De dag van de waarheid?

   De Standaard pakte gisteren uit met als hoofdartikel op de eerste pagina, dat de SP.a meer pro-België is dan de MR. Lijkt een opmerkelijke titel, maar is dat niet. Om te beginnen is het een conclusie getrokken door de belgicistische politicoloog Dave Sinardet, n.a.v. een door hem en twee Franstalige collega’s van Louvain-la-Neuve uitgevoerd onderzoek, wat door Vlamingen steeds met een klontje zout moet genomen worden. Sinardet is op communautair vlak zo’n beetje dé chouchou van onze overwegend linkse media. Als klap op de vuurpijl blijkt dan nog dat dit nieuwste onderzoek heeft plaats gevonden net vóór het akkoord over de zesde staatshervorming. M.a.w. nog vóór de doorsnee Vlaming door had dat hij weer eens in de zak zou gezet worden, deze keer zelfs met een federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen en mede bestaande uit 90% van alle francofone partijen. Eenzelfde onderzoek een maand later zou er waarschijnlijk heel anders hebben uitgezien. Het doet zo’n beetje denken aan een zaak die zomerkoopjes aanbiedt net vóór Kerstmis. Dat de uitslag van zo’n achterhaald onderzoek als hét nieuws van de dag wordt verkocht door een dagblad dat zich ‘kwaliteitskrant’ noemt, is erg goedkope journalistiek.

   Dat de SP.a een op en top belgicistische partij is, daarvoor hadden we ook geen onderzoek nodig. De partij overleeft al enkele decennia in de Belgische politiek door haar karretje aan dat van de PS te hangen en in de Vlaamse door te profiteren van het cordon sanitair rond het VB. Dank zij de N-VA mocht de partij weer meedoen in de Vlaamse regering, enkel en alleen omdat de partij van De Wever de liberalen als een grotere concurrent op rechts aanzag. Iets waarin Bart trouwens gelijk kreeg, want bij de traditionele partijen zijn het vooral liberalen die de laatste jaren overlopen naar de N-VA. Wie nu nog voor de Vlaamse socialisten stemt doet dat omdat men niet beter wil weten (‘den boas is ne smeirlap’) of omdat er via die partij nog steeds postjes te rapen zijn. Wie gelooft er nog een Tobback die fulmineert over de pensioenen, terwijl het de socialisten zijn die dat departement 18 jaar hebben beheerd? Of die zich zorgen maakt om het onderwijs, terwijl zijn partij mee in de Vlaamse regering zit en er zelfs de minister van onderwijs levert? Of die een familiefeest van de partij gaat vieren in Wallonië?

   Een tweede open deur die het onderzoek van Sinardet intrapt, is die waarbij hij zegt dat CD&V zich steeds tussen de twee uitersten bevindt. Ook dat wisten we al: enerzijds, anderzijds. Ook bij het laatste VLD-voorstel voor de mini-jobs was het weer eens de enige partij die geen standpunt had. ‘Ik zeg niet ja en niet neen’, zei vice De Crem. Kortom: een partij voor weekdieren. Voor mensen van middelmaat: dik van vel en zonder ruggengraat!.

   Men heeft het al enkele jaren over de Arabische lente, waarop maar geen zomer wil volgen, maar in Turkije is men momenteel al wat verder. Daar lijkt de zomer voorbij en lonkt een politieke herfst, voor zover het al geen winter zal worden. Sinds de AKP partij van Erdogan er aan de macht is, schuift het land, langzaam maar zeker, op naar een islamistische staat en wordt de scheiding van kerk en staat, ooit ingevoerd door Kemal Ataturk, de Turkse vader des vaderlands, er een lachertje.

  De laatste stap in de richting van Mohammed’s middeleeuwse woestijngodsdienst, is het (voorlopig) gedeeltelijk verbod op het schenken en verkopen van alcohol, de Turkse Raki inbegrepen. Voor het toerisme wordt nog een uitzondering gemaakt, maar dan alleen buiten de grote steden, wat ervoor zou kunnen zorgen dat vooral de citytrips (in de eerste plaats naar Istanboel) er nog weinig toekomst zullen hebben. Als men weet dat toerisme een van de sterkhouders is van de Turkse economie, zal het ermee eindigen dat de Turken er allemaal (nog) armer op zullen worden. Zoals men nu daar bezig is, zal het niet lang meer duren of ze zitten er met een complete drooglegging, waarna het toerisme er ook een zachte dood zal sterven. Wie gaat er de dag van vandaag nog op vakantie naar een land waar men geen glaasje of borrel meer mag drinken?

   De huidige armen, zijn kiespotentieel, worden door Erdogan zoet gehouden met de belofte van goedkope behuizing, eenzelfde beeld als bv in het Venezuela van Chavéz, waar de economie – ondanks de massale aanwezigheid van olie -  zo goed als aan de grond zit. Dat zal in Turkije, dat géén olie heeft, alleen maar erger zijn.

   Dat dan voor de problemen die er ongetwijfeld zullen rijzen in de Turkse steden, waar heel wat jongeren niet gediend zijn met de islamisering door Erdogan en zijn partij, die het moet hebben van de plattelandsbevolking die grotendeels analfabeet, moslim én achterlijk* is. En, alsof dat nog niet genoeg is, is er altijd nog het probleem van de Koerden. Die maken 20% uit van de bevolking, maar worden op alle gebied achtergesteld. Sinds enkele decennia woedt er een onverklaarde burgeroorlog die al duizenden slachtoffers heeft gemaakt, voornamelijk in Oost-Turkije, het thuisland van de Koerden. Of de huidige pogingen tot toenadering iets zullen uithalen, is weinig waarschijnlijk.

   En zeggen, dat er hier nog steeds mensen rondlopen, die willen dat Turkije bij de E.U. komt. Dat zijn niet alleen halve gekken zoals die Bert Anciaux, maar ook een Guy Verhofstadt, die daar al jaren voor ijvert in het Europese parlement. Om nog te zwijgen van onze ‘Europese president’, die er geen graten in ziet Turkije financieel bij te springen, terwijl zijn eigen Europa de schulden niet baas kan. Nuttige idioten zijn het, niet alleen t.o.v. het huidige Turkije, maar ook tegenover het hele islamgebeuren. De aanslagen in Boston, de rellen in Stockholm, de moord in Londen en de moordpoging in Parijs zijn evenveel recente voorbeelden van de radicalisering die een steeds grotere moslimgemeenschap in Europa ondergaat. Dan hier nog wetten willen stemmen die verbieden daartegen in te gaan, zoals Anciaux in zijn strijd tegen de zgz ‘islamofobie’, is te gek voor woorden. We mogen onze handjes kussen dat Turkije geen lid is kunnen worden van de E.U. en dat het land dat waarschijnlijk ook nooit meer zál worden. De crisis zal dan toch nog voor iets goed zijn geweest.

* In feite is dat een pleonasme, ttz iets dat hetzelfde betekent. Étienne Vermeersch, emeritus hoogleraar wijsbegeerte en eerder links gezind, heeft dat recentelijk nog eens duidelijk in de verf gezet, waarop Anciaux geen ander antwoord had dan te zeggen dat Vermeersch ‘een zeveraar’ was. Vermeersch stelde daarna, in een weerwoord in De Standaard, dat er jaarlijks meer boeken in het Spaans vertaald worden dan er sinds de negende eeuw in het Arabisch zijn vertaald. Ook worden er jaarlijks meer boeken vertaald in het Grieks, een taal die amper nog door een paar miljoen mensen gesproken wordt, dan in het Arabisch, dat door zo’n 280 miljoen gesproken wordt…

   Zoals frequente lezers van mijn blog weten, wekken peilingen niet mijn grootste interesse. Er zijn er pas weer twee geweest, één in elke landshelft en feitelijk zeggen die bitter weinig op exact één jaar vóór de echte peilingen, die de verkiezingen zijn. Dat is in de politiek een eeuwigheid en wie weet wie schiet nog hoeveel kemels vóór het zover is. Toch zijn er twee gegevens die eruit springen: in Vlaanderen nóg eens een verlies voor de Open VLD van liefst 4%* en in Wallonië een voor de PS van zelfs 9%. Het is duidelijk dat liberalen met een Vlaamse overtuiging in de N-VA een alternatief gevonden hebben. Het verschil tussen die twee is, dat N-VA voor Vlaanderen gaat en Open VLD voor België. Als Rutten, Croo’tje en Co dat signaal blijven negeren, mogen ze straks gaan vrezen voor de kiesdrempel.

   In Wallonië ligt dat allemaal helemaal anders, een zoveelste bewijs dat dit land in werkelijkheid twee verschillende werelden zijn. Daar verliest de PS aan haar linkerzijde, aan de meloenen van Ecolo (groen van buiten, maar rood van binnen) én aan de Waalse tegenhanger van onze stalinisten van de PvdA. We zouden kunnen zeggen: ‘ze doen maar’, maar zo eenvoudig is het niet. De belangrijkste reden voor de terugval van de PS in Walenland is, dat een deel van haar achterban vindt, dat de partij er te rechts wordt en steeds meer aan besparingen denkt i.pl.v. aan belastingen. Dat laatste klopt ook, voorlopig toch nog, anders houdt Di Rupo zijn zeskoppige regering niet samen. Het schijnbaar goede nieuws, dat België geen Europese boete gaat oplopen, ondanks het feit dat het de 1% structurele besparingen niet haalde, is in feite minder goed nieuws. De verleiding zal nu des te groter zijn om belangrijke besparingen uit te stellen of minstens over de verkiezingen van 2014 te tillen. Dat laatste wordt trouwens bevestigd door Koen Geens in Trends van deze week.

   Over die peiling tenslotte nog dit: onze linkse media vinden dat de N-VA teveel afhangt van één man, De Wever en daarin hebben ze zelfs geen ongelijk. Wie A zegt, moet echter ook B zeggen. Ook CD&V wordt steeds meer een partij die van één man afhangt, in casu Kris Peeters. Daar waar De Wever zich steeds uitdrukkelijker op het Vlaamse niveau profileert (om eventueel van daaruit het federale België open te breken), is het zeer de vraag of Peeters dat ook zal doen. N-VA zou er zelfs geen probleem mee hebben om Peeters Vlaams minister-president te laten blijven, op voorwaarde dat diens partij het programma van de N-VA mee uitvoert. Bij gebrek aan een duidelijk alternatief op federaal vlak (vooral door het afhaken van Vanackere) heeft CD&V momenteel op dat niveau geen alternatief en zal het voor de tsjeven aartsmoeilijk worden er een te vinden tegen mei 2014. Alle Innesti (mv) ten spijt.

* Volgens die laatste peilingen verliest de N-VA ook 4%, maar dat is een luxeprobleem voor een partij die haast aan de 40% zat. Het kan de partij zelfs ten goede komen, nu ze weer met haar voetjes op de grond staat en weet niet te snel te moeten gaan dromen.

   Slechte tijd voor de bon belges. Er gaat bijna geen dag voorbij zonder e.o.a. typisch Belgisch schandaal. Enkele recente voorbeelden.

-          Vorig jaar werden er op de Belgische wegen voor 382 miljoen euro boetes uitgeschreven. Voor dit jaar wordt er zelfs geschat dat het 460 miljoen zal worden. Hoe men dat laatste cijfer nu al weet, is mij een raadsel, maar daar gaat het even niet om. Laat ons aannemen dat het kan kloppen. Iedereen weet dat het gros van die boetes in Vlaanderen en door Vlamingen zal betaald worden, gewoon omdat de meeste mensen in dit land in Vlaanderen wonen en vooral omdat het overgrote deel van de flitspalen bij ons staan, bij ons waar ook de meeste wegcontroles plaats vinden. Laat ons aannemen dat de Vlamingen straks 80% van die boetes gaan betalen. In een normaal federaal land zou dan ook 80% van de opbrengst naar onze regio moeten terugvloeien. Dat gebeurt echter niet. Ook geen 60%, zijnde het percentage Vlamingen binnen België. Vlaanderen krijgt maar de helft, 50% dus. In gewone mensentaal betekent dat, dat Vlaanderen 368 miljoen euro zal betalen en er daar slechts 230 van zal terugzien. Wallonië, dat slechts 92 miljoen zal betalen, krijgt er ook 230 terug. Die extra transfer van 138 miljoen euro loopt in de gebruikelijke richting, van noord naar zuid. Terwijl de kans groot is, dat we straks weer te horen zullen krijgen dat we niet solidair genoeg zijn…

-          Er moeten in de Belgische overheidsbedrijven 101 nieuwe benoemingen gedaan worden, waarvan 5 topjobs (bij de NMBS, Infrabel, Belgocontrol, de Nationale Loterij en de investeringsmaatschappij FPIM). De regering beschikt daarvoor over een eigen federale selectiedienst, Selor, maar besliste van deze dienst geen gebruik te zullen maken. Er werden een aantal zgz ‘headhunters’ aangesproken, die allemaal een vijftal kandidaten mogen zoeken en voordragen, maar dan zonder enige voorkeur. Klap op de vuurpijl is dat daarenboven ook de zes vice-premiers (één voor elke regeringspartij) een eigen kandidaat mogen voordragen. M.a.w. één grote politieke koehandel uit de oude doos. Toen deze zaak ter sprake kwam in het parlement waren noch Di Rupo nog een van die vice-premiers aanwezig en mocht ‘invaller’ Labille (de vervanger van Magnette) het komen uitleggen. Die las gewoon een briefje af, zonder enige uitleg en stapte weer naar zijn plaats, onder algemeen hoongelach van de oppositie. Opmerkelijk was, dat de Waalse minister dat alleen in het Nederlands deed. Van Franstalige kant was er geen enkele opmerking op deze gang van zaken. Daar vindt men het blijkbaar – Charleroi indachtig - de normaalste zaak van de wereld dat er op het gebied van de postjes gesjoemeld wordt.

-          Wat in de Belgische politiek kan, moet ook kunnen in, het Belgische voetbal, moet men gedacht hebben. Dat ‘Belgisch’ moet trouwens met een grove korrel zou genomen worden, want er zijn nog weinig zgz profclubs waar men de eigen spelers op meer dan één hand kan tellen. Ik vraag me zelfs af, waarom men zich blijft bezig houden met die ‘gouden schoen’, terwijl er al een ‘ebbenhouten schoen’ is voor de groep voetballers die de tegenwoordig meerderheid in alle clubs vormt. De club met de beste Afrikanen wint. Dat men in zo’n wereldje tenslotte niet meer weet wat een voetbalploeg betekent, hebben we deze week kunnen meemaken in Waregem, Antwerpen en Oostende. Volgens mij zien de plaatselijke supporters zelf niet meer wie er in hun ploeg op het veld staat. Dat veld zelf kennen ze nog wel. In Gent waren er zelfs die met de graszoden van het Ottenstadion naar huis gingen. 'Onze Lieve Heer moet zijn aantal hebben', is de vrome leuze. In het Belgische voetbal lijkt dat geen probleem te zijn.
 

-           

   Een nieuwe Europese wet, die voorzag dat men voortaan op de eettafels van restaurants en andere eetgelegenheden alleen nog olijfolieflesjes met het merk erop zou moeten zetten, is in blessuretijd weer afgevoerd. De opgegeven reden ervoor was, dat er in enkele landen teveel tegenstand tegen was. Dat zal wel, maar veel eenvoudiger zou de uitleg geweest zijn, dat men wel flesjes met een etiket erop kan aanbieden, maar dat dat geen garantie is dat ook de olie erin de originele zou zijn. Men kan die flesjes nl bijvullen, zo simpel is dat. Anderzijds is het ook zo, dat er heel wat zgn ‘losse’ olijfolie is die kwalitatief niet moet onderdoen en soms zelfs beter is dan wat bepaalde merken ons voorschotelen. Ik kan daarover meespreken. Ik heb een zuster die op Sardinië is blijven wonen, daar een tuin met o.a. olijfbomen heeft en de vruchten ervan elk jaar laat persen. Ik krijg daar af en toe een bidonnetje van en die moet voor de meeste zgz gerenommeerde merken echt niet onderdoen, integendeel.

   Men vraagt zich dan ook af, waar dat Europa zich allemaal mee bezig houdt en hoe het komt dat steeds meer mensen een aversie krijgen van die bemoeizuchtige E.U. I.pl.v. tijd en geld te steken in dergelijke verordeningen zou Europa zich beter eens bezig houden met wat minder bijzaakspecialisatie. Wat meer met het schilderij, wat minder met het kader. Om het even bij de olie te houden, maar dan de stook- en brandstofolie, daar blijkt wij in Europa steeds meer moeten betalen, niet alleen voor die olie maar ook voor zowat alle energiegrondstoffen, die er dikwijls mee samenhangen. De Amerikanen halen tegenwoordig niet alleen olie uit hun schaliegronden, het gas dat ze erbij oppompen kost hen tegenwoordig nog slechts een kwart van wat wij ervoor betalen moeten. Mede als gevolg daarvan zijn de steenkoolprijzen in de States ingestort en worden die aan braderieprijzen in Europa afgezet. Steenkool, dat zo verfoeilijk vervuilend zou zijn, vervangt op het Oude Continent steeds meer olie en nóg meer gas. In Frankrijk nam het steenkoolverbruik vorig jaar met 16% toe, in Spanje met 28% en in Groot-Brittannië zelfs nog meer. Met gas stoken kost tegenwoordig in Europa 50 euro per megawattuur, met (Amerikaanse) steenkool 30 dollar (± 22,5 euro). De rekening is snel gemaakt…
   E.e.a. maakt dat zeker de bedrijven die hier veel energie nodig hebben, wereldwijd steeds minder concurrentieel worden, wat dan weer zorgt voor bedrijfssluitingen en afvloeiingen. Europa zou zich daar beter eens wat meer mee bezig houden dan met de kwaliteit van olijfolie.

   In Schotland hebben ze het monster van Loch Ness, in België de Bende van Nijvel. Het verschil is dat ‘Nessie’ een eeuwig leven zou kunnen leiden, terwijl de zaak in België over een goede twee jaar verjaart. Dat laatste lijkt een klucht, ware het niet dat 28 mensen er in een reeks aanslagen van zinloos geweld het leven bij in schoten en dat 27 jaar na de laatste feiten er nog steeds geen schijn van een oplossing is.

   Het laatste nieuws in deze macabere geschiedenis komt eens te meer uit Charleroi, waar een zoveelste (deze keer vrouwelijke) onderzoeksrechter nu in feite insinueert dat de gerechtelijke diensten uit Dendermonde, die met het eerste onderzoek begonnen waren, zelf op e.o.a. manier bij de zaak zouden betrokken geweest zijn en minstens bepaalde zaken zouden gemanipuleerd hebben. Ze zegt nu een onderzoek naar het onderzoek te zullen doen.

   Ge moet maar durven. De hele zaak is in feite in de doofpot geraakt, juist omdat men op een gegeven ogenblik het gerechtelijk onderzoek uit Dendermonde naar Charleroi heeft overgebracht. Waarom dat nodig was, is mij nooit duidelijk geweest. Het gebeurde wel toen men in Dendermonde dacht, dat er enige correlatie was met een andere nooit opgeloste zaak, nl die van de zgz ‘roze balletten’, waarbij een of meerdere hogere gezagsdragers betrokken zouden geweest zijn. De buit die door de bende bemachtigd werd, stond nl helemaal niet in verhouding met het aantal mensen dat daar in het wilde weg werd doodgeschoten en er was meer dan waarschijnlijk een andere reden voor die moorden.

   Nadat het dossier enkele jaren stof had liggen vergaren in de kasten van het gerecht van Charleroi, werd het onderzoek terug nieuw leven in geblazen en mocht o.a. speurder Eddy Vos zich samen met een onderzoekcel vijftien jaar amuseren met iets dat eerder leek op een bezigheidstherapie, iets waarmee ook nu waarschijnlijk weer wordt aangeknoopt. Diezelfde Vos zou nu met de dood bedreigd zijn door een vroegere informant uit het criminele milieu. Enfin, iedereen beschuldigt nu iedereen, maar het resultaat zal hetzelfde zijn: driemaal niks.

   I.pl.v. de Bende van Nijvel, zou men hier zo stilaan beter spreken van de Bende van Charleroi, want als men ergens mist heeft gespuid, dan is het daar. Persoonlijk vind ik – al is ook dat maar theorie – dat men beter de linkse denkpiste wat meer had uitgespit, i.pl.v. er steeds een uiterst rechts complot in te zien, wat men nooit hard heeft kunnen maken. Het blijft  wel merkwaardig dat het moorden plots ophield nadat die kerels van de CCC (Cellules Communistes Combattants) waren ingerekend en dat daarbij blijkbaar nooit veel vragen zijn gesteld …

Ik wil mijn land terug, gewoon, mijn eigen land
Met de waarden en de normen
De handelsgeest, de eigenwijsheid
Die het karakter van ons volkje vormen

Ik wil mijn stad terug, gewoon, mijn eigen stad
Waar ik ben opgegroeid, een fijne jeugd heb gehad
Zonder dat ik struikel over vreemdelingen
Die mij hun cultuur opdringen.

Ik wil mijn overheid terug
Gewoon, mijn eigen overheid
Die haar eigen volk beschermt
Niet achterstelt tegenover een dominante minderheid

Ik wil mijn baan terug, gewoon, mijn eigen baan
Die ik jaren heb vervuld, die nu is weggegeven
Aan goedkoper personeel, van buitenlandse afkomst
Of vraag ik nu te veel?

Ik wil mijn land terug, gewoon, mijn eigen land
Waar ik zo veel van houd, waarvoor ik vechten wil
Ik wil mijn land terug, mijn eigen land terug
En als het even kan, een beetje vlug!!

(Willemientje)

   Bovenstaande verzen kreeg ik toegestuurd van een ex-collega uit Nederland. Het kan echter naadloos door ons, Vlamingen, worden overgenomen. Meer zelfs, ik vind dat het enkele tips bevat die door Vlaamsnationalisten dankbaar zouden kunnen worden omgezet in evenveel verkiezingsslogans.

P.S. I.v.m. mijn blog van gisteren (Wat, als?), maakte lezer Diederik De Vos er mij attent op dat de ‘Dag van de dynastie’ niet op 15 oktober, maar op 15 november valt. Waarvan akte (ik heb het meteen aangepast). Die dynastie is nu niet meteen mijn sterkste kant, weet u…

   Met het betrekkelijk weinig politiek nieuws van de laatste weken, valt het niet mee een krant vol te schrijven en dat terwijl het nog geen komkommertijd is. Als gevolg daarvan gaan sommige journalisten hun dromen voor werkelijkheid nemen en krijgen we nieuws dat ze zelf maken en waarvan ze dan nog hopen dat er iets van zal komen.

   Een van die nieuwtjes stond er in de weekeindeditie van De Standaard, aan de hand van Bart Brinkman, inwoner van Borgerokko en notoir linkselaar. De man beweert, dat er in de Wetstraat het gerucht zou lopen dat we op weg zouden zijn (allemaal in de voorwaardelijke wijs) naar vervroegde verkiezingen. Dat zou dan ergens in het najaar zijn, nadat het zgz ‘Vlinderakkoord’ zou zijn afgewerkt (daarmee schat men klaar te komen tegen de federale beleidsverklaring in oktober). De reden om dan naar nieuwe verkiezingen te gaan zou, steeds volgens Brinkman, zijn dat men op die manier de N-VA een pad in de korf zou willen zetten, omdat het voor die partij – in  tegenstelling tot wat ze steeds gezegd heeft – nu toch beter zou zijn naar één grote verkiezingsronde te gaan.

   Stel eens voor dat dit waar zou zijn. De eerste vraag zou dan zijn, wie er de stekker uit zou trekken. Het is immers een Belgische traditie dat wie dit doet, er daarna meestal een kater aan overhoudt. Vraag het maar aan Croo’tje. De Vlaamse liberalen zullen het niet meer doen. CD&V dan, misschien? Maar wat zou een partij als CD&V daarbij winnen? Ze is al drie stemkanonnen kwijt (Leterme, Vervotje en Torfs), het ACV/W stelt niet veel meer voor. Verherstraeten is niet alleen moeders mooiste niet, veel uitstraling heeft hij evenmin en Vanackere ligt in de touwen. Beke is gewogen en te licht bevonden. Zijn ‘Innesto’ verhaal is eerder een comedia dell’arte aan het worden (het voorstel tot verkorten van de grote vakantie is al 'verkleuterd' tot het lager onderwijs). De nieuwe minister zonder financiën, Geens, komt ook al niet geloofwaardig over, met uitspraken die hij met de regelmaat van een klok weer moet intrekken. Hij lijkt het zelf nog altijd niet te geloven dat hij minister is kunnen worden en komt eerder over als iemand die denkt de lotto te hebben gewonnen. Blijft Kris Peeters over als enige CD&V zekerheid. De man wordt trouwens al duchtig klaargestoomd om het geweer van schouder te veranderen: geen VIA meer, eerder een BIA. Misschien is dat de enige reden waarom de tsjeven een vervroegde verkiezing zouden willen. Peeters kan nl de huidige spreidstand als Vlaams minister-president én kandidaat Belgisch premier nooit volhouden tot mei 2014.

   En dan is er nog iets anders dat zelfs waarschijnlijker is dan vervroegde verkiezingen, nl een vervroegde troonafstand van Albert II, die – volgens hardnekkige geruchten – zou plaats kunnen vinden tegen de zgz ‘Dag van de dynastie’ op 15 november. Stel je voor dat zo’n gebeurtenis eventuele vervroegde verkiezingen zou doorkruisen. Nieuwe regeringsonderhandelingen met Flup de Taaie als choreograaf. De ‘Stomme van Portici’ zou er haar spraak bij terugvinden!

   Vandaag is het tweede Pinksterdag, de dag die men, in het kader van de begrotingsopmaak, als feestdag wou afschaffen. Daarmee kon nl 1% van het bbp gerecupereerd, worden, niet onbelangrijk in de discussie met Europa, die structurele oplossingen wil voor dit land. Een feestdag afschaffen is zo’n structurele ingreep, die komt nl elk jaar terug.

   Het zal moeilijk blijven om feestdagen af te schaffen, alhoewel er steeds meer voor gepleit wordt. Tom Naegels, schrijver, journalist en ombudsman van De Standaard, pleitte ervoor ze zelfs allemaal af te schaffen. ‘Ik ben een zelfstandige’, schrijft hij ‘en ik moet de meeste van die dagen ook werken’. Zo’n vaart zal het zeker niet lopen, alhoewel…

   Men  zou bv kunnen beginnen met de feestdagen, die in de weekeinden vallen, niet meer te recupereren. Dat gebeurt al in de meeste van de ons omliggende landen. Ikzelf heb 27 jaar in Nederland gewerkt en verspeelde daar ook alle feestdagen die in een weekeinde vielen. Leuk was dat niet, zeker niet als het om Kerst en Nieuwjaar ging. In Nederland komt daar nog de tweede Kerstdag bij, die daar ook een feestdag is. Toch hield dat de meeste Vlamingen niet tegen in Nederland te gaan werken. Ik zie dan ook niet in waarom dat bij ons ook niet zou kunnen gebeuren. Rekening houdend met de 1% winst van het bbp die men boekt bij elke niet gerecupereerde feestdag, zou dat voor de begroting geen onaardige besparing zijn, want daar gaat het tenslotte om.

   België haalt immers nog steeds zijn Europese doelstellingen niet en uitstel zal geen afstel betekenen. Integendeel, het zal de volgende jaren steeds erger worden, als men er niet meer aan doet dan wat Di Rupo’s regering ervan bakt. Men weet nu al dat het tekort van de federale regering in 2014 nog zal oplopen en dit ondanks het feit dat het Planbureau – dat alles berekent – geen rekening heeft gehouden met enkele verkopen die de Belgische schuldgraad onder de magische drempel van de 100% moeten houden. En dan hebben we het niet eens gehad over de steeds groter worden kosten voor de vergrijzing, kosten die niet samendrukbaar zijn.

   Kortom, er zal uit een ander vaatje moeten getapt worden en de kans dat daarbij één of meerdere feestdagen eraan zullen moeten geloven, wordt met de dag groter. Door alleen de feestdagen die in het weekeinde kunnen vallen niet te recupereren, worden ze trouwens niet afgeschaft en bovendien kan  men deze niet meer gecompenseerde feestdagen foutloos incalculeren. Dat is dan geen echte structurele besparing, omdat het elk jaar anders kan zijn, maar, berekend over bv een decennium, is het dat feitelijk wel.

   Kennissen van ons gaan elk jaar naar de Antwerpse Sinksenfoor. Op een gegeven ogenblik waren er echter problemen met de zoon der huizes die er op school niet veel van bakte. Vader stelde toen als voorwaarde, dat zoonlief dat schooljaar geen herexamen mocht hebben, want dat ze anders niet naar de foor zouden gaan. Eens het laatste examen voorbij, kwam de zoon thuis met het nieuws dat hij geen enkel herexamen had. Dat weekeinde trok de hele familie, zoals gebruikelijk dus weer naar de foor. De ontnuchtering kwam er na het weekeinde, toen de uitslagen met de post arriveerden. De knaap was zowat in alle vakken gezakt en moest dus uiteraard geen herexamen meer doen!

   Bovenstaand verhaaltje is bij ons in de familie en vriendenkring blijven hangen, om maar te zeggen, dat die Antwerpse Sinksenfoor een begrip is, niet alleen in de koekenstad, maar ook in de verre regio er rond. Het was dan ook du jamais vu dat een rechter zo’n feestelijk gebeuren na meer dan een halve eeuw plots verbood omdat een half dozijn (nieuwe?) omwonenden er een klacht tegen hadden neergelegd. Doet zo’n beetje denken aan mensen die bij een vliegveld gaan wonen en daarna klagen over het lawaai van de vliegtuigen. Het verschil is wel dat de Sinksenfoor slechts vijf weken duurt en men bij een vliegveld het hele jaar door geluidshinder zal hebben.

   Ik moet het hele verhaal hier niet verder uit de doeken doen; het staat in alle kranten en wordt in geuren en kleuren verteld op radio en Tv. De voornaamste reden hiervoor is niet het verhaal op zich, maar gewoon het kat-en-muis-spel dat er in de Antwerpse politiek gespeeld wordt sinds Janssens en zijn SP.a er de gemeenteraadsverkiezingen glansloos verloren. Ik wil me daar verder niet over uitspreken, maar het is duidelijk dat dezelfde linkse oppositie evenzeer te keer zou gegaan zijn, mocht die Sinksenfoor niét zijn doorgegaan. Het wordt helemaal belachelijk als Wouter de boskabouter voor zo’n fait divers De Wever al gaat vergelijken met Poetin. Wie in een (al dan niet politiek) debat begint te schelden, geeft toe geen ander argumenten meer te hebben. Hetzelfde Woutertje trouwens dat, nota bene, in zijn eigen Borgerhoutse district een coalitie is aangegaan met de erfgenamen van Stalin, heel wat erger dan Poetin. Even belachelijk zijn trouwens de telkens terugkomende oprispingen van de rode fractieleidster op het Schoon Verdiep, Kerbache, voor het minste besluit dat er daar door de nieuwe meerderheid genomen wordt. Buiten de functie als kabinetschef van Di Rupo en die van rode fractieleidster, gaat Kerbache trouwens op het (Pieter!) De Koninckplein, waar ze woont, een café openen. Hopelijk doet ze dat zo snel mogelijk, zodat we haar toekomstige commentaar terecht als ‘cafépraat’ zullen kunnen klasseren.

   Na een inactiviteit van bijna een jaar zullen de kernreactoren Tihange II en Doel III terug worden opgestart. Er werden gedurende negen maanden controles uitgevoerd, zowel door nationale als internationale instanties en daarbij blijkt er geen verdere kans op enig kerngevaar te bestaan. Ook bij gelijkaardige reactoren in het buitenland werd nergens iets abnormaals gevonden. Toch geeft Greenpeace er klaarblijkelijk meer verstand van dan al die specialisten samen en is ze het met het heropstarten niet eens. Ze gaat zelfs de Belgische regering voor de rechter dagen voor schuldig verzuim, omdat er geen afdoende voorzorgsmaatregelen zouden getroffen zijn in geval van een kernramp. Zeg maar: een aardbeving gevolgd door een tsunami of iets dergelijks. Mocht ooit de hemel instorten, dan zijn we er allemaal geweest, de greenpissers inbegrepen.

   Met de heropstart van de twee kernreactoren krijgt het eigen energienet een extra toevoer van liefst 10% en moeten we voortaan ook heel wat minder stroom invoeren. Daaruit zou logisch moeten volgen dat de stroomkosten voor de verbruiker zouden moeten dalen. Dat is echter niet het geval. Als reden daarvoor wordt aangegeven, dat er tegelijkertijd enkele ‘verouderde’ gascentrales zullen worden stilgelegd. Dat is een vrome leugen. Die centrales worden niet stilgelegd omdat ze verouderd zijn, maar eenvoudig omdat ze niet rendabel zijn. En er is meer.

   Door het zo bejubelde bevriezen van de energieprijzen gedurende het grootste deel van 2012 door ‘specialist’ Vande Lala, zouden die prijzen zeker niet mogen gestegen zijn. Dat dit toch gebeurd is, danken we aan de toename van de ‘groene stroom’. De verdelers Eandis en Infrax hebben nl vorig jaar voor zo’n 700 miljoen euro subsidies moeten uitkeren aan eigenaars van groene stroominstallaties en geraken de groene stroomcertificaten aan de straatstenen niet kwijt (in dit geval aan de energieleveranciers). Als gevolg daarvan moeten de netbeheerders momenteel leningen aangaan om voldoende geld in kas te hebben, wat nog eens extra geld kost. (Doet zo’n beetje denken aan dat mopje van die Eskimo’s die men centrale verwarming had aangesmeerd, waarna ze zich dood moesten werken om een ijskast te kunnen kopen.) Vraag is nu, wie dat gaat betalen: de Vlaamse overheid (lees: de belastingbetaler) of de elektriciteitsverbruiker? Waarschijnlijk allebei…

   Heel dat groene stroomgebeuren mag dan wel goed bedoeld zijn, het laat hoe langer hoe meer de wrange nasmaak na van een maffioos complot van leerling tovenaars, die de geest niet meer terug in de fles krijgen. Dat Vande Lala nu zegt dat de federale regering in de zaak van het heropstarten van de kernreactoren ter zake geen bevoegdheid heeft, maar helemaal afhankelijk is van de Fanc, het federale agentschap voor nucleaire controle, is een goedkope uitleg om zijn verantwoordelijkheid te ontlopen. Ondertussen loopt bij ons de energiefactuur op en blijft het verschil met onze buurlanden stijgen, hetgeen dodelijk is voor de concurrentiekracht van onze bedrijven. Van het bevriezen van de energieprijzen komt al evenmin iets in huis als destijds van zijn zilverfonds dat de vergrijzingskosten ging opvangen.

   Het is een publiek geheim dat men tegenwoordig, als gevolg van de onuitputtelijke stroom van informatie waarover men via het Internet beschikt, steeds meer kopieert. Tot zelfs in de universiteiten wordt er misbruik van gemaakt, ondanks het feit dat men er niet goed vanaf komt als men betrapt wordt, zoals enkelen al mogen ervaren hebben...

   Het is dan ook echt geen verrassing dat de radde jongens en meisjes uit onze politiek zich aan dergelijk copy-paste gedrag bezondigen. Dat is nog maar eens gebleken n.a.v. de eerste ‘oogst’ van de pas opgerichte CD&V denkdank Innesto, waarbij o.m. werd voorgesteld de grote vakantie met drie weken in te korten. Blijkt dat die zgz ‘high potentials’, die Beke daarvoor verzameld had, ook serieus met truken van luie Charel hebben gewerkt. Enkele passages ervan werden letterlijk overgenomen uit de splinternieuwe beginselverklaring van de SP.a.* Daar hield het trouwens niet bij op, er werd ook gekopieerd van websites over het middelbaar onderwijs en zelfs uit een thesis van een universiteitsstudente van de KU Leuven uit 2004.

   Alsof bovenstaande nog niet erg genoeg is voor het imago van onbetrouwbaarheid van CD&V, werd ‘Markske’ Beke dan ook nog eens teruggefloten door de N-VA over een eigen verklaring, waarbij hij had beweerd dat Antwerpen per inwoner 1.250 euro krijgt voor zijn stedelijke functie t.o.v. slechts 550 euro voor Brussel (bedrag dat, mede dank zij de CD&V steun voor de laatste staatshervorming, zal worden opgetrokken naar 750 euro). Buiten de middelen uit het gemeente- en stedenfonds krijgt Brussel nl ook geld van de hogere overheid en dat werd door Beke ‘vergeten’. Er vloeit trouwens alleen geld van Vlaanderen naar Brussel en niet omgekeerd. Volgens Ben Weyts, die de zaak aankaartte, verschuilt CD&V zich in deze zaak achter de PS rekenkunde. ‘Mocht Brussel, in navolging van Antwerpen, geen negentien, maar slechts één burgemeester, één schepencollege en één OCMW hebben en maar één politiezone i.pl.v. de huidige zes nu, dan zouden de Brusselaars daar niet alleen rijker van worden, maar ook beter bestuurd’, aldus Weyts. Touché, zou ik zeggen.

* De SP.a heeft trouwens ook weinig redenen om in deze zaak hoog van de toren te blazen. De fameuze ‘nieuwe’ rode beginselverklaring putte nl rijkelijk uit eerdere socialistische visieteksten uit 2010, uit – godbetert – Wikipedia en zelfs uit de formateursnota van Yves Leterme. Tobback Jr was wel zo eerlijk e.e.a. daarover toe te geven met de uitleg dat ‘een partij na 5 jaar in de Belgische politiek niet alles opnieuw kan uitvinden’. Klopt, maar noem het dan niet ‘nieuw’ zoals e.o.a. wasproduct en hou je aan de tegenwoordig zo geroemde ‘transparantie’…

   Toen ik, op mijn 65^ste, met pensioen ging bij Daf-Trucks, had ik er een carrière opzitten van 49 jaar, waarvan 33 bij de truckfabrikant. Ik werd daarover geïnterviewd voor het personeelsblad en kreeg er de vraag, wat ik vond dat er in die lange tijd het meest veranderd was. Waarop ik antwoordde dat, volgens mij, de grootste verandering t.o.v. vroeger was, dat alles tegenwoordig maar blijft veranderen. Vroeger kon men zich een zekere kennis eigen maken en kon men daarmee verder, soms zelfs een hele carrière. Zoiets kan de dag van vandaag niet meer. Om even bij DAF te blijven, dat bedrijf werd eind jaren negentig overgenomen door het Amerikaanse Paccar en het waren vooral die Amerikanen die de hele tijd door probeerden uit te vissen wat kon verbeterd worden. Vroeger gebeurde zoiets bij ons ook, maar meestal als de zaken wat slechter gingen. Zij deden dat echter ook als het goed ging. Goed, beter, best, verbeterd. Dat laatste klopte wel niet altijd, soms brachten vooropgestelde veranderingen ook niét het beoogde resultaat. Dat maakte ik nog mee toen ik al een jaar met pensioen was en men me vanuit DAF belde om te vragen of ik niet bereid was een tijdje als parttimer terug te komen werken! Reden was dat een zoveelste nieuw computerprogramma verkeerd was uitgevallen (veel te zwaar voor het te leveren werk) en men méér, niet minder volk nodig had om hetzelfde werk te doen. Voor de record: ik heb er vriendelijk voor bedankt!

   Aan die zaken heb ik moeten terugdenken bij de heisa die er dezer dagen (geweest?) is op Zaventem, waar een wereldspeler als Swissport, die op meer dan 100 luchthavens werkt, zich ook verslikt heeft in het maken van zijn eenheidsworst. Wat elders werkt, werkt schijnbaar niet bij ons. De ‘bagagisten’ (nog zo’n echt Belgisch woord, uit de serie 'mazout, pistolet en bourrage'), waarvan er waarschijnlijk nog een deel bij Sabena heeft gewerkt en/of daarna bij Flightcare – het bedrijf dat vorig jaar door Swissport werd overgenomen – zijn de veranderingen en de daarbij horende flexibiliteit dan ook beu. Of dit een voldoende reden is om de hele luchthaven van de ‘hoofdstad’ van Europa op zijn kop te zetten en duizenden passagiers wanhopig te maken, is natuurlijk een andere vraag, waarover we de volgende dagen nog heel wat commentaar zullen te horen en te lezen krijgen. In Trends van 2 mei vertelde de CEO van Brussels Airport Company, een zekere Arnaud Feist, nog dat zijn luchthaven een goudmijn was. Laat ons voor hem en zijn zaak hopen dat het ook na deze staking zo nog zal zijn…

   14 maanden werken om er 12 betaald te krijgen. Geen vakantiegeld. Weinig ziekteverzuim, want dat wordt pas vergoed vanaf de 31^ste dag. Een forse besparing voor de sociale zekerheid. Geen zwangerschapsverlof, geen tijdskrediet, geen extralegale voordelen, minder kindergeld en lager pensioen.

   Griekenland? Nee, België als ge zelfstandige bent, waar men ervan uitgaat dat ge dan welvarend bent of wordt, uw eigen baas en werkt wanneer het u uitkomt. Er zullen er misschien wel zijn die in dat beeld passen, maar de grote meerderheid van onze zelfstandigen moet er keihard voor werken (en blijven werken), of ze haalt bovenstaande voordelen niet. Een carrière starten als zelfstandige is dan ook iets wat ge best doet als ge jong bent. Ik spreek van ondervinding; ik ben dat ook een tiental jaren geweest, het grootste deel van de tijd dan nog in het buitenland.

   Het zegt wel iets over de welvaart die de niét zelfstandige werknemer in dit land kent. In het licht van de discussie over het gelijkschakelen van de statuten van bedienden en arbeiders zou het dan ook geen kwaad kunnen om over bovenstaande eens na te denken. En niet meteen te gaan staken als men nog maar denkt ergens iets te moeten inleveren. Dit probleem zou, volgens het Grondwettelijk Hof, vóór 8 juli van dit jaar moeten zijn opgelost, anders zal elke ontslagen arbeider naar de rechtbank kunnen stappen om er zijn gelijk te halen. Ziet ge dat al gebeuren, in die rechtbanken van ons die het nu al niet kunnen redden?

   ‘Panta Rhei’ : alles beweegt, alles verandert (letterlijk: alles stroomt’) wist de Griekse filosoof Herakleitos al (einde 6^de, begin 5^de eeuw vóór Christus). Vasthouden aan wat ooit was, is de beste garantie dat het nooit meer zo zal worden. Dat uitgerekend politiekers en vakbondsmensen die zich progressief noemen en niets veranderd willen zien, is een zoveelste contradictio in terminis. Net zoals het voortbestaan van dit land trouwens.

   Vrij recentelijk is er bij de NMBS een overeenkomst gemaakt tussen directie en vakbonden om geen wilde stakingen meer te beginnen zonder een voorafgaande waarschuwing van enkele dagen. Bij mijn weten is dat alleen maar gebeurd bij de Spoorwegen en is het nog altijd de vraag, of de vakbonden dat akkoord ook effectief zullen naleven. Maar al te vaak is immers gebleken – en dit vooral in Wallonië -  dat ze hun eigen personeel niet onder controle hebben.

   Momenteel lopen er twee van die stakingen, maar dus niet bij de NMBS. Eén bij De Lijn in Antwerpen, waar het verkeer ten noorden van de stad al vier dagen zo goed als plat lag (de staking zou nu voorbij zijn). Een tweede op Zaventem, waar het bagagepersoneel er de blok heeft opgelegd. In beide gevallen gaat het erom dat er al gestaakt wordt nog vóór er serieus gepraat is. Het is maar hoe men het bekijkt, maar zeker in Zaventem gaat het in de eerste plaats om banen voor lager geschoolden, waarover men zich steeds zoveel zorgen maakt. Ergerlijk wordt het helemaal als men weet dat de slachtoffers van die stakingsacties niet meteen de directies zijn, maar de klanten, die met de hele zaak in feite niets te maken hebben en die gebruikt worden als gijzelaars en als chantagemiddel tijdens de onderhandelingen.

   De vakbonden zijn de machtigste lobby van dit land. Dat is o.m. de thesis van een boek erover vanwege Alain Destexhe, parlementslid voor de MR. Hij voegt er aan toe, dat vakbondsacties meestal gaan om het behoud van de eigen privileges en voordelen. Zo blijken de vakbonden bv een zitje te hebben in het federaal agentschap voor de veiligheid van de voedselketen en bij het wetenschapsbeleid, instellingen die niets te maken hebben met de bescherming van vakbondsleden. Ze kunnen praktisch nooit aangeklaagd worden, omdat ze geen rechtspersoonlijkheid hebben, met als verontschuldiging dat werkgevers op die manier niet kunnen weten hoeveel geld ze in hun stakingskas hebben. Zijzelf zijn wel perfect op de hoogte van bv het aantal stakingsdagen dat een onderneming zich kan veroorloven. Er moet al een schandaal gebeuren, zoals onlangs bij het ACV/W, om er achter te komen hoeveel geld de bonden in kas hebben. Men schat dat een kwart ervan afkomstig is van allerlei subsidies die ze krijgen om bv sociale verkiezingen te organiseren en werkloosheidsuitkeringen uit te betalen. Buiten die uitkeringen beheren de bonden zo ook de werkloosheidsuitkeringen op zich en dan spreken we over bijna 7 miljard euro. Geld dat weliswaar niet van hen is, maar dat – indien goed belegd – op korte tijd toch heel wat oplevert. Feitelijk hebben ze er alle belang bij dat er veel werklozen zijn. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof!

   Dat laatste is ook een uitleg waarom de Waalse bonden zo tekeer zijn gegaan tegen ArcelorMittal in Luik. In het eerste kwartaal van 2011 waren er daar vier stakingen, waarbij de directie tweemaal gegijzeld werd. En nu schreeuwt men moord en brand omdat de zaak zo goed als dicht gaat. Men zou minder een bedrijf sluiten…

   Paus Franciscus heeft een schare Italiaanse gelovigen, 800 in totaal, uit de vijftiende eeuw heilig verklaard. Ze stierven in het Zuid-Italiaanse Otranto als martelaren omdat ze de katholieke godsdienst niet wilden verloochen. Hun moordenaars, die dat van hen eisten, waren Turkse moslims. Er is feitelijk niets nieuws onder de zon, want de dag van vandaag worden christenen nog altijd vervolgd én gedood in tal van landen waar de islam het voor het zeggen heeft (Irak, Syrië, Pakistan, Bangla Desh) en zelfs in landen waar dat officieel niet het geval is (Nigeria bv). Het zou dan ook wel iets moediger geweest zijn, mocht Franciscus dat er even bijgezegd hebben.

   In eigen land lopen er dan nog halfgaren rond zoals Bertje Anciaux, die vinden dat we die islam te streng beoordelen en die willen dat daar een verbod op komt. Hij heeft, samen met enkele andere senatoren, een ‘islamofobie-resolutie’ ingediend, waarbij – mocht ze worden goedgekeurd – het in de toekomst strafbaar zal worden zich nog negatief te uiten i.v.m. met die zgz godsdienst. M.a.w. een soort wet op godslastering. Uitspraken dat de islam soms gewelddadig, seksistisch of irrationeel zou zijn, zullen dan ook uit den boze zijn, evenals eventuele links met het terrorisme. Alsof 9/11 nooit heeft plaatsgevonden en bv alsof de recente aanslag in Boston geen werk was van aanhangers van die zgz verdraagzame godsdienst. Bij de kerels die men zonet bij de lurven heeft gevat na de sensationele diamantroof op Zaventem, waren de meeste Marokkanen en liepen er enkele bij met ‘El’ in hun achternaam, wat betekent dat ze op bedevaart geweest zijn in Mekka en daardoor hun hemel al verdiend hebben.

   Toen Étienne Vermeersch, links filosoof, maar niet links genoeg om alles te slikken wat de multicul ons voorschotelt, Anciaux in ‘Reyers Laat’ duidelijk probeerde te maken dat zijn resolutie elke kritiek op welke godsdienst ook buiten de wet zou stellen, had het bazeke geen ander antwoord dan te zeggen dat Vermeersch ‘een zeveraar’ was. Hopelijk opent het gedrag van ‘Ansjofis’ daarmee de ogen van de laatste simpele zielen uit het roodgroene kamp die nog geloven dat zo’n retoriek stemmen zal opbrengen en zullen wij na de verkiezingen van 2014 hopelijk van ‘Berke den bleiter’ verlost geraken.

   Inch Allah!

   Het zit er al langer aan te komen dat er iets te gebeuren staat i.v.m. de spaarboekjes. Dat schreef ik reeds in mijn blog van 18 maart jl (‘Het (spaar)geld pakken waar het zit’). Dat had toen wel in de eerste plaats met Cyprus te maken, maar het is duidelijk dat een armlastige regering, met een staatsschuld van zo’n 100% van het bbp, wát graag aan die 250 miljard euro (= 2/3 van die staatsschuld) zou zitten die nu op de Belgische spaarboekjes staat. Het voorstel van minister zonder financiën Geens om daar iets aan te doen, is dan ook geen verrassing. Hij zegt trouwens terecht, dat het idee niet eens van hem komt, maar een tijdje geleden al gelanceerd werd door de Belgische Nationale Bank (NBB).

   Open VLD en SP.a zijn al meteen in de tegenaanval gegaan en willen van de aantasting van de spaarboekjes niet weten. Mag ik ‘arendsoog’ Rutten er echter op wijzen, dat de voorzitter van de NBB, Luc Coene, een blauwselblauwe is, die kabinetschef was bij Verhofstadt en daarvoor zelfs beloond werd met de titel van Minister van Staat, iets wat nog geen enkele kabinetschef vóór hem te beurt was gevallen? Gwendolientje had toén moeten reclameren en niet pas nadat Coene’s voorstel werd overgenomen door een CD&V’er.

    Als CD&V trouwens voort doet met ideeën spuien zoals ze de laatste weken bezig is, zal ze straks helemaal niet verwonderd moeten zijn als er nóg minder mensen voor de partij zullen stemmen. Eerst de grote vakantie met drie weken willen inkorten, nu aan de mensen hun spaargeld zitten. Van masochisme gesproken!

   Als men dan toch een manier zoekt om het kwart biljoen euro (10.000 miljard oude Befkes: 10.000.000.000.000 Bfr!) dat op de spaarboekjes inderdaad niets staat te doen (daar de opbrengst negatief is na inflatie), dat men dan iets interessants voorstelt waaraan de mensen op vrijwillige basis aan mee kunnen doen. Nu lijkt het er eerder op dat, na het vrijstellen van de jacht op de everzwijnen, in dit land ook de spaarvarkens vogelvrij zijn verklaard…

   Dat de belasting op arbeid in dit land veel te hoog is, is geen nieuws meer. Op twee na heeft België ook op dat gebied de hoogste taksen in Europa, waardoor de lonen zelf hier te hoog zijn t.o.v. die in de ons omliggende en concurrerende landen. Zoals we op de syndicale hoogdagen van 1 en 9 mei hebben kunnen oordelen, zijn nu ook de vakbonden daarvan overtuigd geraakt en willen zij dat daar een mouw aan gepast wordt. Die mouw heet dan wel de vermogensbelasting. Verhoog die en met de opbrengst daarvan kunnen de lasten op arbeid verlaagd worden, is hun adagium. Simple comme bonjour, lijkt het, maar is het niet.

   De vermogensbelasting bestaat nl al in België, alleen wordt ze zo niet genoemd. De roerende en onroerende voorheffingen en de successie- en registratierechten zijn allemaal al belastingen op kapitaal. De intresten op obligaties, termijn- en spaarrekeningen worden al belast met een onroerende voorheffing van 25% (bij spaarrekeningen is er wel een vrijstelling tot een zeker bedrag, de vraag is wel: hoe lang nog?). De dividenden die bedrijven aan hun aandeelhouders uitbetalen zijn eveneens onderworpen aan een voorheffing van 25%. Ondernemingen betalen al een tarief van 33,99% op dividenden voor hun aandeelhouders en ga zo maar door. Op het einde van de rit blijft er voor de bedrijven 0,495 euro over op elke euro winst die gemaakt wordt. Daar bovenop nóg eens belastingen gaan heffen én gelijktijdig de notionele intrestaftrek afbouwen is de ideale remedie om de laatste buitenlandse bedrijven hier straks te zien vertrekken. Internationale bedrijven vergelijken nl gewoon de voor- en nadelen in de verschillende landen waarin ze werken en hebben een veel betere kijk op het wereldgebeuren dan demagogische vakbondsmensen met oogkleppen die niet verder kijken dan hun eigen straatje.

   Misschien herinnert men zich nog, dat het ACV de N-VA beschuldigingen tegen haar liet napluizen door fiscaal expert en hoogleraar aan de KU Leuven Axel Haelterman. Welnu diezelfde heer, die er toch wel wat vanaf zal weten, zegt ook dat de invoering van een vermogensbelasting onredelijk en onwerkbaar is. M.a.w. met de retoriek van ACV-baas Leemans zit hij zeker niet (meer) op dezelfde lijn van de vakbond die hem destijds zo nodig had. Professor Haelterman pleit trouwens voor het behoud van de notionele intrestaftrek, maar dan alleen voor grote bedrijven. Waarmee ook het familiebedrijf De Leeuw buiten de prijzen zou vallen en er tenminste aan die hypocrisie een einde zou komen.

   N-VA, de boeman van het ACV/W, heeft altijd gesteld dat deze regering een belastingregering is. De vakbonden doen hun uiterste best om dat te bevestigen.

   Men hoeft de dag van vandaag geen euroscepticus te zijn om te twijfelen aan het voortbestaan van de Europese Unie in het algemeen en de euro in het bijzonder. Daarvoor zijn er nogal wat redenen die in deze rubriek al aan bod zijn gekomen. Een interessante uitleg vond ik ook in het uitgebreid afscheidsinterview dat Marc Grammens (80), zoon van Flor, de meest bekende taalgrensactivist van het naoorlogse Vlaanderen, gaf in ’t Pallieterke van deze week. Marc, die zelf al 25 jaar ‘Journaal’ uitgeeft, een veertiendaagse nieuwsbrief die hij zelf helemaal alleen invulde en uitgaf (en er nu mee opgehouden is), zegt in dit interview dat in de E.U. de economie dienstbaar is gemaakt aan de politiek, net zoals vroeger in de communistische staten. Tot de euro behoren niet de staten die er economisch bijhoren, maar wel die er geostrategisch bij passen. Dit is niet vol te houden en – steeds volgens Grammens – zal het Frankrijk zijn dat de E.U. zal vernietigen. Het was vooral Frankrijk dat ervoor zorgde dat landen als Spanje, Portugal en Griekenland erbij kwamen, dit met het doel om zelf sterker te staan binnen de E.U. Nu blijkt dat Frankrijk het niet meer aan kan en het op die armlastige perifere landen niet zal kunnen rekenen, is de kans groot dat la douce France er ooit zelf een einde aan maakt.

   Voor Vlaanderen zal het dan zaak worden, bij een groep landen met een sterke economie en munteenheid te kunnen aansluiten en dat zal moeten gebeuren zonder België, want onze ‘midi’ is daartoe niet in staat. Volgens The Economist zijn Belgen alleen maar zo’n goede Europeanen, omdat zij een vaderland missen. ‘België is in de E.U. de enige deelnemer die geen natie is, geen gemeenschap. In het beste geval een diplomatieke conferentie tussen twee volkeren’. Beter kan ik het niet verwoorden zonder het over confederalisme te hebben.

  In tegenstelling tot wat men zou denken, was Marc Grammens een eerder linkse flamingant, van het type zoals men die ook aantreft in de Gravensteengroep (Rondas, Maddens, Verdoodt, Abicht). Hij is er geen lid van, maar was feitelijk een ‘Gravenstener avant la lettre’. Ik ben een tijdje geabonneerd geweest op zijn nieuwsbrief, maar heb afgehaakt, niet omdat hij eerder linksgezind was, maar o.w.v. zijn constante kritiek op Amerika (iets wat hij in bovenvermeld interview trouwens toegeeft). Dat neemt niet weg dat Grammens een monument is in de Vlaamse journalistiek, volgens ’t Pallieterke zelfs ‘de beste journalist van België’.