De Turnhoutse puinhoop

   Zoals ik al voorspelde in mijn blog van 1 dezer, is er inderdaad al wat gepalaverd over die uitspraak van Bracke. De man heeft ondertussen toegegeven voor zijn beurt gesproken te hebben, maar het onheil is wel geschied. Hij is er feitelijk ingeluisd door Standaard journalist Bart Brinckman, van wie hij had kunnen weten dat dit een linkse rakker is in hart en nieren. Brinckman lijkt soms neutraal over te komen, maar is dat niet. Zeker politieke amateurs á la Bracke steekt Brinckman in zijn zak. Jammer genoeg heeft een uit zijn voegen gegroeide partij zoals de N-VA nog heel wat van die amateurs in zijn rangen en kunnen misstappen zoals die van Bracke nog voorkomen (zie maar wat er momenteel in Turnhout gebeurt). Vraag is alleen maar of de kiezer dat zal blijven appreciëren.

   Dat de N-VA in de komkommer-enquête enkele percenten verliest is trouwens verwaarloosbaar, zoals ik ook al schreef in mijn blog van 21 augustus. Politieke peilingen in en over een vakantieperiode zijn m.i. waardeloos. Dat een hoofdredacteur als Van der Kelen daar nog intrapt, bevestigt alleen maar dat het inderdaad hoog tijd wordt dat de man met pensioen gestuurd wordt.

   De hele discussie die nu gevoerd wordt over die combinatie van confederalisme en economie, die het vormen van een volgende federale regering weer eens op de lange baan zou kunnen schuiven, is voorbarig. Als de N-VA echt dat confederalisme wil als eerste stap naar een latere Vlaamse onafhankelijkheid, dan hoeft zij zich daarvoor niet federaal uit te sloven. Het zal na mei 2014 volstaan de volstrekte meerderheid te halen in het Vlaams parlement en daarna van daaruit de Senelle doctrine* toe te passen. Eens dat gebeurd is zal een federale regering, of wat daarvoor nog moet doorgaan, op apengapen liggen en zullen de Franstaligen verplicht worden met de Vlamingen overeen te komen wat ze nog wel en wat niet samen zullen willen doen, al dan niet volgens artikel 35 van de Belgische grondwet. Dat zal dan hopelijk kunnen gebeuren door een meerderheid waarbij de N-VA op e.o.a. manier kan gesteund worden door het Vlaams Belang, de partij die hét alternatief blijft voor alle Vlamingen die uitschuivers á la Bracke beu zijn.

   * ‘Als België onbestuurbaar zou worden, bv omdat er geen federale regering meer kan worden gevormd, dan moet het Vlaams parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige wat telt’. (Grondwetspecialist Robert Senelle in ‘De Ordelijke Opdeling van België’, blz 165)

   Er kan België dit jaar niets meer overkomen. Het grootste probleem van de laatste jaren is plots opgelost geraakt: de benoeming van de topambtenaren bij de openbare diensten. Geen enkele verliest zijn gezicht, allemaal stappen ze over de ene topjob naar een andere. Het doet me denken aan die boer die de raven wou wegjagen die in een boom achter zijn veld zaten. Hij schoot ernaar, ze gingen vliegen en kwamen daarna weer terug naar de boom, waar ze op een andere tak gingen zitten.

   Van de drie topmanagers bij de NMBS is er maar één die zijn job behoudt en is dat toch, o toeval, weer een Waal, zeker? Het loonplafond van 290.000 euro per jaar (eventueel aangedikt met 10%), geldt alleen voor de nieuwe benoemingen. Zij die een veelvoud daarvan krijgen (verdienen is hier weer het goede woord niet), zoals bij Bpost en Belgacom, zullen het behouden. Kan het Belgischer?

   Daarmee wil ik echter geen kwaad woord kwijt over Frans Van Massenhoven, nu nog hoofd op de FOD Sociale Zekerheid. De man mag al een linkse stempel hebben, in 2007 was hij al eens overheidsmanager van het jaar en hij behoort tot de pragmatische vleugel (zoals bv ook Monica De Coninck). Het feit dat hij kabinetschef geweest is bij ‘Brouckie’ doet daar niet toe. Die was ook te pragmatisch voor de partaai,wat hem tenslotte zijn politieke carrière heeft gekost. Van Massenhoven was trouwens een last minute keuze en werd a.h.w. in blessuretijd als compromisfiguur te voorschijn getoverd. Een deus ex macchina zoals in de beste Griekse treurspelen. Hopelijk houdt daarmee elke verdere vergelijking met Griekenland op...

   Over de uitspraken van Siegfried Bracke, oud VRT-journalist en N-VA boegbeeld van de niet zo Vlaamse flank van de partij, dat zijn partij in de verkiezingscampagne naar mei 2014 de economie boven de confederatie zal stellen en eventueel toch in een federale regering zal stappen zonder voorafgaand communautair akkoord, zal nog wel een aardig stukje gepalaverd worden. Alhoewel Bart De Wever er snel bij was om e.e.a. te relativeren, gelooft de partij er blijkbaar niet (meer) in dat het straks die confederatie erdoor zal kunnen krijgen en dat is niet zo verwonderlijk. Om dat immers te bereiken zullen de V-partijen volgend jaar over een volstrekte meerderheid moeten beschikken en dat blijft verre van zeker, ook als men bereid zou zijn dat trapsgewijs te doen. In dit land is nu eenmaal alles communautair, van de economie tot zelfs het voetbal. Er bestaat dan ook geen mogelijkheid het communautair te splitsen met een economie die op apengapen zou liggen. Het heeft allemaal met elkaar te maken. Het is een en/en verhaal. Voor de partij komt het er dan op aan in de eerste plaats te zorgen zoveel mogelijk stemmen te behalen en daarna te zien wat ze ermee zal kunnen aanvangen.

   Wie bij zo’n scenario verweesd achter blijft is de overtuigde Vlaamsnationalist, zeker hij/zij die het Vlaams Belang ingeruild had voor de N-VA. Dat hoeft geen ramp te zijn. Zoals de N-VA vroeger voor veel Vlamingen een alternatief was voor het VB, zo zal de partij van Annemans en Co nu steeds uitdrukkelijker een alternatief worden voor de N-VA. Laat de partij van De Wever maar eens proberen zoveel mogelijk zgz gematigde Vlamingen warm te maken voor hun economisch programma en het Vlaams Belang diegenen terugwinnen die dit land gesplitst willen zien, al dan niet via e.o.a. vorm van confederatie. Mochten beide partijen in hun opzet slagen en de V-partijen in mei 2014 samen een volstrekte meerderheid halen, dan volgt pas de echte lakmoesproef na de verkiezingen. Als de N-VA ook dan geen gebruik van maakt van één Vlaamsnationale meerderheid, dan zal ze de geschiedenis ingaan als de Volksunie bis en zullen wij een kruis mogen maken over onze Vlaamse verzuchtingen.

   Het wordt bijna dagelijks bewezen dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde betekent. De Vlaamse optie moet dan ook een en/en verhaal worden, een gezonde economie én onafhankelijkheid, geen en/of.

   Wie haalt het in zijn hoofd om na anderhalve maand politiek reces en een uitgebreide zomerse komkommertijd met een politieke enquête af te komen? Men zou haast van ambtenarij spreken mocht het niet zijn dat het gaat om een peiling door Ipsos uitgevoerd voor De Morgen en VTM. Van de cafézender uit Nossegem kan men alles verwachten, voor een dagblad dat zich kwaliteitskrant noemt is dit eerder beschamend. Bij het enquêtebureau Ipsos heeft men het gewoon gedaan omdat daarvoor waarschijnlijk termijnen zijn vastgelegd en men ervoor betaald wordt, al lijkt ook bij dat bureau het geldgewin het te halen op de professionaliteit.

   Wat die enquête ook moge zijn – ze komt pas officieel uit op zondag – het blijft een lachertje. Het enige wat er gisteren van bekend gemaakt werd op VTM was, dat de populariteit van de regering Di Rupo lichtjes zou gestegen zijn, terwijl slechts 38% van de Vlamingen de man met het strikje opnieuw als premier zouden willen zien terugkeren. Dat percentage zou trouwens wel eens een stuk lager komen te liggen als men ziet wat het kernkabinet deze week heeft uitgespookt, of beter niét uitgespookt.

   De carrousel van de topbenoemingen blijkt nl nog altijd het belangrijkste punt op de agenda van de federale regering te zijn. Door de betwistingen erover werd de kabinetsraad van dinsdag al uitgesteld naar vrijdag en daarna naar volgende week maandag. Over alle o zo belangrijke beslissingen die zouden moeten genomen worden, geen woord. Toen het vroeger 451 dagen duurde alvorens er een nieuwe regering kon komen, kreeg de N-VA daarvan de schuld. Bij deze benoemingsvaudeville, die nu ook al maanden en voor sommige benoemingen jaren aansleept, kan zelfs dat niet meer. Het is puur platte demagogie waar men nu mee bezig is, waar bekwaamheid het moet afleggen tegen de kleur van de partijkaart.

   In het kader van wat er daar nu bezig is, afkomen met een politieke peiling na een vakantieperiode is dan ook lachwekkend, tenzij men die enquête ook moet catalogeren als komkommernieuws en dan is het zonde voor het geld dat die waarschijnlijk gekost heeft.

   Het voorstel van ‘kuifje’ Reynders, gesteund door Crootje, om de staat een deel van zijn aandelen van Bpost en Belgacom te laten verkopen, is nog zo gek niet. Om te beginnen zou het flink wat geld kunnen opbrengen, waardoor de Belgische staatsschuld weer eens onder de 100% van het bbp zou zakken. Zeker in het vooruitzicht met de volgende palavers met Europa over de Belgische begroting zou dat een pluspunt zijn. Verder zou men van de discussie over de lonen van de topmanagers van die bedrijven vanaf zijn. Die zouden dan nl voortaan door de gezamenlijke aandeelhouders, waaronder ook de Belgische staat (maar dan met een minderheidsvertegenwoordiging) kunnen bepaald worden en eventueel aangepast.

   Dat voorstel zal echter nooit aanvaard worden, want de PS is tegen. Daarmee wordt nog maar eens duidelijk gesteld, dat het de PS is die in dit land de wetten stelt en de liberalen zullen dat moeten aanvaarden zo lang ze een regering zoals de huidige van Di Rupo blijven steunen. De nieuwe minister van Overheidsbedrijven Labille mag er dan beminnelijk uit zien, het is een donkerrode apparatsjik die méér staat wil, niet minder. Het kan straks trouwens nog erger worden, als men weet dat de eveneens nieuwe PS-voorzitter Magnette een arbeidsduurverkorting met behoud van loon voorstelt. Helemaal de Franse toer op, alhoewel iedereen weet dat zoiets Frankrijk niets heeft geholpen, integendeel. Als het echter regent in Parijs, druppelt het wel in Brussel. Om de Franse pensioenen betaalbaar te houden gaat de regering van ‘monsieur normal’ daar de lasten op arbeid verhogen. Juist het tegenovergestelde van wat Europa vraagt. Dat een land zoals België, met een loonbeslag van 54%, straks misschien ook zo iets gaat doen, hangt weer af in hoever de PS Magnette zal volgen. De rest van de federale coalitie zit erbij en kijkt ernaar. Waarbij nog maar eens duidelijk wordt aangetoond wie de baas is in dit landje.

   Nu de IJzerbedevaart van Diksmuide* verschoven is naar de kille novembermaand en daar gerecupereerd zal worden door de Belgische ‘vieringen’ i.v.m. de eerste wereldoorlog, achten onze politiek-correcte media het ook niet eens meer nodig nog een woord vuil te maken aan de IJzerwake, die vorige zondag in Steenstrate heeft plaatsgevonden. Het lijkt wel als men bezig is met een ontvlaamsingscampagne.

   Neem nu de Gordel, die vanaf dit jaar zgz wordt uitgebreid en in een nieuw kleedje gestoken. Dat nieuwe kleedje lijkt geen echt Vlaams kleedje te zijn. Het heet nu officieel het ‘Gordelfestival’, eerder een muzikaal gebeuren met een knipoog naar al die andere festivals die Vlaanderen tegenwoordig ‘rijk’ is, waarbij elke verwijzing naar Vlaanderen zoveel mogelijk vermeden wordt. In alle communicatie er omtrent tot nu toe is het woord ‘Vlaams’ amper te vinden. VVB en TAK krijgen zelfs geen toelating om, zoals vroeger, een eigen stand te hebben en evenmin om Vlaamse leeuwstickers uit te delen. De twee getroffen organisaties hebben al gezegd zelf iets te zullen organiseren, zodat het nog interessant kan worden, maar het officiële Vlaanderen houdt zich gedeisd. De gemeenten waar vroeger problemen waren met franskiljons (Sint-Genesius-Rode, Dilbeek, Zaventem en Overijse) zijn geen startplaatsen meer en het hele gebeuren wordt, inderdaad, in de eerste plaats een soort festival met de klemtoon op de muziek.

   Van de Belgische voetbalbond weten we al dat de Vlaamse supporters beter Engels zouden leren (de Franstaligen hoeven/kunnen dat niet), maar ook het hockeygebeuren is op Franse leest geschoeid. Dat hebben we pas nog kunnen meemaken tijdens de Europese kampioenschappen in Boom, waar de huistaal van het team Frans bleek te zijn (dat kon men horen in de peptalk tijdens de matchonderbrekingen) en waar de Nederlandse coach de spelersgroep in het Engels toesprak, omdat de man waarschijnlijk geen Frans kent.

   Kortom, er vindt momenteel op heel wat niveaus een ware ontvlaamsing plaats en wordt het hoog tijd dat wij Vlamingen eens van ons af gaan bijten. VVB en TAK zullen hopelijk volgend weekeinde het voorbeeld geven, maar daarbij mag het niet ophouden. In het vooruitzicht van de belangrijke verkiezingen van volgend jaar, kan men niet genoeg de aandacht vestigen op die zoveelste recuperatiepoging van het Belgisch establishment.

 * Voor wie de nieuwe Gordel nog te rechts zou zijn, is er zondag in Diksmuide een alternatief: Daar vindt het Ten Vrede festival plaats, ooit in gang gezet door Bert Anciaux en zijn linkse volgelingen. Dit jaar zal daar ook ManiFiesta aanwezig zijn, een overkoepeling van uiterst linksen, van de PvdA en Dokters voor het volk tot sympathisanten van Cuba en Noord-Korea, indignados, tupamaros en alles wat de linkse kerk kan bieden. Misschien krijgen die wél enige aandacht in onze media.

   De campagne voor de verkiezingen van 25 mei 2014 is voor de N-VA goed begonnen. De Fransdolle FDF’er Olivier Maingain heeft nl de Franstalige partijen opgeroepen zich ertoe te verbinden om na die verkiezingen geen federale regering te zullen vormen met de N-VA. Een mooiere start kon de N-VA zich niet dromen. De partij is groot geworden als de underdog en Maingain wil de partij persé zo houden. Het liefst van al zou hij er een cordon sanitair rond willen, zoals destijds rond het Vlaams Belang, maar dat woord durven ze in francofoon België daarvoor niet (meer) gebruiken. Stel eens voor dat de traditionele Vlaamse partijen, als reactie daarop, bij die verkiezingen nog meer klop zouden krijgen en daarom, o.w.v. het gebrek aan zetels of gewoon uit schrik straks helemaal te verdwijnen, niet meer zouden willen meedoen met de francofonen. Dan zou er in zo’n geval zelfs helemaal geen federale regering meer kunnen gevormd worden en zouden we meteen een stap verder staan dan het nu door de N-VA gepromote confederalisme.

   Jammer genoeg trappen de andere francofone partijen (voorlopig?) nog niet in die val. Ze vinden het daar al erg genoeg dat ‘Demotje’ (rijmt op Vervotje, qua lengte even hoog) in de aanloop naar de Waalse feesten van september, heeft opgeroepen tot een Waals nationalisme. Na een bijna algemene kritiek op zijn voorstel (alleen Happart, tegenwoordig persona non grata zelfs in zijn eigen PS, volgde hem), was de Rudy, zoon van een Waalse vader en een West-Vlaamse moeder (dat laatste hoor je aan zijn Vlaamse uitspraak), er snel bij om uit te leggen dat zijn Waals nationalisme een positief nationalisme is, dit in tegenstelling tot het Vlaams nationalisme, dat volgens hem negatief zou zijn, omdat dat het einde van België wil. Dat Waals nationalisme zal dan waarschijnlijk zoiets zijn als het Belgische nationalisme dat alleen bij internationale sportgebeurtenissen nog een hoop simpele zielen vindt die, al dan niet bezopen, met de nationale driekleur blijft rond zeulen. Of het nationalisme van de Belgische voetbalbond die voor de voetbalmatch tegen Schotland uitpakt met de slogan ‘On compte sur vous!’, voor de Vlamingen vertaald als ‘Make us proud!’.Dat is dan waarschijnlijk de nieuwste variant van ‘Pour les flamins la même chose’…

   N.a.v. de opnieuw op te starten besprekingen over de federale begroting, waarover ik het gisteren al had, is de vraag of die nog wel serieus mogen genomen worden. Herinner u nog dat bij een vorige bespreking Maggie De Block zo genereus was om bijna 100 miljoen euro terug in de federale kas te storten, daar zij dat geld teveel zou hebben gehad. Nu blijkt big Maggie geld tekort te hebben om de gedwongen repatriëringen te kunnen blijven financieren. Ging het hier om een misleiding van de openbare opinie of is De Block niet bekwaam genoeg om de kosten van haar departement in te schatten? Van een afgang gesproken…

   Tweede punt is, dat de dames en heren van het kernkabinet het deze week meer dan waarschijnlijk eerst niet zullen hebben over de begroting zelf, maar wel over de topbenoemingen in allerlei overheidsinstellingen. Top of the bill bij deze topbenoemingen zijn de posities bij de nog maar eens te hervormen NMBS die de staat, nota bene, zo’n drie miljard euro per jaar kost. Men heeft daar nl ontdekt dat er, buiten de drie topfuncties, die aangeduid worden met directeur-generaal, nog eens een tiental gewone directeurs rondlopen die allemaal een pak poen meer krijgen dan onze eerste piet. Die extra benoemingen zouden bij de laatste herstructurering van het Spoor gebeurd zijn ‘om bepaalde evenwichten’ te herstellen, evenwichten die meer te maken hadden met de kleur van de partijkaarten dan met welk ander probleem ook. Zo werden er zelfs compleet nieuwe directeursfuncties gecreëerd, zoals die voor ‘Strategie & Coördinatie’* en een andere louter om het ‘taalevenwicht’ te herstellen. Daarbij even in  het achterhoofd houden dat bijna heel die top van de NMBS bestaat uit (al dan niet ex-) vakbondsfiguren, van dezelfde syndicaten die de graaicultuur aanklagen…

   Als men straks het aantal directeurs bij de NMBS terugdraait, dan kan men er gif op nemen dat die wel een andere job, maar geen cent minder zullen krijgen (‘verdienen’ is hier niet het juiste woord). Dat verhaal hebben we nl ook al meegemaakt bij de hervorming van de politie, zoals ook al eens werd opgemerkt door trouwe lezer Victor Van Vosselaer. Waarbij men tot de vaststelling komt dat men hervormingen in dit land niet uitvoert, maar afkoopt.

* Bij DAF-Trucks, waar ik vroeger gewerkt heb, gebeurde het ook dat er bij reorganisaties coördinatoren werden aangesteld. Dat had soms te maken met mensen waarmee niet goed wist wat aanvangen. Een courante mop die in het bedrijf de ronde deed was, dat een coördinator diende om twee niet productieve afdelingen weer productief te maken, een beetje zoals in de algebra…

   Deze week zouden de politieke activiteiten in de Wetstraat weer hervat worden. Het wordt de start van een nieuw politiek jaar dat van grote betekenis kan worden.

   Om te beginnen moet de regering Di Rupo vóór 21 september aan Europa een verslag uitbrengen over de Belgische begroting voor 2013 en tegen half oktober over die van 2014. Voor die laatste zal nog serieus wat geld moeten gevonden worden en het is maar zeer dat vraag of Europa zal blijven aanvaarden dat dit allemaal maar blijft gebeuren met knip en plakwerk en dat alles zonder de belastingen, die al mede de hoogste zijn van Europa, nóg eens te verhogen. De liberale familie wil, althans volgens Crootje in een interview in de weekeindeditie van De Standaard, een ‘tax shift’ (nieuw woord voor belastingsverlaging) van liefst 5 miljard in die begroting voor 2014, een discussie die de blauwen desnoods willen meenemen naar de verkiezingen van datzelfde jaar. Eerst zien, zei de blinde.

   De implementatie, zeg maar de uitvoering van de zesde staatshervorming, moet ook dit najaar gebeuren en daarbij zal nog e.e.a. komen kijken. Ondanks de hoera kreten van begin juli, weten we ondertussen dat er enkele zaken bij zijn waarover nog altijd geen echte eensgezindheid is of die door de betrokken partijen worden aangevochten. Zeker als men weet dat in enkele zaken, zoals bij justitie, die betrokken partijen Raad van State en  Grondwettelijk Hof heten.

   Zowel met die begrotingen als met de uitvoering van de staatshervorming zal weinig eer te rapen vallen, zeker omdat ze zullen plaatsvinden in de aanloop van de campagne naar die o zo belangrijke verkiezingen, waarvan elke min of meer neutrale waarnemer in Vlaanderen niet inziet hoe de huidige Vlaamse meerderheidspartijen in de federale regering daar profijt uit zullen kunnen halen. Op Kris Peeters na heeft CD&V al zijn stemmenkanonnen zien vertrekken of wegdeemsteren, terwijl rood en blauw moeten vrezen dat ze de 10% niet meer zullen halen. De laatste loodjes zullen zwaar zijn voor de partijen die zich laten 'strikken' hebben...

   Nu bij de volgende verkiezingen de senatoren niet meer kunnen verkozen worden door het gewone volk (wél door de zichzelf ‘democratisch’ noemende partijen), dreigden die partijen een deel van de riante staatssteun kwijt te raken. Gelukkig had men dat tenminste tijdig gezien en werd die financiering ‘aangepast’. Dat laatste dacht men tenminste. Nu blijkt dat ze niet alleen werd aangepast, maar zelfs nog verhoogd. Na de moeder aller verkiezingen krijgen de partijen met verkozenen in totaal 28,3 miljoen euro i.pl.v. de 20,2 miljoen die ze nu al ontvingen. Als excuus wordt o.m. door ‘Markske’ Beke aangevoerd dat deze verhoging mogelijk was, omdat men in de senaat tegelijkertijd 11,5 miljoen zal besparen. Dat heeft hij helemaal alleen gevonden, zonder hulp van de ‘high potentials’ van Innesto. Dan bespaart men eindelijk eens ergens en smijt men het grootste deel van dat geld langs een andere deur buiten.

   Om te beginnen, had men niet alleen de verkiesbaarheid van de senaat moeten afschaffen, maar de vergadering zelf, tout court. Die praatbarak, die al zo weinig voorstelde, zal dat nog minder dan vroeger en zal in principe alleen nog dienen om gebuisde kandidaten te depanneren, zeker nu de plaatsjes bij Europa voor de traditionele partijen steeds zeldzamer en duurder worden. Hoe weinig senatoren er straks ook nog overblijven, de structurele en logistieke kosten zullen ongeveer dezelfde blijven.

   Ten tweede is het gewoon een schande, dat in een periode waarop door de politiekers zoveel beknibbeld wordt op de lonen van allerlei overheidsmanagers, zij zichzelf extra geld toekennen. Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden. En dan heeft Beke nog het lef te stellen dat ‘alleen journalisten met slechte intenties e.e.a. in een verkeerd daglicht stellen’.

   Tenslotte zou men al die financieringen van partijen en media beter meteen compleet afschaffen. Juist door die activiteiten te subsidiëren, maakt men van partijen, politiekers en mediamensen gewillige klaplopers die meedoen o.w.v. de smeer. Bij crisistijden horen geen subsidies, tenzij kan worden aangetoond dat ze meer baten dan lasten met zich meebrengen, wat bij de senaat – maar ook bij andere instanties, zoals bv de provincieraden – zeker niet het geval is.

   Trends is een blad waarop ik wel geen abonnement heb, maar dat ik toch elke week lees. Het schrijft hoofdzakelijk over economie en financiën, maar in een landje als het onze is de politiek nooit ver af. Tijdens de vakantie verscheen het blad slechts om de twee weken en had het, zoals alle media, ook af te rekenen met de komkommertijd. In de uitgave van deze week gaat het er echter weer tegenaan en, enigszins tot mijn verbazing, vond ik er niet minder dan drie artikelen in terug waarover ikzelf de laatste maand geschreven heb. Ik weet het: eigen lof stinkt, maar het doet toch deugd uw mening bevestigd te zien door een gedegen vakblad.

   Om te beginnen was er mijn blog van 13 dezer over dat belachelijke ingangsexamen voor kandidaat dokters en tandartsen. In Trends van deze week geeft Marc Moens, voorzitter van het artsensyndicaat BVAS, toe dat in die test de nadruk teveel ligt op wiskunde en wetenschappen, terwijl voor een arts sociale vaardigheden van groter belang zijn. Tandartsen, geeft hij ook toe, worden niet eens gecontroleerd op hun behendigheid, terwijl dat geen onbelangrijk deel is van hun werk. Hij staart zich nog altijd wel blind op het feit dat in de Franse gemeenschap, waar dat ingangsexamen er niet is, er elk jaar maar 10% slagen in het eerste effectieve jaar op de universiteit en houdt er geen rekening mee dat dit mede het gevolg is van het barslechte onderwijssysteem bij ons francofonen. Hij zou daarover een parlementaire vraag hebben gesteld, maar daarop nog steeds geen antwoord gekregen hebben. Ook dat is Belgisch…

   Op 15 augustus schreef ik een blog over de uitspraak van Paul Krugman, Nobelprijswinnaar en lichtend voorbeeld voor Paul De Grauwe, dat België ‘het slecht functionerend voorbeeld’ in Europa zou zijn. Ik had daar mijn bedenkingen bij en ook Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van Trends, veegt in zijn Intro van deze week de vloer met deze man (‘Het grote ongelijk van Krugman’). Het is niet zo, dat men de waarheid in pacht blijft hebben omdat men eens een keer de Nobelprijs heeft gewonnen. Zo gaf Paul Krugman in 2002 mede zijn zegen om de gevolgen van de gebarsten dot-com zeepbel op te vangen met grootschalige investeringen in de vastgoed sector. We weten ondertussen tot wat dat geleid heeft. Dat diezelfde Krugman, hierin slaafs gevolgd door onze ‘mister doom’, Paul De Grauwe, nu voorstelt op te houden met besparen en er integendeel veel vers geld tegenaan te smijten, is dan inderdaad meer dan bedenkelijk. Een ezel zou zich geen tweemaal…

   Tenslotte schreef ik in mijn blog van woensdag 21 dezer nog, dat ik het ergerlijk vond dat mevrouw Swiggers, voormalige topvrouw bij Arco, de bezoldigde mandaten blijft opstapelen en, met zestien, de kampioen is in Vlaanderen, terwijl zo’n kleine 800.000 Arco-coöperanten hun spaarcenten (in totaal zo’n anderhalf miljard euro!) dreigen te verliezen. Trends van deze week wijdt er een artikel van twee bladzijden aan met de alleszeggende titel: ‘De schaamte voorbij’, waarbij ook de quote van Ivan Van de Cloot wordt aangehaald waarbij die zegt, dat men haar in IJsland achter de tralies zou draaien, terwijl ze hier de vereffenaar mag zijn van haar eigen faillissement.

   Zo hoort men het ook eens van anderen.

   Grote titel in De Standaard van gisteren: ‘Regering stevent recht op de muur af’, nota bene een uitspraak van Luc Van den Bossche, niet de eerste de beste. Hij was in een vroeger leven al bijna tien jaar Vlaams minister en daarna vijf jaar federaal minister. In 2003 stapte hij uit de politiek en werd eerst gedelegeerd bestuurder en daarna voorzitter van de raad van bestuur van Brussels International Airport Company (BIAC), waar hij in 2011 ontslag nam en heel wat heibel veroorzaakte omdat hijzelf een riante ontslagregeling eiste. Momenteel heeft hij een bestuursfunctie bij het Gentse Optima, een financiële dienstenverlener. En, o ja, ik zou het belangrijkste nog vergeten, Luc is de vader van Freya!

   Als zo iemand zo’n statement maakt, dan denkt men meteen dat er inderdaad iets ernstigs aan de hand moet zijn. De overheidsschuld? De belastingsdruk? De werkloosheid? De zwakke concurrentiepositie? De problemen van de vergrijzing? Justitie?

   Niets van dat alles. Van den Bossche maakt zich zorgen omdat de regering Di Rupo er maar niet in slaagt een definitieve keuze te maken in een hele serie topbenoemingen, waarvan sommige al jarenlang vacant zijn. Van problemen gesproken! Nu maar afwachten wat er gaat gebeuren als Van den Bossche gelijk krijgt en de regering zich op die muur te pletter rijdt.

   Hoe ergerlijk het ook mag lijken, dit land draait gewoon verder, ook op de vele afdelingen en instellingen waar de topjobs niet ingevuld geraken. Men kan het zo’n beetje vergelijken met een regering in lopende zaken. Daarbij draait het land ook gewoon verder. Het probleem voor Van den Bossche is waarschijnlijk dat hij als (ex?) socialist daar problemen bij heeft. Die partij is immers gewend haar mannetjes (en vrouwtjes) in pole position te hebben staan als het om dikbetaalde overheidsjobs gaat, gewoon omdat de meeste van haar kandidaten niet veel meer te bieden hebben dan de partijkaart. Dat het deze keer maar niet wil lukken is een veeg teken aan de wand. Zou Vande Lala toch gelijk hebben, toen hij recentelijk verklaarde dat men de socialisten overal uit wou hebben. Uit de federale én uit de Vlaamse regering, waarbij het droppen van rode kandidaat topmensen dan een logisch gevolg zou zijn.

   Het lijkt wel de bijzaakspecialisatie van het Peter Principe: het kader is belangrijker dan het schilderij. Waarbij dient opgemerkt dat dit een teken is van incompetentie...

   Het is al een tijdje geleden, maar in deze rubriek heb ik al enkele keren aangehaald dat artiesten en sportlui zich niet met politiek moeten inlaten. Die mensen hebben hun fans en supporters en die mogen gerust verschillende politieke inzichten hebben. Artiesten en sportlui die zich politiek uiten, riskeren alleen maar supporters te verliezen, zeker als het in hun eigen sport niet al te goed gaat. Denk maar aan Philippe Gilbert, die vond dat er beter met Belgische vlaggen aan de eindmeet zou gezwaaid worden dan met Vlaamse Leeuwen. Hij zou zelf beter eens een koerske winnen vooraleer zich te uiten in een materie die de zijne niet is.

   Anders is het natuurlijk als het in de sport goed gaat, zoals nu (nog) met de Rode Duivels. We hebben momenteel een voetbalgeneratie die er zijn mag, waarvan het gros ook in het buitenland gewaardeerd wordt en die misschien op weg is naar het WK in Brazilië van volgend jaar. Tegelijkertijd  wordt er door de Belgische voetbalbond een aardig stukje aan succesvolle marketing gedaan en dat alles heeft tot gevolg dat onze nationale ploeg ‘hot’ is bij een breed publiek. Jammer genoeg wordt dat Belgisch voetbal nu ingeschakeld om aan politiek te doen en wordt de kapitein en woordvoerder van de Rode Duivels, Vincent Company, nu al zo’n beetje uitgespeeld als dé tegenstander van Bart De Wever. Linkse en doorgaans anti-Vlaamse journalisten van het type Yves Desmedt en Luc Van der Kelen schrijven nu al dat Company, die het spelletje mee speelt, Barts grootste tegenstander zou kunnen worden bij de moeder alles verkiezingen op 25 mei 2014. Als ik me niet vergis speelt dat WK in Brazilië zich af in april en mei van volgend jaar, net vóٕór die verkiezingen. Het zijn trouwens niet alleen journalisten die zich daarmee bezig houden. Vergeten we niet dat de huidige trainer van de Belgische nationale ploeg, Marc Wilmots, ooit senator was voor het MR en ook al uitspraken heeft gedaan die niet passen bij zijn functie. Om nog te zwijgen over de prietpraat van vader Borlée die beweerde dat de duivels de N-VA van de kaart kunnen vegen. ‘Papa’ zou er beter voor zorgen dat zijn zoontjes nog eens aan een EK of WK medaille geraken. Op het laatste WK atletiek in Moskou haalde België er geen enkele, evenmin als op het EK-zwemmen in Barcelona. Daar verbeterde een zwemster een Belgisch record, maar was pas 35^ste in haar reeksen. Dat zegt genoeg. Het mopje over het niet verdrinken was nooit ver af.

   Om maar te zeggen: schoenmaker, blijf bij uw leest. Er is ook als Vlaming niets mis mee fan of supporter te zijn van een Belgische sporttak. Op internationaal gebied kan het trouwens moeilijk anders. Als het dan even goed gaat, er meteen een politieke zaak van maken, is er ver over. Wat bv als België straks eens geen punten zou halen tegen Schotland, Wales en/of Kroatië, toevallig allemaal eveneens kleine landjes met autonome verzuchtingen? Zoals professor Carl Devos (Ugent en eerder links) het verwoordde: ‘Het merk Rode Duivels kan in het schizofrene België nog jaren mee’.

   Sinds 2005 zijn Belgische politici en topfunctionarissen verplicht hun mandaten, al dan niet bezoldigd, aan te geven. In totaal gaat het dit jaar om een kleine 8.000 mandatarissen, die in totaal meer dan 51.000 mandaten hebben aangegeven. Ongeveer de helft daarvan zijn betaald, de andere zogezegd niet, maar men kan er gif op nemen dat ook die wel e.o.a. voordeel zullen opleveren. ‘Voor niets danst geen aap’ luidt het gezegde en dat geldt ook voor mandatarissen en andere postjesjagers. Het is niet voor niets dat het tien jaar geduurd heeft voor die wet daarover er door kwam. Vraag is trouwens, of men met de verkregen gegevens daadwerkelijk iets doet. In Vlaanderen blijkt een politicus gemiddeld 3,5 bezoldigde mandaten uit te oefenen en de kampioen is een zekere Jozef Dauwe, provinciaal gedeputeerde voor CD&V in Oost-Vlaanderen met 59 mandaten, waarvan 7 bezoldigd. Men kan zich redelijkerwijze afvragen hoe zo’n mensen hun dag indelen om zoiets serieus te kunnen doen.

   Nu, ze doen maar. Persoonlijk vind ik dat niet zij gek zijn, wel de mensen die voor dergelijke creaturen blijven stemmen, al kan het zijn dat ook die het doen o.w.v. de profijtjes die de mandataris hen zou kunnen bezorgen. Het wordt trouwens ergerlijk als men moet constateren dat niet-politica Francine Swiggers zo maar eventjes zestien betaalde mandaten uitoefent. Madame Swiggers is de topvrouw bij Arco, de financiële poot van het ACW, die zo gruwelijk in de fout is gegaan in de Dexia affaire. De 800.000 ACV spaarders, die zich via Arco bij Dexia tot coöperanten lieten ompraten, zijn ook nu nog altijd niet zeker of zij hun geld ooit zullen terugzien. Er zijn daarover al enkele negatieve adviezen geweest en – als ik me niet vergis – is de Raad van State er daar nog niet uit. Voor Swiggers hoeft dat geen probleem te zijn. Met haar mandaten zit ze op rozen en de eerste officiële klacht tegen haar moet nog altijd worden neergelegd. Voor wie het nog niet zou begrepen hebben: het gaat hier om een dame die ressorteert onder de vlag van CD&V, met de ‘C’ van christelijk…

   Zowel de stad Antwerpen als die van Vilvoorde en die van Maaseik hebben eindelijk iets gevonden waarmee ze ‘onze’ Syrië-strijders misschien op andere ideeën kunnen brengen. Nadat hun plaatselijke politie officieel had vastgesteld dat de helden (en misschien wel toekomstige ‘martelaren’) verdwenen waren, werden ze ambtelijk geschrapt, waardoor zij meteen ook hun sociale rechten kwijt zijn, waaronder hun werkloosheidsvergoeding. Het werd trouwens zo gek dat die kerels feitelijk gesponsord werden door onze OCMW’s (hun vrouwen schreven dat geld over naar Turkije, waar ze het tussen twee gevechten door kwamen ophalen). Het feit dat niet alleen Antwerpen de kraan dichtdraaide, maar ook Vilvoorde, bestuurd door een socialist, maakt het voor de linkse Antwerpse oppositie onmogelijk daar veel tegen in te brengen, hoe graag ze dat ook gedaan had. Erger voor hen zelfs: ook Monica De Coninck (SP.a), federaal minister, is het ermee eens. Toen zij in een vorig leven hoofd van het Antwerpse OCMW was, deed ze hetzelfde.

   Het schrappingsverhaal kon dus tegen de huidige voorzitster Liesbeth Homans niet gespeeld worden. Dan maar iets anders gezocht en gevonden. Liesbeth had in een uitgebreid dubbel interview in de weekeindeditie van De Standaard nl verteld dat racisme een relatief begrip is. Het kot was meteen te klein voor de linkse wereldverbeteraars, Di Rupo’s kabinetschef en Youssef van het CGKR centrum op kop natuurlijk. La Homans neemt echter geen woord ervan terug en zo kunnen ze nog wel even tegen de maan blijven blaffen. Homans heeft trouwens gelijk: racisme ís relatief. Het is geen alleenrecht van het blanke ras, het bestaat overal ter wereld ongeacht de huidskleur en het geloof. Er bestaat geen volk waaronder geen racisme sluimert, al gebeurt het maar door bv het vertellen van e.o.a. mop*. Dat betekent dan nog niet dat het goed te keuren is. Dat ontkennen is echter gewoon een schijnheilige leugen, zeker niet de eerste waarvan de poco’s uit onze maatschappij gebarsten zijn. Het wordt wel erg als de linkse oppositie geen andere argumenten meer heeft dan te zeggen dat daarmee een stad beschadigd wordt.

* Men moest eens weten, hoeveel moppen er bv in New York, toch ook een smeltkroes van nationaliteiten, verteld worden over joden, negers, Ieren, Italianen, Polen en ga zo maar door. Dikwijls zelfs door de eigen mensen. Maar daar hebben ze blijkbaar geen farizeeërs zoals Youssef, Yasmine en Co, die zichzelf zo serieus nemen en onaantastbaar voelen…

   In De Standaard stond er vrijdag 16 augustus een merkwaardig stukje aan de hand van redacteur Joël De Ceulaer. Om hem te situeren: dat was de man die indertijd op Tv (als ‘moderator’, nota bene) de lof zong van Abu Jaja en daarbij Filip Dewinter vernederde. Hij is blijkbaar zijn bewondering voor de geestesgenoten van Jaja nog niet kwijt, want in het bewust artikel van vrijdag jl stelt hij voor de feestdag van O.L. Vrouw Hemelvaart op 15 augustus te vervangen door het Suikerfeest van de moslims!

   Het is natuurlijk een gegeven, dat heel wat christenen, daarbij zelfs een deel dat zichzelf nog katholiek noemt, niet meer naar de kerk gaan en dat de moslims – tenminste degenen die hier in de media worden aangeprezen – hun godsdienst (of wat ervoor moet doorgaan, want islam is eerder een ideologie dan een godsdienst) nog wél vrij intens beleven. Dat houdt echter niet in dat een geloofsbelijdenis van een minderheidsgroep van inwijkelingen de traditie van een land met een andere godsdienst en geschiedenis overhoop zou moeten halen. Het doel van de islam hier is het verdringen van de andere godsdiensten, de katholieke in de eerste plaats. Dat begint met een hoofddoek en eindigt met de sharia. Ga het maar eens na in landen zoals Pakistan, Nigeria en Egypte, waar christenen dagelijks hun leven riskeren en kerken aan de lopende band in brand worden gestoken. En dat alles terwijl de moslims ondertussen ook elkaar uitmoorden, in een regelrechte oorlog zoals in Syrië of in omfloerste burgeroorlogen zoals in Irak, Egypte, Libanon en Jemen. Toch maar goed dat ze dat Suikerfeest nog hebben!

   Het is trouwens opmerkelijk dat bij ons de moslims de steun krijgen van de zgz progressieven, exact dezelfden die hier al decennialang ijveren voor een seculiere samenleving en de emancipatie van de vrouw, maar die tegelijk pleiten voor een aanvaarding van een religie in dewelke moord (op afvalligen) en doodslag (op voor hen ‘ongelovigen’) niet meteen worden afgekeurd als het hen uitkomt en waar de rol van de vrouw grotendeels herleid is tot het kweken van kinderen. Om nog te zwijgen over de ‘martelaren’ die denken hun hemel te moeten verdienen door zichzelf op te blazen en meestal onschuldige medemensen mee de dood in te nemen.

   Ze zouden die mijnheer De Ceulaer eens een jaartje verplicht naar een van de bovenvernoemde landen moeten sturen, zodat hij zich ter plaatse eens kan gaan vergewissen wat die verlichte woestijngodsdienst uit de middeleeuwen daar nog inhoudt, i.pl.v. hier vanuit zijn luie zetel de verdraagzaamheid enkele richting te prediken in een zgz kwaliteitskrant.

   De eurozone kende, na vijf kwartalen krimpen (vanaf begin 2012), in het tweede kwartaal van dit jaar een economische groei van 0,3%. Voor België betekende dat 0,1%, waarover terecht al heel wat schampere opmerkingen waren. Dat Belgische cijfer was dan nog met het nodige voorbehoud vrijgegeven door de Belgische Nationale Bank (NBB). Nu blijkt, dat die minimale groei grotendeels te danken was aan het feit dat Pasen dit jaar in het eerste kwartaal viel, waardoor er in het tweede kwartaal dus automatisch enkele werkdagen meer waren die voor het verschil hebben gezorgd. In reële termen was er dus helemaal geen groei, tenzij men een nulgroei ook groei wil noemen*.

   Nu blijkt, uit een studie van De Standaard, dat die prognoses van de NBB er dikwijls zijn van het soort dat met de natte vinger wordt gemaakt. In de periode 2005/2012 zat de bank er gemiddeld anderhalve procent naast. Voor de Belgische begroting betekent dat ± 2 miljard euro. Men mag niet vergeten dat de federale regering zich op die cijfers baseert om haar begroting te maken cq bij te stellen, waardoor het haast logisch wordt dat er inderdaad regelmatig moet worden bijgesteld. Zo werd voor de economische activiteit voor het jaar 2013 vorig jaar in juni nog geschat op een groei van 1,4 procent terwijl in december al bleek dat een nulgroei heel wat waarschijnlijker zou worden.

   Naar slechte Belgische gewoonte worden er ook weer geen regionale cijfers vermeld, al kan men met de ellebogen aanvoelen dat er weer een nog groter verschil zal geweest zijn tussen Vlaanderen enerzijds en Brussel/Wallonië anderzijds. Datzelfde geldt voor de exportcijfers. Die zijn gestegen, maar ook hier geen onderverdeling, al weet zowat iedereen dat de Vlaamse bijdrage aan de uitvoer de 80% overstijgt.

   Ondertussen blijft de Belgische loonhandicap van ± 25% t.o.v. onze buurlanden bestaan, waarbij ook bekend werd dat we, na Luxemburg, de hoogste Europese minimumlonen betalen, wat in dit verhaal meespeelt en hadden we vorige maand weer een stijging van het aantal faillissementen t.o.v. juli 2012.

   Kortom, van het hoera geroep van Di Rupo en Co bij het ingaan van het parlementair reces, zal volgende maand niet veel meer te merken zijn. Het wordt gegarandeerd weer knippen en plakken.

* In het uitvinden van nieuwe woorden kunnen economen en banken trouwens heel vindingrijk zijn. Zij kennen niet alleen groei en nulgroei, maar zelfs ‘negatieve groei’.

   Democratie blijkt zijn grenzen te hebben. Dat weten ze nu ook in Egypte, waar de ene partij zegt dat ze democratisch verkozen is (officieel is dat ook zo) en de andere dat ze er misbruik van gemaakt heeft (o.m. omdat Morsi zich boven de wet stelde). Van overal ter wereld worden de Egyptenaren nu aangemaand zich te houden aan de democratische regels. Welke regels? Die mensen weten amper wat democratie is.

   In een echte democratie heeft de meerderheid het voor het zeggen. Dat is 50% +1.  Die meerderheid wordt dan wel verondersteld zich te houden aan de bestaande grondwet. In de praktijk gebeurt zoiets praktisch alleen in landen met een democratische traditie en dan nog. Want bij ons in België gebeurt dat helemaal niet. Wij leven in een zgz ‘consensus democratie’, waarbij over alles en nog wat akkoorden moeten worden afgesproken, maar wat er toe leidt dat de (Franstalige) minderheid het feitelijk voor het zeggen heeft. Om dat te bekomen heeft men allerlei veto’s, grendels, alarmbellen en quota ingevoerd, waardoor de (Vlaamse) meerderheid niets kan bereiken, tenzij het bereid is steeds daarvoor te betalen. Dat het zover is kunnen komen is trouwens niet in de eerste plaats de schuld van de Franstaligen, wel van de eigen verkozenen uit de traditionele Vlaamse partijen die zich keer op keer laten rollen hebben, tegen het belang van hun eigen achterban in.

   Zo wordt in het vooruitzicht van de verkiezingen van mei 2014 nu al van alle kanten druk uitgeoefend om a.u.b. weer niet te beginnen met eindeloze palavers om een federale regering te kunnen vormen. Op die manier, zegt men, wordt dit land geblokkeerd. Dat is een lachertje, want België is permanent geblokkeerd. Het land bestaat uit twee helften die compleet naast elkaar leven. Partijen weten reeds bij voorbaat dat de electorale beloftes die in Vlaanderen of in Wallonië gedaan worden, niet kunnen verwezenlijkt worden, tenzij die van het andere landsgedeelte ermee akkoord gaan. Als gevolg daarvan heeft men ook steeds een excuus als zo’n partijprogramma ofwel niet kan gerealiseerd worden of alleen als er extra voor betaald wordt. Consensusdemocratie is dan ook maar een schijndemocratie. Als een partij in dit land ook maar een schijn van een kans maakt om zijn electoraal programma erdoor te krijgen, moet dit land eerst gesplitst worden. Dat zou dan ook de inzet moeten worden van mei 2014.

   China is ook niet meer wat het geweest is. De economische groei wordt er dit jaar tussen de zeven en acht procent geraamd. Voor eender welk westers land zou dat een luxe zijn, maar voor China zijn we al verscheidene jaren dubbele cijfers gewend. Daarbij komt nog de vraag of die cijfers (de huidige, maar ook die van de vorige jaren) wel kloppen. Door de combinatie van een communistisch politiek systeem en een kapitalistisch werkende industrie, wordt het steeds moeilijker de gang van zaken daar te evalueren volgens onze westerse maatstaven.

   Een van de redenen van de Chinese terugval is natuurlijk de wereldwijde economische crisis die al enkele jaren aanhoudt. Om de pil te verzachten zou China dan ook iets meer moeten doen om i.pl.v. de export ook de binnenlandse consumptie aan te moedigen. Dat gebeurt ook. De Chinese staat, die op een enorme berg cash geld zit, subsidieert nu al heel wat projecten in de Chinese steden en dorpen. Dat gebeurt blijkbaar niet altijd even koosjer, zodat men hier en daar prestigeprojecten heeft lopen of zelfs afgewerkt, die een blauwdruk dreigen te worden van een vastgoedluchtbel waartegen bv de Spaanse maar klein bier zou zijn. Er worden hele spooksteden gebouwd, waarin haast niemand woont because onbetaalbaar voor de gewone Chinees, die al bij al nog steeds een laag loont verdient en wel verplicht is een deel ervan te sparen omdat er geen echte sociale zekerheid is zoals wij die kennen.

   Een tweede probleem is dat de lonen ook in China niet meer onder controle te houden zijn en dat bedrijven er steeds meer moeten afrekenen met de concurrentie uit het Aziatische buitenland, waar doodarme landen, zoals bv Bangladesh, van profiteren. En dan hebben we het nog niet gehad over de milieunormen, die in China meer dan eens een lachertje blijken te zijn.

   Tenslotte is er het probleem met de één-kind-gezinnen. Door het ontbreken van die sociale zekerheid moeten kinderen er hun ouders onderhouden als ze oud zijn geworden. Dat wordt voor dat ene, meestal verwende kind niet meer haalbaar en dat heeft de Chinese leiding ondertussen ook begrepen. Er zal een wijziging in die drastische wet komen, waardoor de meeste gezinnen voortaan twee kinderen zullen mogen hebben. Vóór die wijziging enig effect zal hebben zijn we echter weer een generatie verder, zodat dat op korte termijn niet veel zal uithalen.

   Kortom, het idee dat China eens snel de wereld ging veroveren, mag men ook vergeten. Het land zal wel blijven meespelen, maar niet de eerste viool zoals men tot voor kort dacht. Het is trouwens zeer de vraag, hoelang die combinatie communisme/kapitalisme het nog zal uithouden. En als het allemaal zo’n vaart niet gaat lopen, zoals sommige profeten, ons voorspeld hadden, zal Chinees leren in de toekomst ook geen noodzaak meer zijn voor wie niet in China gaat wonen. Al bij al is dat laatste een grote zorg minder voor wie daar problemen mee had. Een compleet vreemde taal leren plus dan nog eens een compleet ander schrift is niet voor iedereen weggelegd.