Copy-pasten, Doordraaien & Verprutsen

   Toen ik, op mijn 65^ste, met pensioen ging bij Daf-Trucks, had ik er een carrière opzitten van 49 jaar, waarvan 33 bij de truckfabrikant. Ik werd daarover geïnterviewd voor het personeelsblad en kreeg er de vraag, wat ik vond dat er in die lange tijd het meest veranderd was. Waarop ik antwoordde dat, volgens mij, de grootste verandering t.o.v. vroeger was, dat alles tegenwoordig maar blijft veranderen. Vroeger kon men zich een zekere kennis eigen maken en kon men daarmee verder, soms zelfs een hele carrière. Zoiets kan de dag van vandaag niet meer. Om even bij DAF te blijven, dat bedrijf werd eind jaren negentig overgenomen door het Amerikaanse Paccar en het waren vooral die Amerikanen die de hele tijd door probeerden uit te vissen wat kon verbeterd worden. Vroeger gebeurde zoiets bij ons ook, maar meestal als de zaken wat slechter gingen. Zij deden dat echter ook als het goed ging. Goed, beter, best, verbeterd. Dat laatste klopte wel niet altijd, soms brachten vooropgestelde veranderingen ook niét het beoogde resultaat. Dat maakte ik nog mee toen ik al een jaar met pensioen was en men me vanuit DAF belde om te vragen of ik niet bereid was een tijdje als parttimer terug te komen werken! Reden was dat een zoveelste nieuw computerprogramma verkeerd was uitgevallen (veel te zwaar voor het te leveren werk) en men méér, niet minder volk nodig had om hetzelfde werk te doen. Voor de record: ik heb er vriendelijk voor bedankt!

   Aan die zaken heb ik moeten terugdenken bij de heisa die er dezer dagen (geweest?) is op Zaventem, waar een wereldspeler als Swissport, die op meer dan 100 luchthavens werkt, zich ook verslikt heeft in het maken van zijn eenheidsworst. Wat elders werkt, werkt schijnbaar niet bij ons. De ‘bagagisten’ (nog zo’n echt Belgisch woord, uit de serie 'mazout, pistolet en bourrage'), waarvan er waarschijnlijk nog een deel bij Sabena heeft gewerkt en/of daarna bij Flightcare – het bedrijf dat vorig jaar door Swissport werd overgenomen – zijn de veranderingen en de daarbij horende flexibiliteit dan ook beu. Of dit een voldoende reden is om de hele luchthaven van de ‘hoofdstad’ van Europa op zijn kop te zetten en duizenden passagiers wanhopig te maken, is natuurlijk een andere vraag, waarover we de volgende dagen nog heel wat commentaar zullen te horen en te lezen krijgen. In Trends van 2 mei vertelde de CEO van Brussels Airport Company, een zekere Arnaud Feist, nog dat zijn luchthaven een goudmijn was. Laat ons voor hem en zijn zaak hopen dat het ook na deze staking zo nog zal zijn…

   14 maanden werken om er 12 betaald te krijgen. Geen vakantiegeld. Weinig ziekteverzuim, want dat wordt pas vergoed vanaf de 31^ste dag. Een forse besparing voor de sociale zekerheid. Geen zwangerschapsverlof, geen tijdskrediet, geen extralegale voordelen, minder kindergeld en lager pensioen.

   Griekenland? Nee, België als ge zelfstandige bent, waar men ervan uitgaat dat ge dan welvarend bent of wordt, uw eigen baas en werkt wanneer het u uitkomt. Er zullen er misschien wel zijn die in dat beeld passen, maar de grote meerderheid van onze zelfstandigen moet er keihard voor werken (en blijven werken), of ze haalt bovenstaande voordelen niet. Een carrière starten als zelfstandige is dan ook iets wat ge best doet als ge jong bent. Ik spreek van ondervinding; ik ben dat ook een tiental jaren geweest, het grootste deel van de tijd dan nog in het buitenland.

   Het zegt wel iets over de welvaart die de niét zelfstandige werknemer in dit land kent. In het licht van de discussie over het gelijkschakelen van de statuten van bedienden en arbeiders zou het dan ook geen kwaad kunnen om over bovenstaande eens na te denken. En niet meteen te gaan staken als men nog maar denkt ergens iets te moeten inleveren. Dit probleem zou, volgens het Grondwettelijk Hof, vóór 8 juli van dit jaar moeten zijn opgelost, anders zal elke ontslagen arbeider naar de rechtbank kunnen stappen om er zijn gelijk te halen. Ziet ge dat al gebeuren, in die rechtbanken van ons die het nu al niet kunnen redden?

   ‘Panta Rhei’ : alles beweegt, alles verandert (letterlijk: alles stroomt’) wist de Griekse filosoof Herakleitos al (einde 6^de, begin 5^de eeuw vóór Christus). Vasthouden aan wat ooit was, is de beste garantie dat het nooit meer zo zal worden. Dat uitgerekend politiekers en vakbondsmensen die zich progressief noemen en niets veranderd willen zien, is een zoveelste contradictio in terminis. Net zoals het voortbestaan van dit land trouwens.

   Vrij recentelijk is er bij de NMBS een overeenkomst gemaakt tussen directie en vakbonden om geen wilde stakingen meer te beginnen zonder een voorafgaande waarschuwing van enkele dagen. Bij mijn weten is dat alleen maar gebeurd bij de Spoorwegen en is het nog altijd de vraag, of de vakbonden dat akkoord ook effectief zullen naleven. Maar al te vaak is immers gebleken – en dit vooral in Wallonië -  dat ze hun eigen personeel niet onder controle hebben.

   Momenteel lopen er twee van die stakingen, maar dus niet bij de NMBS. Eén bij De Lijn in Antwerpen, waar het verkeer ten noorden van de stad al vier dagen zo goed als plat lag (de staking zou nu voorbij zijn). Een tweede op Zaventem, waar het bagagepersoneel er de blok heeft opgelegd. In beide gevallen gaat het erom dat er al gestaakt wordt nog vóór er serieus gepraat is. Het is maar hoe men het bekijkt, maar zeker in Zaventem gaat het in de eerste plaats om banen voor lager geschoolden, waarover men zich steeds zoveel zorgen maakt. Ergerlijk wordt het helemaal als men weet dat de slachtoffers van die stakingsacties niet meteen de directies zijn, maar de klanten, die met de hele zaak in feite niets te maken hebben en die gebruikt worden als gijzelaars en als chantagemiddel tijdens de onderhandelingen.

   De vakbonden zijn de machtigste lobby van dit land. Dat is o.m. de thesis van een boek erover vanwege Alain Destexhe, parlementslid voor de MR. Hij voegt er aan toe, dat vakbondsacties meestal gaan om het behoud van de eigen privileges en voordelen. Zo blijken de vakbonden bv een zitje te hebben in het federaal agentschap voor de veiligheid van de voedselketen en bij het wetenschapsbeleid, instellingen die niets te maken hebben met de bescherming van vakbondsleden. Ze kunnen praktisch nooit aangeklaagd worden, omdat ze geen rechtspersoonlijkheid hebben, met als verontschuldiging dat werkgevers op die manier niet kunnen weten hoeveel geld ze in hun stakingskas hebben. Zijzelf zijn wel perfect op de hoogte van bv het aantal stakingsdagen dat een onderneming zich kan veroorloven. Er moet al een schandaal gebeuren, zoals onlangs bij het ACV/W, om er achter te komen hoeveel geld de bonden in kas hebben. Men schat dat een kwart ervan afkomstig is van allerlei subsidies die ze krijgen om bv sociale verkiezingen te organiseren en werkloosheidsuitkeringen uit te betalen. Buiten die uitkeringen beheren de bonden zo ook de werkloosheidsuitkeringen op zich en dan spreken we over bijna 7 miljard euro. Geld dat weliswaar niet van hen is, maar dat – indien goed belegd – op korte tijd toch heel wat oplevert. Feitelijk hebben ze er alle belang bij dat er veel werklozen zijn. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof!

   Dat laatste is ook een uitleg waarom de Waalse bonden zo tekeer zijn gegaan tegen ArcelorMittal in Luik. In het eerste kwartaal van 2011 waren er daar vier stakingen, waarbij de directie tweemaal gegijzeld werd. En nu schreeuwt men moord en brand omdat de zaak zo goed als dicht gaat. Men zou minder een bedrijf sluiten…

   Paus Franciscus heeft een schare Italiaanse gelovigen, 800 in totaal, uit de vijftiende eeuw heilig verklaard. Ze stierven in het Zuid-Italiaanse Otranto als martelaren omdat ze de katholieke godsdienst niet wilden verloochen. Hun moordenaars, die dat van hen eisten, waren Turkse moslims. Er is feitelijk niets nieuws onder de zon, want de dag van vandaag worden christenen nog altijd vervolgd én gedood in tal van landen waar de islam het voor het zeggen heeft (Irak, Syrië, Pakistan, Bangla Desh) en zelfs in landen waar dat officieel niet het geval is (Nigeria bv). Het zou dan ook wel iets moediger geweest zijn, mocht Franciscus dat er even bijgezegd hebben.

   In eigen land lopen er dan nog halfgaren rond zoals Bertje Anciaux, die vinden dat we die islam te streng beoordelen en die willen dat daar een verbod op komt. Hij heeft, samen met enkele andere senatoren, een ‘islamofobie-resolutie’ ingediend, waarbij – mocht ze worden goedgekeurd – het in de toekomst strafbaar zal worden zich nog negatief te uiten i.v.m. met die zgz godsdienst. M.a.w. een soort wet op godslastering. Uitspraken dat de islam soms gewelddadig, seksistisch of irrationeel zou zijn, zullen dan ook uit den boze zijn, evenals eventuele links met het terrorisme. Alsof 9/11 nooit heeft plaatsgevonden en bv alsof de recente aanslag in Boston geen werk was van aanhangers van die zgz verdraagzame godsdienst. Bij de kerels die men zonet bij de lurven heeft gevat na de sensationele diamantroof op Zaventem, waren de meeste Marokkanen en liepen er enkele bij met ‘El’ in hun achternaam, wat betekent dat ze op bedevaart geweest zijn in Mekka en daardoor hun hemel al verdiend hebben.

   Toen Étienne Vermeersch, links filosoof, maar niet links genoeg om alles te slikken wat de multicul ons voorschotelt, Anciaux in ‘Reyers Laat’ duidelijk probeerde te maken dat zijn resolutie elke kritiek op welke godsdienst ook buiten de wet zou stellen, had het bazeke geen ander antwoord dan te zeggen dat Vermeersch ‘een zeveraar’ was. Hopelijk opent het gedrag van ‘Ansjofis’ daarmee de ogen van de laatste simpele zielen uit het roodgroene kamp die nog geloven dat zo’n retoriek stemmen zal opbrengen en zullen wij na de verkiezingen van 2014 hopelijk van ‘Berke den bleiter’ verlost geraken.

   Inch Allah!

   Het zit er al langer aan te komen dat er iets te gebeuren staat i.v.m. de spaarboekjes. Dat schreef ik reeds in mijn blog van 18 maart jl (‘Het (spaar)geld pakken waar het zit’). Dat had toen wel in de eerste plaats met Cyprus te maken, maar het is duidelijk dat een armlastige regering, met een staatsschuld van zo’n 100% van het bbp, wát graag aan die 250 miljard euro (= 2/3 van die staatsschuld) zou zitten die nu op de Belgische spaarboekjes staat. Het voorstel van minister zonder financiën Geens om daar iets aan te doen, is dan ook geen verrassing. Hij zegt trouwens terecht, dat het idee niet eens van hem komt, maar een tijdje geleden al gelanceerd werd door de Belgische Nationale Bank (NBB).

   Open VLD en SP.a zijn al meteen in de tegenaanval gegaan en willen van de aantasting van de spaarboekjes niet weten. Mag ik ‘arendsoog’ Rutten er echter op wijzen, dat de voorzitter van de NBB, Luc Coene, een blauwselblauwe is, die kabinetschef was bij Verhofstadt en daarvoor zelfs beloond werd met de titel van Minister van Staat, iets wat nog geen enkele kabinetschef vóór hem te beurt was gevallen? Gwendolientje had toén moeten reclameren en niet pas nadat Coene’s voorstel werd overgenomen door een CD&V’er.

    Als CD&V trouwens voort doet met ideeën spuien zoals ze de laatste weken bezig is, zal ze straks helemaal niet verwonderd moeten zijn als er nóg minder mensen voor de partij zullen stemmen. Eerst de grote vakantie met drie weken willen inkorten, nu aan de mensen hun spaargeld zitten. Van masochisme gesproken!

   Als men dan toch een manier zoekt om het kwart biljoen euro (10.000 miljard oude Befkes: 10.000.000.000.000 Bfr!) dat op de spaarboekjes inderdaad niets staat te doen (daar de opbrengst negatief is na inflatie), dat men dan iets interessants voorstelt waaraan de mensen op vrijwillige basis aan mee kunnen doen. Nu lijkt het er eerder op dat, na het vrijstellen van de jacht op de everzwijnen, in dit land ook de spaarvarkens vogelvrij zijn verklaard…

   Dat de belasting op arbeid in dit land veel te hoog is, is geen nieuws meer. Op twee na heeft België ook op dat gebied de hoogste taksen in Europa, waardoor de lonen zelf hier te hoog zijn t.o.v. die in de ons omliggende en concurrerende landen. Zoals we op de syndicale hoogdagen van 1 en 9 mei hebben kunnen oordelen, zijn nu ook de vakbonden daarvan overtuigd geraakt en willen zij dat daar een mouw aan gepast wordt. Die mouw heet dan wel de vermogensbelasting. Verhoog die en met de opbrengst daarvan kunnen de lasten op arbeid verlaagd worden, is hun adagium. Simple comme bonjour, lijkt het, maar is het niet.

   De vermogensbelasting bestaat nl al in België, alleen wordt ze zo niet genoemd. De roerende en onroerende voorheffingen en de successie- en registratierechten zijn allemaal al belastingen op kapitaal. De intresten op obligaties, termijn- en spaarrekeningen worden al belast met een onroerende voorheffing van 25% (bij spaarrekeningen is er wel een vrijstelling tot een zeker bedrag, de vraag is wel: hoe lang nog?). De dividenden die bedrijven aan hun aandeelhouders uitbetalen zijn eveneens onderworpen aan een voorheffing van 25%. Ondernemingen betalen al een tarief van 33,99% op dividenden voor hun aandeelhouders en ga zo maar door. Op het einde van de rit blijft er voor de bedrijven 0,495 euro over op elke euro winst die gemaakt wordt. Daar bovenop nóg eens belastingen gaan heffen én gelijktijdig de notionele intrestaftrek afbouwen is de ideale remedie om de laatste buitenlandse bedrijven hier straks te zien vertrekken. Internationale bedrijven vergelijken nl gewoon de voor- en nadelen in de verschillende landen waarin ze werken en hebben een veel betere kijk op het wereldgebeuren dan demagogische vakbondsmensen met oogkleppen die niet verder kijken dan hun eigen straatje.

   Misschien herinnert men zich nog, dat het ACV de N-VA beschuldigingen tegen haar liet napluizen door fiscaal expert en hoogleraar aan de KU Leuven Axel Haelterman. Welnu diezelfde heer, die er toch wel wat vanaf zal weten, zegt ook dat de invoering van een vermogensbelasting onredelijk en onwerkbaar is. M.a.w. met de retoriek van ACV-baas Leemans zit hij zeker niet (meer) op dezelfde lijn van de vakbond die hem destijds zo nodig had. Professor Haelterman pleit trouwens voor het behoud van de notionele intrestaftrek, maar dan alleen voor grote bedrijven. Waarmee ook het familiebedrijf De Leeuw buiten de prijzen zou vallen en er tenminste aan die hypocrisie een einde zou komen.

   N-VA, de boeman van het ACV/W, heeft altijd gesteld dat deze regering een belastingregering is. De vakbonden doen hun uiterste best om dat te bevestigen.

   Men hoeft de dag van vandaag geen euroscepticus te zijn om te twijfelen aan het voortbestaan van de Europese Unie in het algemeen en de euro in het bijzonder. Daarvoor zijn er nogal wat redenen die in deze rubriek al aan bod zijn gekomen. Een interessante uitleg vond ik ook in het uitgebreid afscheidsinterview dat Marc Grammens (80), zoon van Flor, de meest bekende taalgrensactivist van het naoorlogse Vlaanderen, gaf in ’t Pallieterke van deze week. Marc, die zelf al 25 jaar ‘Journaal’ uitgeeft, een veertiendaagse nieuwsbrief die hij zelf helemaal alleen invulde en uitgaf (en er nu mee opgehouden is), zegt in dit interview dat in de E.U. de economie dienstbaar is gemaakt aan de politiek, net zoals vroeger in de communistische staten. Tot de euro behoren niet de staten die er economisch bijhoren, maar wel die er geostrategisch bij passen. Dit is niet vol te houden en – steeds volgens Grammens – zal het Frankrijk zijn dat de E.U. zal vernietigen. Het was vooral Frankrijk dat ervoor zorgde dat landen als Spanje, Portugal en Griekenland erbij kwamen, dit met het doel om zelf sterker te staan binnen de E.U. Nu blijkt dat Frankrijk het niet meer aan kan en het op die armlastige perifere landen niet zal kunnen rekenen, is de kans groot dat la douce France er ooit zelf een einde aan maakt.

   Voor Vlaanderen zal het dan zaak worden, bij een groep landen met een sterke economie en munteenheid te kunnen aansluiten en dat zal moeten gebeuren zonder België, want onze ‘midi’ is daartoe niet in staat. Volgens The Economist zijn Belgen alleen maar zo’n goede Europeanen, omdat zij een vaderland missen. ‘België is in de E.U. de enige deelnemer die geen natie is, geen gemeenschap. In het beste geval een diplomatieke conferentie tussen twee volkeren’. Beter kan ik het niet verwoorden zonder het over confederalisme te hebben.

  In tegenstelling tot wat men zou denken, was Marc Grammens een eerder linkse flamingant, van het type zoals men die ook aantreft in de Gravensteengroep (Rondas, Maddens, Verdoodt, Abicht). Hij is er geen lid van, maar was feitelijk een ‘Gravenstener avant la lettre’. Ik ben een tijdje geabonneerd geweest op zijn nieuwsbrief, maar heb afgehaakt, niet omdat hij eerder linksgezind was, maar o.w.v. zijn constante kritiek op Amerika (iets wat hij in bovenvermeld interview trouwens toegeeft). Dat neemt niet weg dat Grammens een monument is in de Vlaamse journalistiek, volgens ’t Pallieterke zelfs ‘de beste journalist van België’.

   Het ziet er hoe langer hoe meer naar uit dat we in dit land de industrie kwijt spelen. Na General Motors, Ford, een deel van Arcelor Mittal en Caterpillar, om nog maar enkele groten te noemen, blijkt dat ook Solvay aan een uitstapscenario bezig is en dat Volvo zich steeds grotere zorgen maakt om het voortbestaan van haar fabriek in Gent. Daarbij hoort men steeds

dezelfde terugkerende klachten van de te hoge loon- en energiekosten. Het gaat trouwens niet zozeer om de kosten op zich, wel om de te hoge belastingen op de lonen en de extra belastingen en netvergoedingen op de energie. Dat door de laatste beslissingen ter zake door de regering Di Rupo de loonkosten tegen 2018 vergelijkbaar zouden worden met die van onze buurlanden,  blijkt een fabeltje. Onze hogere productiviteit, vooral die in Vlaanderen, doet het ook niet meer. Alle nieuwe industriële vestigingen zijn tegenwoordig overal steeds meer geautomatiseerd, wat ook elders een verhoogde productiviteit garandeert. Tenslotte blijken onze minimumlonen zowat de hoogste te zijn van alle Oeso-landen, waardoor bij ons minder mensen productief aan het werk zijn.

   Het kwijtspelen van de industrie op zich hoeft echter geen ramp te zijn. Wij zijn niet het eerste land waar dat plaats vindt. In Nederland gebeurde dat al zo’n 20 jaar geleden. Daar is men zich meer gaan toeleggen op de logistiek, mede door het belang van de haven van Rotterdam*, tot voor kort de grootste van de wereld. De ligging van een land is nu eenmaal wat ze is en dat geldt ook voor ons eveneens vlakke Vlaanderen. Onze regio ligt nu eenmaal centraal in West-Europa en kan met zijn luchthavens en liefst vier zeehavens dé ideale verbinding worden tussen de Europese landen onderling en tussen Europa en de rest van de wereld.

   In het licht van bovenstaande blijft het dan ook een ergerlijke zaak dat ons wegennet, de spoorwegen en de waterwegen regelmatig negatief in het nieuws komen. Denk maar aan Vrasene en Wetteren. Wat dat laatste betreft, was er begin dit jaar nog een internationaal rapport dat stelde dat ons spoorwegennet voor tweederden aan vervanging toe is. Er zijn, alleen al deze winter, heel wat kleinere spooraccidenten gebeurd, meestal te wijten aan verouderde infrastructuur en rijdend materiaal. Op de weg is het al niet veel beter. Een ouderwetse winter legde heel wat pijnpunten bloot (letterlijk zelfs) en een oplossing voor de Antwerpse knoop is nog steeds jarenlang van ons verwijderd, na de afkeuring van de voorgestelde Oosterweelverbinding..

   Het wordt dat ook stilaan tijd dat Vlaanderen resoluut de kaart van de logistiek trekt: opslag, overslag en transport. Meer moet dat niet zijn en dat kan ook best op een goede manier georganiseerd worden, zonder dat men steeds denkt dat het meer vervuilend zou zijn dan onze huidige industrieën, waartoe – nota bene – ook de farmaceutische en de chemische behoren. Tenslotte is er nog het menselijk falen, dat steeds meer de oorzaak lijkt van heel wat rampen. Het laatste woord over deze materie is zeker nog niet gevallen.


   * Tegenwoordig is Shanghai de grootste zeehaven ter wereld.

   Er is dezer dagen nog maar eens veel te doen geweest over Brussel. Hoofdreden daartoe was nu de benoeming van een zekere Rudy Vervoort (PS) tot nieuwe minister-president van het Brussels hoofdstedelijk gewest. De man heeft een Franstalige moeder en een Nederlandstalige vader. Die laatste zal dan wel een geografische Vlaming (geweest) zijn want de Rudy spreekt amper onze taal. Hij wordt beschouwd als een grijze muis in de hoofdstedelijke politiek, ook al was hij ondertussen burgemeester van Evere geworden en moet hij volgend jaar de Brusselse PS leiden naar de moeder aller verkiezingen.

   De vraag is maar, wat men in Brussel verstaat onder een grijze muis. Charles Picqué, zijn voorganger, heeft bijna 20 jaar de dienst uitgemaakt. Wat heeft die man ooit verwezenlijkt, buiten het voorstellen van enige megalomane projecten waarvan tot nu toe weinig of niets van in huis is gekomen? Bij een van zijn afscheidsinterviews zei de Charel dat, als hij opnieuw mocht beginnen, hij de zaken anders zou aanpakken en wat meer naar Vlaanderen en Wallonië zou trekken om het daar (wat beter) te gaan uitleggen. M.a.w. geeft hij toe dat hij zijn dikbetaalde job niet naar behoren heeft vervuld. Het resultaat is er ook naar: ondertussen vinden de Vlamingen dat Brussel slecht bestuurd is en dat ze zelfs vijandig staat t.o.v. Vlaanderen en de Walen vinden dat de kiekenfretters op hen neerkijken. De man valt straks zeker niet in een donker gat: hij blijft burgemeester van Sint Gillis en wordt ook nog eens ondervoorzitter van de Brusselse PS. Kassa, kassa!

   Pascal Smet, die buiten de functie van Vlaams minister voor Onderwijs (waarin hij er ook al niet veel van bakt*), tevens Vlaams minister voor Brussel is, verklaarde dat in Brussel – met zijn, nota bene, 1.000 (duizend!) politieke verkozenen - iedereen bevoegd is, maar niemand verantwoordelijk. Smetje kan het weten want hij zat al eens in zowel de Brusselse regering als in de gemeenteraad van de stad.

   Zowel het Brusselse stadgewest als de stad zelf blijven ten prooi aan verfransing, verstedelijking (lees: ‘verpaupering’), internationalisering en islamisering. Brussel wordt in het buitenland verkocht als ‘ons venster op de wereld’. Die titel heeft ze echter niet aan zichzelf te danken, maar aan de aanwezigheid van de E.U., van het hoofdkwartier van de NAVO en van de duizenden pendelaars van buiten het hoofdstedelijk gebied (en dan nog hoofdzakelijk vanuit Vlaanderen) die moeten zorgen dat de zaak daar blijft draaien. Zonder hen en zonder het vele geld dat de stad van Vlaanderen (via België) krijgt, zou Brussel economisch niet leefbaar zijn. De grijze muis die er nu minister-president is zal daaraan niets veranderen.

* Voor wat het Vlaamse onderwijsbeleid betreft, is Smetje het ideale voorbeeld van het principe ‘If you can’t convince them, confuse them’.

   Volgens Geertrui Windels, echtgenote van ‘onze’ President Herman, zou prins Filip haar tijdens de kroning van Willem Alexander toevertrouwd hebben, dat hij het fantastisch zou vinden als de troonswissel in België ook zo warm en plechtig zou verlopen. Dat zal wel en daarmee neemt de troonopvolger waarschijnlijk zijn dromen voor werkelijkheid. Dromen zijn echter bedrog en in zijn plaats zou ik daar maar niet teveel op rekenen.

   Misschien kan Filip straks even de temperatuur van het land meten, als papa en mama de ronde van België gaan doen ter gelegenheid  van de twintigste verjaardag van de troonsbestijging door Albert II. Ze zouden ergens tussen 17 en 21 juli vier steden bezoeken, één in elk gewest en de keuze zou gevallen zijn op Gent, Luik, Brussel en Eupen. Laten we de Oostkantonners er even buiten. Als het er op aan kwam (tijdens de discussies over B-H/V) kozen ze de kant van de francofonen en al bij al zijn ze een te verwaarlozen minderheid. De andere drie zijn toch wel toevallig drie steden met de socialisten mee in de meerderheid én met een rode burgemeester. Dat Albert niet naar Antwerpen zou komen, ligt voor de hand, maar er zijn toch nog heel wat steden waar hij niet direct uitgefloten zou worden, denk ik. Dat laatste wil daarom niet zeggen, dat hij er hartelijk onthaald zou worden, maar zijn voorkeur geven aan één politieke strekking is wel wat van het goede teveel. Boudewijn zou zoiets nooit gedaan hebben.

   Waar is de tijd dat de Waalse socialisten de grootste tegenstrevers waren van de monarchie, dat ze de uitslag van het referendum om Leopold als koning te laten terugkeren boycotten? Nu zijn ze de grootste voorstanders van de Coburgers, omdat ze ondertussen begrepen hebben dat het koningshuis een van de laatste bolwerken tot behoud van België geworden is en hun garantie op het voortbestaan van de miljardentransfers. Misschien slagen ze er straks nog in Albert II mee de Internationale te laten zingen…

   Ondertussen tikt de klok echter verder en zal de dag dat Albert het roer aan Filip moet laten steeds naderbij komen. Men kruist nu al de vingers dat dit niet vóór de verkiezingen van 2014 zal zijn. Anders krijgen we nl waarschijnlijk weer explosieve regeringsonderhandelingen, met daarbij als toetje een losgeslagen projectiel waarvan niemand kan voorstellen hoe die het er vanaf zal brengen. Vuurwerk gegarandeerd. L’union ferà la farce!

   Zoals bekend, is de Belgische regering door Eurocommissaris Rehn teruggefloten omdat ze van het beloofde objectief van 1% structurele besparingen één kwart niet verwezenlijkt heeft en daardoor blijft riskeren zich een boete op te hals te halen. Reden hiervoor is, dat men het ‘superdividend’ van de Nationale Bank aan Europa heeft willen verkopen als ‘structureel’, omdat dat er ieder jaar zou zijn. ‘Olli met de echogalm’ trapte daar echter niet in, want die zgz opbrengst is niet altijd even super en kan volgend jaar even goed 0 zijn.

   In de Zevende Dag is aangetrouwde tsjeef Geens (met de dochter van ex- staatssecretaris Jos Dupré) dan moeten komen verklaren, hoe de vork aan de steel zit. Het blijkt nu dat het ontbrekende kwart, zo’n 800 miljoen euro, had moeten betaald worden door het Waalse gewest, het Brusselse stadsgewest en de Franse gemeenschap. Niet door Vlaanderen, dat sinds enkele jaren een sluitende begroting heeft. Zo te zien is er dan toch nog één goede kant aan het Vlaamse besparingswerk en is Geens tenminste zo eerlijk geweest dat te beamen (de vraag is, of Vanackere dat ook zou gedurfd hebben).

   Nu even wachten op de Franstalige reacties, die er zeker gaan komen. Voor hen is het immers de normaalste zaak van de wereld dat de Vlamingen – en alleen de Vlamingen – in België de rekeningen betalen. Dat is, dank zij de bereidwillige medewerking van de traditionele Vlaamse partijen, altijd zo geweest en dat willen ze zo houden. Vanuit Brussel was er alvast al een reactie van Guy Vanhengel, minister van begroting van het failliete Broekzele, die vond dat Geens’ berekening niet klopt. Vanhengel mag dan wel van Vlaamse afkomst zijn, hij werd vorig jaar verkozen op een Franstalige lijst en moet dus andere broodheren dienen. De ‘schooier van Evere’, zoals hij in financiële kringen bekend staat, zal zijn slavenrol blijkbaar blijven vervullen.

   Een zaak om te blijven volgen, al was het maar om te zien of Kris Peeters, die men volgend jaar ook federaal wil uitspelen, zijn eerdere verklaringen zal bevestigen dat het Vlaamse gewest  de federale staat niét zal bijspringen als de andere deelstaten dat ook niet doen.

   In mijn blog van donderdag had ik het nog over Verhofstadt, die ik met Don Quichote(e) vergeleek. Ik was dan ook blij verrast, toen ik in de weekeindeditie van De Standaard een soort interview las met Europese collega’s van hem, die er zowat dezelfde mening op nahouden. Collega’s – nota bene van zijn eigen blauwe fractie, waarvan hij de leider is – die het helemaal niet met hem eens bleken te zijn. ‘Guy doet alsof hij de eigenaar van de fractie is’, was de sprekende titel van het interview. De leider, zoals ik al schreef, die voorop loopt en niet ziet dat men hem niet meer volgt.

   In 2009 slaagde Verhofstadt er nog in twee blauwe Europese Commissarissen (Rehn en De Gucht) en twee vicepresidenten (Neelie Kroes en Siim Kalas) in de Commissie te laten benoemen. Dat was een hele prestatie en het is waarschijnlijk daarom dat hij daarna dacht oppermachtig te zijn geworden. Daarbij maakte hij echter twee denkfouten. In de eerste plaats zijn aandrang om met Euro-obligaties te beginnen, waarbij Grieken, Portugezen en Spanjaarden opnieuw onvoorwaardelijk zouden kunnen gaan lenen op de internationale markten, maar Duitsers, Nederlanders en Finnen – om het daarbij te houden – de kosten zouden moeten betalen. Transfers zoals in België, zeg maar. Nogal wiedes dat bv de Duitse liberalen, die zowat het tegenovergestelde willen, het daarmee niet eens zijn. Een tweede pijnpunt is zijn meer dan goede verstandhouding met ‘Rode Rudy’*, Daniel Cohn-Bendit, de flamboyante leider van de Europese groenen in het Europese parlement, nog zo iets waar heel wat liberalen van huiveren. De kans is groot dat de Finse, Estse, Deense en Roemeense liberalen tegen de verkiezingen van 2014 uit de liberale fractie stappen, terwijl de Duitse vertegenwoordiging dreigt weg te smelten.

   Dat alles is slecht nieuws voor de grootgrond- en huizenbezitter uit Umbrië, Normandië, Gent en Mariakerke, want hij loopt met het idee zich kandidaat te stellen voor niets minder dan de Europese topjob: die van voorzitter van de Europese Commissie. Jammer genoeg dreigt hij een generaal zonder troepen te worden en zo win je geen veldslagen, zelfs niet voor de Europese Commissie. Hoogmoed komt ten val, of – zoals Friedrich von Hayek (° 1899), Oostenrijks Nobelprijs economie 1974 (samen met de Zweed G. Myrdal) en een lichtend voorbeeld voor de Verhofstadt van de drie eerste burgermanifesten, het ooit kernachtig uitdrukte: “ Wie zijn principes verloochent, gaat naar de hel”.

   Zo’n vaart zal het meteen wel niet lopen, maar een Europese topjob zit het meer dan waarschijnlijk niet in voor wie al te veel tegen andermans schenen schopt.

* Verhofstadt en Cohn-Bendit hebben in 2012 samen een boek uitgegeven (‘Voor Europa’), iets wat men hem vanuit liberale hoek erg kwalijk heeft genomen. Een Europees fractieleider kan niet zomaar een boek schrijven ten persoonlijke titel als dat over zijn eigen parlementair werk gaat…

   ‘Er zijn drie redenen, waarom ik in het onderwijs ben gestapt’, zei de leraar, ‘Kerstmis, Pasen en de grote vakantie’.

    Bovenstaande is een oude mop, al zat (en zit) er voor sommigen wel een grond van waarheid in, zeker als men de reacties op facebook ziet (binnen de 24 uur zo’n dertigduizend tegenstanders!) op het voorstel van de ‘Innesto’ denktank van CD&V, om de grote vakantie in te korten van negen naar zes weken. Zelfs bij de bevriende vakbonden en het katholiek onderwijs is men niet te vinden voor deze merkwaardige brainstorming van Beke’s ‘high potentials’.

   Vlaanderen is een land waar revolutionaire ideeën zelden op een drafje verwezenlijkt kunnen worden. Dat is ook de reden, waarom er hier zo weinig verandert. Het Innesto idee wordt zelfs een beetje hilarisch, als de reden voor die inkorting van de grote vakantie in de eerste plaats gezien wordt om zgz ‘kansarme kinderen’ niet meer achterstand te laten oplopen. Het gros van die kansarmen zijn nl immigrantenkinderen, die thuis weinig of geen Nederlands spreken en daardoor tijdens de vakantie – dikwijls nog doorgebracht in het land van herkomst – inderdaad eerder af- dan bijleren. Maar om daarvoor het land op zijn kop te zetten, is wel wat veel gevraagd.

   Ook andere voorstellen van Innesto gaan die richting uit, zoals bv de discriminatie op de werkvloer en het uitsluiten van een algemeen verbod op religieuze en levensbeschouwelijke symbolen. Het lijkt hier soms wel alsof al dan niet legale immigranten (want daarvoor zijn ook die voorstellen bedoeld) alleen maar rechten zouden hebben: recht op huisvesting, recht op  leefloon, recht op medische bijstand, recht van gratis gerechtelijke bijstand (al probeert Turtelboom aan dit laatste toch ‘iets’ te doen).

   Als er aan heel dat Innesto verhaal één positieve kant is, is het dat de tsjeven eindelijk eens enkele duidelijke standpunten innemen. Vraag is maar, of ze voet bij stek zullen houden, nu ze zien wat voor negatieve reacties ze te verwerken krijgen, nu ze eens rechtuit zijn. Mijn pronostiek is dan ook, dat ze tegen de volgende verkiezingen wel weer met hun ‘enerzijds/anderzijds’ zullen aankomen.

---

   I.v.m. mijn artikel van gisteren over de waardeloze deelneming van Open VLD aan de nieuwe roodgroene meerderheid in Gent, kreeg ik daarvan de bevestiging door niemand minder dat Patje Dewael, fractieleider voor Open VLD in de Kamer. Die wil zich nl, in tegenstelling tot o.m. een van de voorstellen van de Innesto groep, inzetten voor een wettelijke verankering van het hoofddoekverbod, dat terwijl zijn eigen partij in Gent lijdzaam ondergaat dat het verbod er zal worden opgeheven…

   Vanaf 1 juni zal de stad Gent dus het hoofddoekenverbod opheffen. Dat zou mede het gevolg zijn van een burgerinitiatief, waarbij zo’n 5.500 handtekeningen werden opgehaald. 2.000 daarvan werden verzameld door één Turkse familie, zodat men er rustig van uit kan gaan dat het initiatief in de eerste plaats een actie was van de mensen die men sinds 21 maart van dit jaar in Gent geen allochtonen meer mag noemen. Het paarse stadsbestuur zwicht voor hun eisen en we zullen zien wat het daar allemaal nog wordt. In Gent kun je straks beter af zijn als Roma, Turk of Bulgaar dan als Vlaming. Met dank aan Termont; Van den Bosche en de plaatselijke Open VLD.

   Die laatste partij wordt trouwens de pineut van heel deze affaire. Zij lag nl aan de basis van het verbod toen ze in het vorige college de meerderheid uitmaakte samen met de SP.a van Termont. Bij de laatste gemeentelijke verkiezingen waren roden en groenen in kartel naar de stembus gegaan en hadden ze Open VLD feitelijk niet nodig om een meerderheid te vormen. Dat ze dat toch gedaan hebben, leek eerst o.w.v. de aanwezigheid van Mathias De Clerq, kleinzoon van de ‘Krol’, die in de Arteveldestad nog altijd een zekere weerklank zou hebben. Zoals de zaken nu echter evolueren lijkt het er eerder op dat men de liberalen erbij genomen heeft om ze uit de oppositie te houden en ze binnen de meerderheid monddood te maken. Door ze de indruk te geven dat ze in Gent nog iets betekenen, heeft men ze virtueel uitgeschakeld in ruil voor een bord linzensoep in de vorm van enkele gemeentelijke postjes, met een schepenambt voor De Clerq er bovenop.

   Dat laatste geldt trouwens niet alleen voor Gent. Ook in de federale regering zitten de Vlaamse liberalen erbij voor spek en bonen en dienen ze alleen om het programma van de PS ermee door te drukken, iets wat trouwens ook geldt voor CD&V. Af en toe mogen Crootje en la Rutten eens wat opspelen, maar als puntje bij paaltje komt, zijn ze verplicht Di Pippo te blijven steunen, in de hoop dat er tegen de volgende verkiezingen e.o.a. electoraal wonder zou geschieden, want op een normale manier krijgt de partij volgend jaar weer een pak slaag. Raar, hé?

   In mijn blog van 8 april (‘Bert Anciaux 2.0’) noteerde ik dat Bert toegaf als voorzitter van de Volksunie destijds doorgedraaid te hebben. Letterlijk: ‘Ik ging maar door en keek niet om, tot ik plots merkte dat niemand nog volgde’. Ik moest daaraan terugdenken toen ik dit weekeinde een interview van Ivan Van de Cloot, chef-economist van de denktank Itinera in ‘Doorbraak’ (het blad van de VVB), las. Die zegt daarin, dat hetzelfde aan het gebeuren is met Verhofstadt in het Europese parlement, nl dat ook die er geen rekening mee houdt dat de bevolking (hem) niet volgt. En dat 'volgen' slaat op Verhofstadt's vasthouden aan zijn 'Verenigde Staten van Europa', die er volgens Van de Cloot (en ook anderen, Paul De Grauwe, Verhofstadt's gelijkgezinde, uitgezonderd) nooit zullen komen.

   In tegenstelling tot de E.U., kennen de inwoners en de staten van de U.S.A. een gemeenschappelijke identiteit en een gemeenschapsgevoel dat Europa niet heeft. Als er daar een staat faalt, dan trekken de bewoners er weg en gaan ze elders werk zoeken (wat zopas in Detroit bv nog is gebeurd). Hoofdreden daarvoor is dat de falende staat een interne devaluatie moet doorvoeren, de prijzen matigen en de lonen en overheidsuitgaven moet terugschroeven.

   De arbeidsmobiliteit in Europa is officieel maar 10% van die van Amerika, maar eigenlijk is het verschil nog groter. In Europa zijn de mobielere werknemers doorgaans nl de hoger geschoolden, die niet echt noodzakelijk elders moeten gaan werken. En dan is er nog het talenverschil. Alhoewel men in de States steeds meer Spaans hoort vanwege de miljoenen geïmmigreerde Latino’s, blijft er maar één officiële taal, het Engels.

   Verhofstadt vecht dan ook tegen windmolens, zoals Don Quichote destijds, waarvan hij wel degelijk iets weg heeft als men hem in het Europees parlement ziet staan molenwieken. Onlangs werd hij in De Tijd door ‘Kaaiman’* nog getypeerd als ‘de socialist die de liberale fractie in het Europees parlement leidt’. Uit hetzelfde interview van hierboven blijkt trouwens dat Verhofstadt in 1999 op het Vlaams Economisch Congres vertelde dat hij ervan droomde dat Rusland ooit lid zou worden van de eurozone…

---

   Van typering gesproken, ook Bertje Anciaux kreeg er deze week in ’t Pallieterke nog een die kan tellen: ‘de belegen Justin Bieber van de belgo-nationaalsocialistische politiek’!

* Kaaiman is, voor wie het nog niet zou weten, de schuilnaam van Koen De Meulenare, die vroeger de laatste bladzijde van Knack onveilig maakte, tot hij er – samen met Rik Van Cauwelaert – opstapte omdat hij het niet eens was met de aanstelling van een pseudosocialist als nieuwe hoofdredacteur.

    Ongeacht wat er vandaag op de klassieke rode 1 mei stoeten allemaal zal verteld en geroepen worden, er zal weinig positief nieuws te horen zijn. De rode vakbonden zijn er nl zelf de oorzaak van dat heel wat heikele sociale punten niet opgelost geraken, gewoon omdat ze weigeren mee aan het overleg te doen. Tot twee keer toe al hebben ze zich uit de sociale onderhandelingen terug getrokken of ermee gedreigd het te doen. Op die manier krijg je geen sociale en syndicale problemen opgelost in een periode waarop het in de hele Europese Unie slecht gaat.

   De eenmaking van de statuten voor arbeiders en bedienden, een eis die het Grondwettelijk Hof al 20 (twintig!) jaar geleden stelde en die nu vóór 8 juli definitief zou moeten worden waargemaakt, lijkt een zoveelste lachertje te worden. Vergeten we hierbij niet dat die eenmaking in de landen rondom ons al tien tot twintig jaar eerder gebeurde, ergens in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Had men dat toen ook hier gedaan, het zou enorm minder gekost hebben, simpelweg omdat de lonen toen maar een fractie waren van wat ze nu zijn. Het is zelfs niet eens denkbeeldig dat nog maar de dreiging van de eenmaking voor het verlies van arbeidsplaatsen gaat zorgen.

   Het afschaffen van de index mag niet van de linkse partijen en de vakbonden, omdat dat onze koopkracht zou aantasten. In de plaats daarvan komt Vande Lala om de zoveel weken met een ander ideetje, waarbij dan weer eens de verkoop tijdens de koopjesperiodes, dan weer het overschakelen van merkproducten naar huisproducten moeten zorgen voor een daling van die index. Dat werkt nog ook – voorlopig toch - gewoon omdat mensen in crisistijden meer zullen kopen tijdens de ‘solden’ en ook eerder goedkopere huismerken zullen nemen i.pl.v. een merkproduct. Mocht het straks weer beter gaan en de consument opnieuw duurdere producten zou gaan kopen, dan gaat die index echter wel opnieuw de hoogte in, worden de lonen automatisch weer duurder, de producten ook en zitten we opnieuw in dezelfde spiraal van vroeger, met als waarschijnlijk gevolg bedrijfssluitingen of – in het beste geval – afdankingen.

   Eurostat, het Europese bureau voor statistieken heeft zopas nog bevestigd, wat wij eigenlijk allemaal al lang weten, nl dat de lonen in België het zwaarst belast worden van heel Europa en dat met een regering waarin marxisten het grootste woord hebben. Voor zo’n regering zou het simpel moeten zijn om die lasten te verminderen, maar dan verminderen ook de staatsinkomsten en komt men weer elders van de regen in de drup.

   Ondanks het feit dat België zopas zijn ‘bad bank’ van wijlen Fortis heeft kunnen van de hand doen en daar zo’n miljard euro aan heeft overgehouden, zit het land nog steeds met een staatsschuld van boven de 100%. Om er net onder te komen zitten – maar dat is geen garantie dat het beter gaat (99% of 101%, wat maakt het uit?) – moet de staat nog eens zien 800 extra miljoen te vinden. Zo’n initiatieven lossen niets op, zij kopen alleen maar wat tijd.

   ‘Het geld pakken waar het zit’, een typische rode slogan, denkt men ook toe te kunnen passen via het innen van een zgz ‘Tobin taks’ die financiële transacties lichtjes gaat belasten. Dat ‘lichtjes’ betekent wel dat het onze eigen banken toch nog een dikke 8 miljard euro gaat kosten. Op zich zou zo’n taks mogelijk moeten zijn. Minister Geens zegt zelfs dat ze hoe dan ook onvermijdelijk is, maar voegt er wijselijk aan toe dat er dan meer landen zullen moeten meedoen. Dat is tsjevenwijsheid (‘enerzijds, anderzijds’). In werkelijkheid moeten álle E.U. landen eraan meewerken, anders gaan de kapitalen zich verplaatsen naar de landen die niet meedoen. Datzelfde geldt trouwens ook voor de notionele intrestaftrek, waarvan zelfs ABVV voorzitter De Leeuw’s familie niet vies is*, alsmede voor allerlei andere heffingen. Geld is de dag van vandaag veel vluchtiger geworden dan vroeger. Eén druk op een toets en het zit aan de andere kant van de wereld.

   En zopas geraakte nog bekend, dat er in de eerste helft van 2012 (dus op amper 6 maanden tijd!) in dit land liefst 290.442 stakingsdagen waren. Dat zijn er 200.000 (!) meer dan twee jaar eerder. Als dit aanhoudt, zal ook dat de situatie op de arbeidsmarkt niet verbeteren. Jammer, dat het hier weer gaat om een statistiek voor België als geheel. Als men die zou opsplitsen volgens de gewesten, dan weet iedereen dat het Waalse deel daarvan wel eens een veelvoud zou kunnen zijn.
   In een dergelijk klimaat maakt het weinig uit wat vandaag op de 1 mei stoeten zal gezegd en geroepen worden en zullen die manifestaties alleen maar nuttig zijn om wat stoom af te laten. Staan roepen hoe het moet en daarna niet mee aan tafel gaan zitten om er iets aan te doen, is in  deze tijden van razendsnelle communicatie niet lang meer vol te houden.

* Rode Rudy vertelde in de Gentse Vooruit op de vooravond van 1 mei weer dat hij tegen die notionele intrestaftrek is, waar zijn familiebedrijf dus mee van profiteert. Ge moet maar durven. De dik gevreten salonsocialist beloofde zelfs 150.000 nieuwe werkplaatsen. Die zouden er komen als men erin zou slagen de werkgevers 13 miljard euro lichter zou maken. Van populisme gesproken…

   Voor mij mag deze dag snel voorbij gaan, al was het maar o.w.v. al dat geleuter op radio en Tv over de kroning van Willem IV, alias Willem Alexander, zoals hij zelf wil geheten worden. Ik heb vandaag het bezoek van Nederlandse vrienden die met opzet deze dag gekozen hebben om hun land te ontvluchten. Ze zijn daar niet allemáál gek. De oranjegekte is al erg genoeg als het om het nationaal voetbalelftal gaat, laat staan hun koningshuis.

   Nu is het wel zo dat het huis van Oranje dan nog ‘eigen volk’ is en geen geïmporteerde Duitsers zoals bij ons. Die van Oranje-Nassau kwamen ook wel uit Duitsland, maar toen bestond Nederland nog niet en al bij al heeft Willem de Zwijger het met zijn leven bekocht. Met een beetje goede wil kan men zeggen dat hij zijn leven gegeven heeft voor zijn nieuwe vaderland. Er zijn er trouwens die beweren dat Beatrix en Co niet van hem zouden afstammen, maar dat is wel zo. De mannelijke afstammelingen, van de Vader des Vaderlands stierven weliswaar uit met koning-stadhouder Willem III (in 1702), maar de huidige Oranjes stammen af van Willem de Zwijgers broer, Jan de Oude, wiens kleinzoon de kleindochter van de Zwijger, Albertine Agnes huwde. Ook de nazaten van het Groothertogelijk Huis van Luxemburg stammen daarvan af.

   Er is nog een wezenlijk verschil met ons koningshuis. In Nederland heeft men de bemoeienis van de vorst(in) niet meer nodig om bv een nieuwe regering te vormen. De huidige regering van liberalen en sociaaldemocraten kwam tot stand na een akkoord tussen Rutte en Samson zonder dat Beatrix zich daarmee nog moeide. Verder heeft Willem Alexander nu reeds laten verstaan er geen problemen mee te zullen hebben, mocht hij morgen alleen nog maar lintjes mogen knippen. Daarenboven moeten alle andere leden van het Nederlandse koningshuis, met uitzondering van de troonopvolger, zelf hun kost verdienen en krijgen die geen dotaties om zo goed als niets te doen zoals dat bij ons het geval is.

   Met een Albert II die 79 is (even oud als Donald Duck!) en die nu al met een stok begint te lopen, wordt het hoe dan ook uitkijken wat het hier zal worden, mocht Philippe I koning worden zonder dat de wetten ondertussen zouden zijn aangepast. De ‘man’ gelooft er nl heilig in dat hij een missie heeft en dat zou wel eens voor vuurwerk kunnen zorgen, hoe men er ook tegenaan kijkt.

     * De Nederlandse wapenspreuk ‘Je maintiendrai’ (‘ik hou’), die men op de epauletten van de Nederlandse marechaussees terugvindt, komt van Maurits van Nassau, een oom van de Zwijger, die in het bezit was van de Franse stad Orange en omgeving, waaronder de stad Chalon sur Saône. De originele uitspraak luidde trouwens: ‘Je maintiendrai Chalon’. Dat Chalon raakte hij later toch kwijt en de naam van die stad werd toen in de slagzin vervangen door Nassau, die men nog later, in 1815, heeft laten vallen.

     Eigen lof stinkt, ik weet het, maar toch doet het deugd als men een politiek pronostiekje maakt, in het buitenland dan nog, dat blijkt te kloppen. In mijn blog van 23 dezer voorspelde ik immers dat de centrumlinkse en de centrumrechtse Italiaanse partijen, die elkaar gevonden hadden bij de presidentiële herverkiezing van de stokoude Napolitano, het ook wel op een akkoordje zouden gooien voor wat de vorming van een nieuwe regering betreft. Het is net zo uitgekomen – veel sneller dan men gedacht had - inbegrepen dat ze er het partijtje van Supermario Monti bijgenomen hebben, al was dat voor een meerderheid niet nodig, maar wel om op een goed blaadje te staan bij Europa.

  Ik had me wel vergist in de persoon van de nieuwe Italiaanse premier. Het werd niet de socialistische coming man Renzi, die de voorzitterverkiezingen verloren had tegen Bersani, maar Enrico Letta, voor mij een nobele onbekende. Al bij al is de grote overwinnaar voorlopig Silvio Berlusconi, die – alhoewel hij zelf geen deel uitmaakt van deze nieuwe regering – zijn partij toch vijf ministers ziet krijgen, waaronder zijn doodgeverfde politieke opvolger Alfano. Het zou me trouwens helemaal niet verwonderen dat het dezelfde Berlusconi is geweest die Enrico Letta naar voor heeft geschoven. De nieuwe eerste minister Letta mag dan wel uit de centrumlinkse partito democratico komen, hij is geen socialist, maar een christendemocraat, dus eerder centrum dan links. Erger nog, zijn oom Gianni Letta wordt beschouwd als de rechterhand van Berlusconi.

   Dat alles maakt het de tegenstanders van Berlusconi zowel in Italië, maar ook daarbuiten, niet gemakkelijker om ‘il cavaliere’ te blijven diaboliseren. Met deze regering zijn de problemen voor Italië niet voorbij, maar het land krijgt voorlopig wel het voordeel van de twijfel. Het zootje ongeregeld van de anarchist Beppe Grillo heeft gegokt en verloren en het zal hen moeilijk worden het momentum te behouden, mocht deze nieuwe squadra (met één derde vrouwen, mai visto in Italia!) haar term uitzingen, al dan niet in bel canto.

   Groot nieuws in onze media. In de jaren zestig, zeventig en tachtig was er, in meestal katholieke zorg- en onderwijsinstellingen, niet alleen seksueel misbruik van kinderen, maar ook misbruik van andere aard: fysiek en psychisch. Ik ga dat hoegenaamd niet betwisten en als aan de nasleep daarvan iets kan gedaan worden – en dat blijkt wel degelijk te kunnen - zoveel te beter. Ik vraag me wel af waar de mensen, die na dertig en veertig jaar daar nu opeens over reclameren, waar die mensen de vorige jaren waren toen er openlijk over dat seksueel misbruik werd gedebatteerd en nog geen klein beetje. Waren die slachtoffers toen niet hier, zaten die op een andere planeet? Waarom konden die toen niet uit de anonimiteit komen en nu wel? Of hebben we hier te maken met een zoveelste circuit van extra inkomsten? En zo zullen er nog wel enkele vragen zijn.

   Ik heb zo de indruk dat de papenvreters schrik hebben dat ze hun momentum aan het verliezen zijn. Datzelfde geldt ook voor de aanvallen op Mgr Léonard, die weliswaar als geen andere de kunst verstaat om iets controversieel te zeggen op het verkeerde moment, maar die in elk geval zegt waar hij op staat. Geen watje zoals Daneels, zijn voorganger, die eerder een exponent was van de lijdende Kerk, niet van de strijdende zoals Léonard dat wél is.

   Zelfs op de Paus kan men tegenwoordig weinig vitten. Men heeft wel getracht hem meteen in diskrediet te brengen o.w.v. een eventuele passiviteit tijdens de militaire dictatuur in zijn Argentinië, maar ook dat verhaal is doodgebloed. Erg, hé?

   Ik vraag me echt af, wat voor meerwaarde heel die papenvreterij heeft. Was een bewind van de vrijmetselaarsloge beter geweest? Zeker niet voor Vlaanderen, want die logebroeders hebben nooit iets verwezenlijkt voor ons landsdeel en moeten ook nu nog de wet van de Franstalige vrijmetselaars ondergaan. So what?

---

   En om toch in de kerkelijke sfeer te blijven, nog dit: Wilfried Martens is met zijn Miet getrouwd voor de Kerk. Dat kon, omdat zijn eerste vrouw recentelijk overleden was en hij dus officieel weduwnaar geworden is. Op zijn kerkelijk huwelijk waren er ook drie van zijn kinderen. Niet uit zijn eerste huwelijk, maar uit een tweede, dat alleen voor de wet had plaatsgevonden en waarover nu zedelijk in ware sovjet stijl gezwegen wordt als had het nooit plaats gevonden. Nu, iedereen doet met zijn leven wat hij wil,  maar als men door het leven wil gaan als een voorganger van een christelijke partij (én als voorzitter van de Europese Volkspartij – EVP - waartoe ook Martens’ CD&V behoort), zou het toch wel iets kieser geweest zijn als de ooit Vlaamsgezinde studentenleider dat tweede kerkelijk huwelijk in sourdine had laten plaatsvinden, i.pl.v. uitgebreid voor de camera’s, waar het niet meer was dan een hypocriete bedoening.