De relancebegroting

   Vanaf 1 januari 2014 houdt de papieren versie van Doorbraak op te bestaan. Er zal dan alleen nog kunnen gekeken worden naar een elektronische versie met dezelfde naam (www.doorbraak.be), die reeds bestaat van ergens in april van dit jaar en – volgens de redactie van het maandblad – een groot succes zou zijn. De webstek is, in tegenstelling tot de papieren versie, gratis voor iedereen en heeft het voordeel meteen te kunnen inspelen op de nieuwigheden van elke dag. Doorbraak was vroeger het ledenblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB). Dat is ze al even niet meer, maar de emotionele band tussen VVB en lezers was er nog wel en dat zal straks een beetje minder zijn. Het is een teken des tijds en voor de jongeren zal dit waarschijnlijk geen probleem vormen. Bij de senioren is echter niet iedereen mee gestapt met de Internet (r)evolutie en zijn er nog altijd heel wat mensen die niet de hele dag achter hun PC zitten en die toch graag een publicatie in handen hebben om ze te lezen wanneer het hen uit komt (ondergetekende inbegrepen). De papieren spoeling van Vlaamse nieuwslectuur was al vrij dun (denk maar aan het eveneens recent afhaken van Grammens’ Journaal en het verdwijnen van Ray's Angeltjes*) en zal dus nog wat dunner worden.

   En er is op Vlaams gebied nog meer om zich zorgen over te maken. Nog niet zo lang geleden besliste VOKA, de vereniging van Vlaamse Ondernemers (het vroegere VEV) en KAmers van koophandel om haar hoofdzetel te verhuizen naar Brussel, omdat men vond dat men daar beter kon inspelen op wat economisch belangrijk is in dit land. Daar kon men in komen. Nu blijkt dat ‘VOKA comité Brussel’ een nieuwe naam krijgt: ‘VOKA Metropolitan’. Dat ruikt erg naar ‘Brussels Metropolitan’, de dada van heel wat Brusselse belgicisten die hopen de grenzen van het hoofdstedelijk gebied tot ver in de Rand te kunnen verleggen. Hopelijk blijft het daarbij, althans voor wat de vergelijking betreft. Het feit dat voor de eerste najaarslunch als gastspreker Rudy Vervoort, de nieuwe minister-president van het hoofdstedelijk gewest, werd uitgenodigd, spreekt dat tegen. Niet zozeer o.w.v. de persoon zelf, wel o.w.v. de partij die Vervoort vertegenwoordigt: de PS. Eerder een ongelukkige keuze voor een vereniging waarvan Bart De Wever ooit zei dat het zijn werkgever was.

   Een derde ontnuchtering kwam er bij de aanstelling van de nieuwe voorzitter van de Vlaamse businessclub De Warande, ook al in Brussel. Ook dit had niets met de persoon zelf te maken (Mark Leysen, zoon van Vaast), maar met het feit dat er gesteld werd dat de club afstand zou hebben genomen van haar eigen ‘Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen’ en dus alleen nog een exclusief clubje is geworden, waarvan men lid kan worden aan een jaarlijks lidgeld van 925 euro, bovenop een eenmalig toetredingsbedrag van dezelfde grootte. Eerder dus iets met een hoog m’as-tu-vu gehalte, waar de doorsnee Vlaming geen behoefte aan heeft.

   Hopelijk zit ik er naast, maar ik vrees dat het Vlaming zijn in Brussel met een dergelijke, zoveelste toegeving aan het Brussels-Belgisch systeem niet van die aard is om vrolijk van te worden. Met salonvlamingen gaan we geen vooruitgang maken, zeker niet in Brussel.


* Angeltjes werd Golfbrekers en ook die laatste doet het helemaal niet slecht. De pole position bij de blogs van SeniorenNet is men wel kwijt.

   Waarschijnlijk wakker geschud door het treinongeval bij Remersdaal, waarbij duidelijk nog maar eens een zwak punt van de Antwerpse haven en, bij uitbreiding, van heel Vlaanderen, werd blootgelegd, heeft Kris Peeters zowel meerderheid als oppositie in het Vlaamse parlement opgeroepen om voor één keer eens eendrachtig achter het Vlaams regeringsstandpunt te staan i.v.m. de voorzetting van de werken aan de Antwerpse Oosterweelverbinding. Meer bepaald wil hij ervoor zorgen dat de tijdelijke vennootschap Noriant, die de werken voor het Lange Wapperproject al zo goed als toegewezen had gekregen, tenminste dié werken al mag uitvoeren die in het oude en nieuwe plan dezelfde zouden blijven. Dat nieuwe plan moet echter nog wel worden goedgekeurd, zodat het nog altijd niet zeker is of de voorgestelde trajecten wel dezelfde zullen blijven. Als Noriant die werken niét mag uitvoeren volgt er nl meer dan waarschijnlijk een miljoenenclaim die de volgende Vlaamse regering zal moeten betalen, wie daar dan ook deel van moge uitmaken.
   Peeters heeft echter wel gelijk, daar waar hij álle partijen oproept in deze zaak voor één keer solidair te zijn. I.v.m. de Oosterweelverbinding hebben ze allemaal immers boter op hun hoofd: N-VA en Open VLD omdat ze het been niet hebben stijf gehouden, SP.a en Groen omdat ze kazak gedraaid hebben na een referendum dat niet eerlijk verlopen is en zelfs het Vlaams Belang, dat in deze zaak alleen maar de belangen van zijn eigen Antwerpse stadgenoten heeft verdedigd, terwijl de buurtbewoners, die de Ring meer gebruiken dan de stadsbewoners, niet mochten meestemmen.
   De haven van Antwerpen is niet alleen van de Antwerpenaars, maar van de hele regio. Projecten zoals de IJzeren Rijn, de Oosterweelverbinding en bv het vliegveld van Deurne belangen heel Vlaanderen aan. Bij betwistingen met andere regio’s, landen of met Europa is het zaak dat álle Vlamingen daarvoor samenwerken, zeker in crisistijden zoals deze die we nu meemaken, waarin records gebroken worden inzake ontslagen en faillissementen*. Het gaat daarbij niet alleen om de politieke partijen, maar ook om het zgz middenveld en de vakbonden. Als men leest dat een internationaal bedrijf als de chemiegroep Lanxess (een afsplitsing van Bayer), die met vier fabrieken in het Antwerpse moet herstructureren wegens de crisis, het van haar 8.000 Duitse medewerkers kan gedaan krijgen dat die 3% inleveren, terwijl onze vakbonden een loonsverhoging van 4% vragen, dan vraag ik me af waarmee we bezig zijn. De haven van Antwerpen zou de komende jaren zo’n 4.400 vacatures hebben, maar bij dergelijke acties zal dat straks misschien niet meer nodig zijn…

* In september 2013 ging er hier elke 33 minuten een bedrijf over de kop. T.o.v. vorig jaar steeg het aantal faillissementen met 12%. Er waren in september ook bijna 10% meer ‘niet werkende werkzoekenden’ dan in dezelfde maand van 2012…

   Ik kom even terug op mijn blog van 18 september, de dag dat ik terugkeerde uit Zürich en ik niets dan lof had over de werking van de Zwitserse trams en treinen. Nu moest het lukken dat er zondagavond, 29 september, na het laat Tv-journaal op één, een reeks Britse documentaires aangekondigd werd (‘Great Continental Railway Journeys’), waarvan de eerste meteen na dat nieuws uitsluitend ging over het treinverkeer in Zwitserland. Ik ben blijven kijken en kreeg daar inderdaad de bevestiging van wat ik geschreven had. Meer zelfs, de BBC-reporter wist te vertellen dat het Hauptbahnhof van Zürich het drukste spoorwegstation ter wereld is. Dagelijks arriveren en vertrekken daar 300 treinen en 300.000 passagiers. Ik ben elke dag in dat station geweest en, alhoewel het er altijd druk was, had ik echt nooit de indruk dat er zoveel te doen was. Van een goede organisatie gesproken, daar kan de NMBS inderdaad nog heel wat van leren.

   Daar hield het in de BBC-reportage trouwens niet mee op. De Britten hebben vroeger wel de stoomtrein uitgevonden, maar het waren de Zwitsers die voor de eerste elektrische aandrijving van zowel treinen als trams hebben getekend. Dat gebeurde in de centrale werkplaats van Oerlikon, een voorstad van Zürich, die bij onze wielerliefhebbers eerder bekend is van de zesdaagsen die daar op de plaatselijke piste werden (worden?) gereden. Een van de redenen waarom de Zwitsers van de vervuilende stoomtreinen vanaf wilden, was het feit dat het land zoveel tunnels kent die door de roetafzetting extra smerig werden.

---

   In de marge van bovenstaande, maken we momenteel in ons land de zoveelste treinramp mee, gelukkig deze keer alleen maar met materiële schade. Op de lijn Antwerpen/haven – Ruhrgebied, de drukste goederenlijn van dit land, waar dagelijks tot 150 goederentreinen passeren, ligt het verkeer voor enkele dagen zo goed als plat, nadat een treinstel er in Remersdaal enkele wagons met een lading auto’s verloren had, die door de reling van een brug in een ravijn zijn gedonderd. Het verkeer op die lijn zal flink verstoord worden, wat ook een grote economische kost zal hebben. Dat alles zou veel minder erg geweest zijn, mocht men enkele jaren geleden de plannen voor de IJzeren Rijn verwezenlijkt hebben, dan had men nu tenminste een alternatief*. Maar dat mocht niet van allerlei drukkingsgroepen en werd ook tegengewerkt vanuit Wallonië, dat vlak vóór de tunnel van Remersdaal (de langste spoorwegtunnel van België) zijn grootste rangeerstation voor goederenvervoer heeft. Voor de groenen mocht de IJzeren Rijn dan weer niet door Nederland, omdat die daar door een natuurgebied zou lopen. En waardoor rijdt die lijn over Voeren? Juist: door een natuurreservaat!

* De IJzeren Rijn zou niet zomaar een alternatief zijn. Het traject zou de reis naar het Ruhrgebied met een kwart inkorten en de treinen toelaten tot 2.000 ton te vervoeren i.pl.v. de 1.200 ton die het maximumgewicht zijn via Voeren.

   ‘Overdaad schaadt’, gaat het adagium en dat geldt zeker voor een land met twee koningen, drie koninginnen, tien provinciegouverneurs, zes regeringen en zeven parlementen. Dat er in zo’n land misbruiken ontstaan is feitelijk de normaalste zaak van de wereld. Door het ophopen van al die instellingen en entiteiten ziet men al lang het bos niet meer van de bomen en moet men er meestal een specialist bijhalen als er iets echt verkeerd loopt.

   Neem nu al dat gehannes over bonussen en uittredingsvergoedingen als men van de ene dikbetaalde job naar de andere overstapt. De meeste mensen die daarvan profiteren maken gewoon gebruik van de bestaande wetten en het feit dat sommige zo eerlijk zijn er geen misbruik van te maken, verandert niets aan de kern van de zaak.

   Het eenvoudigste zou zijn een deel van die instellingen en entiteiten gewoon af te schaffen, iets wat ik in deze rubriek al meer dan eens heb bepleit. Als dat toch niet gebeurt, dan moet men de wetten daaromtrent maar veranderen. Probleem daarbij is dat onze wetgeving nu al meer dan ingewikkeld genoeg is en bij “aanpassingen’ meestal niet vereenvoudigd maar eerder ingewikkelder wordt gemaakt. Zolang dat echter niet gebeurt, moet men gewoon de wet volgen. ‘Dura lex, sed lex’, de Romeinen wisten dat al. Dat verhaaltje van ‘Big Maggie’ over haar Romeinse ‘keizerin’ klopt trouwens niet. Het was de keizer en niet de keizerin die over het leven van een verslagene in de arena kon beslissen door de duim omhoog of naar beneden te houden en verder had dat niets met de Romeinse wetgeving te maken. De keizer stond nl boven de wet, zoals die van Oostende bij ons. Enfin, dat denkt die toch.

   Toen Kris Peeters aan de Gentse universiteit ging vertellen dat de zesde staatshervorming niet ‘perfect’ was, maakte hij een serieuze onderschatting. ‘Verre van perfect’, zou een betere term geweest zijn. Als geen ander weet Peeters immers, dat de Vlaamse regering bij de toepassing van die hervorming er heel wat bevoegdheden bij krijgt (kinderbijslag, ouderenzorg en delen van het arbeidsmarktbeleid), maar slechts 87,5% van de bijhorende middelen. In absolute cijfers betekent dat voor Vlaanderen, dat er zo’n 3 miljard extra zal moeten gevonden worden om de mensen dezelfde service te kunnen geven. Extra fiscale voordelen, zoals de aftrek van de dienstencheques en de woonbonus zouden wel eens het slachtoffer van een nieuwe besparingsronde kunnen worden. Het is niet voor niets dat peetvader Vande Lala al gesuggereerd heeft de dienstencheques in hun huidige, papieren vorm af te schaffen en dat er stemmen opgaan om de woonbonus helemaal te schrappen.

   Over die woonbonus is de laatste weken al heel wat inkt gevloeid. Voor wie het nog niet zou weten: de woonbonus is een hypotheekaftrek, waarbij een vast bedrag wordt afgetrokken van de inkomsten. Daarop worden dan belastingen geheven. De gewesten kunnen echter alleen verminderingen toestaan, geen aftrekken. Iedereen die erbij betrokken is, weet dat de woonbonus op termijn onbetaalbaar wordt en dan durft Freya, dochter van, nog voorstellen die op te trekken voor bepaalde categorieën. Van zodra alle woonleningen onder het nieuwe stelsel vallen, zou dat de overheid 4,9 miljard kunnen kosten. Alhoewel men dat bij de federale regering ook weet, draagt die er echter slechts 1,5 miljard van over naar de gewesten bij de toepassing van de zesde staatshervorming. M.a.w. kan dat de gewesten nog eens 4,4 miljard extra kosten, waarvan het leeuwendeel voor Vlaanderen, waar het meest gebouwd en verbouwd wordt. Dit is gewoon niet eerlijk. De federale regering zou de zaken eerst moeten saneren en pas daarna doorgeven.

   Die overdrachten van het federale naar het regionale niveau, waarbij niet alle middelen mee worden gegeven, is niet iets dat zomaar uit de lucht is komen gevallen. Specialisten ter zake, zoals Jef Wellens van Kluwer, Luc Machon van de vastgoedmakelaars en Nancy Huyghebaert van de KU Leuven (die er vorig jaar een studie over maakte) hebben er al voor gewaarschuwd. Peeters’ eigen partij heeft dit spelletje trouwens meegespeeld, o.a. met de clowneske Verherstraeten en weet dus maar al te goed wat Vlaanderen straks te wachten staat. Onze regio betaalt 62 procent van de federale besparingsoperatie. Als het op betalen aankomt, kent men wél het juiste verdeelpercentage. Het 'niet perfect’ van Peeters is dan inderdaad een onderschatting die kan tellen.

   Er is wéér een politiek wonder gebeurd. Nu blijkt de Waalse gewestregering eveneens een sluitende begroting te hebben. Ook daar heeft men nu blijkbaar geld ‘gevonden’. Er zou zelfs een klein overschot zijn. Driemaal hoera, dus, ware het niet dat er een addertje onder het gras schuilt. In tegenstelling tot de Vlamingen, die gewest en gemeenschap hebben samengevoegd, hebben de francofonen twee ‘entiteiten’ (lees: zoveel extra politieke jobs). Nu blijkt het Waals gewest wel een sluitende begroting te hebben, maar de Franse gemeenschap een deficit van een kleine honderd miljoen. En dat is nog niet alles.

   Het Brusselse gewest blijkt aan een sluitende begroting geraakt te zijn door het extra geld, dat het nog moet krijgen van de zesde staatshervorming, al mee te laten tellen. En alsof dat nog niet erg genoeg is, hebben zowel het Brusselse als het Waalse gewest geen geld opzij gezet voor het concurrentiepact en de zgz relance die ze samen met Vlaanderen en de federale regering zouden gaan bespreken. Vlaanderen heeft dat wél gedaan.

  Wat die zesde staatshervorming betreft, heeft Kris Peeters, tijdens een gastcollege aan de universiteit van Gent, toegegeven dat die niet ‘perfect’ is. Meer zelfs, hij wil er een vervolg aan schrijven en geeft dus toe dat er een zevende staatshervorming moet kunnen, net wat de N-VA steeds gezegd heeft. Daarmee zit hij, wat dat betreft, op één lijn met de vroegere kartelpartner en zal elke derde partij die straks nog wil meespelen ook daarop moeten inspelen. Vraag is maar in hoeverre de CD&V linkervleugel van het ACW mee in dit verhaal zal stappen. Het laatste nieuws van de Bijzondere Belasting Inspectie (BBI) is nl niet van die aard dat ACW en N-VA dikke vrienden gaan worden.

   Samengevat blijft het in dit land zo, dat er niets wordt afgewerkt en dat men stilaan kan gaan spreken van een politiek van halffabrikaten. Zoals we in de economie met onze halffabrikaten afhankelijk blijven van Duitsland, zo hangen we in de politiek af van situaties die steeds blijven veranderen en waarop we steeds minder vat zullen hebben.

   Op een aan de gang zijnde klimaatconferentie in Stockholm werden alle doemverhalen en rampscenario’s nog eens uit de kast gehaald. Het klimaat van de aarde warmt op, zeggen de vertegenwoordigers van het VN-panel voor klimaatanalyse IPCC, dat nu 25 jaar bestaat. Op die 25 jaar hebben ze ervoor gezorgd dat ze zowat de hele aardbol hebben afgereisd, maar daarmee houdt het grotendeels op. In een artikel, door De Standaard overgenomen van het Nederlandse NCR Handelsblad, verschenen vorige dinsdag (24.09), wordt van heel het verhaal over het broeikaseffect brandhout gemaakt.

   Het blijkt nl dat de wereldtemperatuur sinds het jaar 2000 niet eens meer gestegen is en dat er aan de Noordpool de laatste twee jaar eerder ijs bijkomt dan wegsmelt. Dat laatste werd o.m. in het Tv-journaal deze week nog bevestigd door een Russische specialist ter zake in Moermansk, waar Jan Balliauw hem was gaan interviewen. Het laatste schip dat via de Noordelijke IJszee van Shanghai naar Rotterdam voer, was serieus beschadigd door ijsschotsen, die groter waren dan wat verwacht werd.

   Deze zgz pauze in de opwarming van de aarde werd door het IPCC eerst toegeschreven aan het El Niño-effect, daarna aan de vervuiling vanuit China en tenslotte aan de vulkanen langs de evenaar. Nergens werd deze theorie echter wetenschappelijk bewezen. Het kan best zijn dat er eilanden onder water lopen, maar dan spreken we in de eerste plaats over atollen die amper boven de zeespiegel uitsteken. De Romeinen zijn vroeger in Beieren geraakt, over de Alpen, omdat er daar toen geen gletsjers waren. Dat was in de eerste eeuwen na Christus aub, toen de mensen niet eens wisten wat een broeikaseffect was. Er zal altijd wel iets veranderen op deze aarde. Momenteel blijken zelfs de randen van de bestaande woestijnen te vergroenen, terwijl het op andere plaatsen inderdaad dorder wordt. Maar die fenomenen zijn met geen aanvaardbare uitleg te verklaren. Een verhoogde CO2 heeft niet alleen nadelen, het kan nl ook voor méér groen zorgen. Nu voorspellen dat de temperatuur in België eind dezer eeuw (dat is over een kleine 90 jaar!) 2,5°C hoger zal liggen, dat kan madame Blanche ook met haar glazen bol.

   Is er dan niets mis met deze aardbol? Toch wel, maar de grootste bedreigingen voor de voedselbevoorrading en het voortbestaan van de planeet hebben weinig te maken met het klimaat, maar des te meer met de groeiende wereldbevolking, het overbevolken van de  kuststreken, de toenemende vleesconsumptie en het gebruik van landbouwgronden voor het telen van biobrandstoffen. Dat is nog altijd iets anders dan de mensen met een schuldgevoel op te zadelen zonder daarvoor een andere uitleg te hebben dan een vijfjaarlijkse conferentie met alle geneugten die daarbij voor de deelnemers komen kijken.

   Onze Vlaamse regering heeft niet alleen veel geld ‘gevonden’ door het opdoeken van allerlei overbodige entiteiten, het kan er eveneens heel wat besparen door een beetje op de centjes te letten die het de vorige jaren zo kwistig heeft rondgestrooid in de zgz ‘kunstwereld’. Nu zijn we gelukkig al een tijdje verlost van een excellentie zoals Bertje Anciaux, die op zijn eentje massa’s geld neertelde voor wat hij dacht kunst te zijn. Denk maar aan die versteende mosselpot en de in een emmer plaaster gekieperde dichtbundel van Marcel Broodhaers (‘accumulaties’ noemde die dat). Maar ook na Bertje, die het momenteel te druk heeft met de verdediging van de islam, gebeuren er nog van die acties, waarbij men zich afvraagt waar het gezond verstand van onze bewindvoerders gebleven is.

  Vijf jaar geleden kreeg kunstenaar Arne Quinze liefst 387.000 euro voor een 'werk' dat hij ‘The sequence’ noemde en dat bestond uit een woud van aan elkaar genagelde latten, 20 meter lang en 5 hoog, dat hij vóór het Vlaamse parlement neerpootte. Zoals te verwachten was, is zo’n constructie geen lang leven beschoren. Tegen volgende zomer wordt het dan ook afgebroken en door een gespecialiseerde firma gerecycleerd tot spaanderplaten, die men vervolgens in een doe-het-zelf zaak zal kunnen kopen. In totaal 65 ton hout, twee vrachtwagens vol. Dat het om ‘gecertificeerd’ hout gaat (dwz dat voor elke gekapte boom er een andere zou geplant worden), is een magere troost. Ik vraag me trouwens af hoe zoiets serieus kan gecontroleerd worden. Het zou al het derde ‘werk’ zijn van Quinze, dat door de firma Geldof (What’s in a name?) gerecycleerd wordt. Er is trouwens eventueel een alternatief: i.pl.v. spaanderplaten kan men de 65 ton hout ook verschilferen om in biocentrales verbrand te worden om (natuurlijk) groene energie op te wekken. En als we dat niet geloven, maakt men ons wel iets anders wijs.

   Quinze kan er maar goed bij varen, Geldof trouwens ook. En misschien ook nog wel e.o.a. derde persoon die zo’n kunsthandeltje goedkeurt, betaalt en daarna de rekening doorschuift naar de belastingsbetaler…

   Zoals ik in deze rubriek al meermaals heb aangekaart, is Vlaanderen niet de enige Europese regio waarin nationalisten naar een eigen staat verlangen. Op 11 dezer werd in Catalonië weer de ‘Diada’ herdacht, de plaatselijke nationale feestdag. Nadat er vorig jaar op die dag al een manifestatie was van ± één miljoen Catalanen, werd er dit jaar een menselijke ketting gevormd van liefst 400 km om de onafhankelijkheidsgedachte kracht bij te zetten. De Catalanen eisen al enkele jaren een referendum daarover, maar krijgen dat (voorlopig?) niet van de Spaanse premier Rajoy, alhoewel 80% van de Catalaanse bevolking achter die eis staat.

   In Edinburgh, de hoofdstad van Schotland was er vorige zaterdag een tweede ‘March for Independence’, waaraan ook Vlamingen van het VB, de N-VA en het VVB deelnamen (met o.m. een spandoek ‘Independence for Scotland & Vlaanderen’ en een aantal leeuwenvlaggen!). Schotland krijgt op 18 september 2014 wél een referendum, uitgeschreven door de huidige Schotse premier Salmond van de Schotse onafhankelijkheidspartij (SNP).

   Ik heb al meer dan eens geschreven, dat we de inspanningen van de Schotten en Catalanen nauwgezet moeten volgen, want dat ze ook voor ons leerzaam zouden kunnen zijn. Toch is onze situatie anders. Daarop werd ik geattendeerd door een (weer eens) raak artikel van Mark Grammens in ’t Pallieterke van deze week. Grammens, die op 80 jarige leeftijd zijn eigen ‘Journaal’ niet meer uitgeeft, blijft – God zij dank – toch zijn nuchtere kijk op onze politiek ventileren en dan nog wel in mijn favoriete weekblad, wat alleen maar kan worden toegejuicht.

   In zijn artikel “Europa zal Vlaanderen niet tegenhouden’, verwijst Grammens o.m. naar een uitspraak van professor Stefan Sottiaux, Leuvense hoogleraar in de rechten, van 12.01.2011, waarin die toen stelde, dat Vlaanderen het enige land ter wereld is, ‘waar het de meerderheid is die om autonomie moet vragen om zichzelf te kunnen besturen’. Schotland en Catalonië zijn gebieden met een minderheid binnen Groot-Brittannië en Spanje. Vlaanderen moet, volgens Sottiaux, zichzelf aanbieden als de opvolger van België, niet als een afscheidingsbeweging. Dat zou dan wel inhouden dat Vlaanderen o.m. de volledige Belgische schuld zou moeten overnemen, maar dat klinkt erger dan het is. Ook nu betaalt Vlaanderen de Belgische staatsschuld, o.m. via de transfers.

   Dit is een standpunt zoals ik het nog niet bekeken had, maar het biedt wel perspectieven. Het zou ons heel wat minder kwetsbaar maken t.o.v. van allerlei bedreigingen vanuit Europa, zoals dat zopas nog gebeurd is t.o.v. Catalonië vanwege die Spaanse eurocommissaris Almunia. Wij maken in de verste verte nog geen kans op een referendum, maar evenals de Catalanen kunnen we wel onze hoop stellen op de volgende verkiezingen. 2104 wordt voor de Catalanen de herdenking van 300 jaar Spaanse bezetting, voor Vlaanderen misschien een eerste stap naar de onafhankelijkheid.

   In mijn blog van maandag (‘De Belgische minwaarde’) had ik me er al over verbaasd dat men zowel op federaal als op Vlaams niveau steeds maar nieuw geld blijkt te ‘vinden’ als blijkt dat de begroting(en) niet op schema zitten. Mijn verbazing werd dan ook nóg groter, nu blijkt dat ook de Brusselse ‘regering’ donderdag een begroting in evenwicht zou indienen. Dat is een primeur die werd medegedeeld door Guy Vanhengel (Open VLD), minister van financiën van het hoofdstedelijk gewest en in financiële kringen bekend onder de bijnaam ‘de schooier van Evere’. Dat laatste uitgerekend, omdat de man altijd geld tekort kwam (of het toch beweerde) en daarvoor steeds bij de federale overheid ging bedelen. Ook hij heeft nu geld ‘gevonden’. How come?

   Een tipje van de sluier in deze materie werd gelicht door Geert Bourgeois, ondanks zijn eerder saai voorkomen volgens mij de efficiëntste minister van de Vlaamse regering. Om nog steeds een sluitende begroting te houden, doekte die tien kleine agentschappen en een rits adviesraden op. Ondanks het feit dat men zegt, dat het sluiten van overheidsstructuren zowat het moeilijkste zou zijn wat er in dit land bestaat, moet daarvoor niemand ontslagen worden. De afdelingen in kwestie worden gewoon door grotere diensten overgenomen. En dit zou nog maar een eerste reeks zijn. Onze Vlaamse overheid (‘wat we zelf doen…’) blijkt nl vertakt te zijn in 88 entiteiten, 63 agentschappen en 12 ‘strategische’ adviesraden.

   Nu nog de provincieraden, de senaat en nog enkele van die ‘entiteiten’ en stilaan gaan we dan door het bos de bomen weer kunnen zien. Waar leven is, is hoop. In Amerika zei men dat vroeger anders: 'Waar (Bob) Hope is, is leven'!

   Er is de laatste week nogal wat inkt gevloeid i.v.m. de ook voor Europa inderdaad belangrijke Duitse verkiezingen. In de campagne ervan was Peer Steinbrück niet de enige socialistische ‘lijder’ die stommiteiten verkocht. Ook onze SP.a-voorzitter Bruno Tobback, beviel van een formidabele uitspraak. In een interview met De Standaard, verklaarde hij o.m. dat, mocht hij Duitser geweest zijn, hij niet voor Merkel zou gestemd hebben. Van een verrassing gesproken!

   Onze socialisten, daarin zoals steeds gesteund door het gros van de eigen media, hebben zo een hele week lang hun geschut gericht op de Duitse minilonen, die volgens hen de Europese competities vervalsen en heel wat mensen bij onze oosterburen in de armoede doen terecht komen. Peetvader Vande Lala en Monica De Coninck zijn zelfs persoonlijk naar Duitsland getrokken om daar ter plaatse de minimumlonen in de vleesverwerkende sector aan te klagen. Die zijn er ondertussen opgetrokken, alhoewel dat weinig aan de Europese situatie verandert, daar ze ook nu nog een stuk onder die van hier blijven. Merkel heeft trouwens nooit gezegd het daarmee eens te zijn, wel wil ze dat die minimumlonen besproken worden per sector en niet met CAO’s die voor het hele land gelden, zoals dat bij ons het geval is en die hier dan nopen tot allerlei typisch Belgische uitzonderingen en achterpoortjes.

   Verder werd er bij ons in de media zeer weinig de nadruk gelegd op het feit, dat heel wat van die Duitse minimumlonen een aanvulling betekenen voor mensen met een (laag) vast loon, dat 22% er bestaat uit jobstudenten of andere werknemers die dat werk alleen maar tijdens het weekeinde uitoefenen en uit gepensioneerden die – evenals bij ons – een te laag pensioen hebben, Die laatste betalen daarvoor geen extra belastingen en worden er ook niet voor gestraft, wat bij ons wél kan. Mini-jobbers komen trouwens in aanmerking voor subsidies voor huur, energie, kleding en voeding. Verder is het ook een oplossing om mensen niet nodeloos thuis de tijd te laten verdoen of – erger nog – in het zwart te gaan werken.

   Tenslotte is er nog iets dat hier in deze zaak wijselijk verzwegen wordt. Stel, dat Duitsland zou gaan werken zoals België, met CAO’s voor het hele land, met hoge minimumlonen en met een index. Het zou snel gedaan zijn met het tweede Duitse Wirtschaftswunder en dat zou niét betekenen dat andere landen, zoals het onze, daarvan zouden profiteren. De Belgische industrie maakt nl meestal halffabrikaten die naar Duitsland worden uitgevoerd om daar hun eindsamenstelling te kennen. Dank zij dit systeem hebben wij ons karretje  aan de Duitse locomotief kunnen hangen en profiteren we ervan mee. Mocht die locomotief vertragen (we zullen het nog niet over stilvallen hebben), dan zal het ook bij ons ophouden.

   Het zou dan ook meer dan wenselijk zijn dat onze linkse partijen en hun media ophouden Duitsland te bekritiseren. Laat de Duitsers zelf beslissen hoe zij hun land willen inrichten. Zoals het nu loopt blijkt uit een recente peiling 75% van onze oosterburen het met de eigen economische gang van zaken eens te zijn. Wie zijn wij om daarover anders te willen beslissen?

---

  In de marge van bovenstaande nog dit: dat de liberalen de kiesdrempel niet haalden lag niet alleen aan hun programma, zoals men wil doen uitschijnen, maar ook aan de opkomst van AfD, Alternativ für Deutschland, de nieuwe partij geleid door economen uit grotendeels liberale middens en die bijna de 5% haalde.

   Kris Peeters gaat vandaag de begroting voor 2014 van zijn Vlaamse regering voorstellen. Heel fier verklaarde hij in de Zevende Dag dat die begroting voor de tweede keer op rij sluitend zal zijn, ook al heeft zijn regering daar 715 miljoen extra euro’s voor moeten vinden. Dat 'geld vinden' lijkt wel een beetje op de Belgische versie. Die is wel niet sluitend, maar daar blijft men ook steeds extra geld vinden, waarbij de vraag rijst of dat anders geen weggesmeten geld was geweest, als men dat zo gemakkelijk kan missen en voor iets andere gebruiken. En er is meer.

   Het is niet de eerste keer dat ik mijn bedenkingen heb bij die sluitende Vlaamse begroting, zeker zolang die van de andere gewesten noch die van de federale regering sluitend zijn. Als er straks weer extra geld moet gevonden worden, zal de verleiding steeds groter worden om het te halen waar het zit, bij Vlaanderen dus. We betalen nog niet genoeg via de transfers. De vraag is maar: ‘Wat krijgen wij daarvoor terug?’

   Nog deze week raakte bekend, dat België kans loopt een ratingverlaging te krijgen bij Standard & Poors. Die blijft voorlopig AA, maar met een minteken erachter, wat betekent dat de vooruitzichten voor dit land negatief zijn. Dit laatste omdat, volgens het ratingbureau, de inspanningen om de begroting te saneren veel te bescheiden zijn (lees: niet structureel) en het concurrentievermogen t.o.v. de buurlanden eerder blijft verzwakken. Vlaanderen krijgt in hetzelfde verslag een veel beter rapport, met als enig probleem de negatieve vooruitzichten voor België. Letterlijk wordt er dus gesteld, dat ‘de kredietwaardigheid van Vlaanderen wordt afgetopt door die van België, omdat de rating van een gewest nooit hoger kan liggen dan die van een land’. In simpele woorden betekent dit, dat Standard & Poors erkent dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde biedt en dat het gewest beter af zou zijn zonder België. Zo hoort men het ook eens uit een andere, eerder onverwachte hoek. Diezelfde keuze zou zich ook kunnen stellen, mocht de eurozone straks op e.o.a. manier gesplitst worden. Een onafhankelijk Vlaanderen zou bij de noordelijke landen terecht komen, binnen België blijven zou betekenen dat Vlaanderen, als enige streek uit de Germaanse invloedsfeer, de ‘perifere’ landen zou vervoegen

   Nog deze week verklaarde de Spaanse E.U.-commissaris (waarschijnlijk zelf een Castiliaan), dat Catalonië geen lid meer zou zijn van de E.U. als het zich zou afscheuren van Spanje. En dan? Het kan goed zijn, dat het gewest er dan eerder beter van zou worden. Gaat het slecht in Zwitserland, omdat het geen lid is van de E.U.? Wat voor Catalonië geldt, geldt ook voor Vlaanderen. We kunnen best duimen voor die regio, die voor ons een voorbeeld zou kunnen worden.

   Rudi Vervoort, de nieuwe minister-president van het Brussels hoofdstedelijk gewest (oef!), is een bezig baasje. De man, die eerst werd afgeschilderd als een grijze muis, is een verademing gebleken in verhouding tot zijn slaapverwekkende voorganger Charles Picqué. Hij doet zijn best om fatsoenlijk Nederlands te spreken en komt regelmatig met nieuwe ideeën, waarbij hij ook probeert er iets van te maken. Dat wil daarom niet zeggen, dat het daar allemaal gaat lukken. Brussel blijft tenslotte Brussel en zonder het geld van de Belgische staat – zeg maar van Vlaanderen – zullen de meeste van zijn nieuwe voorstellen dode letter blijven. Zijn laatste, ook goedgekeurd door zijn ‘regering’, is om elk jaar in Brussel liefst 6.000 nieuwe woningen te bouwen. ‘Dat moet’, zegt hij, ‘want de stad groeit elk jaar aan met zo’n 14.000 nieuwe inwoners’. Wie A zegt, moet echter ook B zeggen. De vraag is nl hoeveel van die 14.000 mensen van bij ons zijn én hoeveel er het geld zullen hebben om een nieuwe woning te kopen cq huren, want ook dit laatste kost tegenwoordig aardig wat in Brussel. De N-VA, die daar toevallig dit weekeinde ook een congres over hield, onderkent dat probleem en zegt, als ze er de kans toe krijgt, ervoor te willen zorgen dat de middenklasse, die nu de stad ontvlucht is, terugkomt. Eerst zien, zei de blinde. Wie wil er nu in een stad gaan wonen waar hij in een multiculturele wereld terecht komt van have not’s?

   Het is trouwens opmerkelijk dat het stedelijk beleid de laatste weken zo dikwijls in beeld is geweest en dat tijdens de start van een verkiezingscampagne die weinig met het gemeentelijk beleid te maken heeft. De gemeentelijke verkiezingen waren vorig jaar, niet volgend jaar.

   Het begon met een tirade van Lewie Lawijt van Leuven, die ontdekt heeft dat hij de kosten van zijn stad niet meer onder controle heeft. Leuven heeft, zoals menig andere stad en gemeente, de laatste decennia heel wat extra (overbodig?) personeel aangeworven en vreest dit niet meer te kunnen betalen, vooral als gevolg van de vergrijzingskosten. Heel wat ‘statutairen’ gaan deze jaren met pensioen en die kosten rijzen de pan uit. Dé oplossing van Tobback Sr is dat Vlaanderen de factuur betaalt of tenminste bijpast. In 2008 zou dat al eens gebeurd zijn, maar toen zat de Vlaamse regering op een berg geld, nu moet men al gekke dingen doen om de begroting sluitend te kunnen houden. De betrokken minister, Geert Bourgeois, heeft klaar en duidelijk gesteld dat Vlaanderen daar momenteel geen geld voor heeft en de gemeenten zelf zullen moeten opdraaien voor de pensioenkosten die ze hadden kunnen voorzien. Geert Burger verwijst daarbij naar Antwerpen, waar het gemeentebestuur, onder leiding van de N-VA, de zaak blijkbaar wél onder controle kan houden.

   Daar waar Tobback Sr dreigt in Leuven de investeringen te moeten terugschroeven, de belastingen te moeten verhogen en het personeel in te krimpen, doet Bart De Wever in Antwerpen juist het tegenovergestelde. Antwerpen neutraliseert de pensioenlast, laat de belastingen niét stijgen en gaat de volgende zes jaar 1,25 miljard euro investeren. Het personeelsbestand zal er inkrimpen, maar alleen op basis van natuurlijke afvloeiing. Ondanks dat alles krijgt de politie er elk jaar 25 miljoen euro extra bij, krijgt het OCMW extra geld en wordt het investeringsbudget voor onderwijs verdubbeld (naar 144 miljoen). Dat is eens iets anders dan vragen dat de belastingbetaler moet bij schieten om gemeentelijke geldsmijterij goed te maken.

   Laat ons hopen dat het nieuwe Antwerpse model lukt. Het zou wel eens een blauwdruk kunnen worden voor een volgende Vlaamse coalitie, mochten de V-partijen het alleen niet halen. Tot spijt van wie het benijdt, ook Lewie Lawijt…

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: denk nu niet dat men in Gent bij de pakken blijft zitten. Na het schrappen van het woord ‘allochtoon’, zullen daar ook de termen ‘gehandicaptenkaart’ en ‘armenbegrafenis’ in de toekomst door de stad niet meer gebruikt worden. Gelukkig stad die geen andere problemen heeft!

   Net vóór de regering Di Rupo in juli met vakantie ging had men geen woorden genoeg om uit te bazuinen hoe knap men alles voor elkaar had gekregen. De zesde staatshervorming was goedgekeurd en zou na het reces ‘geïmplementeerd’ worden en over alle eventueel nog hangende zaken zou er een consensus geweest zijn, waarbij ook die knelpunten in de eerste week van september zouden worden weggewerkt.

   Die eerste week van september moest alle werk echter even opzij gezet worden om toe te laten eerst eindelijk klare wijn te schenken voor een honderdtal ambtelijke benoemingen, waarvan sommige jobs al enkele jaren vacant waren. Ondanks het feit dat de staat zelf een selectie-instelling heeft (Selor), ging men het via zgn ‘headhunter bureaus’ regelen, die voor elke topjob vijf kandidaten mochten voorstellen. Ook daarvan kwam niets in huis, tot plots een wit konijn te voorschijn werd getoverd in de persoon van Frans Van Massenhove, ooit manager van het jaar voor overheidsdiensten en een alom gerespecteerd persoon. Het zat al wel niet lekker, dat de man - alhoewel van socialistische strekking - in het begin ‘gecoacht’ zou worden door enkele PS-garnituren, maar dat moest hij er maar bij nemen.

   Nu blijkt Van Massenhove zijn mandaat al te hebben opgegeven nog vóór hij ermee zou starten. De reden is persoonlijk en zou plots met zijn gezondheid te maken hebben. Kan natuurlijk, maar daar kan iedereen het zijne van denken. Nog straffer is het feit dat men binnen de 24 uur, opnieuw zonder enige selectieprocedure, een ander wit konijn vond, dat bereid was de NMBS mastodont te komen leiden: Jo Cornu, ex Agfa-Gevaert, ex Alcatel en momenteel directeur bij groene stroomfabrikant Electrawinds* in Oostende. Niet toevallig in Oostende, waar ook hij bevriend is met de plaatselijke ‘Keizer’. Net zoals Van Massenhove trouwens. M.a.w. terwijl men jaren nodig had om tot een consensus te komen over de leiding van de NMBS, blijkt Vande Lala dat nu tweemaal op zijn eentje binnen de 24 uren geregeld te krijgen. De coalitiepartners stonden erbij en keken ernaar. Daar mag ook iedereen het zijne van denken, maar erg professioneel klinkt dat allemaal niet.

   Wat al evenmin professioneel klinkt is dat Monica De Coninck, al even toevallig een socialiste, zij het een eerder gematigde, aan haar eigen akkoord over het eenheidsstatuut tussen arbeiders en bedienden zit te morrelen en dit nog vóór dat akkoord in wetteksten is gegoten. Op dat statuut heeft men eerst 27 jaar moeten wachten en nu blijkt het een gatenkaas te zijn, vol uitzonderingen en achterpoortjes. Typisch Belgisch, zeg maar. De Landelijke Bedienden Centrale (LBC, niet verwarren met ‘Lierse Bicycle Club, want die bestaat ook onder die afkortingen) wil er nog een paar uitzonderingen aan toevoegen en is daar gisteren zelfs voor op straat gekomen. Helemaal ongelijk hebben die CD&V’ers zelfs niet, want dergelijke situaties zouden er niet zijn, mocht men in dit land eindelijk eens wetten gaan maken zónder uitzonderingen en achterpoortjes.

   Tenslotte blijkt ‘onze’ Belgacom ook al drie jaar afgeluisterd te worden door de Britse geheime dienst en dit onder de naam ‘operatie socialist’. Waarschijnlijk slaat dat laatste op de miljoenen euro’s incasserende CEO Didier Bellens, die inderdaad ook al van rode signatuur is. Wat hem niet belet heeft deze week nog voor een dikke drie miljoen euro van ‘zijn’ aandelen te hebben verkocht. I.pl.v. bij de Lotto te spelen kun je in dit land beter solliciteren voor een topjob, maar dan wel met de rode partijkaart op zak. Je weet wel: die van de partij van de ‘werkman’.

* Dat Electrawinds stelt het niet zo goed. Het bedrijf heeft een schuld van liefst 361,3 miljoen euro en kon begin juli een aantal achtergestelde leningen van overheidsfondsen (gekregen via Vande Lala?) niet terugbetalen. Om daaraan te verhelpen, plande men een kapitaalverhoging, maar niet alle aandeelhouders blijken in staat te zijn daaraan mee te kunnen doen. Van zo’n bedrijf over te kunnen stappen naar de NMBS, dat elk jaar zo’n drie miljard van de staat krijgt, wie zou dat kunnen weigeren?

   Met de regelmaat van een klok krijgt men in onze Vlaamse media te horen en te lezen, dat Wallonië het toch niet zo slecht doet en soms zelfs dat het Vlaanderen zal inhalen op economisch gebied. Het laatste nieuws ter zake komt nog maar eens van Rudy Demotte (PS), de Waalse minister-president, die na zijn Marshall plannen en zijn oproep tot meer Waals nationalisme, nu komt vertellen dat Wallonië tegen 2025 volledige werkloosheid ‘moet’ realiseren. Zou het? Geen zinnig mens die zoiets gelooft.

   Om te beginnen is de werkloosheid in Wallonië structureel en bedraagt ze nog altijd zowat het dubbele van die in Vlaanderen. De loonlasten zijn er ook niet lager dan bij ons en het gros van de nieuwe banen in het laatste decennium zit er nog altijd bij de overheid.

   Die Waalse hoera verhalen zijn begonnen, toen bleek dat Wallonië vorig jaar de ‘beste’ economische prestatie van de drie Belgische regio’s had geleverd. Eigenlijk had men beter van de ‘minste slechte’ gesproken. Het Waals gewest noteerde toen een ‘groei’ van 0,1%, terwijl Vlaanderen een krimp van 0,3% liet optekenen en Brussel zelfs iets meer. Ergens herinner ik me dat iemand in ‘Doorbraak’ had uitgedokterd dat, aan dat tempo, Wallonië Vlaanderen zou inhalen rond 2075…

   Om tegen 2025 een economie te hebben met volledige tewerkstelling, zou Wallonië elk jaar meer dan 22.000 jobs moeten creëren – en dat enkel in de privésector – waarvoor een groei van minstens 3% nodig is. Momenteel is die groei 1,5% en worden er ± 10.000 jobs bij gecreëerd. Met een werkloosheidsgraad die zowat het dubbele is van de Vlaamse, zal er veel moeten veranderen om zoiets waar te kunnen maken. Dat Demotte met zo’n berichten af komt, heeft alles te maken met de verkiezingen van 2014 en kan hem dan ook als politicus niet echt kwalijk genomen worden ('Morgen scheert men gratis'). Dat men in de Vlaamse media steeds journalisten vindt die dat zo maar geloven – of althans doen alsof – is eerder pervers te noemen. Zij weten immers maar al te goed, dat Wallonië het nog steeds hebben van de geldelijke steun die het officieel van België krijgt, maar in werkelijkheid via de Vlaamse transfers.

   Normaal had er reeds half juni een conferentie moeten zijn van de federale en de drie gewestregeringen over het zgz ‘conferentiepact’ (zie mijn blog van 14.06 daarover). Die werd toen uitgesteld, eerst naar een volgende week, daarna tot na de vakantie. Gisteren was het dan eindelijk zover. De vier entiteiten kwamen bijeen, ze dronken een glas, loosden een plas en lieten alles zoals het was. M.a.w.: er is wéér niets gebeurd en alles is dan nog maar eens uitgesteld. Reden daarvan was deze keer dat de federale regering zgz haar huiswerk nog niet klaar zou gehad hebben. Dit ondanks het feit dat het loonverschil met onze buurlanden zelfs volgens Luc Coene, de gouverneur van de Nationale bank, wel degelijk 16% bedraagt, eerder oploopt dan vermindert en dat dat laatste ook het geval is met onze staatsschuld.

   Coene vertelde dit in een interview in de weekeindeditie van De Standaard en wist daarbij ook nog te zeggen dat het niet toevallig is, dat België het land is met de hoogste loonkost per uur en dat wij tegelijk het minste aantal mensen aan het werk hebben. Met de huidige loonhandicap is het uitgesloten dat we een echte economische relance krijgen. De uitleg van Tobbackske, dat ze dat gaan kunnen oplossen met de opbrengst van de strijd tegen de fiscale fraude, is praat voor de vaak, een steeds terugkomend drogargument met virtuele cijfers, waarmee men de mensen al decennialang wat probeert wijs te maken.

   Nog volgens Coene zijn alle landen momenteel volop bezig met grondige structurele hervormingen. Alleen in België gebeurt dat niet. In de plaats daarvan maakt de regering Di Rupo zich wijs dat ze goed bezig is omdat ze het tekort van bijna 200 miljoen op de begroting van dit jaar zou kunnen opvangen met ‘technische aanpassingen’, een geleerd woord voor boekhoudkundige truken. Het gebruikelijke knip- en plakwerk, zeg maar. De partijen van de federale meerderheid maken zich regelmatig druk over het woord ‘confederaal’, ze zouden dat beter doen over het woord ‘structureel’.

   En dan is er trouwens nog die begroting voor volgend jaar, waarvan men nu al weet, dat die ook de nodige ‘aanpassingen’ zal kennen. Vraag is maar in hoeverre de huidige federale regering dat spelletje zal kunnen volhouden in de aanloop van de komende verkiezingen. Als immers de loonhandicap niet verkleint, zullen steeds meer internationaal werkende maatschappijen het in België voor bekeken houden en zullen steeds meer mensen hier hun job verliezen. De kans dat die (nog)voor de huidige regeringspartijen zullen gaan stemmen zal dan ook verwaarloosbaar zijn.

   Ik had beloofd er woensdag terug te zijn en dat is met deze gebeurd, zij het dan met wat vertraging. Naar nieuwe stof moest ik trouwens niet lang zoeken, daar uitgerekend vandaag onze media de cijfers gegeven hebben van een laatste peiling i.v.m. het gebruik van de auto. 70% van de Vlamingen blijkt nog altijd de voorkeur te geven aan de auto i.pl.v. het openbaar vervoer. Misschien zouden we Crevitz eens naar Zürich kunnen sturen om te zien hoe ze het daar hebben opgelost. Ik ben er vier dagen geweest en heb er de hele tijd de stad doorkruist met het openbaar vervoer. Mijn gastheren hadden me trouwens vooraf al laten weten niét met de auto te komen, want dat je daar in die stad meestal in één grote file terecht komt en het een half mirakel is als je een parkeerplaats kunt vinden. Het verschil met het openbaar vervoer in de stad, zowel voor bussen, trolleybussen als trams, met wat wij hier kennen, kan niet groter zijn.

   Bij elke tram- en bushalte staat een automaat waar je met zowel Zwitserse franken, euro of betaalkaarten terecht kan. Je kan er één enkele rit nemen, een kaartje voor één uur of voor een hele dag (waarbij je die hele dag van de ene tram in de andere bus kan stappen). Buiten de klassieke aanduidingen met de trajecten van de tramlijnen die er voorbij komen, staan ook de trams die in aantocht zijn aangeduid op een scherm en komen die ‘pünktlich’ op het aangekondigde tijdstip aan.

   De doorsnee Züriger heeft wel een auto, maar gebruikt die niet in de stad. De stiptheid van het tram- en busverkeer vindt je er trouwens ook terug bij de treinen, die al even correct werken. Het enige verschil is, dat er op de treinen gegarandeerd gecontroleerd wordt, bij het stadsverkeer heb ik daarvan niet veel gemerkt. Zo eens iets anders dan onze NMBS die er maar niet in slaagt zijn treinen op tijd te laten rijden, ondanks de drie miljard euro die de maatschappij elk jaar van onze overheid krijgt.

   Ondergetekende gaat er enkele dagen tussenuit. Ik vlieg naar Zürich in Zwitserland. Ik ga daar niets uitzoeken over hun confederaal model, maar ben er uitgenodigd door een bevriend koppel uit Sardinië dat daar woont en vorig jaar enkele dagen bij mij te gast was. De man is ingenieur en werkt er op de Zwitserse hoofdzetel van Alstom, de Franse constructeur van o.m. treinstellen (maar dan van een betere soort dan de Fyra’s van AnsaldoBreda*) en Noordzee windmolens. Zijn vrouw is er kinderpsychiater en is de dochter van een landmeter waarmee ik in een vroeger leven op Sardinië heb samengewerkt en die op jeugdige leeftijd gestorven is. Op Sardinië zijn ze mij niet vergeten en af en toe verschijnt daar nog een artikel over mij in de plaatselijke kranten en andere bladen**. N.a.v. van een ervan en tevens omdat mijn naam bij hen in de familie was blijven hangen, was ze mij, via het Internet, gaan zoeken en heeft ze mij gevonden. Dat was in september 2011 en sindsdien voeren wij een correspondentie in het Italiaans en het Duits (niet in het plaatselijke ‘Schwyzerdütsch’, dat zij voor haar werk in Zürich ook moet kennen).

   Het reisje naar Zürich is voor mij ook een emotioneel gebeuren. Het is de eerste keer dat ik echt van huis ga sinds het overlijden van mijn echtgenote op 24.01.2011. Het is ook de eerste keer sinds februari 2006 dat ik enkele dagen na elkaar geen blog zal schrijven (dit is nr 2.335!), wat ik vooral sneu vind voor  eventuele nieuwe lezers die nu pas aanklikken via Vlaanderen Radio Nationaal. Dat bezoek lag al een tijdje vast. Vanaf woensdag hoop ik er weer te zijn en zal ik de draad weer opnemen.

*Alstom, dat al treinstellen heeft gemaakt voor o.m. de NMBS, had ook meegedaan aan de uitbesteding op de nieuwe treinen, maar hun trein was te duur. Het zou de goedkopere Fyra worden en het vervolg van dat verhaal kennen we ondertussen.

** Men zou zich kunnen afvragen wat er dan zo speciaal was aan mijn aanwezigheid op Sardinië. Wel, ik was toen (in 1963) 23 jaar jong (mijn vrouw 20). We waren 19 maanden getrouwd en ons eerste kindje was negen maanden. Ik had op dat eiland een ongerepte kuststrook ontdekt, die we daar ontwikkeld hebben en er zelfs een naam aan gegeven (‘Costa Rei’). Blijkbaar blijft het de Sarden tot de verbeelding spreken dat een buitenlands kereltje van amper 23 de toeristische ontwikkeling van de streek er in gang zette. Volgens een beoordeling van Lonely Planet op het Internet behoort het strand van de Costa Rei tot een van de vijf mooiste van onze aarde. Telkens er artikel over de Costa Rei verschijnt en de geschiedenis erbij gehaald wordt, word ik vermeld. Er is zelfs iemand bezig men een thesis over ‘De kolonisatie van zuidoost Sardinië door de Belgen in de jaren zestig’. Er waren daar toen ook Franstalige Belgen die uit ‘onze’ Kongo terugkwamen en er citrusaanplantingen begonnen waren. Die werden door de Sarden echter geen Belgen genoemd, maar ‘Congolesus’, zoals de Italiaanse ‘pieds noirs, die uit Tunis verdreven waren, er als ‘Tunisini’ werden bestempeld.

   Radio Vlaams Nationaal, een Internetradio van en voor Vlaamsnationalisten, met ook veel aandacht voor Zuid-Afrika, heeft mijn blog ontdekt. Meer nog, ze hebben voor mij een logo gemaakt, zodat hun bezoekers mij kunnen terugvinden bij ‘verwijzing’. Radio Vlaams Nationaal is terug te vinden via Golfbrekers.be, de opvolger van Angeltjes en op www.vlaamseradio.tk  waarbij ook ik mijn lezers aanraad de site eens te bezoeken. In onze media wordt Vlaanderen al genoeg doodgezwegen en/of tegengewerkt, zodat we elk Vlaamsnationaal initiatief ter zake alleen maar kunnen toejuichen.

   Wat die Vlaamse poco media betreft, die hebben nu weer een been om op te knagen, na de uitspraken van Bart De Wever in Terzake. Graag zouden ze hebben dat zijn partij, die de laatste tijd inderdaad tegelijk warm en koud blaast, eens met concrete uitspraken voor de dag zou komen. Bart doet dat wijselijk niet en heeft trouwens in dezelfde uitzending duidelijk gezegd dat de media, maar ook de andere politieke partijen, zullen moeten wachten tot het congres van zijn partij, ergens begin 2014. Daar de andere Vlaamse partijen allemaal nog congressen hebben in dit najaar, kan Bart het zich veroorloven ondertussen de kat uit de boom te kijken en het achterste van zijn tong (nog) niet te laten zien. Dit tot grote ergernis van Vlaamse nestbevuilers van het type Bart Brinckman (de man die Bracke erin luisde), Yves Desmet en andere Hugo Camps’en, die koortsachtig op zoek zijn naar antwoorden op argumenten die er nog niet zijn. Men zou voor minder nerveus worden!