De Belgische minwaarde

   Rudi Vervoort, de nieuwe minister-president van het Brussels hoofdstedelijk gewest (oef!), is een bezig baasje. De man, die eerst werd afgeschilderd als een grijze muis, is een verademing gebleken in verhouding tot zijn slaapverwekkende voorganger Charles Picqué. Hij doet zijn best om fatsoenlijk Nederlands te spreken en komt regelmatig met nieuwe ideeën, waarbij hij ook probeert er iets van te maken. Dat wil daarom niet zeggen, dat het daar allemaal gaat lukken. Brussel blijft tenslotte Brussel en zonder het geld van de Belgische staat – zeg maar van Vlaanderen – zullen de meeste van zijn nieuwe voorstellen dode letter blijven. Zijn laatste, ook goedgekeurd door zijn ‘regering’, is om elk jaar in Brussel liefst 6.000 nieuwe woningen te bouwen. ‘Dat moet’, zegt hij, ‘want de stad groeit elk jaar aan met zo’n 14.000 nieuwe inwoners’. Wie A zegt, moet echter ook B zeggen. De vraag is nl hoeveel van die 14.000 mensen van bij ons zijn én hoeveel er het geld zullen hebben om een nieuwe woning te kopen cq huren, want ook dit laatste kost tegenwoordig aardig wat in Brussel. De N-VA, die daar toevallig dit weekeinde ook een congres over hield, onderkent dat probleem en zegt, als ze er de kans toe krijgt, ervoor te willen zorgen dat de middenklasse, die nu de stad ontvlucht is, terugkomt. Eerst zien, zei de blinde. Wie wil er nu in een stad gaan wonen waar hij in een multiculturele wereld terecht komt van have not’s?

   Het is trouwens opmerkelijk dat het stedelijk beleid de laatste weken zo dikwijls in beeld is geweest en dat tijdens de start van een verkiezingscampagne die weinig met het gemeentelijk beleid te maken heeft. De gemeentelijke verkiezingen waren vorig jaar, niet volgend jaar.

   Het begon met een tirade van Lewie Lawijt van Leuven, die ontdekt heeft dat hij de kosten van zijn stad niet meer onder controle heeft. Leuven heeft, zoals menig andere stad en gemeente, de laatste decennia heel wat extra (overbodig?) personeel aangeworven en vreest dit niet meer te kunnen betalen, vooral als gevolg van de vergrijzingskosten. Heel wat ‘statutairen’ gaan deze jaren met pensioen en die kosten rijzen de pan uit. Dé oplossing van Tobback Sr is dat Vlaanderen de factuur betaalt of tenminste bijpast. In 2008 zou dat al eens gebeurd zijn, maar toen zat de Vlaamse regering op een berg geld, nu moet men al gekke dingen doen om de begroting sluitend te kunnen houden. De betrokken minister, Geert Bourgeois, heeft klaar en duidelijk gesteld dat Vlaanderen daar momenteel geen geld voor heeft en de gemeenten zelf zullen moeten opdraaien voor de pensioenkosten die ze hadden kunnen voorzien. Geert Burger verwijst daarbij naar Antwerpen, waar het gemeentebestuur, onder leiding van de N-VA, de zaak blijkbaar wél onder controle kan houden.

   Daar waar Tobback Sr dreigt in Leuven de investeringen te moeten terugschroeven, de belastingen te moeten verhogen en het personeel in te krimpen, doet Bart De Wever in Antwerpen juist het tegenovergestelde. Antwerpen neutraliseert de pensioenlast, laat de belastingen niét stijgen en gaat de volgende zes jaar 1,25 miljard euro investeren. Het personeelsbestand zal er inkrimpen, maar alleen op basis van natuurlijke afvloeiing. Ondanks dat alles krijgt de politie er elk jaar 25 miljoen euro extra bij, krijgt het OCMW extra geld en wordt het investeringsbudget voor onderwijs verdubbeld (naar 144 miljoen). Dat is eens iets anders dan vragen dat de belastingbetaler moet bij schieten om gemeentelijke geldsmijterij goed te maken.

   Laat ons hopen dat het nieuwe Antwerpse model lukt. Het zou wel eens een blauwdruk kunnen worden voor een volgende Vlaamse coalitie, mochten de V-partijen het alleen niet halen. Tot spijt van wie het benijdt, ook Lewie Lawijt…

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: denk nu niet dat men in Gent bij de pakken blijft zitten. Na het schrappen van het woord ‘allochtoon’, zullen daar ook de termen ‘gehandicaptenkaart’ en ‘armenbegrafenis’ in de toekomst door de stad niet meer gebruikt worden. Gelukkig stad die geen andere problemen heeft!

   Net vóór de regering Di Rupo in juli met vakantie ging had men geen woorden genoeg om uit te bazuinen hoe knap men alles voor elkaar had gekregen. De zesde staatshervorming was goedgekeurd en zou na het reces ‘geïmplementeerd’ worden en over alle eventueel nog hangende zaken zou er een consensus geweest zijn, waarbij ook die knelpunten in de eerste week van september zouden worden weggewerkt.

   Die eerste week van september moest alle werk echter even opzij gezet worden om toe te laten eerst eindelijk klare wijn te schenken voor een honderdtal ambtelijke benoemingen, waarvan sommige jobs al enkele jaren vacant waren. Ondanks het feit dat de staat zelf een selectie-instelling heeft (Selor), ging men het via zgn ‘headhunter bureaus’ regelen, die voor elke topjob vijf kandidaten mochten voorstellen. Ook daarvan kwam niets in huis, tot plots een wit konijn te voorschijn werd getoverd in de persoon van Frans Van Massenhove, ooit manager van het jaar voor overheidsdiensten en een alom gerespecteerd persoon. Het zat al wel niet lekker, dat de man - alhoewel van socialistische strekking - in het begin ‘gecoacht’ zou worden door enkele PS-garnituren, maar dat moest hij er maar bij nemen.

   Nu blijkt Van Massenhove zijn mandaat al te hebben opgegeven nog vóór hij ermee zou starten. De reden is persoonlijk en zou plots met zijn gezondheid te maken hebben. Kan natuurlijk, maar daar kan iedereen het zijne van denken. Nog straffer is het feit dat men binnen de 24 uur, opnieuw zonder enige selectieprocedure, een ander wit konijn vond, dat bereid was de NMBS mastodont te komen leiden: Jo Cornu, ex Agfa-Gevaert, ex Alcatel en momenteel directeur bij groene stroomfabrikant Electrawinds* in Oostende. Niet toevallig in Oostende, waar ook hij bevriend is met de plaatselijke ‘Keizer’. Net zoals Van Massenhove trouwens. M.a.w. terwijl men jaren nodig had om tot een consensus te komen over de leiding van de NMBS, blijkt Vande Lala dat nu tweemaal op zijn eentje binnen de 24 uren geregeld te krijgen. De coalitiepartners stonden erbij en keken ernaar. Daar mag ook iedereen het zijne van denken, maar erg professioneel klinkt dat allemaal niet.

   Wat al evenmin professioneel klinkt is dat Monica De Coninck, al even toevallig een socialiste, zij het een eerder gematigde, aan haar eigen akkoord over het eenheidsstatuut tussen arbeiders en bedienden zit te morrelen en dit nog vóór dat akkoord in wetteksten is gegoten. Op dat statuut heeft men eerst 27 jaar moeten wachten en nu blijkt het een gatenkaas te zijn, vol uitzonderingen en achterpoortjes. Typisch Belgisch, zeg maar. De Landelijke Bedienden Centrale (LBC, niet verwarren met ‘Lierse Bicycle Club, want die bestaat ook onder die afkortingen) wil er nog een paar uitzonderingen aan toevoegen en is daar gisteren zelfs voor op straat gekomen. Helemaal ongelijk hebben die CD&V’ers zelfs niet, want dergelijke situaties zouden er niet zijn, mocht men in dit land eindelijk eens wetten gaan maken zónder uitzonderingen en achterpoortjes.

   Tenslotte blijkt ‘onze’ Belgacom ook al drie jaar afgeluisterd te worden door de Britse geheime dienst en dit onder de naam ‘operatie socialist’. Waarschijnlijk slaat dat laatste op de miljoenen euro’s incasserende CEO Didier Bellens, die inderdaad ook al van rode signatuur is. Wat hem niet belet heeft deze week nog voor een dikke drie miljoen euro van ‘zijn’ aandelen te hebben verkocht. I.pl.v. bij de Lotto te spelen kun je in dit land beter solliciteren voor een topjob, maar dan wel met de rode partijkaart op zak. Je weet wel: die van de partij van de ‘werkman’.

* Dat Electrawinds stelt het niet zo goed. Het bedrijf heeft een schuld van liefst 361,3 miljoen euro en kon begin juli een aantal achtergestelde leningen van overheidsfondsen (gekregen via Vande Lala?) niet terugbetalen. Om daaraan te verhelpen, plande men een kapitaalverhoging, maar niet alle aandeelhouders blijken in staat te zijn daaraan mee te kunnen doen. Van zo’n bedrijf over te kunnen stappen naar de NMBS, dat elk jaar zo’n drie miljard van de staat krijgt, wie zou dat kunnen weigeren?

   Met de regelmaat van een klok krijgt men in onze Vlaamse media te horen en te lezen, dat Wallonië het toch niet zo slecht doet en soms zelfs dat het Vlaanderen zal inhalen op economisch gebied. Het laatste nieuws ter zake komt nog maar eens van Rudy Demotte (PS), de Waalse minister-president, die na zijn Marshall plannen en zijn oproep tot meer Waals nationalisme, nu komt vertellen dat Wallonië tegen 2025 volledige werkloosheid ‘moet’ realiseren. Zou het? Geen zinnig mens die zoiets gelooft.

   Om te beginnen is de werkloosheid in Wallonië structureel en bedraagt ze nog altijd zowat het dubbele van die in Vlaanderen. De loonlasten zijn er ook niet lager dan bij ons en het gros van de nieuwe banen in het laatste decennium zit er nog altijd bij de overheid.

   Die Waalse hoera verhalen zijn begonnen, toen bleek dat Wallonië vorig jaar de ‘beste’ economische prestatie van de drie Belgische regio’s had geleverd. Eigenlijk had men beter van de ‘minste slechte’ gesproken. Het Waals gewest noteerde toen een ‘groei’ van 0,1%, terwijl Vlaanderen een krimp van 0,3% liet optekenen en Brussel zelfs iets meer. Ergens herinner ik me dat iemand in ‘Doorbraak’ had uitgedokterd dat, aan dat tempo, Wallonië Vlaanderen zou inhalen rond 2075…

   Om tegen 2025 een economie te hebben met volledige tewerkstelling, zou Wallonië elk jaar meer dan 22.000 jobs moeten creëren – en dat enkel in de privésector – waarvoor een groei van minstens 3% nodig is. Momenteel is die groei 1,5% en worden er ± 10.000 jobs bij gecreëerd. Met een werkloosheidsgraad die zowat het dubbele is van de Vlaamse, zal er veel moeten veranderen om zoiets waar te kunnen maken. Dat Demotte met zo’n berichten af komt, heeft alles te maken met de verkiezingen van 2014 en kan hem dan ook als politicus niet echt kwalijk genomen worden ('Morgen scheert men gratis'). Dat men in de Vlaamse media steeds journalisten vindt die dat zo maar geloven – of althans doen alsof – is eerder pervers te noemen. Zij weten immers maar al te goed, dat Wallonië het nog steeds hebben van de geldelijke steun die het officieel van België krijgt, maar in werkelijkheid via de Vlaamse transfers.

   Normaal had er reeds half juni een conferentie moeten zijn van de federale en de drie gewestregeringen over het zgz ‘conferentiepact’ (zie mijn blog van 14.06 daarover). Die werd toen uitgesteld, eerst naar een volgende week, daarna tot na de vakantie. Gisteren was het dan eindelijk zover. De vier entiteiten kwamen bijeen, ze dronken een glas, loosden een plas en lieten alles zoals het was. M.a.w.: er is wéér niets gebeurd en alles is dan nog maar eens uitgesteld. Reden daarvan was deze keer dat de federale regering zgz haar huiswerk nog niet klaar zou gehad hebben. Dit ondanks het feit dat het loonverschil met onze buurlanden zelfs volgens Luc Coene, de gouverneur van de Nationale bank, wel degelijk 16% bedraagt, eerder oploopt dan vermindert en dat dat laatste ook het geval is met onze staatsschuld.

   Coene vertelde dit in een interview in de weekeindeditie van De Standaard en wist daarbij ook nog te zeggen dat het niet toevallig is, dat België het land is met de hoogste loonkost per uur en dat wij tegelijk het minste aantal mensen aan het werk hebben. Met de huidige loonhandicap is het uitgesloten dat we een echte economische relance krijgen. De uitleg van Tobbackske, dat ze dat gaan kunnen oplossen met de opbrengst van de strijd tegen de fiscale fraude, is praat voor de vaak, een steeds terugkomend drogargument met virtuele cijfers, waarmee men de mensen al decennialang wat probeert wijs te maken.

   Nog volgens Coene zijn alle landen momenteel volop bezig met grondige structurele hervormingen. Alleen in België gebeurt dat niet. In de plaats daarvan maakt de regering Di Rupo zich wijs dat ze goed bezig is omdat ze het tekort van bijna 200 miljoen op de begroting van dit jaar zou kunnen opvangen met ‘technische aanpassingen’, een geleerd woord voor boekhoudkundige truken. Het gebruikelijke knip- en plakwerk, zeg maar. De partijen van de federale meerderheid maken zich regelmatig druk over het woord ‘confederaal’, ze zouden dat beter doen over het woord ‘structureel’.

   En dan is er trouwens nog die begroting voor volgend jaar, waarvan men nu al weet, dat die ook de nodige ‘aanpassingen’ zal kennen. Vraag is maar in hoeverre de huidige federale regering dat spelletje zal kunnen volhouden in de aanloop van de komende verkiezingen. Als immers de loonhandicap niet verkleint, zullen steeds meer internationaal werkende maatschappijen het in België voor bekeken houden en zullen steeds meer mensen hier hun job verliezen. De kans dat die (nog)voor de huidige regeringspartijen zullen gaan stemmen zal dan ook verwaarloosbaar zijn.

   Ik had beloofd er woensdag terug te zijn en dat is met deze gebeurd, zij het dan met wat vertraging. Naar nieuwe stof moest ik trouwens niet lang zoeken, daar uitgerekend vandaag onze media de cijfers gegeven hebben van een laatste peiling i.v.m. het gebruik van de auto. 70% van de Vlamingen blijkt nog altijd de voorkeur te geven aan de auto i.pl.v. het openbaar vervoer. Misschien zouden we Crevitz eens naar Zürich kunnen sturen om te zien hoe ze het daar hebben opgelost. Ik ben er vier dagen geweest en heb er de hele tijd de stad doorkruist met het openbaar vervoer. Mijn gastheren hadden me trouwens vooraf al laten weten niét met de auto te komen, want dat je daar in die stad meestal in één grote file terecht komt en het een half mirakel is als je een parkeerplaats kunt vinden. Het verschil met het openbaar vervoer in de stad, zowel voor bussen, trolleybussen als trams, met wat wij hier kennen, kan niet groter zijn.

   Bij elke tram- en bushalte staat een automaat waar je met zowel Zwitserse franken, euro of betaalkaarten terecht kan. Je kan er één enkele rit nemen, een kaartje voor één uur of voor een hele dag (waarbij je die hele dag van de ene tram in de andere bus kan stappen). Buiten de klassieke aanduidingen met de trajecten van de tramlijnen die er voorbij komen, staan ook de trams die in aantocht zijn aangeduid op een scherm en komen die ‘pünktlich’ op het aangekondigde tijdstip aan.

   De doorsnee Züriger heeft wel een auto, maar gebruikt die niet in de stad. De stiptheid van het tram- en busverkeer vindt je er trouwens ook terug bij de treinen, die al even correct werken. Het enige verschil is, dat er op de treinen gegarandeerd gecontroleerd wordt, bij het stadsverkeer heb ik daarvan niet veel gemerkt. Zo eens iets anders dan onze NMBS die er maar niet in slaagt zijn treinen op tijd te laten rijden, ondanks de drie miljard euro die de maatschappij elk jaar van onze overheid krijgt.

   Ondergetekende gaat er enkele dagen tussenuit. Ik vlieg naar Zürich in Zwitserland. Ik ga daar niets uitzoeken over hun confederaal model, maar ben er uitgenodigd door een bevriend koppel uit Sardinië dat daar woont en vorig jaar enkele dagen bij mij te gast was. De man is ingenieur en werkt er op de Zwitserse hoofdzetel van Alstom, de Franse constructeur van o.m. treinstellen (maar dan van een betere soort dan de Fyra’s van AnsaldoBreda*) en Noordzee windmolens. Zijn vrouw is er kinderpsychiater en is de dochter van een landmeter waarmee ik in een vroeger leven op Sardinië heb samengewerkt en die op jeugdige leeftijd gestorven is. Op Sardinië zijn ze mij niet vergeten en af en toe verschijnt daar nog een artikel over mij in de plaatselijke kranten en andere bladen**. N.a.v. van een ervan en tevens omdat mijn naam bij hen in de familie was blijven hangen, was ze mij, via het Internet, gaan zoeken en heeft ze mij gevonden. Dat was in september 2011 en sindsdien voeren wij een correspondentie in het Italiaans en het Duits (niet in het plaatselijke ‘Schwyzerdütsch’, dat zij voor haar werk in Zürich ook moet kennen).

   Het reisje naar Zürich is voor mij ook een emotioneel gebeuren. Het is de eerste keer dat ik echt van huis ga sinds het overlijden van mijn echtgenote op 24.01.2011. Het is ook de eerste keer sinds februari 2006 dat ik enkele dagen na elkaar geen blog zal schrijven (dit is nr 2.335!), wat ik vooral sneu vind voor  eventuele nieuwe lezers die nu pas aanklikken via Vlaanderen Radio Nationaal. Dat bezoek lag al een tijdje vast. Vanaf woensdag hoop ik er weer te zijn en zal ik de draad weer opnemen.

*Alstom, dat al treinstellen heeft gemaakt voor o.m. de NMBS, had ook meegedaan aan de uitbesteding op de nieuwe treinen, maar hun trein was te duur. Het zou de goedkopere Fyra worden en het vervolg van dat verhaal kennen we ondertussen.

** Men zou zich kunnen afvragen wat er dan zo speciaal was aan mijn aanwezigheid op Sardinië. Wel, ik was toen (in 1963) 23 jaar jong (mijn vrouw 20). We waren 19 maanden getrouwd en ons eerste kindje was negen maanden. Ik had op dat eiland een ongerepte kuststrook ontdekt, die we daar ontwikkeld hebben en er zelfs een naam aan gegeven (‘Costa Rei’). Blijkbaar blijft het de Sarden tot de verbeelding spreken dat een buitenlands kereltje van amper 23 de toeristische ontwikkeling van de streek er in gang zette. Volgens een beoordeling van Lonely Planet op het Internet behoort het strand van de Costa Rei tot een van de vijf mooiste van onze aarde. Telkens er artikel over de Costa Rei verschijnt en de geschiedenis erbij gehaald wordt, word ik vermeld. Er is zelfs iemand bezig men een thesis over ‘De kolonisatie van zuidoost Sardinië door de Belgen in de jaren zestig’. Er waren daar toen ook Franstalige Belgen die uit ‘onze’ Kongo terugkwamen en er citrusaanplantingen begonnen waren. Die werden door de Sarden echter geen Belgen genoemd, maar ‘Congolesus’, zoals de Italiaanse ‘pieds noirs, die uit Tunis verdreven waren, er als ‘Tunisini’ werden bestempeld.

   Radio Vlaams Nationaal, een Internetradio van en voor Vlaamsnationalisten, met ook veel aandacht voor Zuid-Afrika, heeft mijn blog ontdekt. Meer nog, ze hebben voor mij een logo gemaakt, zodat hun bezoekers mij kunnen terugvinden bij ‘verwijzing’. Radio Vlaams Nationaal is terug te vinden via Golfbrekers.be, de opvolger van Angeltjes en op www.vlaamseradio.tk  waarbij ook ik mijn lezers aanraad de site eens te bezoeken. In onze media wordt Vlaanderen al genoeg doodgezwegen en/of tegengewerkt, zodat we elk Vlaamsnationaal initiatief ter zake alleen maar kunnen toejuichen.

   Wat die Vlaamse poco media betreft, die hebben nu weer een been om op te knagen, na de uitspraken van Bart De Wever in Terzake. Graag zouden ze hebben dat zijn partij, die de laatste tijd inderdaad tegelijk warm en koud blaast, eens met concrete uitspraken voor de dag zou komen. Bart doet dat wijselijk niet en heeft trouwens in dezelfde uitzending duidelijk gezegd dat de media, maar ook de andere politieke partijen, zullen moeten wachten tot het congres van zijn partij, ergens begin 2014. Daar de andere Vlaamse partijen allemaal nog congressen hebben in dit najaar, kan Bart het zich veroorloven ondertussen de kat uit de boom te kijken en het achterste van zijn tong (nog) niet te laten zien. Dit tot grote ergernis van Vlaamse nestbevuilers van het type Bart Brinckman (de man die Bracke erin luisde), Yves Desmet en andere Hugo Camps’en, die koortsachtig op zoek zijn naar antwoorden op argumenten die er nog niet zijn. Men zou voor minder nerveus worden!

   De Wever zou dus bereid zijn Kris Peeters te steunen mocht die zich kandidaat stellen voor het premierschap van België, terwijl diezelfde Peeters zopas nog gezegd heeft dat hij voor het minister-presidentschap gaat van Vlaanderen, niét voor dat van België, waarvan ook hij weet dat dit hoe dan ook een mission impossible wordt. Er is in Vlaanderen geen zinnig mens die gelooft dat CD&V, SP.a en Open VLD bij de volgende verkiezingen ook maar enige vooruitgang zullen maken op federaal niveau. Diezelfde Vlaming beseft ook wel dat, als de V-partijen volgend jaar in het Vlaamse parlement de volstrekte meerderheid niet halen of er niet in zouden slagen tot een akkoord te komen, een plan B wel eens een coalitie zou kunnen worden van N-VA en CD&V. Dan zou De Wever Peeters misschien toch het Vlaams minister-presidentschap kunnen aanbieden, maar dan op zijn voorwaarden. Tacticus De Wever kennende is dat heus geen waanbeeld en het is niet de eerste keer dat ik dit schrijf. De steun die De Wever aan Peeters zou geven om op de 16 een soort herstelregering te gaan leiden, is m.i. dan ook maar bedoeld om Peeters en zijn partij wat te jennen. Voor De Wever mag CD&V op Vlaams niveau immers ook niet té groot worden want dan zal die nooit akkoord gaan met het verdedigen van N-VA standpunten.

    Op federaal vlak is er dan ook geen eer meer te halen. Als de zesde staatshervorming toch zou worden uitgevoerd, hebben de deelregeringen een groter budget dan de nationale. En tegelijkertijd zou deze laatste dan ook nog werk moeten maken van het wegwerken van een deel pijnpunten, zoals het concurrentievermogen t.o.v. de buurlanden, de energievoorziening en de kostprijs ervan, het verlagen van de lasten op arbeid, het verminderen van het ambtenarenkorps en het opvangen van de extra kosten voor de vergrijzing. En dan hebben we het nog eens gehad over wat nog kan gebeuren met de tijdbom die Dexia heet. Peeters zou gek zijn zich in dat wespennest te begeven, zolang hij op Vlaams niveau zijn kansen gaaf kan houden.

   In mijn blog van zondag gaf ik Kris Peeters gelijk, waar hij zei dat het nu (nog) niet het moment was om met de verkiezingscampagne te beginnen. Dat wordt vooral het grote probleem voor de partijen die in de diverse regeringen zitten en verplicht zullen zijn, vóór het zover is, heel wat knopen te moeten doorhakken die niet altijd even gemakkelijk zullen zijn en die hier en daar ook niet op veel sympathie zullen kunnen rekenen. Een daarvan is de benarde concurrentiepositie van onze bedrijven.

   Dat laatste punt werd gisteren nog eens heel duidelijk gemaakt door Fernand Huts, de zoveelste Vlaamse bedrijfsleider die hierover een boekje kwam opendoen in de media. De man heeft sinds 1996 een verpakkingsbedrijf in de Antwerpse Haven, waar alle medewerkers sinds de start het bediendestatuut hebben. Datzelfde statuut waarover al zoveel te doen is geweest en waarvan de Raad van State eiste dat het er voor iedereen zou zijn op 8 juli van dit jaar. Welnu, dat statuut, waarbij Huts al zestien jaar op de actualiteit vooruitloopt, mag niet bij zijn verpakkingsbedrijf. Omdat het in het Antwerps havengebied ligt, zouden Huts’ medewerkers voor het inpakken van Internetbestellingen (‘orderpicking’ noemen ze dat) een statuut van havenarbeider moeten hebben. Zestien jaar lang heeft niemand er graten in gevonden, nu mag het opeens niet meer. Dat terwijl Bpost en Delhaize in datzelfde havengebied gerust worden gelaten. Bij Bpost is de Belgische staat aandeelhouder en Delhaize is in de eerste plaats een francofone bedoening. Huts is 'maar' een Vlaming, vandaar.

   De kans is groot dat Huts enkele geplande en reeds goedgekeurde investeringen in die haven niet zal doorvoeren en het geld daarvoor (zo’n dikke 200 miljoen euro) zal investeren in Frankrijk waar de loonkosten 25% lager liggen. Buiten de gemiste investering zou het ook gaan om zo'n 800 arbeidsplaatsen. Nu mag Huts een buitenbeentje zijn, de man heeft 3.000 medewerkers in België en 11.000 erbuiten. Niet slecht voor iemand die uit de Antwerpse Seefhoek komt, net zoals bv Panamarenko en Jan Fabre, om maar iets te zeggen. Zoek de acht verschillen…

   Na de ‘komkommerenquête’ van VTM, De Morgen en Ipsos, is er nu ook een al even waardeloze verschenen van La Libre Belgique en de RTBf. Om even de absurditeit van peilingen in deze zomerperiode aan te geven: de nieuwste geeft de N-VA 5% meer dan de vorige en dit met een verschil van twee weken. Ze hadden in deze tijd van het jaar even goed een enquête kunnen houden over de Elfstedentocht!

   Vlaams minister-president Kris Peeters is voor de media komen vertellen wat alle insiders (deze knaap inbegrepen, zie mijn blog van 6 dezer) al wisten, nl dat hij alleen meedoet aan de verkiezing op regionaal vlak. Tegelijkertijd zegt hij nog niet met zijn campagne begonnen te zijn en roept hij alle Vlaamse medestanders op zich nog niet met de verkiezingen bezig te houden, want dat tegen die tijd nog wat anders te doen is.

   De man heeft gelijk, maar hij zou dat beter eens duidelijk vertellen aan de leden van zijn eigen partij die daar blijkbaar anders over denken. Zo kwam ‘Markske’ Beke in de Zevende dag al zijn kandidatuur stellen om zichzelf op te volgen als partijvoorzitter, ‘om zijn partij als voorzitter over de verkiezingen van volgend jaar te tillen’, terwijl de voorzittersverkiezing dit najaar nog plaats grijpt op een partijcongres. De N-VA, die pas begin volgend jaar een verkiezingscongres houdt en in feite daarmee Peeters’ raad volgt, wordt dan door Beke verweten te lang te wachten vooraleer een officieel partijstandpunt bekend te maken. Het Brabantse trekpaard uit Brugge is ondertussen komen vertellen dat hij het volgend jaar voor bekeken houdt. Hij weet niet eens hoe hij zijn geld zal opkrijgen en geeft daarom zijn collectie hanen weg voor een goed doel. Dat is niet moeilijk als men nog enkele miljoenen van AB Inbev achter de hand heeft. Daarmee zal hij dat niet doen. Volgens Dehaene heeft het geen zin dat hij nog langer politiek actief blijft, de aflossing van de wacht is er al volgens hem. De vraag is alleen wie dat dan mogen zijn. De ‘high potentials’?

   Tenslotte zijn ze er bij de VRT achter gekomen, dat de Vlaamse partijen geen kandidaat hebben voor het federale premierschap. Ook dat heb ik reeds geschreven in dezelfde blog van  6 dezer (‘Vlaanderens federale onmacht’). Misschien heb ik dan toch een glazen bol (hé, Vic)?

   Er is nu een alternatief voor ‘Win for Life’. Denkt men managerskwaliteiten te hebben; sluit dan aan bij de PS. Die zal garant staan voor een leuke carrière en ervoor zorgen dat alles lekker blijft lopen, ook als het officieel fout zou gaan.  Een eerste voorbeeld kregen we al in de wissel bij de NMBS. De enige topman die mocht aanblijven, Lallemand, is van PS-signatuur. Uit wat er de laatste weken allemaal bekend is geworden i.v.m. de benoemingen van de Belgische topambtenaren, blijkt de redding van Lallemand feitelijk nog een fait divers.

   De CEO van de FSMA, zeg maar de marktentoezichthouder, een zekere Jean-Paul Servais (ook PS) had al een bewijs van onbekwaamheid geleverd door de bankencrisis niet te hebben zien aankomen, maar ook hij mag blijven. Als compensatie heeft men het bankentoezicht bij de FSMA weggehaald en het bestuur van deze instelling werd zo ‘aangepast’ dat Servais zijn stem bij het directiecomité kwijt is. Alhoewel minder belangrijk, verandert aan zijn loon natuurlijk niets. Ook dit is België.

   Wie echter de kroon spant is deze carrousel is een andere SP’er met de onwaarschijnlijk naam ‘Tintin’ (Kuifje). Deze heeft men wél kunnen afzetten als CEO van Belgocontrol, het overheidsbedrijf voor de veiligheid van het luchtverkeer. De man zou een ontslagvergoeding krijgen van 400.000 euro, maar eist er nog 100.000 bovenop. Dat voor zijn geweldige prestaties die ervoor zorgden dat Belgocontrol elk jaar onder zijn bewind 17 tot 22 miljoen verloor en het totaaltekort te hebben laten oplopen tot 100 miljoen euro…

   Op het laatste rapport van het World Economic Forum voor 2013/2014 voor wat betreft de overheidsefficiëntie staat België op plaats 56. Hoe zou dat toch komen?

   In de marge van bovenstaande nog dit. Frank Van Massenhove, de nieuwe CEO van de NMBS, zal het volgens ‘poenschoupper’ kwaad krijgen omdat hij geen ervaring heeft bij het Spoor. Had Schouppe dat dan wél toen hij aan die riante carrière begon? Het zal Van Massenhove zeker niet op een presenteerblaadje aangereikt worden, al was het alleen maar omdat hij eerst zal ‘gecoacht’ worden door twee francofonen: Jean-Pierre Hansen (ex-Electrabelbaas en vriend ten huize bij heel wat Waalse excellenties) en dezelfde Lallemand waarvan hierboven sprake. Vergeten we niet dat Van Massenhove, alhoewel zelf van socialistische origine, het ABVV ooit eens de ‘vakbond van de luiaards’ heeft genoemd. Ik denk niet dat ze dat bij de PS al vergeten zullen zijn…

---

In de marge van bovenstaande was het niet zo opmerkelijk dat Jannie Haeck, toch ook een socialist (maar een Vlaamse), zijn vertrekpremie bij de NMBS liet vallen, maar wel hoe hij dat verwoordde: ‘Geen haar op mijn hoofd denkt daaraan’, zei hij tot driemaal toe in de Canvas uitzending ter zake. Hoe kan dat nu bij een man wiens hoofd zo kaal is als een biljartbal?

   Wouter Beke vergelijk ik in deze rubriek nogal eens met ‘Markse’ van De Kampioenen. Hij heeft zowat dezelfde fysionomie en komt dikwijls even lachwekkend over. De laatste tijd denkt hij, dat hij echt geestig is. Enkele dagen geleden vertelde hij bv dat hij De Crem een moppentapper vond, iets wat voor velen verwonderlijk overkomt. Hij zei nl op Qmusic  dat ‘Crembo’, waarmee hij gaan eten was, op het einde als pousse-café een whisky dry bestelde, waarop de kelner, een Antwerpenaar, antwoordde; ‘Draai? Zoude nie beginne mee ene?’ Dit was een goeie, maar geen van De Crem, maar van de kelner, wat de interviewer van Qmusic ook meteen gevat opmerkte. De grap was trouwens nog weinig origineel ook, want eigenlijk een variant op een oude mop in het Duits. Voor wie ze nog niet zou kennen:

- Komen twee mannen een bar binnen. Een van hen zegt tegen de barman: ‘Zwei Martini, bitte’. Waarop de barman vraagt ‘dry’? en de man antwoordt: ‘Nein, zwei’. (doordenkertje)

   Ook geen knaller is de sneer van Beke in Le Vif-Express, dat de communicatie van de N-VA meer bochten vertoont dan het circuit van Francorchamps (20, voor de niet-kenners). Over Francorchamps zou Beke beter zwijgen, zeker in een Franstalig blad. De uitgave van de Grand Prix van dit jaar heeft de Waalse deelregering nl weer eens een dikke zes miljoen euro gekost. Daarover zou men ook moppen kunnen vertellen, maar we zullen ons maar eens onthouden van verder leedvermaak. Het blijft trouwens opmerkelijk, hoe weinig ruchtbaarheid gegeven wordt aan de slechte staat van de Waalse (én de Brusselse) solvabiliteit. Wij in Vlaanderen maken ons zorgen omdat we straks, als men tenminste die zesde staatshervorming werkelijk zal hebben uitgewerkt, wel extra bevoegdheden krijgen, maar niet alle geld ervoor. M.a.w. wij zullen straks dezelfde service moeten geven met minder geld in kas. Men vergeet hier echter dat dat ook geldt voor de andere ‘entiteiten’, terwijl iedereen weet dat zowel de Waalse als de Brusselse begroting deficitair zijn. Reden waarom insiders niet geloven dat die staatshervorming er zal komen zoals beloofd. Misschien is de hele zaak wel met opzet zo in elkaar gestoken om de uitvoering ervan op een zo lang mogelijke baan te schuiven, zodat er inderdaad van een volgende staatshervorming helemaal geen sprake meer kan zijn. Er zal dan meer nodig zijn dan wat moppen van ‘Markske’ Beke. Of van Servais Verherstraeten, die Vlaanderen ook regelmatig wat wijs komt maken over ‘zijn’ hervorming.

   Vlaams minister-president zou definitief gekozen hebben om te gaan voor de regionale verkiezingen in mei 2014. Daarmee lijkt het er steeds meer op dat CD&V van die verkiezingen haar hoofddoel te maken. Met Peeters, maar ook met Crevits en Van Deurzen, zet ze haar nog overblijvende zwaargewichten daarvoor in. Mocht het Peeters niet lukken Vlaams minister-president te blijven, dan denkt hij er zelfs sterk aan weer te keren aan ‘de privé’. Dat zijn althans geruchten uit betrouwbare bron. Feit is, dat de partij met dergelijke kopstukken inderdaad een kans maakt om verder mee te kunnen spelen op Vlaams niveau en dat het alleen de vraag zal zijn wie eventueel, indien überhaupt nodig, de ‘vuile derde’ zal worden. Dit alles op voorwaarde dat de N-VA of de V-partijen samen in Vlaanderen de meerderheid niet halen. Want, laat ons duidelijk zijn, het verdere verloop van het Belgische establishment zal bepaald worden door de uitslag bij de Vlaamse regionale verkiezingen. Dat is niet alleen mijn mening, maar werd deze week (op dinsdag 3 september, in De Standaard) nog duidelijk gesteld door Bart Maddens, politicoloog van de KU Leuven en belichaming van de zgz ‘Maddens doctrine’, dit n.a.v. de Bracke oprisping.

   Dat het zwaartepunt bij de verkiezingen van 25 mei 2014 in Vlaanderen zal komen te liggen, heeft ook te maken met het feit dat geen van de traditionele Vlaamse meerderheidspartijen uit de regering Di Rupo een alternatief heeft om de man met het strikje van een tweede ambtstermijn weg te houden. CD&V houdt alleen ‘has beens’ over (Thyssen, Vanackere, Leterme), terwijl De Crem, de enige die nog iets zou kunnen betekenen, aast op de topjob bij de NATO. Vande Lala zal zich geen tweede keer belachelijk willen maken zoals in 2007, toen hij gesandwiched werd tussen Leterme en Verhofstadt, terwijl heel de federale politieke arena zijn adem zou inhouden mocht de burgemeester van Berlare – o, gruwel! - zich kandidaat stellen. Voor paars komt er nog bij dat hun kandidaten alleen maar een kans zullen maken als hun partij de grootste van de coalitie wordt, hetgeen een ander mirakel zou vergen. Blijft dan over: de N-VA. Die partij heeft ook geen valabel alternatief meer sinds Bart De Wever besloten heeft burgemeester van de koekenstad te blijven.

   Het eindresultaat van dit alles betekent wel dat een regering Di Rupo II wel degelijk in 2014 tot de mogelijkheden behoort, tenzij de traditionele Vlaamse partijen van de huidige federale meerderheid, misschien ‘gesterkt’ door een zoveelste electorale nederlaag, eindelijk zullen hebben ingezien dat het zo niet verder kan. Een zoveelste bocht van CD&V, die ondertussen ook wel zal bemerkt hebben dat het Vlaamse budget volgend jaar hoger zal liggen dan het federale (38 tegen 31 miljard), behoort dan ook tot de mogelijkheden.
   We mogen dan blijven herhalen dat we de meerderheid vormen in dit land. Op federaal vlak moet Vlaanderen naar de pijpen dansen van de francofone meerderheid en de enige mogelijkheid om daaraan een einde te maken is die carrousel stop te zetten via het Vlaamse parlement.

   Volgens een enquête door het Centrum voor Politicologie van de KU Leuven, die in het voorjaar van 2013 werd gehouden bij iets meer dan 3.000 jongeren uit 61 scholen, zijn de socialisten in Vlaanderen slechts populair bij 8% ervan. De liberalen doen het al niet veel beter. Paars blijkt in Vlaanderen werkelijk afgedaan te hebben, waarover we helemaal niet rouwig moeten zijn.

  Om een reactie op bovenstaande gevraagd, wist Tobback Jr alleen te antwoorden dat hij dat enigszins kon begrijpen, want dat de jeugd van vandaag minder solidair blijkt te zijn. Hij heeft daarbij zelfs niet helemaal ongelijk, alleen vergeet hij erbij te vertellen dat dit zeker geldt voor Vlaanderen en dat de hoofdreden daarvan is dat onze jeugd beter dan de traditionele Vlaamse partijen blijkt te beseffen dat solidariteit hier een verliespost is. Het betekent immers dat we een deel van onze welvaart moeten blijven afgeven aan een andere groep die er in feite niets voor doet en niet mee doet. En zolang de partij van Tobback dat niet wil inzien en achter de PS – de grote bevoordeelde van dit systeem – blijft aanlopen zou dat lage percentage in de toekomst nog wel eens verder kunnen dalen, niet alleen bij de jeugd, maar bij de hele Vlaamse bevolking.

   Het is trouwens niet alleen paars dat bij ons passé lijkt. Dat geldt ook steeds uitdrukkelijker voor de vakbonden. Dat laatste hebben we kunnen vaststellen bij het door de vakbonden geëiste referendum in Sint-Niklaas*, waar slechts 17% van de kiesgerechtigden kwam opdagen en er in absolute cijfers eigenlijk slechts 15% van de bevolking zich uitsprak voor het syndicale standpunt. Dat de vakbonden en een deel van de poco media het een schande vonden dat de stad de uitslag verwierp, tekent die mensen hun mentaliteit. Ze zijn niet overal zo gek als in Antwerpen, waar – in absolute cijfers – slechts 25% van de kiesgerechtigden zich uitsprak tegen het Lange Wapperproject en dan nog gelijk kreeg ook. De afrekening kregen de linksen wel bij de eerstvolgende gemeentelijke verkiezingen in de koekenstad: na 90 jaar vlogen zij uit het stadsbestuur…

* Dat vakbondsreferendum in Sint-Niklaas heeft de stad wel 200.000 euro gekost. Gelukkig kan dat op een half jaartje gerecupereerd worden door de privatisering van de vuilnisophaaldienst, waarover dit referendum ging.

   Trouwe lezers van deze rubriek weten al langer dat Turnhout zo stilaan een grote puinhoop is geworden*. Dat de stad nu helemaal onbestuurbaar is geworden door een opstand van zes van de elf N-VA verkozenen die tegen hun eigen burgemeester stemden, is feitelijk  geen verrassing. Hetzelfde gebeurde immers in de vorige gemeentelijke legislatuur ook al door drie CD&V’ers, waardoor het toenmalige schepencollege zich verplicht zag de groenen mee op te nemen in de bestuursmeerderheid om een omstreden mobiliteitsplan verder te kunnen afwerken.
   De beelden die men in de Tv-journaals van Turnhout te zien krijgt, zijn steeds die van een markt vol kraampjes. Dat beeld is bedrieglijk, want is dat van de zaterdagmarkt. De andere dagen ligt de markt er doods en verlaten bij. Men mag er nl niet meer parkeren en verderop parkeren doet niemand graag, zeker ’s avonds niet, daar het stadscentrum onveilig is geworden. Reden dáárvoor is het feit dat het politiecommissariaat een heel eind verhuisd is naar buiten het centrum en de pakkemannen onmogelijk nog snel op de markt en  de omliggende straten kunnen geraken. Als gevolg daarvan doen heel wat mensen zelfs de moeite niet meer die politie te bellen als er iets fout loopt. Na de politie vertrokken van de markt ook de stadsdiensten, de post en sloten twee bioscopen er hun deuren, alsmede een zwembad met eigen warmwaterbron. Dat laatste werd vervangen door een hyper modern zwembad buiten het centrum dat al enkele jaren gesloten blijft o.w.v. kortsluitingsproblemen veroorzaakt door een te snelle officiële opening waarbij men niet kon wachten tot het beton degelijk opgedroogd was. In de drukste winkelstraat, de Lange Gasthuisstraat, staan er al enkele zaken een tijdje leeg, iets wat vroeger nooit gebeurde en in de zijstraten is dat een veelvoud.

   De schuld van dat alles nu in de schoenen van de N-VA schuiven, is er ver over. Zoals ik reeds vermeldde in mijn blog van gisteren heeft de uit haar voegen gebarsten N-VA, zeker op gemeentelijk vlak, nogal wat amateurs in haar rangen en in Turnhout is dat niet anders. Turnhout is wel een extreem voorbeeld en ik zie niet in wie daar de in het verleden geschoten kemels gaat repareren.

*    17.03.12: Turnhout, cultuurstad in mineur

      12.08.12: De Turnhoutse krabbenmand

      14.07.13: In de stille Kempen

   Zoals ik al voorspelde in mijn blog van 1 dezer, is er inderdaad al wat gepalaverd over die uitspraak van Bracke. De man heeft ondertussen toegegeven voor zijn beurt gesproken te hebben, maar het onheil is wel geschied. Hij is er feitelijk ingeluisd door Standaard journalist Bart Brinckman, van wie hij had kunnen weten dat dit een linkse rakker is in hart en nieren. Brinckman lijkt soms neutraal over te komen, maar is dat niet. Zeker politieke amateurs á la Bracke steekt Brinckman in zijn zak. Jammer genoeg heeft een uit zijn voegen gegroeide partij zoals de N-VA nog heel wat van die amateurs in zijn rangen en kunnen misstappen zoals die van Bracke nog voorkomen (zie maar wat er momenteel in Turnhout gebeurt). Vraag is alleen maar of de kiezer dat zal blijven appreciëren.

   Dat de N-VA in de komkommer-enquête enkele percenten verliest is trouwens verwaarloosbaar, zoals ik ook al schreef in mijn blog van 21 augustus. Politieke peilingen in en over een vakantieperiode zijn m.i. waardeloos. Dat een hoofdredacteur als Van der Kelen daar nog intrapt, bevestigt alleen maar dat het inderdaad hoog tijd wordt dat de man met pensioen gestuurd wordt.

   De hele discussie die nu gevoerd wordt over die combinatie van confederalisme en economie, die het vormen van een volgende federale regering weer eens op de lange baan zou kunnen schuiven, is voorbarig. Als de N-VA echt dat confederalisme wil als eerste stap naar een latere Vlaamse onafhankelijkheid, dan hoeft zij zich daarvoor niet federaal uit te sloven. Het zal na mei 2014 volstaan de volstrekte meerderheid te halen in het Vlaams parlement en daarna van daaruit de Senelle doctrine* toe te passen. Eens dat gebeurd is zal een federale regering, of wat daarvoor nog moet doorgaan, op apengapen liggen en zullen de Franstaligen verplicht worden met de Vlamingen overeen te komen wat ze nog wel en wat niet samen zullen willen doen, al dan niet volgens artikel 35 van de Belgische grondwet. Dat zal dan hopelijk kunnen gebeuren door een meerderheid waarbij de N-VA op e.o.a. manier kan gesteund worden door het Vlaams Belang, de partij die hét alternatief blijft voor alle Vlamingen die uitschuivers á la Bracke beu zijn.

   * ‘Als België onbestuurbaar zou worden, bv omdat er geen federale regering meer kan worden gevormd, dan moet het Vlaams parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige wat telt’. (Grondwetspecialist Robert Senelle in ‘De Ordelijke Opdeling van België’, blz 165)

   Er kan België dit jaar niets meer overkomen. Het grootste probleem van de laatste jaren is plots opgelost geraakt: de benoeming van de topambtenaren bij de openbare diensten. Geen enkele verliest zijn gezicht, allemaal stappen ze over de ene topjob naar een andere. Het doet me denken aan die boer die de raven wou wegjagen die in een boom achter zijn veld zaten. Hij schoot ernaar, ze gingen vliegen en kwamen daarna weer terug naar de boom, waar ze op een andere tak gingen zitten.

   Van de drie topmanagers bij de NMBS is er maar één die zijn job behoudt en is dat toch, o toeval, weer een Waal, zeker? Het loonplafond van 290.000 euro per jaar (eventueel aangedikt met 10%), geldt alleen voor de nieuwe benoemingen. Zij die een veelvoud daarvan krijgen (verdienen is hier weer het goede woord niet), zoals bij Bpost en Belgacom, zullen het behouden. Kan het Belgischer?

   Daarmee wil ik echter geen kwaad woord kwijt over Frans Van Massenhoven, nu nog hoofd op de FOD Sociale Zekerheid. De man mag al een linkse stempel hebben, in 2007 was hij al eens overheidsmanager van het jaar en hij behoort tot de pragmatische vleugel (zoals bv ook Monica De Coninck). Het feit dat hij kabinetschef geweest is bij ‘Brouckie’ doet daar niet toe. Die was ook te pragmatisch voor de partaai,wat hem tenslotte zijn politieke carrière heeft gekost. Van Massenhoven was trouwens een last minute keuze en werd a.h.w. in blessuretijd als compromisfiguur te voorschijn getoverd. Een deus ex macchina zoals in de beste Griekse treurspelen. Hopelijk houdt daarmee elke verdere vergelijking met Griekenland op...

   Over de uitspraken van Siegfried Bracke, oud VRT-journalist en N-VA boegbeeld van de niet zo Vlaamse flank van de partij, dat zijn partij in de verkiezingscampagne naar mei 2014 de economie boven de confederatie zal stellen en eventueel toch in een federale regering zal stappen zonder voorafgaand communautair akkoord, zal nog wel een aardig stukje gepalaverd worden. Alhoewel Bart De Wever er snel bij was om e.e.a. te relativeren, gelooft de partij er blijkbaar niet (meer) in dat het straks die confederatie erdoor zal kunnen krijgen en dat is niet zo verwonderlijk. Om dat immers te bereiken zullen de V-partijen volgend jaar over een volstrekte meerderheid moeten beschikken en dat blijft verre van zeker, ook als men bereid zou zijn dat trapsgewijs te doen. In dit land is nu eenmaal alles communautair, van de economie tot zelfs het voetbal. Er bestaat dan ook geen mogelijkheid het communautair te splitsen met een economie die op apengapen zou liggen. Het heeft allemaal met elkaar te maken. Het is een en/en verhaal. Voor de partij komt het er dan op aan in de eerste plaats te zorgen zoveel mogelijk stemmen te behalen en daarna te zien wat ze ermee zal kunnen aanvangen.

   Wie bij zo’n scenario verweesd achter blijft is de overtuigde Vlaamsnationalist, zeker hij/zij die het Vlaams Belang ingeruild had voor de N-VA. Dat hoeft geen ramp te zijn. Zoals de N-VA vroeger voor veel Vlamingen een alternatief was voor het VB, zo zal de partij van Annemans en Co nu steeds uitdrukkelijker een alternatief worden voor de N-VA. Laat de partij van De Wever maar eens proberen zoveel mogelijk zgz gematigde Vlamingen warm te maken voor hun economisch programma en het Vlaams Belang diegenen terugwinnen die dit land gesplitst willen zien, al dan niet via e.o.a. vorm van confederatie. Mochten beide partijen in hun opzet slagen en de V-partijen in mei 2014 samen een volstrekte meerderheid halen, dan volgt pas de echte lakmoesproef na de verkiezingen. Als de N-VA ook dan geen gebruik van maakt van één Vlaamsnationale meerderheid, dan zal ze de geschiedenis ingaan als de Volksunie bis en zullen wij een kruis mogen maken over onze Vlaamse verzuchtingen.

   Het wordt bijna dagelijks bewezen dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde betekent. De Vlaamse optie moet dan ook een en/en verhaal worden, een gezonde economie én onafhankelijkheid, geen en/of.

   Wie haalt het in zijn hoofd om na anderhalve maand politiek reces en een uitgebreide zomerse komkommertijd met een politieke enquête af te komen? Men zou haast van ambtenarij spreken mocht het niet zijn dat het gaat om een peiling door Ipsos uitgevoerd voor De Morgen en VTM. Van de cafézender uit Nossegem kan men alles verwachten, voor een dagblad dat zich kwaliteitskrant noemt is dit eerder beschamend. Bij het enquêtebureau Ipsos heeft men het gewoon gedaan omdat daarvoor waarschijnlijk termijnen zijn vastgelegd en men ervoor betaald wordt, al lijkt ook bij dat bureau het geldgewin het te halen op de professionaliteit.

   Wat die enquête ook moge zijn – ze komt pas officieel uit op zondag – het blijft een lachertje. Het enige wat er gisteren van bekend gemaakt werd op VTM was, dat de populariteit van de regering Di Rupo lichtjes zou gestegen zijn, terwijl slechts 38% van de Vlamingen de man met het strikje opnieuw als premier zouden willen zien terugkeren. Dat percentage zou trouwens wel eens een stuk lager komen te liggen als men ziet wat het kernkabinet deze week heeft uitgespookt, of beter niét uitgespookt.

   De carrousel van de topbenoemingen blijkt nl nog altijd het belangrijkste punt op de agenda van de federale regering te zijn. Door de betwistingen erover werd de kabinetsraad van dinsdag al uitgesteld naar vrijdag en daarna naar volgende week maandag. Over alle o zo belangrijke beslissingen die zouden moeten genomen worden, geen woord. Toen het vroeger 451 dagen duurde alvorens er een nieuwe regering kon komen, kreeg de N-VA daarvan de schuld. Bij deze benoemingsvaudeville, die nu ook al maanden en voor sommige benoemingen jaren aansleept, kan zelfs dat niet meer. Het is puur platte demagogie waar men nu mee bezig is, waar bekwaamheid het moet afleggen tegen de kleur van de partijkaart.

   In het kader van wat er daar nu bezig is, afkomen met een politieke peiling na een vakantieperiode is dan ook lachwekkend, tenzij men die enquête ook moet catalogeren als komkommernieuws en dan is het zonde voor het geld dat die waarschijnlijk gekost heeft.