Exit Benelux?

   De verklaringen voor de Finse Tv van Olli Rehn, de Europese commissaris met de nagalmstem, dat mensen met meer dan 100.000 euro op hun spaarrekening straks inderdaad toch zouden riskeren hun spaargeld boven die som kwijt te geraken als het met hun bank fout zou lopen, blijven diverse reacties uitlokken. In principe zit de Fin daarmee op dezelfde golflengte als Jeroen Dijsselbloem, zijn Nederlandse collega en kersvers hoofd van de eurogroep, de man die ik in deze rubriek al eens Guus Flater heb genoemd. Dat had dan in feite in de eerste plaats te maken met diens oorspronkelijke versie dat álle spaarders, ook die met minder dan 100.000 euro, de klos zouden worden. Dat is dan later gecorrigeerd, al bleef het voor velen (ook toen voor mij) een veeg teken dat men spaargeld kan kwijt geraken, ook als het meer dan 100.000 betreft.

   Voor één keer moet ik echter  Rehn’s collega Europees commissaris Karel De Gucht, die hem bijtrad, gelijk geven. In principe bestond nl die vaststelling al. Als men immers stelt dat bedragen tot 100.000 gegarandeerd zijn, dan houdt dat tegelijkertijd in, dat bedragen erboven dat niét zijn. De Gucht is niet de enige die van die mening is, ze wordt ook gedeeld door o.m. Jens Weidmann, voorzitter van de Bundesbank én door onze kersverse minister van Financiën Koen Geens. Banken die meer beloven dan ze kunnen geven, lopen inderdaad steeds een groter risico en wie daarin meer dan 100.000 euro belegt, loopt dat groter risico dan eveneens. Zelfs het uitbetalen van die 100.000 aan alle spaarders kan een bank teveel kosten. Dat was bv de reden waarom de Nederlandse staat recentelijk de SNS-bank (men had ze beter de ‘SOS-bank genoemd) moest nationaliseren. Dat nationaliseren kostte de Nederlandse staat minder dan alle bedragen onder de 100.000 euro te moeten uitbetalen.

   Opmerkelijk bij ons in deze zaak, is het standpunt van de SP.a, die zopas nog uitpakte met een nieuwe beginselverklaring. De partij is het niet eens met Rehn en vindt dus dat mensen met meer dan 100.000 euro, die in mijn ogen zeker geen proletariërs zullen zijn, ook moeten beschermd worden. Als het dan toch fout loopt, moet de belastingbetaler er wel voor opdraaien, u en ik dus. Rare redenering voor een partij die beweert naar links op te schuiven en de werkende mens te verdedigen, maar die het in werkelijkheid opneemt voor de kapitaalkrachtigen. Mensen die het zich kunnen veroorloven meer dan 100.000 euro opzij te zetten en zich nog socialist blijven noemen, horen eerder thuis in de categorie van DSK en van die andere Franse salonsocialisten die de laatste tijd door de ethische mand zijn gevallen.

   En dan nog dit: er zijn ook enkele tegenstanders die zich officieel (nog) liberaal noemen, maar dat in werkelijkheid niet meer zijn. Om te beginnen de fifi van de VRT, Paul De Grauwe, die zo stilaan de titel van Mister Doom van die Amerikaan kan overnemen en Rikske Daems, voorlopig nog senator voor de Open VLD, de man van het Sabena faillissement, een kenner dus. Wie neemt zo’n man, die ooit bij een blinde proef zijn eigen wijn ‘bocht’ noemde en tussendoor zijn vrouw liet zitten voor een groen blaadje van over de taalgrens, nog serieus?

---

   Komt er dan nooit een garantie voor alle bankklanten?  Misschien wel, met de oprichting van de reeds geplande bankenunie, die beheerd zou worden door de Europese Centrale Bank (ECB). Dat zal echter niet gebeuren vóór de Duitse verkiezingen van deze herfst. In Duitsland, dat –nota bene - momenteel zo’n 28% van alle Europese steunmaatregelen garandeert, staat men er meer dan huiverig tegenover, omdat het land heel wat kleine, zogeheten ‘Landesbanken’ telt, die helemaal niet sterk genoeg zouden zijn voor een Europees toezicht, waarbij ze gelijkgesteld zouden worden met de grootbanken. Met de verkiezingen voor de deur is er geen enkele Duitse partij die daarvoor de hand in het vuur durft steken. Het zou bij ons niet anders zijn, mocht dit land zich in eenzelfde positie bevinden.

   De titel hierboven komt van professor Van Orshoven, die publiekrecht doceert aan de KU Leuven en slaat op het initiatief van Patrick Dewael die zijn medeburgers wil inschakelen om mee te denken welke wetten er tegenwoordig overbodig zijn en hoe men er vanaf kan geraken en/of ze te wijzigen. Elk jaar wordt het Belgische staatsblad zo’n 80.000 (!) bladzijden dikker en dan ook steeds onoverzichtelijker. Dewael houdt zich bezig met het ‘bicameraal (Kamer & Senaat) comité evaluatie’. Dat comité krijgt voorstellen ter zake van het Grondwettelijk Hof en van het college van procureurs-generaal. Hoe hard daar gewerkt wordt blijkt uit de cijfers voor 2012. Dat jaar werden er 2 (twee!) wetswijzigingen goedgekeurd! Voor twee andere zijn er voorstellen ingediend en een paar dozijn worden nog ‘bestudeerd’. Dewael, die zowat zijn hele beroepsleven al in de politiek zit, begint stilaan toch te snappen dat dit zo niet verder kan en is dan op het lumineuze idee gekomen om hulp te gaan vragen bij de medeburgers. Het komt nl altijd goed over als men mensen de indruk geeft dat ze meetellen. Tegen het einde van deze maand zou er dan een Internet site komen waarop die medeburgers verzoekschriften zouden kunnen indienen. Iedereen weet dat ons gerecht een kluwen is waarin men het bos niet meer ziet van de bomen, o.a. door die niet aflatende toevloed van nieuwe wetten zonder dat men de oude afschaft of degelijk aanpast. Achterhaalde wetten in een achterhaald land. Stel eens voor dat die medeburgers massaal meestal zelfs terechte voorstellen gaan doen. Hoe en wanneer denkt Dewael die dan te kunnen verwerken, als men ziet dat zijn comité zelfs die van de twee hoger vernoemde instanties maar met mondjesmaat veranderd of afgeschaft krijgt?

   Buiten het initiatief van Dewael is er trouwens nog een tweede dat zopas het licht heeft gezien. Dat werd gelanceerd door ene Els Van Hoof, invalster voor de pas vertrokken Rik Torfs. Zij heeft een Facebook-pagina opgestart met de titel ‘schaf die wet af’ en is zo eerlijk toe te geven dat zij het voor dat kleine jaar dat ze nog in de Senaat verblijft, niet meer ziet zitten om nog nieuwe wetsvoorstellen te doen en dan maar denkt zo toch iets verdienstelijker te doen.

   Moet er dan niets gebeuren om uit het Belgische gerechtelijke doolhof te geraken? Zeker, maar dan niet op deze manier, die inderdaad niets anders is dan een politieke bezigheidstherapie, zoals professor Van Orshoven het stelt en Els Van Hoof dat trouwens toegeeft. Misschien is het wel een tip voor wat er ons nog te gebeuren staat, mocht Vlaanderen ooit onafhankelijk worden (of zo iets), wanneer er ook komaf zal moeten gemaakt worden met de Belgische juridische erfenis. Maar dan niet op zijn jan boeren fluitjes, zoals de Nederlanders dat zo kleurrijk omschrijven.

   Een van de meest opvallende gebeurtenissen van de eerste paasweek was, dat Bert Anciaux nog eens in het nieuws kwam. Waar is de tijd toen hij uit dat nieuws niet weg te slaan was? Hij werpt hij zich nu op ter verdediging van het in gevangenissen opsluiten van mensen die, al dan niet veroordeeld, beter af zou zijn bij een internering. Dat laatste bestaat echter nog niet echt in die geweldige Belgische samenleving, waarmee sommigen zo graag uitpakken.

   Ik herinner me nog de start van Bertje, toen hij voorzitter werd van de door België gerecupereerde Volksunie. De verwachtingen waren hoog gespannen: eindelijk een jonge kerel uit een echt Vlaams nest die de zaken eens zou gaan rechttrekken, dachten velen. Het heeft heel anders uitgepakt: Bertje reed de partij in de vernieling en in de politieke afgrond (‘Dirupo’ in het Italiaans!). Via Spirit en Idee 2000 geraakte hij met een paar overgebleven linkselaars tenslotte onder dak bij de SP.a en daar zit hij nog steeds. Over zijn tijd als VU-voorzitter geeft hij in een interview in De Standaard van dit weekeinde trouwens toe, dat hij toen doordraaide. Letterlijk: ‘Ik ging maar door en keek niet om, tot ik plots merkte dat niemand nog volgde’. Juister kan dat niet gezegd worden.

   Momenteel is hij SP.a fractieleider in de senaat, als plaatsvervanger van Marleen Temmerman, die een internationale functie kreeg in wereldgezondheid organisatie. Volgend jaar kan hij voor die senaat niet meer verkozen worden en weet hij nog niet of hij zich nog ergens voor kandidaat zal stellen. In 2009 geraakte hij als SP.a-lijstduwer voor de Europese lijst niet eens verkozen. Voor de regionale lijsten zijn er momenteel veel gegadigden in een partij die meer dan waarschijnlijk nog verder af zal kalven. Het kan verkeren, wist Bredero al.

   Opmerkelijk in het bovenvermelde interview was wel Bert’s uitspraak dat hij sinds de dood van zijn moeder, tien jaar geleden, weer regelmatig naar de mis gaat. Alleen, want zijn vrouw en kinderen krijgt hij niet mee. Dat is niet vanzelfsprekend voor iemand die zich nu een overtuigd socialist noemt (ik zou trouwens de CD&V politici die niet meer naar de kerk gaan, de kost niet willen geven). Dat en de inzet voor de geïnterneerden zijn goede punten voor de mens Anciaux. Als politieker heeft hij echter grandioos gefaald. Typisch voor zijn interview van twee bladzijden was, dat de naam Vlaanderen er niet één keer in werd vermeld. Hij is inderdaad helemaal socialist geworden!

   Het zit niet mee voor François Hollande. Eerst was er zijn minister van begroting die ontslag moest nemen, nadat bekend werd dat hij al tien jaar zwart geld (en nog geen klein beetje, voor een socialist: 600.000 euro!) op een rekening in Zwitserland had staan. Nog dezelfde week bleek dat de penningmeester van zijn verkiezingscampagne twee maatschappijen heeft opgericht op een van de Caribische belastingsparadijzen. De man beweert wel niets illegaals te hebben gedaan, maar ethisch is zo iets natuurlijk niet te verkopen binnen een linkse partij die van de bestrijding van de belastingontduiking in eigen land een stokpaardje had gemaakt. Doet me denken aan dat verhaal over onze notionele intrestaftrek van ACW en rode Rudy.

   Er zijn trouwens nog vergelijkingen tussen wat er in la douce France gebeurt en bij ons, waar de federale regering ook beheerst wordt door socialisten. Evenmin zoals bij ons kan Frankrijk zijn Europese verplichtingen nakomen en gaan er daar stemmen op om staatseigendommen te verkopen om de gaten in de begroting te kunnen vullen.

   ‘Monsieur normal’, die de recente verkiezingen won met een ruime meerderheid, kan momenteel nog op ongeveer 25% bijval rekenen. Zopas was er in Beauvais (ten noorden van Parijs) nog een plaatselijke verkiezing waar de socialistische kandidaat in de tweede stemronde amper 51% haalde, tegenover 49% voor het verrassende FN van Marine Le Pen (en niet de UMP van Sarkozy, die de tweede ronde niet eens haalde). Als men weet dat het FN normaal goed is voor zo’n 20% van de stemmen, dan weet men ook dat de kiezers van UMP (en zelfs een deel van de SP) voor uiterst recht gekozen hebben. Iets wat destijds voor vader Le Pen niet gebeurde tijdens vorige presidentsverkiezingen.

   Sinds de overwinning van Hollande in de presidents- en parlementsverkiezingen en in de wetenschap dat er dan een rijkentaks zou komen, schat men dat er in Frankrijk, met het vertrek van een deel der gefortuneerden, zo’n miljoen jobs op de helling staan, voor zover ze al niet verloren zijn gegaan. Arnault, Depardieu en Co is men al kwijt. DSK nog niet, maar of dat een voordeel is, valt te betwijfelen. Bij mijn weten verschaft die alleen werk aan advocaten!

   Sinds de opkomst en vooral de razendsnelle ontwikkeling van alle soorten van informatica en communicatie, kan men gerust stellen dat er van echte privacy geen sprake meer is. Wie daarvan nog wil genieten, mag tegenwoordig zelfs geen GSM of computer meer hebben. Het kleinste berichtje dat men verstuurt maakt nl een einde aan uw privacy. Men kan achterhalen wie naar wie belt, wanneer en tezelfdertijd de gegevens van de communicerenden te weten komen. En die ‘men’ kan zowel goede als kwade bedoelingen hebben.

   In het licht van bovenstaande is het dan feitelijk ook geen verrassing dat allerlei zaken, die vroeger geheim konden gehouden worden, nu op straat worden gegooid. We hebben dat al meegemaakt met Wikileaks, waarbij militaire gegevens van het machtigste land ter wereld openbaar werden gemaakt, maar ook met bankgegevens van instellingen uit bv Zwitserland en Liechtenstein die ervoor zorgden dat eigenaars van zwart geld of belastingontduikers werden ontmaskerd.

   Het laatste nieuwe schandaal ter zake, de ontdekking van geheime bankrekeningen van zo’n 135.000 personen en bedrijven in het vroegere zeeroversgebied van de Caraïben is dan ook eigenlijk niet zo’n verrassing als men het ons wil wijsmaken, de schaalgrootte is dat wel.

   Er zou zich ook een honderdtal ‘Belgen’ tussen die 135.000 bevinden. Als het er niet meer zijn, is dat bitter weinig. Daarenboven is het zeer de vraag of het wel om echte Belgen gaat, want ‘diamantairs’ uit Antwerpen – waarmee ze worden aangeduid – kan ook slaan op mensen met een dubbele nationaliteit. Wie denkt dat de Belgische staat op een goudmijn van minstens enkele extra miljarden euro’s is gestoten, zou zich wel eens flink kunnen vergissen. De vraag is zeer of de banken en andere financiële instellingen in die ‘belastingsparadijzen’ gaan meewerken en of het wel degelijk om illegale praktijken gaat. Als men weet dat ook bedrijven uit de Bel 20 ginds volledig legaal aan het werk zijn en de Belgische staat er zelf ‘contacten’ heeft i.v.m. ontwikkelingshulp (en dat is bevestigd door De Tijd), dan wordt het er niet eenvoudiger op. Daarbij komt nog dat dezelfde digitale vooruitgang die ervoor zorgde dat men deze zaken heeft blootgelegd, er eveneens voor kan zorgen dat het geld, of een deel ervan, met één druk op de knop er kan verdwijnen.

   Simpele zielen die denken dat dit land straks de gaten in zijn begroting zal zien verdwijnen met een bonanza aan frauduleus geld uit de Caraïben zullen dan ook nog wel wat geduld moeten beoefenen. Ondertussen heeft België, door het niet behalen van zijn Europese begrotingsnormen, een achterstand van 7 miljard euro (alleen al voor 2013) terwijl het een overschot zou moeten hebben van 1,5% en dit gedurende acht jaar om alleen nog maar de kosten van de vergrijzing te kunnen opvangen. Nieuwe minister zonder Financiën Geens zal nog dikwijls mogen komen vertellen hoe hij dat gaat klaar spelen voordat we hier ‘paradijselijk’ geld gaan zien.

   Wat zich nu voordoet in Korea doet me denken aan dat oude mopje over België. Ons land zat, nog maar eens, zonder geld en de Belgische regering wist echt niet meer van welk hout pijlen maken. Op het kernkabinet kwam de minister van landsverdediging met een origineel voorstel: ‘Laat ons de oorlog verklaren aan Amerika’, zei hij, ‘Dan zullen de Amerikanen ons land bezetten, gaan ze hier waarschijnlijk heel wat investeren en zijn wij van de zorgen vanaf. Zie maar hoe goed Duitsland daarmee gevaren is’. Waarop een collega-minister antwoordde: ‘Ja, als we die oorlog verliezen. Maar stel dat we hem winnen, wat dan?’.

   Alle gekheid op een stokje, wat daar in het verre Oosten gebeurt, lijkt wel waanzin. Je zult er maar leven. Een schurkenregime dat niet in staat is zijn eigen bevolking te voeden, maar wel geld heeft voor een nucleaire wapenopbouw en dat het vijfde grootste leger ter wereld onderhoudt (qua manschappen: 1,2 miljoen militairen), dreigt met een totale oorlog. Tot hiertoe lijkt het allemaal bluf, maar er is daar niet veel nodig om ‘Oen’ of een van zijn generaals te laten doordraaien en stommiteiten aan te vangen. Na alle dreigementen die er de laatste weken geuit zijn, wordt het voor het regime hachelijk om straks gezichtsverlies te lijden door de staart weer in te trekken. Als er wel oorlog van komt, gaan de Zuid-Koreanen waarschijnlijk de eerste slachtoffers worden, maar voor Noord-Korea dreigt dan helemaal het Armageddon, het einde van hun wereld.

   En zeggen, dat we hier, in ons zgz democratisch systeem, een partij hebben - de uiterst linkse PvdA+ - die dat Noord-Koreaanse schrikbewind verdedigt en goedpraat, maar toch door de eveneens zgz democratische partijen geduld wordt. Denk maar aan Borgerhout, waar Groen en SP.a er geen graten in vonden om samen met zo’n partij een bestuursovereenkomst voor het district te sluiten. Dit in tegenstelling tot het Vlaams Belang dat automatisch overal wordt uitgesloten. De ex-bendeleider uit Voeren, José Happart, mocht zopas nog in de Vlaamse media komen vertellen dat er over een Belgisch confederalisme met alle partijen kan gepraat worden, maar niét met het VB. Ook dat durft men hier democratie noemen…

   Charel Picqué, voorlopig nog minister-president van het Brusselse stadsgewest, maar binnenkort weer fulltime burgemeester van Sint-Gillis – waar hij al sinds 1985 de scepter zwaait - heeft de voorstanders van een fusie van de 19 Brusselse gemeenten ‘idioten’ genoemd. De man heeft de officiële pensioenleeftijd van 65 bereikt, maar denkt aan geen opgeven en vreest dat hij zijn lucratief jobke als burgemeester bij een fusie zal kwijt geraken. Een fusie zou nochtans de logica zelf zijn, zoals ik al enkele keren geschreven heb. Als het Brusselse stadsgewest één brandweerkorps kan hebben, waarom dan niet één politiezone, één burgemeester, één schepencollege en één gemeenteraad? Overal ter wereld is dat zo bij grote wereldsteden en het Antwerpse voorbeeld heeft bewezen dat de buurten nog steeds contact met de overheid kunnen hebben via de districten. Nu blijkt echter dat er, buiten de plaatselijke postjes, een heel andere reden is voor de hardnekkigheid waarmee de meeste huidige en toekomstige burgemeesters van Broekzele zich blijven verzetten tegen elke vorm van een efficiëntere hoofdstad en die reden heet Vlaanderen.

   Luckas Vander Taelen, Vlaams parlementslid voor Groen, maar realistisch dwarsligger in Brussel, waar hij woont (hij kreeg zelfs in zijn partij geen plaats op de kieslijst in de eigen gemeente, omdat hij af en toe de naakte waarheid durft zeggen), schrijft in De Standaard dat een blijvende versnippering van de stad er voor zorgt dat de Vlamingen er weinig impact op kunnen hebben. Dat is anders dan op het gewestelijk vlak, omdat daar de pariteit wettelijk is vastgelegd en er zonder de Vlamingen niet kan geregeerd worden. Als de gemeenten blijven bestaan, kan men er de Vlamingen buiten houden. Althans dat denken Picqué en consorten, maar zij dwalen.

   Brussel heeft nl geen toereikend fiscaal draagvlak. Zonder de Rand en de Vlaamse centen zal de stad nooit efficiënt kunnen werken. It’s the money, stupid! Dat laatste blijft dan ook het wapen waarmee Vlaanderen ervoor kan zorgen dat Brussel in het gareel blijft lopen. Tegelijkertijd mag Vlaanderen nooit toelaten, dat er iets komt in de trant van WalloBrux. Dat staat nergens in de Belgische Grondwet en zal er ook nooit in komen als Vlaanderen dat niet wil. Zelfs kabouter Peumans, op wie de laatste tijd – terecht – nogal wat kritiek was, heeft zopas nog een schrijven dat uitging van het ‘parlement de la Fédération Wallonie-Bruxelles’ straal genegeerd. Die federatie bestaat alleen op papier en in de hoofden van francofonen die altijd nog niet begrepen hebben dat Brussel internationaliseert, niet meer verfranst. Buiten het veranderende taalgebruik blijkt, uit de recente peiling van Ipsos, dat nog amper 26% van de Brusselse inwoners een samengaan met Wallonië wil. Als de vooruitzichten bewaarheid worden dat er tegen 2020 nog zo’n kleine 200.000 (!) inwoners in Brussel zouden kunnen bijkomen, dan schiet er van dat percentage zo goed als niets meer over om zich nog verder druk om te maken. De mensen die waarschuwen voor de chaos nu idioten noemen, is dan ook een brug te ver. Die titel zou men best geven aan de zgn ‘baronnen’, Picqué inbegrepen, die in een wereldstad aan dorpspolitiek willen blijven doen.

  Normaal zie ik op Tv alleen nog het nieuws en dat gebeurt dan in de eerste plaats bij de VRT. Niet dat ik daar een fan van ben, maar ondanks hun drang naar alles wat links is, vind ik hun journaal toch iets (niet écht veel) professioneler dan dat van VTM. Dat gelinksel moet men erbij nemen en ik denk dat de doorsnee Vlaamse kijker genoeg mentaal gewapend is om door hun linkse duiding door te kijken. Dat wordt duidelijk als men ziet hoe de linkse partijen in onze regio bij elke verkiezing steeds meer terrein verliezen ondanks de steun die ze de hele tijd van de nationale zender krijgen, die neutraal zou moeten zijn, maar dat niet is. Mochten de mensen alles geloven wat ze ons op de VRT trachten wijs te maken, dan zou Vlaanderen al lang overwegend links stemmen, wat niet het geval is.

   VTM geeft ook wel het algemene nieuws, maar houdt zich toch ook meer bezig met wat rond de kerktoren gebeurt en af en toe hoort men er dan toch nieuwtjes die de moeite zijn om er eens bij stil te staan. Zo hoorde ik er gisteren, al zappend, nog eentje dat me is bijgebleven. Een man had geweigerd een parkeerboete te betalen en won het pleit bij het Grondwettelijk Hof. Op zich niets abnormaals, dat komt nog voor. Deze keer zou het echter wel eens grote gevolgen kunnen hebben en toont het tegelijkertijd aan hoe het met dit land fout loopt.

   Volgens de man in kwestie zijn nl álle parkeerboetes, geschreven tussen 2003 en 2010, onwettelijk. De reden daarvoor is dat deze materie toebehoort aan de regio’s, maar dat de federale overheid dat verkeersreglement enkele jaren geleden heeft gewijzigd, terwijl dat niet meer haar bevoegdheid was. Dat overlappen van bevoegdheden is bijna dagelijkse kost in dit land en het is dan ook bijna normaal dat er regelmatig iets fout moet lopen. Wij hebben hier een hele reeks overheden die elkaars bevoegdheden betwisten, structuren die elkaar tegenwerken en niveaus die geld uitgeven dat andere tekort komen (denk maar aan die zgz ‘usurperende bevoegdheden’, waarvan sprake in de nieuwste staatsmisvorming).

   Door het feit dat er ook nu bij de zoveelste begrotingscontrole geen echte structurele maatregelen zijn genomen, blijft men het bos niet zien door de bomen. Het gevolg daarvan is, dat de overheidsuitgaven – als we alle overheden bij elkaar tellen – blijven toenemen, juist het tegenovergestelde van wat men voor ogen heeft (en wat men Europa wil wijsmaken). Dat het hier ooit écht fout zal lopen, is een zekerheid. De vraag is alleen: wanneer?

   De liquidatie door het speciale federale politie-interventieteam van de gangster-terrorist Hakim Benladghem blijft nazinderen. In eerste instantie heeft men op Tv het wapenarsenaal  laten zien dat de Franse Algerijn in huis had*, maar nu blijkt men ook plannen van hem gevonden te hebben om o.m. een of meerdere aanslagen te plegen, waaronder een op magistraten van het Brusselse gerecht. Het alarmpeil voor Brussel is daardoor van 2 op 3 (op een schaal van 4) gebracht.

   Ik kom even terug op dat wapenarsenaal dat men op het Tv-journaal heeft laten zien en waarbij verteld werd dat de twee zwarte vlaggen met witte tekst die aan de muur hingen erop wezen dat de man wel eens banden zou kunnen hebben gehad met Al Qaida. Tussen die twee vlaggen in hing echter nog een derde vlag: een groene met een wit zwaard en witte Arabische letters. Daarover werd geen commentaar gegeven en daarom zal ik het hier maar doen. Dat is nl de vlag van Saoedi Arabië en de tekst erop zegt: ‘Allah is groot en Mohammed is zijn profeet’. Het blijkt dus nog altijd mogelijk dat men tegelijkertijd terrorist en vrome moslim kan zijn. De meest fanatieke imams in Europa komen niet voor niets meestal uit Saoedi Arabië.

   Dat brengt ons bij de discussie die ontstaan is i.v.m. jonge moslims die vanuit ons land naar Syrië zijn getrokken om daar te gaan vechten tegen Assad. Nota bene: een oorlog van moslims tegen moslims. Als die knapen het geweld daar overleven en terug naar hier zouden komen, is de kans inderdaad groot – zoals politie en staatsveiligheid stellen – dat die flink gebrainwashed en geradicaliseerd zullen zijn en daarenboven vlot met allerlei wapens zullen kunnen omgaan. En dan mag die Rik Coolsaet van de UGent meteen wel voor de camera komen vertellen dat het zo’n vaart niet zal lopen en het maar om een klein percentage van die groep zal gaan, elke fanatieke moslim is er hier een teveel. Dat hebben we vorig jaar in Luik kunnen meemaken en nu ook weer met die Benladghem. En daaruit wordt wel degelijk met recht en reden besloten die mujahedin (of hoe men ze ook noemt) goed in ’t oog te houden. Daarbij hoort ook het in de gaten houden van ‘jongeren’ die plots van kleding en haargroei veranderen. Dat laatste goedpraten, zoals de linksen en een deel van de media doen in Antwerpen, heeft trouwens niets te maken met enige terreurdreiging, maar gewoon met het feit dat men daar, sinds de door links verloren gemeentelijke verkiezingen, elke beslissing van de huidige autoriteiten zal blijven aanvechten, tot in het belachelijke toe. Het zijn nu eenmaal slechte verliezers.

* Advocaat Sven Mary, specialist ter zake, kwam met het gebruikelijke uitgestreken gezicht vertellen, dat Hakims vrouw van niks wist. Verboden te lachen!
   Het idee, dat de familie van Benladghem zich ondertussen bij het parket van Doornik burgerlijke partij heeft gesteld om de exacte omstandigheden van het vuurgevecht te weten te komen, zal ook wel uit Sven Mary's koker zijn gekomen.

   De begrotingscontrole van de federale regering is gelukt, althans dat is wat deze regering zelf beweert. Ik heb zo het gevoel, dat het niet het geval zou geweest zijn, mocht er geen paasvakantie voor de deur gestaan hebben. Mede door het dwarsliggen van de Open VLD is het hele verhaal verwaterd en afgezwakt klaar gekomen. Opmerkelijk dat CD&V en natuurlijk SP.a daarbij niet te horen waren, buiten enkele wollige uitspraken naast de context van wit konijn Geens.

   Is nu alles in kannen en kruiken? Helemaal niet. Er zijn inderdaad geen nieuwe belastingen bijgekomen, maar andere reeds bestaande zijn ‘aangepast’, wat voor velen op hetzelfde neerkomt. En dan is er nog het ‘structureel’ verhaal. De traditionele partijen, die altijd zo meewarig doen over de term ‘confederalisme’, schijnen helemaal geen probleem te hebben met het woord ‘structureel’, alhoewel dat woord bij deze begroting evenmin de lading dekt. Volgens het laatste begrotingsakkoord betekent het nl ‘besparingen die langer dan één jaar meegaan’. Dat klopt niet. Structurele besparingen zijn besparingen die minstens járen (mv) meegaan, want zelfs dat ene jaar zou er straks wel eens teveel aan kunnen zijn. Nog dit jaar moet immers de begroting voor 2014 worden ingediend en daarvan kan nooit iets komen als er niet gevoelig en degelijk zal worden gesneden in het overheidsbeslag.

   Vergeten we ondertussen niet dat de federale regering bij het opmaken van de begroting voor 2014 met een handicap zal moeten beginnen. Voor 2012 is het definitieve tekort tenslotte 3,9% geworden i.pl.v. 2,8. Dat had ook te maken met Dexia, maar niets zegt dat zoiets dit jaar niet zal voorvallen. Mocht dat gebeuren, dan mag men de Europese limieten helemaal vergeten, want de begroting voor dit jaar tikt nu al af op 2,46 i.pl.v. de eerst overeengekomen 2,18%. Onder de 100% staatsschuld blijven, nog zo’n Europese eis, zal er ook dan niet meer bij zijn.

   Tenslotte nog dit: het opmaken van de begroting voor 2014 zal in dit najaar moeten gebeuren, uitgerekend in een periode waarin de verkiezingscampagne voor de moeder aller verkiezingen van 2014 reeds volop zal draaien*. Sensatie nu reeds verzekerd!

* Ondertussen blijkt dat Tobbackske zichzelf officieel heeft voorgedragen als boegbeeld van zijn partij voor de komende verkiezingen. Dat had ik gisteren in mijn blog nog geïnsinueerd, toen ik schreef dat hij dan evenzeer zou ‘gesandwiched’ worden door het duo Peeters/De Wever als in 2006 Vande Lala tussen het duo Verhofstadt/Leterme…

   De afgelopen week werden we gezegend met een nieuwe beginselverklaring van de SP.a. Veel nieuws werd daarin niet verteld en het enige wat er bovenuit stak, was het feit dat de partij nog maar eens kazak draait, nu i.v.m. het hoofddoekenverbod. Zoiets kan moeilijk als beginselvastheid beschouwd worden. Vergeten we niet dat het de socialistische burgemeester van Antwerpen was, p.r.-man Patrick Janssens, die destijds het hoofddoekenverbod bij de loketten van de koekenstad invoerde en dat dit verbod werd overgenomen door de stad Gent, toen beheerd door een coalitie van roden en blauwen. In de Arteveldestad zijn de groenen er ondertussen bij gekomen en dan is het blijkbaar voldoende dat Wouter de boskabouter er zijn beklag over maakt om de nieuwe coalitie daar overstag te laten gaan. Waarlijk, erg beginselvast!

   Met het kazakdraaien zijn de Vlaamse socialisten trouwens niet aan hun proefstuk. Denk maar aan wat met het Lange Wapperproject in Antwerpen gebeurd is. De voornaamste reden van hun 'beginselvastheid' was toen, dat de partij – nadat het project door 60% van de 40%  (eigenlijk dus door maar amper 25%) opgekomen Antwerpenaren verworpen was - hoopte op die manier de volgende gemeentelijke verkiezingen te kunnen winnen, wat flink is tegengevallen omdat  toen álle Antwerpenaren gingen stemmen. Ondertussen zit het verkeer van de haven en het doorgaand verkeer rond de stad om de haverklap vast en zal die situatie alleen maar erger worden. Het laatste initiatief ter zake – en dit is géén 1 aprilvis! – is, dat men volgend jaar een proefvlucht gaat maken met een zeppelin om te zien of men op die manier de containers niet vlotter uit de haven zou kunnen krijgen!

   De rode beginselverklaring is trouwens geen nieuwigheid. Zes jaar geleden is de SP.a er ook al eens mee afgekomen. Dat liep op een sisser uit voor toenmalig voorzitter Vande Lala, die in de daarop volgende verkiezingen ‘gesandwiched’ werd door het duo Verhofstadt/Leterme, waarna de partij niet eens meer in de federale regering geraakte. De kans is groot dat Tobbackske volgend jaar hetzelfde lot ondergaat in de regionale tweestrijd Peeters-De Wever, alle rode beginselverklaringen ten spijt. Het woord ‘Vlaanderen’ is trouwens zelfs met een vergrootglas (weer eens) niet terug te vinden in heel dat beginselgedoe. En dan straks maar weer verwonderd zijn omdat Vlaanderen niet voor die partij stemt, ondanks alle welwillende steun van de linkse media.

   Dat de begrotingsgesprekken ei zo na mislukt waren, wisten we al. Open VLD kreeg hiervoor de schuld, omdat ze – met de hete adem van de N-VA in de nek – het zich niet kon veroorloven nieuwe bedrijfsbelastingen uit te schrijven. Dat schreef ik ook al in mijn blog van gisteren, waarbij ik aanstipte dat het opmerkelijk was dat CD&V zich zo koest hield. Zou die partij dan wél de PS volgen om eventuele nieuwe belastingen te heffen? De reden blijkt een heel andere te zijn. Het antwoord vond ik in ‘Doorbraak’ het maandblad van de Vlaams Volksbeweging (VVB), waar Bart Maddens – hij weer – eens duidelijk de puntjes op de ‘i’ zette.

   Wie herinnert zich niet het triomfantelijk relaas van Servais Verherstraeten, CD&V- staatssecretaris voor staatshervormingen, die op 19 juli van vorig jaar kwam vertellen – neus in de wind en stropdas scheef, zijn handelsmerk – dat B-H/V definitief gesplitst was? Om dat echter te kunnen verwezenlijken, blijkt dat eerst de afschaffing van de rechtstreekse verkiezing van de senaat moet zijn goedgekeurd. Dat laatste moet gebeuren via het indienen van wetsvoorstellen en zolang dat niet gebeurd is, blijft ook de kieskring B-H/V bestaan. Met de besprekingen van die wetsvoorstellen is men tot op de dag van vandaag niet eens begonnen. Dat houdt in dat, mocht de regering Di Rupo nu vallen, er nog steeds senaatsverkiezingen zouden moeten gehouden worden en B-HV nog steeds zou bestaan. Voor CD&V zou dit een serieuze blaam betekenen, waarvoor ze meer dan waarschijnlijk op zou worden aangerekend. Nogal wiedes, dat de partij - of wat ervan over blijft - dan ook als dood is voor een vroegtijdig einde van de huidige federale regering. En dat is nog niet alles.

   De Franstalige partijen weten dat nl ook en die doen er alles aan om de tweede fase van Di Rupo’s staatshervorming uit te stellen, een fase waar ze toch weinig of niets bij te winnen hebben. Ondertussen staat CD&V onder druk, zodat de partij wel verplicht is naar de pijpen van de francofonen te dansen, minstens tot aan de verkiezingen van 2014 en is dat dus dé reden van de oorverdovende stilte van de partij in de pasgevoerde bekvechterij over de begroting. Dat is trouwens ook de reden waarom men geen CD&V kopstuk nog zijn mening ziet geven bij de politieke interviews er omtrent (‘positivo’ Geens, die zich af en toe al eens nietszeggend mocht uiten, kan men bezwaarlijk al een kopstuk noemen).
   Kortom, de kans dat CD&V zich nog zal outen vóór mei 2014 is klein. De partij hoopt waarschijnlijk op een mirakel voor het zover is. Als zgz christelijke partij zou ze echter moeten weten dat het geloof zonder de werken dood is. Daar zal een Paasvakantie niets aan veranderen.

  
    Zopas hebben de vertegenwoordigers van vier grote industriële bedrijven (ArcelorMittal, Nyrstar, Solvay en Bayer) gewaarschuwd tegen de dure elektriciteit in België. Dat gegeven is niet nieuw, maar het schijnt dat ondanks een tijdelijke prijsblokkering, de trend is dat de elektriciteitsprijs in dit land blijft stijgen t.o.v. die in de buurlanden. Zowel in Frankrijk, Nederland als Duitsland hebben de overheden maatregelen genomen om de elektriciteitskosten voor energie-intensieve bedrijven worden gedrukt. Bij ons gebeurt dat niet, grotendeels o.w.v. de staatssteun aan de groene-stroomproductie, de warmtekrachtcentrales en de windmolenparken. Dat alles terwijl de chemische industrie, een van de grootste werkgevers in dit land, in de kou blijft staan.

   Als het daarmee zou ophouden, was e.e.a. misschien nog te dragen, maar buiten de stroomkosten zitten dezelfde bedrijven ook opgescheept met loonkosten die ook steeds maar duurder worden t.o.v. de buurlanden. Ook dat is niets nieuws.

   Nu de regering Di Rupo voor de zoveelste keer wanhopig op zoek is naar geld om zijn begroting te laten passen in het Europese kader, dreigen er ook nog een paar bedrijfsbelastingen bij te komen. Normaal was dat al geregeld geweest, maar Open VLD ligt dwars. Die partij wil kost wat kost af geraken van de N-VA beschuldiging als zouden zij mee in een belastingsregering zitten. Nóg maar eens een extra belasting is voor hen dan ook een stap te ver. Dat er bij CD&V weer eens een oorverdovende stilte ter zake heerst, zijn we zo stilaan gewend geraakt. Typisch tsjevendenkwerk, waarbij men de kat uit de boom kijkt. Als er deze week nog een federaal begrotingscompromis komt, dan zal dit alleen te danken zijn aan de dreigende paasvakantie!

   Ondertussen staat men verwonderd te kijken dat steeds minder buitenlandse bedrijven in dit land willen investeren. Volgens een laatste studie van de consulting en auditgroep Ernst & Young was dat in 2011 als 10% minder dan het jaar daarvoor en verwacht men een verdere daling.

   Terwijl men op Cyprus een of meerdere banken gaat sluiten, zijn er bij ons die dromen om een nieuwe bank te beginnen. Een groep bestaande uit een zestigtal vakbonden, ngo’s en andere verenigingen willen een nieuwe bank opstarten, een ‘duurzame’ bank. Een bank die zich dus zou richten op duurzaamheid en wat men de ‘klassieke bankactiviteiten’ noemt (beheer van spaargelden en verlenen van kredieten aan de lokale economie). Om ermee te kunnen beginnen zou men zo’n tienduizend potentiële klanten een aandeel van 20 euro verkopen. De respons op de lancering is alvast positief. 20 euro is nu ook eenmaal geen geld meer. De vraag is maar wat er later allemaal nog om de hoek zal komen kijken.

   Eigenlijk bestaat er al zo’n duurzame bank, nl Triodos, die min of meer al doet wat de nieuwe initiatiefnemers vooropstellen. Daarmee gaan ze dus concurreren. Hoe goed bedoeld ook, ook deze nieuwe bank zal een organisatie, logistiek, medewerkers e.d. nodig hebben en ik denk niet dat die allemaal gratis gaan werken. Ook bij bv ngo’s gaan de grote kosten naar de organisatie en is het dikwijls onduidelijk hoeveel geld of andere steun er tenslotte gaat naar de mensen die het echt nodig hebben.

   Met wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is met coöperanten en vakbondskassen is het gerechtvaardigd te betwijfelen of zo’n nieuwe bank wel gaat werken en of we straks niet opnieuw met een bankprobleem zullen te maken krijgen, mocht blijken dat de nieuwe bankiers toch maar amateurs lijken te zijn. Vergeten we niet dat de Boerenbond vroeger ook al eens met een bank failliet is gegaan (de geschiedenis van de Antwerpse boerentoren) en dat heel wat door vakbonden opgestarte coöperatieven het niet gehaald hebben. Degenen die het wél haalden, danken dit uiteindelijk meestal aan gulle staatsinterventies, zoals bv de ziekenkassen en het uitbetalen van werkloosheidsvergoedingen (enig ter wereld!)*. Ik denk niet dat het de bedoeling kan zijn dat ook deze nieuwe bank, die de lelijke naam ‘New B’ (rijmt op 2B) meekreeg, hoopt dat straks de staat wel zal bijspringen als het niet (meer) zou vlotten. Die staat heeft nl zelf al problemen genoeg, o.a. door haar bankgaranties…


* De vakbonden krijgen van de Belgische staat elk jaar meer dan 200 miljoen euro om dopgelden uit te betalen die evengoed door de staat zelf zouden kunnen worden gegeven via de eigen, bestaande instellingen. En dan maar afvragen waar nog bespaard zou kunnen worden...

   Het is me wat met dat Cyprus. Er is ter elfder ure wel een compromis bereikt tussen het eilanddeel en de zgz Trojka, maar geen zinnig mens gelooft dat het Griekse Cyprus zijn verplichtingen ooit zal kunnen waarmaken, evenmin als ze dat eigenlijk in het verleden heeft gedaan. In navolging van grote broer Griekenland heeft het, sinds het lid werd van de Eurozone, flink boven zijn stand geleefd, schulden gemaakt dat het niet meer mooi was en – erger nog - zich meer dan waarschijnlijk bezondigd aan witwaspraktijken, in de eerste plaats met zgz maffiageld uit Rusland. Eerst schulden maken en daarna staan roepen op solidariteit, is niet ernstig. We kunnen daar in België trouwens over meespreken.

   Cyprus is echter niet de enige schuldige. De E.U. in het algemeen en de Eurozone in het bijzonder hebben ook boter op hun hoofd. Evenmin als dat voor Griekenland het geval was, heeft men ook voor Cyprus niet ernstig gecontroleerd of dat land wel rijp was voor de euro en draait heel de club van de eurozone daar nu mee voor op.

   Tenslotte is uit deze zaak gebleken dat Guus(t) Flater wel degelijk bestaat. Hij heet eigenlijk Guus (zonder ‘t’), de Nederlandse versie dus*. Denk maar aan die hit ‘Guus kom naar huus want de koeien staan op springen’. De man heet Jeroen Dijsselbloem, ooit afgestudeerd als landbouweconomist (kan met dat liedje dus toch iets te maken hebben!) en voor de eerste keer in zijn leven minister en dit pas sinds december van vorig jaar. Bij zijn aanstelling tot hoofd van de eurogroep – als opvolger van de Luxemburger Juncker – was er al enige twijfel bij Amerikaanse economisten of de aanstelling van een socialist wel een goede zet was voor een dergelijke functie. Ze hebben gelijk gekregen. Daarenboven zo’n neofiet meteen een dergelijke belangrijke job geven was problemen zoeken. Het was dan ook onder zijn verantwoordelijkheid dat er eerst gedacht werd álle spaarders op Grieks Cyprus te belasten, waardoor heel de 100.000 euro garantie op de helling kwam te staan. Toen men daarvan afstapte, kwam ‘Guus’ nog effe vertellen dat Cyprus een voorbeeld moest zijn voor de hele eurozone, waarbij de eerste paniek terug oplaaide. De vraag is maar of die nog zal verdwijnen, zeker in vergelijkbare landjes als Malta en Slovenië, maar ook in de rest van de ‘periferie’.

   Een eiland in de zon spreekt tot de verbeelding van toeristen (en rijke Russen). Er moeten werken is een ander verhaal en ik kan er van meespreken. Ik heb ook negen jaar op zo’n eiland gewoond. Men kent er amper het verschil van de seizoenen. Op Cyprus blijkbaar ook amper het verschil tussen het mijn en het dijn…

* De originele versie was met een ‘t’, Guust dus en was een oorspronkelijk Belgische stripfiguur die een eigen verhaal had, maar ook ‘gastoptredens’ had in andere stripverhalen, zoals bv in Robbedoes.

   Volgens een zoveelste peiling, deze keer door VTM, RTBf, Le Soir en De Morgen, zou de N-VA er 3% op achteruitgaan. Op de VTM noemde men dat opmerkelijk nieuws, de vraag is alleen wat men ervan moet geloven. De uitspraken van Geert Bourgeois zullen in Francofonië wellicht voor meer negatieve reacties gezorgd hebben, maar de vooringenomenheid van De Morgen is helemaal geen garantie voor welke peiling ook over Vlaamsnationalisten. Dat laatste geldt trouwens ook voor de peilingen van het duo VRT/De Standaard.

   In laatstgenoemde krant waren de De Wever bashers vorig weekeind trouwens weer aan het feest. Het begon vrijdag al met een tirade van zelfverklaard cultuurpaus Gerard Mortier, die vertelde vroeger gunstig te hebben gestaan tegenover de N-VA, maar daarop te zijn terug gekomen na de discussies in Antwerpen over de naamswijziging van het De Coninck pleintje en het loketverbod voor het dragen van regenboogshirt. Voorwaar ernstige problemen, zeker als men weet dat diezelfde Mortier tot de ‘regenboogbrigade’ behoort. Voor wie het nog niet zou weten, Gerard Mortier is momenteel intendant van het Teatro Real, de opera van Madrid. Hoe hij het daar financieel vanaf brengt is momenteel nog steeds een publiek geheim. Op de plaatsen waar hij vroeger de scepter zwaaide – in de Brusselse Munt en de Salzburger Festspiele - liet hij telkens een groot gat in begroting achter. Het eerste jaar dat Mortier het in Salzburg voor het zeggen had, zat de organisatie daar meteen in het rood, iets wat decennia daarvoor nooit was gebeurd. Sinds hij er weg is, maakt men er weer winst…

   Het nummer twee was de alom bekende Étienne Schouppe, vroegere baas van de NMBS, die daar al een even groot gat achterliet, maar zelf wel met een dikke bonus mocht vertrekken en ei zo na de nieuwe baas van Belgacom dreigde te worden*. Wie over Schouppe’s esbattementen meer wil weten, verwijs ik naar mijn blog van 05.01.2013 (‘De poenschoupper’) De man, die de N-VA’ers ‘schizofrenen’ noemt, zou beter eens in de spiegel kijken.

   Het nummer drie van de De Wever bashers van het voorbije weekeinde is ene Olivier Boehme. De man is, net zoals De Wever, een historicus die aan de publicatie van zijn tweede boek toe is en daarin zegt dat Verhofstadt en De Wever veel met elkaar gemeen hebben. Dat moet dan wel de Verhofstadt van de jaren stilletjes zijn geweest, die van de eerste drie burgermanifesten. Ondertussen heeft het genie uit Gent die manifesten echter al lang verloochend en is hij nu zelfs een Europese unitarist geworden. Ik denk dat die Boehme eerder uit jaloezie schrijft, net zoals Barts broer Bruno – ook al een historicus – dit regelmatig doet. Als zo’n mensen hetzelfde zouden verkondigen als Bart De Wever, zouden ze niet opvallen; half Vlaanderen doet dat al. Dus verkiest men het tegenovergestelde en zo provocerend komt men wél in de belangstelling en aan de bak. Altijd leuk meegenomen als reclame voor een nieuw boek.

   Ik vraag me af hoelang een zelfverklaarde kwaliteitskrant als De Standaard dit soort krantenvulsel blijft verspreiden. Vergeet niet dat er daar op de redactie nog de linkse Borgerokkaan Bart Brinckman en de unitaire belgicist Marc 'Reynebelg' zitten, die tussendoor lekker mee stoken als de gelegenheid zich voordoet. Daarom alleen zou men wensen dat die verkiezingen van 2014 voor de Vlaamsnationalisten het verhoopte resultaat zullen opbrengen, al was het maar om te zien hoe die heren dán zullen reageren.

* Dat Schouppe, ondertussen al de 70 voorbij, naast de Belgacom topjob pakte, zou te maken hebben gehad met een onderzoek naar hem i.v.m. bankaandelen – o.a. van Dexia – waarvan men dacht dat hij die verkocht had met voorkennis. Die zaak werd ondertussen wel geseponeerd, maar zij doorkruiste Schouppe’s Belgacom ambities, waarna men hem maar de troostprijs van een senatorzetel heeft aangeboden…

   Schouppe’s schoonzoon, Bart Bronselaer, is ondertussen (eind 2012) - oh, toeval! - bestuurslid geworden van de Dexia restbank. It’s all in the family!

   Elektriciteitsproducent EDF Luminus legt zijn gascentrale van Seraing ‘tijdelijk’ stil. Dat is al de vijfde centrale van dat type die de laatste zes maanden wordt gesloten. BASF in Antwerpen liet zopas nog weten de productie van zijn centrale terug te draaien en misschien stil te leggen, Electrabel sluit zijn centrales van Brugge en Brussel en het Duitse E.on doet hetzelfde in Vilvoorde. Daar bovenop circuleert het bericht dat Luminus ook zinnens zou zijn de centrale van Gent te sluiten. Dat laatste wordt (voorlopig?) ontkend, maar ‘waar rook is, is vuur’, zei Uilenspiegel (en hij stak zijn pijp aan bij een verse koevla!). De reden voor de sluitingen is altijd dezelfde: de uitbating is te duur, de producenten verliezen er geld aan.

   Alle gekheid op een stokje: vorig jaar was er al een ‘near mis’ tijdens de amper twee weken durende ijsdagen van februari en deze winter heeft het ook heel weinig gescheeld of we zaten vorige maand met een gedeeltelijke black-out. Dat het niet zover is kunnen komen, had niets te maken met enig goed beheer hier ter plaatse, maar met het feit dat we telkens nog genoeg stroom konden kopen bij onze buurlanden Frankrijk en Nederland (waarbij men vergeet dat dat ook extra geld kost dat naar het buitenland gaat). Frankrijk is een groot land, waar het zelden over zijn hele oppervlakte tegelijk winters is en daarom nogal wat stroom op overschot kan hebben, maar 100% zeker is dat nooit. Nog eens een winter als degene die we nu meemaken, maar dan met een ander weerpatroon, zou er wel eens voor kunnen zorgen dat we inderdaad in de penarie zouden geraken.

   Het is hier altijd hetzelfde liedje: ook al is er e.o.a. dreiging, er wordt nooit op gereageerd vóór het te laat is. Denk maar aan die gerechtspsychiatrie, waarover men nu de mond vol heeft en die er stante pede zou moeten komen. Maar dat gebeurt dan pas nadat De Gelder er een aantal moorden voor moest plegen (en dan palavert men er vier jaar later pas over). Met de stroomvoorziening gaat het dezelfde kant op: eens zal er een echte black-out moeten plaats vinden en pas dan zullen de ‘bevoegde instanties’ wakker schieten. Het wordt dan ook uitkijken naar de winter van 2014. Met het winterse voorjaar dat we nu meemaken, lijkt de volgende Kerstmis opeens niet meer ver af…

   De rechtszaak omtrent de moorden gepleegd door Kim De Gelder is uitgelopen op wat ik reeds vreesde in mijn blog van 24 februari (‘Whodunit?’). Ik stelde toen dat dit een nutteloos proces was. Wie een beetje gezond verstand heeft, wist dat de kerel geestesziek is en beter meteen geïnterneerd had moeten worden. Dat proces heeft niet alleen enorm veel geld gekost, maar ook veel emoties losgemaakt die er nu ineens niet meer zouden zijn omdat iedereen eens zijn hart heeft kunnen luchten voor de camera’s. De show was nooit ver af. Of omdat De Gelder nu in de gevangenis belandt, een gevangenis waarin hij niet de verzorging krijgt die een gestoord persoon van zijn kaliber zou moeten krijgen. Er is reeds in 2007 een wet gestemd die daar verandering in moest brengen maar, zoals hier wel meer gebeurt, is er van de uitvoering van die wet – zes jaar later! – nog steeds niet veel in huis gekomen. Ook dat is Belgisch: wetten maken die niet of pas vele jaren later worden uitgevoerd en dan meestal reeds voorbijgestreefd zijn.

   En er is meer. Zoals ik ook al stelde in mijn blog van 24.02 kan die De Gelder, daar hij niet geïnterneerd wordt, na x-aantal jaren vrij komen, volledig legaal volgens de dan heersende Belgische wetten. Als hij die hele tijd zonder speciale verzorging en/of behandeling in de gevangenis heeft gezeten, moet je al een onderontwikkelde zijn om niet te snappen dat die mens in zijn bovenkamer niet ten goede zal veranderd zijn. Men kan nu wel zeggen, dat hij nooit meer vrij zal komen, maar er is geen enkele garantie dat men daarover binnen twintig jaar nog zo zal oordelen. Net zoals Michelle Martin en straks waarschijnlijk Marc Dutroux ‘riskeert’ De Gelder ooit vrij te komen. Tegen die tijd zijn Vermassen en Co en dat hele psychiatrische zootje dat er op het proces maar op los fantaseerde, waarschijnlijk met pensioen, onder het motto: ‘Na ons de zondvloed en ondertussen hebben we weer netjes reclame (nou, ja) kunnen maken voor onze winkel’. Daar tegenover staat de eenzame advocaat Jaak Haentjes, de enige die De Gelder de hele tijd heeft gevolgd en beter dan wie ook zijn cliënt doorgrondde. Hij krijgt geen gelijk, want zijn gelijk paste niet in wat ik maar onze ‘open Tv cultuur zal noemen…

   Het is me wat met die Belgische begroting. Telkens men denkt dat ze in orde is met de Europese richtlijnen, komt er een kink in de kabel en moet er worden bijgesteld. Dat heeft o.m. te maken met het Planbureau dat telkens met de nodige vertraging komt aandraven met andere voorspellingen en/of vaststellingen. Volgens dat bureau stijgt de economie nu weer met zoveel procent, dan weer niet, dan daalt ze weer of is het weer iets anders. Volgens welke criteria dat allemaal berekend wordt, weet ik niet. Dat het zo stilaan een poespas aan het worden is, is een feit.

   Deze week kreeg Di Rupo dan van Europa nog tot twee keer toe slecht nieuws: eerst dat de 2,9 miljard euro die België nog maar eens bij moest pompen in het gat zonder bodem dat Dexia heet, niet bij de staatsschuld, maar bij de begroting geteld diende te worden. Dat betekent dat de federale regering de vooropgestelde Europese 3% norm voor 2012 niet meer haalde. Alsof dat nog niet erg genoeg was, kreeg ze nog dezelfde week te horen dat ze ook zonder dat Dexia geld, weer o.w.v een bijstelling door dat Planbureau, diezelfde norm niet haalt en dat laatste betekent dat België een Europese boete riskeert van zo’n 800 miljoen euro.

   En daar houdt het niet bij op, want als we de begroting voor 2012 niet onder controle krijgen, kan er ook van die voor 2013 niet veel in huis komen. De reden is nog altijd dezelfde van wat ook ik hier al enkele jaren schrijf: er wordt niets structureel hervormd, alleen maar geplakt en geknipt, zodat vroeg of laat er geen rek meer zit op belasten en besparen. Zover zijn we nu, zodat er iets structureels zal moéten gebeuren. Wat dat zal worden, is op dit ogenblik nog steeds niet definitief beslist, maar één optie is een nationale feestdag af te schaffen en dat zou wel eens tweede Pinksterdag kunnen worden.

   In de marge van bovenstaande is het wel eens nuttig terug te grijpen naar het verleden en wel naar 3 januari 2004. Op die dag verscheen er nl in De Standaard een artikel van de heren Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte, toen beide minister in de paarsgroene regering Verhofstadt. Daarin werd zwart op wit gesteld dat de Belgische begroting vanaf 2005 structureel in evenwicht moest zijn en dat men vanaf 2011 een begrotingsoverschot moest hebben van anderhalf procent en dit gedurende acht jaar! De reden voor deze aanpak was, volgens beide heren, dat men anders de kosten van de vergrijzing niet aan zou kunnen. Als men weet dat er daarna enkele jaren een begroting in evenwicht was met alleen maar ‘eenmalige’ maatregelen, uitgedokterd door dezelfde Vande Lanotte en later alleen maar tekorten, dan weten we meteen waarom we nu met de gebakken peren zitten. Evenmin als voor de pensioenen, die 18 jaar beheerd werden door socialistische ministers, hebben de roden nooit iets structureels gedaan voor het opvangen van de vergrijzingkosten. Iets dat in al onze buurlanden al vóór de eeuwwisseling had plaats gevonden. Mede als gevolg daarvan bedragen de vergrijzingskosten in een land zoals bv Italië, dat nog een grotere staatsschuld heeft dan België (130%), daar slechts 0,5%  van het bbp t.o.v. 10% bij ons. Om eens over na te denken, als we straks weer meewarig doen over Berlusconi en Co...