De open PVV

   Toen roodgroen vorig jaar de gemeenteraadsverkiezingen in Gent won, kon hun geluk niet op. Gent zou een droomstad worden, dé stad van de toekomst. Volgens het nieuwe bestuursakkoord, waarbij ook de liberalen betrokken werden om te vermijden dat de familie Declercq moeilijk zou doen in de oppositie, zouden er in de Arteveldestad overal nieuwe bus- en tramlijnen komen, wandelpaden, fietspaden en –tunnels, minstens zes nieuwe wijkparken en een groot park op minder dan 400 meter wandelen van elk huis.  Etcetera, etcetera, etcetera…
   De realiteit pakt lichtjes anders uit. Blijkt nu dat er een vlucht uit de stad plaats vindt, vooral van jonge gezinnen met kinderen. Gent is helemaal niet kindvriendelijk. Er zijn te weinig crèches, te weinig scholen, te weinig parkeerplaatsen, te weinig van alles. Dat terwijl men de mensen vertelt dat er in een stad veel meer mogelijkheden zijn. Wat er is, is dan nog te duur. Zelfs de Gentse Feesten, waaraan de stad vorig jaar flink haar broek gescheurd heeft, bleken te duur voor de modale Gentenaar. In 2011 vertrokken er uit de stad meer ‘blanke’ gezinnen dan er sinds 1974 ooit vertrokken waren. Gent heeft geen tekort aan flats, wel aan gezinswoningen, die daardoor onbetaalbaar worden. Dat is misschien niet alleen zo in Gent, maar het is wel merkwaardig dat dit juist gebeurt in een stad waar het bestuur er prat op gaat dat de stad ‘groen’ zal worden en op mensenmaat. Het lijkt er steeds meer op dat groen de kleur van het dure leven wordt (denk maar aan de groene stroom), zoals rood de kleur van het gevaar blijft. Te mijden dus.

   In de marge van bovenstaande, waarover een vertrekkend gezin haar verhaal plaatste op facebook, nog dit: hoe slagen al die Turken, Bulgaren, Roma en andere Balkanezen die Gent ‘rijk’ is, erin in zo’n stad de touwtjes aan elkaar te blijven knopen? Sturen die hun kinderen wel naar school of krijgen die misschien voorrang? Hoe betalen die de huur die voor echte modale Gentenaars niet meer te betalen is? Betalen die überhaupt wel iets in Termontograd?

   Na mijn eerste artikel over de onmacht van deze federale regering, kreeg ik gisteren meteen een bevestiging ervan. Monica De Coninck zou met een eigen voorstel afkomen om een einde te maken aan de discussie over het gelijkstellen van bedienden- en arbeidersstatuten. Daar hadden de vakbonden en werkgevers al bijna twee jaar vruchteloos over gedebatteerd, waarna de regering het probleem naar zich toe had getrokken. De Coninck geeft de sociale partners nu de hete aardappel terug! M.a.w. zij heeft geen echt nieuw voorstel en we zijn weer naar af. Met in het achterhoofd dat de socialistische vakbond dwars blijft liggen, komt daar in deze omstandigheden weer niets van terecht. Van non-beleid gesproken…

   Daar houdt het trouwens niet bij op. Een dezer dagen moet de federale regering nl nog maar eens de begroting 2013 controleren. Strafwerk van Europa dat, evenals trouwens de Oeso, wil dat dit land eindelijk eens gaat besparen, structureel besparen dan. Tot nu toe is België een van de weinige Oeso-landen dat de laatste jaren extra geld is blijven uitgeven. Geld dat grotendeels komt van extra belastingen, niet van besparingen. Die hogere belastingen én uitgaven is een systeem waar België al 15 jaar mee bezig is. Dat is begonnen bij Verhofstadt en is niet meer gestopt. Tien jaar geleden had België nog een primair overschot van 6,8%, nu is dan nul (0,0!). Alleen Griekenland en Cyprus deden het slechter en we weten ondertussen wat daarmee gebeurd is.

   De enige mogelijkheid die België overblijft om te besparen zonder extra belastingen te heffen, is ervoor te zorgen dat de mensen hier langer blijven werken, of ze dat nu graag hebben of niet. Daardoor heeft men minder uitgaven in de pensioensector én meer inkomsten door de extra activiteit. Als dat niet gebeurt zal het land daarvoor worden teruggefloten en zullen de pensioenen straks onbetaalbaar worden.

   Waarbij we dan weer bij Lala’s lege doos terechtkomen, dat zilverfonds waarvan het (te weinige) geld elders is besteed en niet kan worden ingezet tenzij de staatsschuld zakt onder de 60%...

   Waar is de tijd toen Vande Lala, vice-premier en minister van Economie, Noordzee en Consumentenzaken (oef!), beweerde dat hij er eens voor ging zorgen dat de energiekosten voor de bevolking zouden zakken? Hij zou de prijzen bevriezen en nog van dat moois. Wat blijft daar van over? Wel, zo goed als niets.

   Een recent rapport van het adviesbureau Boston Consulting wijst er nl op dat de stroomprijzen in dit land niet alleen gevoelig gaan stijgen, maar dat deze stijgingen tevens nefast zouden kunnen worden voor enkele van onze industrieën. Met de huidige verwachte stijging zal straks bv een ton Amerikaans papier in 2020 zo’n drie procent goedkoper worden dan wat wij hier aanmaken – transportkosten inbegrepen. Nog erger wordt het voor onze chemie, die door de effecten van de Amerikaanse schaliegasrevolutie van de kaart dreigt geveegd te worden. We spreken dan over een industrie die momenteel meer dan 90.000 arbeidsplaatsen oplevert. Het rapport ter zake is geen alleenstaand alarm, ook het VBO (de Vereniging van Belgische Ondernemingen) luidt de alarmbel en vraagt dat ze bij de overheid wakker worden.

   Buiten de kosten is er ook het effect op het milieu dat zwaar negatief dreigt te worden. Door het stilleggen van onze kerncentrales (die geen CO2 uitstoten) en het vervangen ervan door dure gascentrales (die dat wél doen en dan nog door de overheid gesubsidieerd zullen worden), zal dit land waarschijnlijk ook niet meer in staat zijn de afgesproken vermindering van 20% CO2 tegen 2020 waar te maken. Zonder nieuwe maatregelen en initiatieven zal de uitstoot in 2030 zelfs 60% hoger liggen dan de dag van vandaag.

   Kortom, na de lege doos van zijn zilverfonds, zullen ook Vande Lala’s beloften inzake de beheersing van de energiekosten een lachertje worden. Als er niet wordt ingegrepen, zal de elektriciteitsfactuur voor een gemiddeld gezin tegen 2030 zo’n 40% hoger komen te liggen en voor grote bedrijven wel 50%.

   Regeren is vooruitzien. Wie zei dat ook weer?

   Feitelijk had ik me voorgenomen niet meer over de onderwijshervorming te schrijven, tenzij dan te verwijzen naar mijn blog daarover van maandag 3 juni, waarin ik al stelde dat het ‘maar’ om een plan ging, dat pas door een volgende Vlaamse regering geactualiseerd zou kunnen worden. Of dat plan nu een masterplan is, een matrix of een plan met een draagvlak (nog zo’n woord dat de laatste tijd steeds meer politiek verkracht wordt), doet niets ter zake. Ik schreef erbij, Shakespeare achterna, dat het ‘much ado about nothing' was, maar eindigde wel met ‘wordt vervolgd’ en dat ga ik dan toch nog één keer doen, kwestie van toch ergens een draai te kunnen geven aan een onderwerp dat als geen ander het politieke, sociale en educatieve leven in Vlaanderen heeft beheerst.

   Waarover ik in de hele mega discussie weinig terug vind is het feit, dat het Vlaams onderwijs in Europa nog altijd op de tweede plaats staat (na dat van Finland). Dat werd gisteravond nog in Terzake* bevestigd door een Vlaams vertegenwoordiger bij de Oeso. En dat in Brussel Franstaligen hun kinderen steeds meer naar Nederlandstalige scholen sturen, gewoon omdat die zoveel beter zijn. Het Waals onderwijs staat in Europa pas op een plaats ergens in de twintig. Wat men ook nauwelijks zegt, is dat het gros van de 15%, die de school verlaat zonder diploma, behoren tot de groep die men tot 21 maart in Gent allochtonen noemde. Vóór men zo’n onderwijs verandert, mag men inderdaad niet over één nacht ijs gaan. Er is al twintig jaar over gepalaverd en het zal nóg jaren duren vooraleer het huidige plan zal zijn uitgewerkt. De Wever had dan ook (voor de zoveelste keer) gelijk toen hij nog eens zijn beste Latijn boven haalde met ‘Tene quod bene’. Behoud wat goed is. Voor die uitspraak kreeg hij trouwens de steun van iemand die, politiek gesproken, eerder een tegenstander is. Joël De Ceulaer, redacteur bij De Standaard, besloot zijn “Moment’ artikel van gisteren over het onderwerp ook al met ‘Onderzoek alles en behoud het goede’. Hopelijk gebeurt dat ook, al zal het pas ten vroegste in 2016 zijn.

* In hetzelfde Terzake had de VRT er niets beter op gevonden dan twee toeschouwers te volgen naar het debat in het Vlaams parlement: Raymonda Verdyck, afgevaardigde bestuurder van het GO! en … Yves Desmedt, hoofdredacteur van De Morgen. De ‘commanditaire loftsocialist’ zoals Koen Meulenaere hem ooit genoemd heeft, kon niet nalaten zijn gal te spuwen richting De Wever, toen hij zei dat de N-VA de nieuwe schoolwet wel naar zijn hand zou zetten, zodat De Wever zijn kinderen naar de elitescholen zou kunnen zenden. Bart, die in de studio zijn opwachting maakte en het dus ook kon zien en horen, repliceerde daarop met te zeggen dat zijn ouders gewone, werkende mensen waren en hij zo’n uitspraak beschamend vond. Hij had er nog bij kunnen zeggen dat eventuele elitescholen eerder kinderen zullen aantrekken van Groen en SP.a, partijen die steeds meer kiezers aantrekken van het type ‘denk links, leef rechts’, welgestelden die naar Canvas kijken, deelnemen aan het cultureel leven en een ‘kwaliteitskrant’ als De Morgen lezen…

   Er zijn vorig jaar in dit land 50.000 volledig werklozen bijgekomen. Ondanks dit gegeven en de waarschijnlijkheid dat het dit jaar eerder slechter dan beter zal worden, is er nog geen enkele cao afgesloten, zelfs niet in de chemie, die normaal als eerst uit de bus komt. De reden ervoor is dat de regering de lonen bevroren heeft voor de periode 2013/2014. De enige toegelaten stijging is die van de index (in juli komt er zo 1,6% bij). Die bevriezing zint de vakbonden niet en vandaar de impasse.

   De bedoeling is, dat men – door het bevriezen van de lonen – het loonverschil met de buurlanden, in de eerste plaats met Duitsland, wil wegwerken tegen 2018. Dat zal nooit lukken, omdat ook in de ons omliggende landen de loonnorm blijft veranderen en zelfs minder voorspelbaar is dan bij ons, gewoon omdat die landen al enkele decennia geen index meer hebben. Daarenboven zit België met het probleem dat er tegen 8 juli van dit jaar een gelijkschakeling van de statuten tussen bedienden en arbeiders zou moeten plaats vinden en niemand op dit ogenblik weet of dat gaat gebeuren en – indien ja – hoe.

   In de Trends van vorige week verscheen er een interview met Julien De Wilde, vroegere CEO bij Bekaert, nu bestuursvoorzitter van Nyrstar en Agfa-Gevaert. De man verwijt onze vakbonden dat ze niet eens weten wat wereldwijde concurrentie betekent, de ‘ziekte’ waaraan onze bedrijven kapot gaan. 150.000 jobs beloven met 13 virtuele miljarden uit een al even fictieve fraudebestrijding noemt De Wilde gewoon mensen tegen elkaar opzetten. De auteur van bovenstaand idee, Rudy de notionele intrestaftrekker, vond het zelfs beneden zijn waardigheid op het artikel van De Wilde te reageren. Leemans (ACV) en Vercamst (ACLVB) deden dat wel al waren hun argumenten op voorhand bekend en meestal niet ter zake.

   Hoe het verder zal lopen, weet geen mens, maar vóór de vakantie komt er meer dan waarschijnlijk geen enkele loonovereenkomst en dat is in dit land nog nooit gebeurd. Morgen donderdag, trekt er weer wel een vakbondsbetoging door de straten van Brussel waarbij koopkrachtverbetering en de gelijkschakeling van de statuten op het eerste plan zullen staan. Om echter de welvaart in dit land te vrijwaren, moet men echter eerst zien werk te hebben en dat zal niet verbeteren als stakingen en betogingen in de lift blijven zitten.

---

   In mijn blog van gisteren stond een foutje. Die twee Arabische zenders zijn er niet bij gekomen bij Belgacom, maar bij Telenet. Daar heb je, naar ’t schijnt, nog wel ARD en ZF, maar heeft men de Duitse zenders sat1 en pro7 vervangen door twee Arabische stations (2MMondo en Maghreb). Dat heb je, als je, buiten de journaals, haast geen Tv meer ziet, zoals ondertekende. Vorige week was wel een uitzondering, maar dan op muzikaal gebied: ik heb de hele finale van de koningin Elisabeth wedstrijd voor piano uitgezien (en gehoord). Het doet goed te zien dat er in deze tijd ook nog heel wat jonge mensen klassieke muziek weten te appreciëren.

   Over hetzelfde blog schrijft lezer Rob, dat ik slecht ben ingelicht over die uitspraak van Marine Le Pen. Ik heb dat eens nagekeken, want dat kwam uit De Standaard van maandag 3 juni, blz 2, waar letterlijk stond als volgt: ‘Toen vergeleek ze de aanwezigheid van moslims in haar land met de Duitse bezetting’. Dus ‘moslims’ i.pl.v. ‘islam’, zoals ik het schreef. Dat is misschien niet voor iedereen hetzelfde. Het hangt er maar vanaf, hoe je het bekijkt.

   De commissie juridische aangelegenheden van het Europees parlement heeft de immuniteit opgeheven van Marine Le Pen, dochter van haar vader en huidig leidster van het Front National in Frankrijk. Dat zou als gevolg kunnen hebben, dat ze straks in Frankrijk vervolgd kan worden wegens enkele racistische uitspraken die ze drie jaar geleden gedaan heeft en waarbij ze de aanwezigheid van de islam in Europa vergeleek met de Duitse bezetting. In feite kan dit het begin worden van een cordon sanitair zoals we dat ook bij ons hebben meegemaakt. In het nieuws dat ik erover gelezen heb, staat er niets van vermeld, maar het zou me niet verwonderen mocht Verhofstadt, nu zelfverklaard groot Europees staatsman, er voor iets achter zitten. Vergeten we niet, dat het dezelfde Verhofstadt was die indertijd met gelijknamige klachten tegen het Vlaams Blok is gaan leuren,  tot hij tenslotte – bij een derde poging - een bevriende rechter uit zijn eigen Gent bereid vond enkele diensten van die partij te laten veroordelen, waarna de partij zelf zich genoodzaakt zag van naam te veranderen.

   Die Europese commissieleden en een eventueel bevriend Frans gerecht zouden er m.i. goed aan doen even na te trekken wat toen de gevolgen waren van die uitspraak. Het Vlaams Blok/Belang haalde in de daaropvolgende verkiezingen zijn hoogste score ooit. Met de politieke malaise, die er nu in Frankrijk heerst, is het niet denkbeeldig dat het FN van Marine Le Pen straks, bij de Europese verkiezingen van 2014, de grootste partij wordt in de hexagoon. ‘Monsieur Normal’ is zelfs niet meer populair in zijn eigen socialistische partij en het UMP van Sarkozy is hopeloos verdeeld. Dochter Le Pen is een  stuk minder radicaal als haar pa en komt goed over in het publiek debat. Het is dan ook niet denkbeeldig, dat die winst er inderdaad in zit en het is niet met stalinistische methodes dat de democratie West-Europa gered zal worden.

---

   In de marge van de islamistische dreiging in Europa nog even dit: Angela Merkel is bij Di Rupo gaan pleiten om de uitzendingen van de Duitse zenders ARD en ZDF, die van het Belgacom aanbod werden geschrapt, terug op te nemen. De 75.000 Oostkantonners en een 40.000 Duitsers die in België wonen en werken voor NATO en E.U., zouden daarvan het slachtoffer geworden zijn. Die schrapping gebeurde officieel omdat de Duitse zenders hun kostprijs - ‘Einspeisegebühr’ wordt dat in keurig Duits - verdubbeld hadden, van een half naar één miljoen euro. Dat kan zijn, maar ik vind het wel meer dan eigenaardig dat onze poco-media er nergens bij vertellen, dat er in de plaats van die twee Duitse zenders er nu twee Arabische door Belgacom zijn opgenomen. Wat wéér een stap is in de richting van de islamisering van Europa, wat zo stilaan inderdaad op een bezetting begint te lijken, al wil ik die met geen andere vergelijken…

   We beleven een primeur in de Vlaamse politiek. De huidige Vlaamse regering maakt zijn ernstigste crisis mee en geraakt het maar niet eens over een  hervorming van het middelbaar onderwijs of beter gezegd: over een plan tot hervorming, want een definitieve hervorming zou er pas komen in de volgende legislatuur, dus na de verkiezingen van volgend jaar. Doet zo’n beetje denken aan de problemen van de federale regering, die haar staatshervorming deze legislatuur ook niet rond krijgt, waarna het nog jaren zal duren vooraleer alles zal zijn uitgewerkt en uitgevoerd. Zo'n algehele hervorming van het middelbaar onderwijs is eveneens een zaak van lange adem.

   Het Vlaamse tweespalt is er tussen de N-VA, die niet wil dat het ASO (Algemeen Secundair Onderwijs) op welke manier ook wordt afgebouwd en/of verdwijnt én het duo SP.a en CD&V, dat zegt af te willen van het zgz ‘waterval systeem’ waarbij teveel leerlingen starten in het ASO, om daarna te moeten afhaken en gedemotiveerd geraken. In feite gaat het in de eerste plaats tussen N-VA en SP.a. CD&V neigt wel naar de socialisten, maar heeft – zoals gewoonlijk – zelf geen uitgesproken mening. De oppositiepartijen Open VLD en Groen hebben al voorgesteld voor een wisselmeerderheid te willen zorgen, niet zozeer omdat ze zo bekommerd zouden zijn om dat onderwijs, maar wel om de N-VA uit de Vlaamse regering te kunnen rijden zoals dat ook al eens succesvol is voorgedaan in de federale regering. En dat allemaal voor een hervorming die – zoals nu voorgesteld – door een volgende Vlaamse regering weer ongedaan kan gemaakt worden, iets waarop - naar 't schijnt - heel wat leraars hopen. Zij zullen het immers straks weer moeten waar maken. ‘Much ado about nothing’, dus, zoals Shakespeare het al eens schreef.

   In werkelijkheid is het hele probleem terug te brengen tot één thema: de verkiezingen van 2014, waarvan de campagne nog wel niet officieel, maar wel in werkelijkheid is gestart. Kris Peeters moet naar die verkiezingen kunnen met enkele successen van ‘zijn’ Vlaamse regering. Dat was ook de reden waarom hij de hele zaak naar zich had toegetrokken. Van de deadline naar de Smetline. Als het blijkt dat ook hij deze zaak niet fatsoenlijk geregeld krijgt, is dat een item minder waarmee hij straks zal in de electorale campagne zal kunnen uitpakken. Niet voor niets heeft hij zijn zoveelste buitenlandse reis (met Philippe de Belgique nog wel!) daarvoor moeten annuleren. La Flandre vaut bien une messe!

   Wordt vervolgd.

   Bij mijn abonnement van De Standaard (bij gebrek aan iets beter) krijg ik sinds kort elke week een extra tijdschrift, ‘DS Weekblad’ genaamd’. Ik blader er altijd even door, maar veel nieuws valt er praktisch nooit uit te rapen. Dat geldt trouwens ook voor het andere blad dat bij de weekeindeditie zit, nl ‘DS Magazine’. Het enige wat ik daarvan bij hou, is de puzzel. In ‘DS Weekblad’ staat bijna elke week een politiek interview, meestal zelfs met twee politieke tegenstanders, maar die zijn meestal zo lief tegen elkaar dat het lezen ervan de moeite niet loont (dat laatste geldt trouwens ook voor heel wat van die zgz ‘debatten’ in Terzake, het laatste bv dat tussen Karel Van Eetvelt en Bruno Tobback).

   In ‘DS Weekblad’ staat dit weekeinde echter ook een heel ander interview, met Carla Galle, die met pensioen gaat na 22 jaar het Bloso te hebben geleid. Moeders mooiste is ook moeders roodste, was de levensgezellin van Karel Van Miert, maakte het Agusta schandaal mee* en heeft wél wat te vertellen.

   Galle wou er feitelijk nog twee jaartjes bij doen, iets wat mogelijk is als de voogdijminister – in dit geval Philippe Muyters - het contract zou verlengen, maar dat is niet gebeurd. Kwatongen beweren dat dit laatste te maken zou hebben met het feit dat de gedoodverfde opvolger van Galle een zekere Gert Vande Broek is, naar het schijnt een meer dan bekwame vent, maar ‘toevallig’ wel chef sport op Muyters’ kabinet. ‘Wat we zelf doen”…

   Interessant in het interview was voor mij de uitspraak van Galle, dat er geen nieuwe Gordel meer komt. Letterlijk: ‘Schrijf maar op: de Gordel is gestopt’. Het wordt nu even wachten wat voor reactie daarop komt, als er al een zal komen. Voor zover ik me herinner, komt er geen identiek dezelfde Gordel meer als de 32 voorgaande, maar zou er wel iets voor in de plaats komen, dat evenzeer het Vlaamse karakter van de Rand zou benadrukken. Ik kan best begrijpen dat de Vlaamse regering op dit ogenblik andere prioriteiten heeft, maar vanuit de N-VA, met plaatselijke ‘Rand-coryfeeën’ zoals bv een Ben Weyts en Mark Demesmaeker, zou het aannemelijk zijn dat hierop minstens een realistisch antwoord zou komen. Het is met de Rand al erg genoeg gesteld om zich daarover niet bezorgd te maken en september is niet meer zo ver af.

---

   In de marge van bovenvermeld interview vertelt Galle, dat er tijdens haar mandaat nooit een socialistische minister van Sport is geweest. Als de interviewer er haar attent op maakt, dat ze Bert Anciaux vergeet, antwoordt ze: ‘Nuance. Die is socialist geworden, blijkbaar. Nadat hij al zijn vorige partijen om zeep heeft geholpen’. Einde citaat!

* Would-be geldverbrander ‘Brouckie’ probeerde Galle nog de schuld van die affaire te geven, wat niet lukte...

   De huidige eurocrisis heeft althans één groot voordeel: de mensen beginnen zich meer en meer bewust te worden van de macht die de E.U. heeft en die de lidstaten grotendeels is afgepakt. Europa wordt steeds minder een ver-van-mijn-bed show, omdat we steeds meer aan de lijve beginnen te ondervinden wat Europa betekent. Nu de bv de lidstaten van de eurozone zelfs hun begroting niet meer aan hun eigen parlement kunnen voorleggen tenzij die eerst is goedgekeurd door Europa, beseft men inderdaad dat er straks van de eigen autonomie niet veel van zal overschieten. L'argent fait la guerre.
   Bij ons in Vlaanderen hebben de meesten, ook de nationalisten, er steeds op gerekend dat ze via Europa e.e.a. geregeld konden krijgen dat binnen het Belgische kader niet lukte en dat Europa hier en daar wel kon verhinderen dat er bij ons nóg grotere politieke stommiteiten konden gebeuren. Het resultaat is echter dat we straks in eigen land nog bitter weinig te zeggen zullen  hebben.

   Moeten we daarom Europa afschrijven en terug van ‘af’ beginnen? Ik denk niet dat veel mensen daarvoor te vinden zouden zijn. Stel u voor dat we weer grenscontroles zouden krijgen, dat we weer geld zouden moeten omwisselen telkens we over de grens gaan, dat we daarom ook minder prijzen en kosten zouden kunnen vergelijken. Ondertekende, die 27 jaar ‘over de grens’ heeft gewerkt en 9 jaar in het buitenland heeft gewoond, kan ervan meespreken. Zonder Europa zouden we nu bezig zijn met een hele serie van nationale devaluaties, niet alleen in de zuiderse landen, maar ook hier. Daardoor zouden de landen die dat doen wel gemakkelijker kunnen exporteren, maar zou hun munteenheid steeds minder waard worden t.o.v. die van de zgz ‘sterkere landen’. Men klaagt nu al dat Duitsland (weer) te veel macht krijgt. Dat zou dan nog erger worden.

   Volgend jaar, bij de verkiezingen van mei 2014, hebben we de kans ook te stemmen voor dat Europa. Het zou wenselijk zijn dat onze onderscheidene partijen wat duidelijker zouden aantonen waar zij met dat Europa van ons naartoe willen. Vergeten we niet dat tegen die tijd de Duitse verkiezingen een dik half jaar voorbij zullen zijn en er waarschijnlijk heel wat meer klaarheid zal zijn in de Europese situatie, ongeacht of dat voor ons goed of slecht nieuws zal zijn. In het laatste geval is een splitsing van de eurozone geen fata morgana meer en zal het voor Vlaanderen cruciaal worden of we met België nog verder willen als die ‘entiteit’ aan de verkeerde kant van de nieuwe eurogrenzen zou belanden.

   Wie leeft, zal zien…

   De grote discussie in het parlement over wie verantwoordelijk is over de lamentabele toestand van ’s lands begroting, heeft geleid tot het bekende doorspelen van de zwarte piet, ook al een Belgische (politieke) specialiteit. Het heeft geen zin nu te gaan verwijzen naar de regeringscrisis van de 541 dagen (nog altijd een wereldrecord!). In werkelijkheid was de staatsschuld tijdens die periode zelfs gedaald, iets waarover we in de huidige discussie niet meer gehoord hebben. Maar zelfs die daling was niet zo belangrijk, omdat we toen met een regering in lopende zaken zaten die met twaalfden moest regeren en dus veroordeeld was zuinig te zijn. In werkelijkheid deed Leterme II het beter dan Verhofstadt I én II.

   Dat dit land nu in financiële moeilijkheden zit, hebben we in hoofdzaak dan ook te danken aan de regeringen Verhofstadt (1999-2007). Die had toen, in een periode van hoogconjunctuur, de kans te besparen wanneer het kon en de staatsschuld af te bouwen. Dat dit niet gebeurd is en dan nog onder het premierschap van iemand die daarvoor in liefst drie burgermanifesten een soort witboek had geschreven, zal voor hem en zijn partij een historische schande blijven. Zijn partij, of wat er nog van overblijft, mag de dag van vandaag dan nog zowat de enige zijn die in de federale meerderheid achter de voorstellen van Europa staat, ernstig kun je zoiets niet meer noemen. In de regeringen Verhofstadt was het de PS die, net als vandaag, het hoge woord voerde, met als verschil dat ze nu ook nog de premier levert en Verhofstadt het toen mocht worden als hij het PS-programma uitvoerde. De SP.a was er ook bij, maar zoals ook nu alleen maar als vijfde wiel aan de PS-wagen.

   Vergeten we niet dat in de eerste regering Verhofstadt ook de groenen, toen nog Agalev (Anders GAan LEVen, waar is de tijd?), mee aan zet waren. Ook zij hebben toen meegedaan aan de Sinterklaaspolitiek van Paars en zijn daarom evenmin nog geloofwaardig als het gaat om staatsbegrotingen. In het juni nummer van Doorbraak, het blad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), wordt die partij als volgt geciteerd door Peter Frans Anthonissen*: ‘Groen blijft een partij voor links-denkende welgestelden, voor mensen met een goed inkomen, die kwaliteitskranten lezen, naar Canvas kijken en deelnemen aan het culturele leven. Voor zo’n luxepartij zit het niet goed als een economische crisis mensen doet vrezen voor hun job en welvaart, omdat er dan geen ruimte meer is voor haar Sinterklaaspolitiek.’ Ik zou het niet beter kunnen formuleren.

* Peter Frans Anthonissen is een reputatiedeskundige die o.m. een vaste column heeft in Trends.

   Bij De Tijd hadden ze dan toch goed gepronostikeerd: België heeft geen Europese boete gekregen. Ze zullen bij dat economisch blad ook wel geweten hebben dat er nog nooit zo’n boete is gegeven en dat het ook nu wel niet het geval zou zijn. Officieel was dit land het enige van de 27 E.U. landen dat zijn Europese afspraken niet was nagekomen, maar ook zoiets is relatief. Er zijn nog wel een half dozijn andere E.U. leden die om e.o.a. reden niet in orde zijn en de vraag is dan ook maar in hoever (en hoe lang) dat Europese verhaal nog geloofwaardig blijft.

   Dat alles neemt niet weg dat België voor dit jaar nog een miljard euro extra zal moeten vinden en voor 2014 zelf nog een dikke vier miljard, met daarbij nog maar eens de raad dit te doen via structurele besparingen en daar knelt het schoentje. Zeker voor 2014 moet men af van de vervroegde pensionering, het vergroten van de loonkloof met de omliggende landen, moet er iets gedaan worden aan de belastingswet, aan de index en aan de werkloosheidsuitkeringen. PS voorzitter Magnette heeft vanuit Charleroi al laten weten daarmee niet akkoord te gaan en de vakbonden zullen hem graag daarin volgen. Daar de nieuwe voorstellen aan Europa vóór 21 september moeten worden aangeboden, zou het dan – met een jaar vertraging – toch nog eens een hete herfst kunnen worden. Maar er is meer.

   De nieuwe besparingen zullen, ook volgens Europa, degelijk moeten verdeeld worden tussen alle zgn ‘entiteiten’ en dat zie ik nog niet zo meteen zitten. Vlaanderen heeft als enige entiteit in dit land een sluitende begroting en dus zullen er ‘gezamenlijke’ inspanningen van de federale regering én van het Waalse en Brusselse gewest moeten komen. Dat laatste is trouwens al eens bevestigd door onze nieuwe minister zonder financiën, Koen Geens. Voeg daarbij het feit dat we na het politieke zomerreces gegarandeerd in de aanloop naar de electorale campagne gaan van de verkiezing aller verkiezingen, dat terwijl er elke drie maanden een stand van zaken aan Europa zal moeten gepresenteerd worden. M.a.w., er kan niets op de lange baan geschoven worden en dat verhaal zal de verkiezingscampagne doorkruisen, om niet te zeggen verstoren.

   Misschien hadden de meerderheidspartijen het idee van Bart Brinckman (mijn blog ‘Wat, als’ van 21.05) om vervroegde federale verkiezingen te houden, toch maar beter opgevolgd…

   In mijn blog van 26 dezer (‘Eén land, twee werelden), schreef ik dat België geen Europese boete zou krijgen, ondanks het feit dat het zijn Europese verplichtingen niet is nagekomen.. Dat had ik uit ‘De Tijd’ gehaald, nu niet zomaar de eerste de beste krant op dat gebied, maar dat schijnt dus niet helemaal te kloppen. Het kán nog altijd, maar de beslissing daarover blijkt pas vandaag te zullen vallen. Daarover is de laatste week al heel wat gejammerd, want – volgens de meerderheidspartijen en hun goedgelovige media – verdient dit land dat niet. En dan worden vergelijkingen bovengehaald met andere landen, waarbij stelselmatig ‘vergeten’ wordt dat België, met uitzondering van Griekenland en Italië, de hoogste staatsschuld heeft. Zelfs Spanje, dat er zo slecht aan toe is, heeft een staatsschuld van ‘maar’ 89%, wat 11% minder is dan het land van Di Rupo.

   Over Di Rupo en zijn regering gesproken, waarover diezelfde partijen en media toch zoveel lof hebben, die blijkt nog maar 20% van zijn vooropgestelde doelen van de zesde staatshervorming te hebben gerealiseerd (69, nog 142 te gaan!). Zes zijn er dan nog moeten bijgestuurd worden, zes ‘afgevoerd’ en nog eens zestien waarschijnlijk niet realiseerbaar. Met nog twee maanden vóór het parlementair reces en met de dreiging daarna in de verkiezingscampagne voor mei 2014 te zitten, is het bijna onmogelijk dat er nog veel van in huis zal komen. De kans is zelfs groot dat dit met opzet zo gebeurt om een reden te hebben dat deze ploeg daarna zijn werk zou moeten kunnen afwerken…

   Bij de E.U weet men dat Di Rupo het goed kan uitleggen (in het Frans en het Italiaans), maar ziet men ook wat hij er niét van terecht brengt. Zelfs als België aan de gevreesde boete ontsnapt, verandert dit trouwens niets aan de schuldgraad en de budgettaire achterstand van dit land, terwijl de verleiding groot zal worden om daarna juist niét te sparen. Ondertussen blijven we zitten met de hoogste loonkosten, de - op twee na - hoogste belastingen (vooral dan op arbeid), de vergrijzingskosten waarvoor nog steeds niets serieus gedaan is en de hoge prijzen voor telecom en energie. En dan hebben we het nog niet gehad over het lijk in de federale kast dat Dexia heet en dat er reeds voor zorgde dat vorig jaar werd afgesloten met een tekort dat een stuk boven het Europese doel lag. Er wordt nu reeds gesteld dat België (én Frankrijk) ook voor dit jaar extra in de buidel zullen moeten tasten om de ‘reddingsoperatie’ van Leterme en Reynders nóg maar eens veilig te stellen.

   De Standaard pakte gisteren uit met als hoofdartikel op de eerste pagina, dat de SP.a meer pro-België is dan de MR. Lijkt een opmerkelijke titel, maar is dat niet. Om te beginnen is het een conclusie getrokken door de belgicistische politicoloog Dave Sinardet, n.a.v. een door hem en twee Franstalige collega’s van Louvain-la-Neuve uitgevoerd onderzoek, wat door Vlamingen steeds met een klontje zout moet genomen worden. Sinardet is op communautair vlak zo’n beetje dé chouchou van onze overwegend linkse media. Als klap op de vuurpijl blijkt dan nog dat dit nieuwste onderzoek heeft plaats gevonden net vóór het akkoord over de zesde staatshervorming. M.a.w. nog vóór de doorsnee Vlaming door had dat hij weer eens in de zak zou gezet worden, deze keer zelfs met een federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen en mede bestaande uit 90% van alle francofone partijen. Eenzelfde onderzoek een maand later zou er waarschijnlijk heel anders hebben uitgezien. Het doet zo’n beetje denken aan een zaak die zomerkoopjes aanbiedt net vóór Kerstmis. Dat de uitslag van zo’n achterhaald onderzoek als hét nieuws van de dag wordt verkocht door een dagblad dat zich ‘kwaliteitskrant’ noemt, is erg goedkope journalistiek.

   Dat de SP.a een op en top belgicistische partij is, daarvoor hadden we ook geen onderzoek nodig. De partij overleeft al enkele decennia in de Belgische politiek door haar karretje aan dat van de PS te hangen en in de Vlaamse door te profiteren van het cordon sanitair rond het VB. Dank zij de N-VA mocht de partij weer meedoen in de Vlaamse regering, enkel en alleen omdat de partij van De Wever de liberalen als een grotere concurrent op rechts aanzag. Iets waarin Bart trouwens gelijk kreeg, want bij de traditionele partijen zijn het vooral liberalen die de laatste jaren overlopen naar de N-VA. Wie nu nog voor de Vlaamse socialisten stemt doet dat omdat men niet beter wil weten (‘den boas is ne smeirlap’) of omdat er via die partij nog steeds postjes te rapen zijn. Wie gelooft er nog een Tobback die fulmineert over de pensioenen, terwijl het de socialisten zijn die dat departement 18 jaar hebben beheerd? Of die zich zorgen maakt om het onderwijs, terwijl zijn partij mee in de Vlaamse regering zit en er zelfs de minister van onderwijs levert? Of die een familiefeest van de partij gaat vieren in Wallonië?

   Een tweede open deur die het onderzoek van Sinardet intrapt, is die waarbij hij zegt dat CD&V zich steeds tussen de twee uitersten bevindt. Ook dat wisten we al: enerzijds, anderzijds. Ook bij het laatste VLD-voorstel voor de mini-jobs was het weer eens de enige partij die geen standpunt had. ‘Ik zeg niet ja en niet neen’, zei vice De Crem. Kortom: een partij voor weekdieren. Voor mensen van middelmaat: dik van vel en zonder ruggengraat!.

   Men heeft het al enkele jaren over de Arabische lente, waarop maar geen zomer wil volgen, maar in Turkije is men momenteel al wat verder. Daar lijkt de zomer voorbij en lonkt een politieke herfst, voor zover het al geen winter zal worden. Sinds de AKP partij van Erdogan er aan de macht is, schuift het land, langzaam maar zeker, op naar een islamistische staat en wordt de scheiding van kerk en staat, ooit ingevoerd door Kemal Ataturk, de Turkse vader des vaderlands, er een lachertje.

  De laatste stap in de richting van Mohammed’s middeleeuwse woestijngodsdienst, is het (voorlopig) gedeeltelijk verbod op het schenken en verkopen van alcohol, de Turkse Raki inbegrepen. Voor het toerisme wordt nog een uitzondering gemaakt, maar dan alleen buiten de grote steden, wat ervoor zou kunnen zorgen dat vooral de citytrips (in de eerste plaats naar Istanboel) er nog weinig toekomst zullen hebben. Als men weet dat toerisme een van de sterkhouders is van de Turkse economie, zal het ermee eindigen dat de Turken er allemaal (nog) armer op zullen worden. Zoals men nu daar bezig is, zal het niet lang meer duren of ze zitten er met een complete drooglegging, waarna het toerisme er ook een zachte dood zal sterven. Wie gaat er de dag van vandaag nog op vakantie naar een land waar men geen glaasje of borrel meer mag drinken?

   De huidige armen, zijn kiespotentieel, worden door Erdogan zoet gehouden met de belofte van goedkope behuizing, eenzelfde beeld als bv in het Venezuela van Chavéz, waar de economie – ondanks de massale aanwezigheid van olie -  zo goed als aan de grond zit. Dat zal in Turkije, dat géén olie heeft, alleen maar erger zijn.

   Dat dan voor de problemen die er ongetwijfeld zullen rijzen in de Turkse steden, waar heel wat jongeren niet gediend zijn met de islamisering door Erdogan en zijn partij, die het moet hebben van de plattelandsbevolking die grotendeels analfabeet, moslim én achterlijk* is. En, alsof dat nog niet genoeg is, is er altijd nog het probleem van de Koerden. Die maken 20% uit van de bevolking, maar worden op alle gebied achtergesteld. Sinds enkele decennia woedt er een onverklaarde burgeroorlog die al duizenden slachtoffers heeft gemaakt, voornamelijk in Oost-Turkije, het thuisland van de Koerden. Of de huidige pogingen tot toenadering iets zullen uithalen, is weinig waarschijnlijk.

   En zeggen, dat er hier nog steeds mensen rondlopen, die willen dat Turkije bij de E.U. komt. Dat zijn niet alleen halve gekken zoals die Bert Anciaux, maar ook een Guy Verhofstadt, die daar al jaren voor ijvert in het Europese parlement. Om nog te zwijgen van onze ‘Europese president’, die er geen graten in ziet Turkije financieel bij te springen, terwijl zijn eigen Europa de schulden niet baas kan. Nuttige idioten zijn het, niet alleen t.o.v. het huidige Turkije, maar ook tegenover het hele islamgebeuren. De aanslagen in Boston, de rellen in Stockholm, de moord in Londen en de moordpoging in Parijs zijn evenveel recente voorbeelden van de radicalisering die een steeds grotere moslimgemeenschap in Europa ondergaat. Dan hier nog wetten willen stemmen die verbieden daartegen in te gaan, zoals Anciaux in zijn strijd tegen de zgz ‘islamofobie’, is te gek voor woorden. We mogen onze handjes kussen dat Turkije geen lid is kunnen worden van de E.U. en dat het land dat waarschijnlijk ook nooit meer zál worden. De crisis zal dan toch nog voor iets goed zijn geweest.

* In feite is dat een pleonasme, ttz iets dat hetzelfde betekent. Étienne Vermeersch, emeritus hoogleraar wijsbegeerte en eerder links gezind, heeft dat recentelijk nog eens duidelijk in de verf gezet, waarop Anciaux geen ander antwoord had dan te zeggen dat Vermeersch ‘een zeveraar’ was. Vermeersch stelde daarna, in een weerwoord in De Standaard, dat er jaarlijks meer boeken in het Spaans vertaald worden dan er sinds de negende eeuw in het Arabisch zijn vertaald. Ook worden er jaarlijks meer boeken vertaald in het Grieks, een taal die amper nog door een paar miljoen mensen gesproken wordt, dan in het Arabisch, dat door zo’n 280 miljoen gesproken wordt…

   Zoals frequente lezers van mijn blog weten, wekken peilingen niet mijn grootste interesse. Er zijn er pas weer twee geweest, één in elke landshelft en feitelijk zeggen die bitter weinig op exact één jaar vóór de echte peilingen, die de verkiezingen zijn. Dat is in de politiek een eeuwigheid en wie weet wie schiet nog hoeveel kemels vóór het zover is. Toch zijn er twee gegevens die eruit springen: in Vlaanderen nóg eens een verlies voor de Open VLD van liefst 4%* en in Wallonië een voor de PS van zelfs 9%. Het is duidelijk dat liberalen met een Vlaamse overtuiging in de N-VA een alternatief gevonden hebben. Het verschil tussen die twee is, dat N-VA voor Vlaanderen gaat en Open VLD voor België. Als Rutten, Croo’tje en Co dat signaal blijven negeren, mogen ze straks gaan vrezen voor de kiesdrempel.

   In Wallonië ligt dat allemaal helemaal anders, een zoveelste bewijs dat dit land in werkelijkheid twee verschillende werelden zijn. Daar verliest de PS aan haar linkerzijde, aan de meloenen van Ecolo (groen van buiten, maar rood van binnen) én aan de Waalse tegenhanger van onze stalinisten van de PvdA. We zouden kunnen zeggen: ‘ze doen maar’, maar zo eenvoudig is het niet. De belangrijkste reden voor de terugval van de PS in Walenland is, dat een deel van haar achterban vindt, dat de partij er te rechts wordt en steeds meer aan besparingen denkt i.pl.v. aan belastingen. Dat laatste klopt ook, voorlopig toch nog, anders houdt Di Rupo zijn zeskoppige regering niet samen. Het schijnbaar goede nieuws, dat België geen Europese boete gaat oplopen, ondanks het feit dat het de 1% structurele besparingen niet haalde, is in feite minder goed nieuws. De verleiding zal nu des te groter zijn om belangrijke besparingen uit te stellen of minstens over de verkiezingen van 2014 te tillen. Dat laatste wordt trouwens bevestigd door Koen Geens in Trends van deze week.

   Over die peiling tenslotte nog dit: onze linkse media vinden dat de N-VA teveel afhangt van één man, De Wever en daarin hebben ze zelfs geen ongelijk. Wie A zegt, moet echter ook B zeggen. Ook CD&V wordt steeds meer een partij die van één man afhangt, in casu Kris Peeters. Daar waar De Wever zich steeds uitdrukkelijker op het Vlaamse niveau profileert (om eventueel van daaruit het federale België open te breken), is het zeer de vraag of Peeters dat ook zal doen. N-VA zou er zelfs geen probleem mee hebben om Peeters Vlaams minister-president te laten blijven, op voorwaarde dat diens partij het programma van de N-VA mee uitvoert. Bij gebrek aan een duidelijk alternatief op federaal vlak (vooral door het afhaken van Vanackere) heeft CD&V momenteel op dat niveau geen alternatief en zal het voor de tsjeven aartsmoeilijk worden er een te vinden tegen mei 2014. Alle Innesti (mv) ten spijt.

* Volgens die laatste peilingen verliest de N-VA ook 4%, maar dat is een luxeprobleem voor een partij die haast aan de 40% zat. Het kan de partij zelfs ten goede komen, nu ze weer met haar voetjes op de grond staat en weet niet te snel te moeten gaan dromen.

   Slechte tijd voor de bon belges. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder e.o.a. typisch Belgisch schandaal. Enkele recente voorbeelden.

-          Vorig jaar werden er op de Belgische wegen voor 382 miljoen euro boetes uitgeschreven. Voor dit jaar wordt er zelfs geschat dat het 460 miljoen zal worden. Hoe men dat laatste cijfer nu al weet, is mij een raadsel, maar daar gaat het even niet om. Laat ons aannemen dat het kan kloppen. Iedereen weet dat het gros van die boetes in Vlaanderen en door Vlamingen zal betaald worden, gewoon omdat de meeste mensen in dit land in Vlaanderen wonen en vooral omdat het overgrote deel van de flitspalen bij ons staan, bij ons waar ook de meeste wegcontroles plaats vinden. Laat ons aannemen dat de Vlamingen straks 80% van die boetes gaan betalen. In een normaal federaal land zou dan ook 80% van de opbrengst naar onze regio moeten terugvloeien. Dat gebeurt echter niet. Ook geen 60%, zijnde het percentage Vlamingen binnen België. Vlaanderen krijgt maar de helft, 50% dus. In gewone mensentaal betekent dat, dat Vlaanderen 368 miljoen euro zal betalen en er daar slechts 230 van zal terugzien. Wallonië, dat slechts 92 miljoen zal betalen, krijgt er ook 230 terug. Die extra transfer van 138 miljoen euro loopt in de gebruikelijke richting, van noord naar zuid. Terwijl de kans groot is, dat we straks weer te horen zullen krijgen dat we niet solidair genoeg zijn…

-          Er moeten in de Belgische overheidsbedrijven 101 nieuwe benoemingen gedaan worden, waarvan 5 topjobs (bij de NMBS, Infrabel, Belgocontrol, de Nationale Loterij en de investeringsmaatschappij FPIM). De regering beschikt daarvoor over een eigen federale selectiedienst, Selor, maar besliste van deze dienst geen gebruik te zullen maken. Er werden een aantal zgz ‘headhunters’ aangesproken, die allemaal een vijftal kandidaten mogen zoeken en voordragen, maar dan zonder enige voorkeur. Klap op de vuurpijl is dat daarenboven ook de zes vice-premiers (één voor elke regeringspartij) een eigen kandidaat mogen voordragen. M.a.w. één grote politieke koehandel uit de oude doos. Toen deze zaak ter sprake kwam in het parlement waren noch Di Rupo nog een van die vice-premiers aanwezig en mocht ‘invaller’ Labille (de vervanger van Magnette) het komen uitleggen. Die las gewoon een briefje af, zonder enige uitleg en stapte weer naar zijn plaats, onder algemeen hoongelach van de oppositie. Opmerkelijk was, dat de Waalse minister dat alleen in het Nederlands deed. Van Franstalige kant was er geen enkele opmerking op deze gang van zaken. Daar vindt men het blijkbaar – Charleroi indachtig - de normaalste zaak van de wereld dat er op het gebied van de postjes gesjoemeld wordt.

-          Wat in de Belgische politiek kan, moet ook kunnen in, het Belgische voetbal, moet men gedacht hebben. Dat ‘Belgisch’ moet trouwens met een grove korrel zou genomen worden, want er zijn nog weinig zgz profclubs waar men de eigen spelers op meer dan één hand kan tellen. Ik vraag me zelfs af, waarom men zich blijft bezig houden met die ‘gouden schoen’, terwijl er al een ‘ebbenhouten schoen’ is voor de groep voetballers die de tegenwoordig meerderheid in alle clubs vormt. De club met de beste Afrikanen wint. Dat men in zo’n wereldje tenslotte niet meer weet wat een voetbalploeg betekent, hebben we deze week kunnen meemaken in Waregem, Antwerpen en Oostende. Volgens mij zien de plaatselijke supporters zelf niet meer wie er in hun ploeg op het veld staat. Dat veld zelf kennen ze nog wel. In Gent waren er zelfs die met de graszoden van het Ottenstadion naar huis gingen. 'Onze Lieve Heer moet zijn aantal hebben', is de vrome leuze. In het Belgische voetbal lijkt dat geen probleem te zijn.
 

-           

   Een nieuwe Europese wet, die voorzag dat men voortaan op de eettafels van restaurants en andere eetgelegenheden alleen nog olijfolieflesjes met het merk erop zou moeten zetten, is in blessuretijd weer afgevoerd. De opgegeven reden ervoor was, dat er in enkele landen teveel tegenstand tegen was. Dat zal wel, maar veel eenvoudiger zou de uitleg geweest zijn, dat men wel flesjes met een etiket erop kan aanbieden, maar dat dat geen garantie is dat ook de olie erin de originele zou zijn. Men kan die flesjes nl bijvullen, zo simpel is dat. Anderzijds is het ook zo, dat er heel wat zgn ‘losse’ olijfolie is die kwalitatief niet moet onderdoen en soms zelfs beter is dan wat bepaalde merken ons voorschotelen. Ik kan daarover meespreken. Ik heb een zuster die op Sardinië is blijven wonen, daar een tuin met o.a. olijfbomen heeft en de vruchten ervan elk jaar laat persen. Ik krijg daar af en toe een bidonnetje van en die moet voor de meeste zgz gerenommeerde merken echt niet onderdoen, integendeel.

   Men vraagt zich dan ook af, waar dat Europa zich allemaal mee bezig houdt en hoe het komt dat steeds meer mensen een aversie krijgen van die bemoeizuchtige E.U. I.pl.v. tijd en geld te steken in dergelijke verordeningen zou Europa zich beter eens bezig houden met wat minder bijzaakspecialisatie. Wat meer met het schilderij, wat minder met het kader. Om het even bij de olie te houden, maar dan de stook- en brandstofolie, daar blijkt wij in Europa steeds meer moeten betalen, niet alleen voor die olie maar ook voor zowat alle energiegrondstoffen, die er dikwijls mee samenhangen. De Amerikanen halen tegenwoordig niet alleen olie uit hun schaliegronden, het gas dat ze erbij oppompen kost hen tegenwoordig nog slechts een kwart van wat wij ervoor betalen moeten. Mede als gevolg daarvan zijn de steenkoolprijzen in de States ingestort en worden die aan braderieprijzen in Europa afgezet. Steenkool, dat zo verfoeilijk vervuilend zou zijn, vervangt op het Oude Continent steeds meer olie en nóg meer gas. In Frankrijk nam het steenkoolverbruik vorig jaar met 16% toe, in Spanje met 28% en in Groot-Brittannië zelfs nog meer. Met gas stoken kost tegenwoordig in Europa 50 euro per megawattuur, met (Amerikaanse) steenkool 30 dollar (± 22,5 euro). De rekening is snel gemaakt…
   E.e.a. maakt dat zeker de bedrijven die hier veel energie nodig hebben, wereldwijd steeds minder concurrentieel worden, wat dan weer zorgt voor bedrijfssluitingen en afvloeiingen. Europa zou zich daar beter eens wat meer mee bezig houden dan met de kwaliteit van olijfolie.

   In Schotland hebben ze het monster van Loch Ness, in België de Bende van Nijvel. Het verschil is dat ‘Nessie’ een eeuwig leven zou kunnen leiden, terwijl de zaak in België over een goede twee jaar verjaart. Dat laatste lijkt een klucht, ware het niet dat 28 mensen er in een reeks aanslagen van zinloos geweld het leven bij in schoten en dat 27 jaar na de laatste feiten er nog steeds geen schijn van een oplossing is.

   Het laatste nieuws in deze macabere geschiedenis komt eens te meer uit Charleroi, waar een zoveelste (deze keer vrouwelijke) onderzoeksrechter nu in feite insinueert dat de gerechtelijke diensten uit Dendermonde, die met het eerste onderzoek begonnen waren, zelf op e.o.a. manier bij de zaak zouden betrokken geweest zijn en minstens bepaalde zaken zouden gemanipuleerd hebben. Ze zegt nu een onderzoek naar het onderzoek te zullen doen.

   Ge moet maar durven. De hele zaak is in feite in de doofpot geraakt, juist omdat men op een gegeven ogenblik het gerechtelijk onderzoek uit Dendermonde naar Charleroi heeft overgebracht. Waarom dat nodig was, is mij nooit duidelijk geweest. Het gebeurde wel toen men in Dendermonde dacht, dat er enige correlatie was met een andere nooit opgeloste zaak, nl die van de zgz ‘roze balletten’, waarbij een of meerdere hogere gezagsdragers betrokken zouden geweest zijn. De buit die door de bende bemachtigd werd, stond nl helemaal niet in verhouding met het aantal mensen dat daar in het wilde weg werd doodgeschoten en er was meer dan waarschijnlijk een andere reden voor die moorden.

   Nadat het dossier enkele jaren stof had liggen vergaren in de kasten van het gerecht van Charleroi, werd het onderzoek terug nieuw leven in geblazen en mocht o.a. speurder Eddy Vos zich samen met een onderzoekcel vijftien jaar amuseren met iets dat eerder leek op een bezigheidstherapie, iets waarmee ook nu waarschijnlijk weer wordt aangeknoopt. Diezelfde Vos zou nu met de dood bedreigd zijn door een vroegere informant uit het criminele milieu. Enfin, iedereen beschuldigt nu iedereen, maar het resultaat zal hetzelfde zijn: driemaal niks.

   I.pl.v. de Bende van Nijvel, zou men hier zo stilaan beter spreken van de Bende van Charleroi, want als men ergens mist heeft gespuid, dan is het daar. Persoonlijk vind ik – al is ook dat maar theorie – dat men beter de linkse denkpiste wat meer had uitgespit, i.pl.v. er steeds een uiterst rechts complot in te zien, wat men nooit hard heeft kunnen maken. Het blijft  wel merkwaardig dat het moorden plots ophield nadat die kerels van de CCC (Cellules Communistes Combattants) waren ingerekend en dat daarbij blijkbaar nooit veel vragen zijn gesteld …

Ik wil mijn land terug, gewoon, mijn eigen land
Met de waarden en de normen
De handelsgeest, de eigenwijsheid
Die het karakter van ons volkje vormen

Ik wil mijn stad terug, gewoon, mijn eigen stad
Waar ik ben opgegroeid, een fijne jeugd heb gehad
Zonder dat ik struikel over vreemdelingen
Die mij hun cultuur opdringen.

Ik wil mijn overheid terug
Gewoon, mijn eigen overheid
Die haar eigen volk beschermt
Niet achterstelt tegenover een dominante minderheid

Ik wil mijn baan terug, gewoon, mijn eigen baan
Die ik jaren heb vervuld, die nu is weggegeven
Aan goedkoper personeel, van buitenlandse afkomst
Of vraag ik nu te veel?

Ik wil mijn land terug, gewoon, mijn eigen land
Waar ik zo veel van houd, waarvoor ik vechten wil
Ik wil mijn land terug, mijn eigen land terug
En als het even kan, een beetje vlug!!

(Willemientje)

   Bovenstaande verzen kreeg ik toegestuurd van een ex-collega uit Nederland. Het kan echter naadloos door ons, Vlamingen, worden overgenomen. Meer zelfs, ik vind dat het enkele tips bevat die door Vlaamsnationalisten dankbaar zouden kunnen worden omgezet in evenveel verkiezingsslogans.

P.S. I.v.m. mijn blog van gisteren (Wat, als?), maakte lezer Diederik De Vos er mij attent op dat de ‘Dag van de dynastie’ niet op 15 oktober, maar op 15 november valt. Waarvan akte (ik heb het meteen aangepast). Die dynastie is nu niet meteen mijn sterkste kant, weet u…