de kans inderdaad groot – zoals politie en staatsveiligheid stellen – dat die flink gebrainwashed en geradicaliseerd zullen zijn en daarenboven vlot met allerlei wapens zullen kunnen omgaan. En dan mag die Rik Coolsaet van de UGent meteen wel voor de camera komen vertellen dat het zo’n vaart niet zal lopen en het maar om een klein percentage van die groep zal gaan, elke fanatieke moslim is er hier een teveel. Dat hebben we vorig jaar in Luik kunnen meemaken en nu ook weer met die Benladghem. En daaruit wordt wel degelijk met recht en reden besloten die mujahedin (of hoe men ze ook noemt) goed in ’t oog te houden. Daarbij hoort ook het in de gaten houden van ‘jongeren’ die plots van kleding en haargroei veranderen. Dat laatste goedpraten, zoals de linksen en een deel van de media doen in Antwerpen, heeft trouwens niets te maken met enige terreurdreiging, maar gewoon met het feit dat men daar, sinds de door links verloren gemeentelijke verkiezingen, elke beslissing van de huidige autoriteiten zal blijven aanvechten, tot in het belachelijke toe. Het zijn nu eenmaal slechte verliezers.

* Advocaat Sven Mary, specialist ter zake, kwam met het gebruikelijke uitgestreken gezicht vertellen, dat Hakims vrouw van niks wist. Verboden te lachen!
   Het idee, dat de familie van Benladghem zich ondertussen bij het parket van Doornik burgerlijke partij heeft gesteld om de exacte omstandigheden van het vuurgevecht te weten te komen, zal ook wel uit Sven Mary's koker zijn gekomen.

   De begrotingscontrole van de federale regering is gelukt, althans dat is wat deze regering zelf beweert. Ik heb zo het gevoel, dat het niet het geval zou geweest zijn, mocht er geen paasvakantie voor de deur gestaan hebben. Mede door het dwarsliggen van de Open VLD is het hele verhaal verwaterd en afgezwakt klaar gekomen. Opmerkelijk dat CD&V en natuurlijk SP.a daarbij niet te horen waren, buiten enkele wollige uitspraken naast de context van wit konijn Geens.

   Is nu alles in kannen en kruiken? Helemaal niet. Er zijn inderdaad geen nieuwe belastingen bijgekomen, maar andere reeds bestaande zijn ‘aangepast’, wat voor velen op hetzelfde neerkomt. En dan is er nog het ‘structureel’ verhaal. De traditionele partijen, die altijd zo meewarig doen over de term ‘confederalisme’, schijnen helemaal geen probleem te hebben met het woord ‘structureel’, alhoewel dat woord bij deze begroting evenmin de lading dekt. Volgens het laatste begrotingsakkoord betekent het nl ‘besparingen die langer dan één jaar meegaan’. Dat klopt niet. Structurele besparingen zijn besparingen die minstens járen (mv) meegaan, want zelfs dat ene jaar zou er straks wel eens teveel aan kunnen zijn. Nog dit jaar moet immers de begroting voor 2014 worden ingediend en daarvan kan nooit iets komen als er niet gevoelig en degelijk zal worden gesneden in het overheidsbeslag.

   Vergeten we ondertussen niet dat de federale regering bij het opmaken van de begroting voor 2014 met een handicap zal moeten beginnen. Voor 2012 is het definitieve tekort tenslotte 3,9% geworden i.pl.v. 2,8. Dat had ook te maken met Dexia, maar niets zegt dat zoiets dit jaar niet zal voorvallen. Mocht dat gebeuren, dan mag men de Europese limieten helemaal vergeten, want de begroting voor dit jaar tikt nu al af op 2,46 i.pl.v. de eerst overeengekomen 2,18%. Onder de 100% staatsschuld blijven, nog zo’n Europese eis, zal er ook dan niet meer bij zijn.

   Tenslotte nog dit: het opmaken van de begroting voor 2014 zal in dit najaar moeten gebeuren, uitgerekend in een periode waarin de verkiezingscampagne voor de moeder aller verkiezingen van 2014 reeds volop zal draaien*. Sensatie nu reeds verzekerd!

* Ondertussen blijkt dat Tobbackske zichzelf officieel heeft voorgedragen als boegbeeld van zijn partij voor de komende verkiezingen. Dat had ik gisteren in mijn blog nog geïnsinueerd, toen ik schreef dat hij dan evenzeer zou ‘gesandwiched’ worden door het duo Peeters/De Wever als in 2006 Vande Lala tussen het duo Verhofstadt/Leterme…

   De afgelopen week werden we gezegend met een nieuwe beginselverklaring van de SP.a. Veel nieuws werd daarin niet verteld en het enige wat er bovenuit stak, was het feit dat de partij nog maar eens kazak draait, nu i.v.m. het hoofddoekenverbod. Zoiets kan moeilijk als beginselvastheid beschouwd worden. Vergeten we niet dat het de socialistische burgemeester van Antwerpen was, p.r.-man Patrick Janssens, die destijds het hoofddoekenverbod bij de loketten van de koekenstad invoerde en dat dit verbod werd overgenomen door de stad Gent, toen beheerd door een coalitie van roden en blauwen. In de Arteveldestad zijn de groenen er ondertussen bij gekomen en dan is het blijkbaar voldoende dat Wouter de boskabouter er zijn beklag over maakt om de nieuwe coalitie daar overstag te laten gaan. Waarlijk, erg beginselvast!

   Met het kazakdraaien zijn de Vlaamse socialisten trouwens niet aan hun proefstuk. Denk maar aan wat met het Lange Wapperproject in Antwerpen gebeurd is. De voornaamste reden van hun 'beginselvastheid' was toen, dat de partij – nadat het project door 60% van de 40%  (eigenlijk dus door maar amper 25%) opgekomen Antwerpenaren verworpen was - hoopte op die manier de volgende gemeentelijke verkiezingen te kunnen winnen, wat flink is tegengevallen omdat  toen álle Antwerpenaren gingen stemmen. Ondertussen zit het verkeer van de haven en het doorgaand verkeer rond de stad om de haverklap vast en zal die situatie alleen maar erger worden. Het laatste initiatief ter zake – en dit is géén 1 aprilvis! – is, dat men volgend jaar een proefvlucht gaat maken met een zeppelin om te zien of men op die manier de containers niet vlotter uit de haven zou kunnen krijgen!

   De rode beginselverklaring is trouwens geen nieuwigheid. Zes jaar geleden is de SP.a er ook al eens mee afgekomen. Dat liep op een sisser uit voor toenmalig voorzitter Vande Lala, die in de daarop volgende verkiezingen ‘gesandwiched’ werd door het duo Verhofstadt/Leterme, waarna de partij niet eens meer in de federale regering geraakte. De kans is groot dat Tobbackske volgend jaar hetzelfde lot ondergaat in de regionale tweestrijd Peeters-De Wever, alle rode beginselverklaringen ten spijt. Het woord ‘Vlaanderen’ is trouwens zelfs met een vergrootglas (weer eens) niet terug te vinden in heel dat beginselgedoe. En dan straks maar weer verwonderd zijn omdat Vlaanderen niet voor die partij stemt, ondanks alle welwillende steun van de linkse media.

   Dat de begrotingsgesprekken ei zo na mislukt waren, wisten we al. Open VLD kreeg hiervoor de schuld, omdat ze – met de hete adem van de N-VA in de nek – het zich niet kon veroorloven nieuwe bedrijfsbelastingen uit te schrijven. Dat schreef ik ook al in mijn blog van gisteren, waarbij ik aanstipte dat het opmerkelijk was dat CD&V zich zo koest hield. Zou die partij dan wél de PS volgen om eventuele nieuwe belastingen te heffen? De reden blijkt een heel andere te zijn. Het antwoord vond ik in ‘Doorbraak’ het maandblad van de Vlaams Volksbeweging (VVB), waar Bart Maddens – hij weer – eens duidelijk de puntjes op de ‘i’ zette.

   Wie herinnert zich niet het triomfantelijk relaas van Servais Verherstraeten, CD&V- staatssecretaris voor staatshervormingen, die op 19 juli van vorig jaar kwam vertellen – neus in de wind en stropdas scheef, zijn handelsmerk – dat B-H/V definitief gesplitst was? Om dat echter te kunnen verwezenlijken, blijkt dat eerst de afschaffing van de rechtstreekse verkiezing van de senaat moet zijn goedgekeurd. Dat laatste moet gebeuren via het indienen van wetsvoorstellen en zolang dat niet gebeurd is, blijft ook de kieskring B-H/V bestaan. Met de besprekingen van die wetsvoorstellen is men tot op de dag van vandaag niet eens begonnen. Dat houdt in dat, mocht de regering Di Rupo nu vallen, er nog steeds senaatsverkiezingen zouden moeten gehouden worden en B-HV nog steeds zou bestaan. Voor CD&V zou dit een serieuze blaam betekenen, waarvoor ze meer dan waarschijnlijk op zou worden aangerekend. Nogal wiedes, dat de partij - of wat ervan over blijft - dan ook als dood is voor een vroegtijdig einde van de huidige federale regering. En dat is nog niet alles.

   De Franstalige partijen weten dat nl ook en die doen er alles aan om de tweede fase van Di Rupo’s staatshervorming uit te stellen, een fase waar ze toch weinig of niets bij te winnen hebben. Ondertussen staat CD&V onder druk, zodat de partij wel verplicht is naar de pijpen van de francofonen te dansen, minstens tot aan de verkiezingen van 2014 en is dat dus dé reden van de oorverdovende stilte van de partij in de pasgevoerde bekvechterij over de begroting. Dat is trouwens ook de reden waarom men geen CD&V kopstuk nog zijn mening ziet geven bij de politieke interviews er omtrent (‘positivo’ Geens, die zich af en toe al eens nietszeggend mocht uiten, kan men bezwaarlijk al een kopstuk noemen).
   Kortom, de kans dat CD&V zich nog zal outen vóór mei 2014 is klein. De partij hoopt waarschijnlijk op een mirakel voor het zover is. Als zgz christelijke partij zou ze echter moeten weten dat het geloof zonder de werken dood is. Daar zal een Paasvakantie niets aan veranderen.