Vlaamse nestbevuilers

   Al enkele dagen worden de radio- en Tv-journaals beheerst door de beroering omtrent al dan niet legale inwijkelingen, met als kers op de taart de aangekondigde ontruiming van het gekraakte Gesù-klooster in Sint-Joost-ten-Node. De meeste van die krakers ‘wonen’ daar al tot drie jaar en de vraag is dan ook hoe zoiets kan, zeker voor een deel ervan dat hier illegaal verblijft.

   Na de ramp bij Lampedusa, waarbij zo’n dikke driehonderd vluchtelingen verdronken, heb ik ergens de aantallen gelezen die de verschillende landen in Europa elk jaar opnemen. De juiste cijfers kan ik me niet meer herinneren, wel het feit dat, in verhouding tot het aantal inwoners (dus niet in absolute cijfers), België een van de koplopers in Europa is. De hoera politiek van Di Rupo, waarbij big Maggie als dé ster van het veld wordt afgeschilderd, zou dan ook wat minder mogen zijn. Sinds staatssecretaris De Block in functie trad, is er al e.e.a. veranderd, zeg maar verbeterd, maar het blijft dweilen met de kraan open. Dat dankt Maggie aan haar partijgenoot en promotor van het grote Europa, Guy Verhofstadt en zijn regeringen van de actieve welvaartstaat. Het is onder Paars dat men de snel-Belg-wet heeft goedgekeurd en ervoor gezorgd heeft dat er sindsdien zo’n half miljoen Belgen zijn bijgekomen. Dat en het feit dat economische gelukzoekers meestal als asielzoekers worden afgeschilderd (wat de meesten niét zijn), maakt dat er nog veel water door de Zenne zal moeten lopen vóór die situatie enigszins beheersbaar zal worden.

   Wat die ontheemden hier meemaken is onwezenlijk, maar zij zijn er zelf ook mede voor verantwoordelijk. Wie zijn eigen land achterlaat zonder dat daar enig gevaar is, zet zijn toekomst op het spel en ook die van zijn kinderen. Zo staat er in De Standaard van dit weekeinde een artikel waarin er sprake is van een Slowaak die hier met 11 (elf!) kinderen is aanbeland. Uit Slowakije, een land dat deel uitmaakt van de E.U.! Voor zo’n mensen moet het eigen land instaan, niet een ander willekeurig land dat daarom niet gevraagd heeft.

   België is vol, Brussel overvol. Wij kunnen hier de hele wereld niet ontvangen. De mensen en media die denken ons daarover een geweten te moeten schoppen, plegen eerder chantage. Anders kan ik dat niet noemen.

    De mensen die vinden, dat alles hier pico bello loopt en er derhalve geen nood is aan verandering, wil ik er even aan herinneren dat de faillissementen en ontslagen blijven oplopen, de staatsschuld blijft stijgen (we zitten al aan meer dan 105% van  het bbp) en steeds meer bedrijven het hier voor bekeken houden. Voorlopig laatste in de rij is de Finse uitgeversgroep Sanoma, die al haar week- en maandbladen in België in de etalage heeft gezet. In Nederland blijft de groep wél aanwezig. Bij Tessenderlo Chemie gaan 170 jobs verloren en ligt de fabriek plat wegens een staking én een lock-out. Economen verwachten dat bij een volgende, zelfs kleine crisis, Frankrijk en België de ‘perifere’ landen zullen vervoegen. Gewoon omdat die laatste vorderingen maken en wij niet.

   De beslissing van de Raad van State om de uitvoering van het uitbreidingproject van de haven van Antwerpen op te schorten, is ook al niet van die aard om vrolijk van te worden. Dat project voorziet o.a. in de aanleg van het Saeftingedok, een dok dat nóg groter zou worden dan het Deurganckdok. Misschien zouden we ons hierom echter beter niet té veel zorgen maken. Mocht het reeds bestaande Deurganckdok op volle toeren draaien, dan is de kans groot dat de daar afgeleverde goederen straks helemaal de haven niet meer uit geraken o.w.v. het verkeersinfarct dat ze daar de Ring noemen en dat Antwerpen wurgt.

   Een eerste firma die dat laatste begrepen heeft, is de van oorsprong Nederlandse logistieke groep Wim Bosman, die zijn activiteiten in Wijnegem stopt en ze overbrengt naar Zeebrugge en Genk. Door zijn landinwaartse ligging had Antwerpen steeds de voorkeur, maar de files in en rond de koekenstad kosten het bedrijf teveel geld, vandaar. Toevallig kende ik dat bedrijf uit ’s Heerenberg vrij goed, daar ze – vroeger althans – uitsluitend met DAF’s reden. Sinds het werd overgenomen door het Nieuw-Zeelandse Mainfreight, is ook dat geen zekerheid meer. Op hun officiële website staat nu een Mercedes vrachtwagen uitgebeeld en die worden niet in Nederland en Vlaanderen gemaakt, zoals de DAF trucks.

   Wim Bosman zal gegarandeerd navolgers krijgen, gewoon omdat geen zinnig mens er nog in gelooft dat de verkeersknoop rond Antwerpen op korte of zelfs middellange termijn zal worden opgelost. De geschiedenis zal later uitwijzen, wat voor stommiteit het was het Lange Wapperproject te kelderen na een schertsreferendum waaraan slechts 40% van de Antwerpse kiesgerechtigden deelnam en 60% van die 40% tegenstemde (t.o.v. het totale aantal kiesgerechtigden is dat slechts 25%) en waarbij de regio buiten de stad niet eens de kans kreeg mee te doen, terwijl die het hardst getroffen wordt.

   Tenslotte heeft een van de twee overblijvende grotere luchtvaartmaatschappijen op de luchthaven van Deurne de handschoen in de ring gegooid (degene die de stad verbindt met Manchester) en kan men de paarse oppositie straks weer de sluiting van de Antwerpse luchthaven horen eisen. Met als reden, dat het openhouden van het vliegveld van Deurne elk jaar enkele miljoenen euro kost. Ik ga dat niet ontkennen, maar als we die logica doortrekken, wordt het meer dan tijd dat we de NMBS sluiten. Die kost de staat jaarlijks drie miljard…

  En óf er hier verandering nodig is!

   Staan er in de institutionele ontwerpteksten van de N-VA voor haar later congres heel wat zaken die de francofonen van dit land doen steigeren, ook de Vlaamse diehards zullen wel niet alles kunnen smaken van wat nu wordt voorop gesteld. Zelfs al zal daarover op de volgende bijeenkomsten ook binnen de partij nog wel heel wat te beknibbelen vallen, toch denk ik niet daar er veel aan zal veranderd worden. Over het werkstuk is teveel nagedacht en gediscussieerd om het te gaan amenderen als een vulgaire Belgische wet.

   Zo is er het feit dat de N-VA niet voor een onafhankelijk Vlaanderen gaat. Nog niet. Het water is daarvoor nog veel te diep. Als men een soort confederatie nog niet verkocht krijgt, hoe weinig kans zou een separatistisch voorstel dan maken?

   Ook dat de koning blijft, zal de echte republikeinen geen plezier doen. Ook hier geldt echter, dat het kan gezien worden als een voorlopige maatregel. Als België dan toch (nog wat) blijft bestaan, waarom dan zijn koning niet, zij het wel in een verwaterde versie, waarin hij zich hoofdzakelijk nog zal mogen bezig houden met protocollaire zaken en niet meer de politiek.

   Met die twee demarches hoopt de N-VA ook wat koningsgezinden en belgicisten te overtuigen voor haar te stemmen, i.pl.v. voor een traditionele partij die helemaal geen garantie op de toekomst geeft. De N-VA moet nl méér stemmen krijgen dan de vorige keer en ook meer dan die uit de laatste peilingen (voor wie daarin gelooft). Wie daar als Vlaamsnationalist niet mee akkoord gaat, heeft altijd nog de mogelijkheid te stemmen voor het origineel, in dit geval het Vlaams Belang.

   Tenslotte blijf ik erbij dat de V-partijen eerst de meerderheid moeten zien te verwerven in het Vlaams parlement, om van daaruit de belgicisten en francofonen voor de keuze te stellen: ofwel ons confederalisme, ofwel houden we helemaal mee op met dit België dat ons geen meerwaarde meer kan bieden. Voor de N-VA is dit nog altijd de voorzetting van de Baert doctrine uit de tijd van de Volksunie, toen die zich nog niet aan België verbrand had: ‘Indien een mogelijke stap in de staatshervorming een stap vooruit betekent, waarvoor geen onredelijke prijs moet worden betaald en indien er geen toekomstige stappen worden geblokkeerd, dan moet deze stap worden gezet’. Dat geldt ook vandaag nog.

   Maandenlang hebben de traditionele partijen smalend gedaan over het feit dat de N-VA blijkbaar niet uitgelegd kon krijgen wat haar confederalisme en haar ‘verandering’ eigenlijk inhielden. Die periode is nu wel voorbij. De partij heeft zeer gedetailleerd verteld wat het institutionele deel van haar programma inhoudt. Er is echt werk van gemaakt en in Vlaanderen is er niemand die het weerleggen kan (laten we even de groenen vergeten, die belgicistisch zijn). Natuurlijk zijn de Franstaligen niet akkoord. Die zouden dat ook niet geweest zijn mocht de N-VA het tegenovergestelde hebben voorgesteld. Net zoals de linkse oppositie in de Antwerpse gemeenteraad ook meteen alles afkeurt wat de nieuwe meerderheid daar nog maar denkt voor te stellen.

   De N-VA kiest dus voor een systeem zoals in Zwitserland, waar de regering ook maar bestaat uit een handvol ministers en waar de functie van eerste minister op een soort beurtrol staat. De Zwitserse confederatie krijgt ook maar 30% van de begroting en toch doet dat land het behoorlijk, in elk geval een stuk beter dan het huidige België. Dat België als confederatie niet meer over een eerste minister van enige betekenis zal beschikken, die zo'n beetje de rol zal krijgen die Herman Van Rompuy nu heeft in Europa, wat is daar verkeerd aan? Vergeten we niet, dat áls de zesde staatshervorming echt en volledig zal zijn uitgewerkt (hetgeen ik meer dan ooit betwijfel), de federale premier ook zoveel niet meer zal betekenen, want zal moeten werken met een budget dat kleiner zal zijn als die van de Vlaamse en Waalse minister-president.

   Wat Brussel betreft is het N-VA - ‘ideaalbeeld’ van de confederatie feitelijk een kopie van wat al eerder werd voorgesteld door Vives, een denktank van de KU Leuven, die eveneens stelde dat men het Brusselse gewest best afschaft, van de negentien ‘baronieën’ één stad maakt en de zes politiezones tot één terugbrengt, net zoals al is gebeurd met de Brusselse brandweer. Brigitte Grouwels, CD&V minister voor Verkeer van het Brusselse gewest, is de enige die tot nu toe de moed heeft gehad positief te reageren en die trouwens bevestigt dat het systeem waarbij de Brusselaars zullen moeten kiezen tussen Vlaanderen en Wallonië ook nu al bestaat voor allerlei diensten en instellingen. Feitelijk niets nieuws onder de Brusselse zon, buiten het feit dat met het opdoeken van al die gemeenten, de OCMW’s, de overbodige politiezones én het gewest er aardig wat politieke graaiers op droog zaad zullen komen te zitten. Dáár knelt het politieke schoentje!

   Tenslotte zal dit plan nog niet voor morgen zijn, dat weten ze ook bij de N-VA. De francofonen zullen nooit akkoord gaan met eender welk plan waardoor zij – ook op langere termijn – de Vlaamse miljarden zullen moeten missen om hun opgefokte levensstandaard op peil te houden. Reden te meer om ze op 25 mei 2014 een duidelijk signaal te geven door ervoor te zorgen dat de V-partijen aan  een meerderheid geraken in het Vlaamse parlement en die als hefboom zullen gebruiken om het Belgisch systeem open te breken. Het zal inderdaad de Vlaamse kiezer zijn die dan zal beslissen of hij verder bereid blijft zijn eigen welvaart te hypothekeren, ofwel eieren voor zijn geld te kiezen.

   Het volksgezegde is dat een volk de leiders krijgt die het verdient. Als dat ook zou tellen voor de politieke partijen, dan staat Open VLD er slecht voor. Volgens voorzitster Rutten zou een nieuwe staatshervorming ‘pure masturbatie’ zijn. Ik laat die uitspraak voor wat ze is, of zullen we ze ‘newspeak’ noemen? Feit is dat Rutten haar partij terug naar de negentiende eeuw wil, toen die nog de grootste was in dit land, enkel omdat er geen algemeen stemrecht was en niet omdat de liberalen zoveel talrijker waren. Wat bij Rutten misschien ook meespeelt, is het feit ze jarenlang net over de taalgrens heeft gewoond en daarnaar misschien nog heimwee heeft. Ze zou beter haar oor eens te luisteren leggen ‘over there’, want het loopt daar alles behalve lekker, zeker op financieel vlak.

   Zoals ik al meldde in mijn blog van gisteren, is het helemaal niet zeker dat Wallonië en de Franse gemeenschap de huidige (zesde) staatshervorming verteerd zullen krijgen. De nieuwe bevoegdheden worden nl niet vergezeld van een sluitende financiering, wat betekent dat de deelstaten er extra geld in zullen moeten bijpompen. De intresten op de schulden bedragen voor de Franse Gemeenschap en Wallonië respectievelijk 215 en 260 miljoen t.o.v. ‘slechts’ 169 miljoen voor Vlaanderen dat toch meer inwoners telt.

   Het resultaat van dat alles zal zijn, dat de francofonen van dit land weer eens geld tekort zullen hebben en dat nog maar eens zullen opeisen. Dat zal alleen kunnen via een volgende staatshervorming, zoals ze dat al doen sinds de Lambermont-akkoorden, net dat wat madam Rutten nu niét wil. Helemaal te gek is, dat het Franstalig onderwijs ook weer extra vers geld wil krijgen, uitgerekend dát onderwijs dat als een van de slechtste van Europa wordt genoemd. Hoe krijgen ze het klaar om steeds meer geld nodig te hebben voor een onderwijs dat op niets trekt?

‘Il faut le faire’, om het eens in hun eigen taaltje te zeggen.

   Er is ooit gesteld, dat er alleen een einde zal komen aan dit land als de francofonen dat zullen willen. Zeker met de échte veranderingen die de N-VA nu voorstelt, komt die dag stilaan dichterbij. In de kritiek daarop wordt e.e.a. bewust verdraaid (o.a. dat er geen Belgisch eerste minister meer zou zijn), maar dat is voor een volgende blog.

   Met Rutten komt het voor de Open VLD nooit meer goed. Het mens heeft ooglappen op. Vergeet niet dat het woord ‘confederalisme’ zelfs in het vorige verkiezingprogramma van de partij stond. Feitelijk heeft Open VLD, volgens Rutten, haar kiezers toen wat voorgelogen. Wie zegt dat het volgend jaar anders zal zijn? Wat kan er voor de Open VLD nog wel, buiten het slaafs volgen van een links programma van een belastingsregering, van begrotingen die aan elkaar hangen met knip en plakwerk en van een staatsschuld die op die manier alleen maar groter zal worden?

   De N-VA gaat in de tegenaanval na de kritiek die de partij de laatste tijd had gekregen, o.a. over de heisa in Turnhout, de wapendealer in Brussel die stoemelings in de partij was geraakt, de poging om Jan Jambon letterlijk en figuurlijk ‘zwart’ te maken en de ongelukkige tussenkomsten van het ongeleid projectiel dat Bracke heet. Als reactie daarop, om te vermijden dat de kiescampagne een vuile campagne wordt en ook om het politiek momentum te kapen, heeft de partij nu de sociaal-economische ontwerpteksten van haar aanstaande congres vervroegd bekend gemaakt. Blijkbaar is ze daarin ten volle geslaagd, want zowat alle politieke commentatoren en partijen zijn erover gevallen. Wat ze beoogt op sociaal-economisch vlak, weten we al, wat het gaat worden op institutioneel vlak, zullen we vandaag te horen krijgen.

   Over wat we al weten, m.b.t. het sociaal-economische, zijn er feitelijk geen grote verrassingen. De partij zegt al lang dat Di Rupo een belastingregering is (en geen ‘sociaal-economische hervormingsregering’, zoals Elio het zelf stelt) en dat de N-VA die belastingen omlaag wil, zowel voor de burger (de personenbelasting) als voor de ondernemingen (de vennootschapsbelasting). Beide behoren bij de hoogste van Europa en - zeker in Vlaanderen - krijgen we er in verhouding niet veel voor terug. Niemand kan daar tegen zijn. Nu kunnen de liberalen wel zeggen dat dit feitelijk hun programma is, de vraag is dan wel waarom zij er zelf nooit iets serieus aan gedaan hebben. De doelstellingen van de N-VA zijn inderdaad vrij liberaal, feitelijk een terugkeer naar de idealen van de Verhofstadt van de eerste drie burgermanifesten. De bedoeling moet dan wel zijn dat die geen tweede keer misbruikt zullen worden om straks het tegenovergestelde te doen. De liberalen hebben ter zake in Vlaanderen het vertrouwen verloren, de N-VA heeft nog het voordeel van de twijfel.

   De staatsuitgaven voor een legislatuur bevriezen, moet kunnen. Leterme heeft ook een hele tijd met twaalfden gewerkt en dat lukte ook. Zo’n bevriezing zou voor Vlaanderen drie tot vier miljard euro per jaar kunnen opbrengen. Daarmee kan men al iets compenseren, mocht dat nodig zijn. Vergeten we niet dat de deelstaten met de zesde staatshervorming al een deel bevoegdheden bij krijgen die niet volledig gefinancierd zijn. In Vlaanderen kan men zich daar terecht zorgen over maken, voor Brussel en Wallonië zal dat nog erger zijn, gewoon omdat die twee regio’s er financieel slechter voor staan en o.a. meer schulden hebben, zelfs in absolute cijfers

   Kortom, er zal vanaf vandaag over e.e.a. nog een aardig woordje gedebatteerd worden, waarbij we rustig kunnen stellen dat de verkiezingscampagne lang en zwaar zal zijn. Het zal tenslotte echter de kiezer zijn die zal moeten weten wat hij wil. Ondertussen heeft de N-VA echter de leiding in de eerste ontsnapping en dreigt het voor de gezamenlijke concurrentie een lange achtervolging te worden.

   In mijn blog van zondag, over de stinkend rijke PS’ers, had ik het reeds terloops over het feit dat Laurette Onkelinx vindt dat de Belgacom-baas Didier Bellens* ziekelijk verslaafd is aan geld. Als uitspraak van een minister van Volksgezondheid t.o.v. een partijgenoot kan dat tellen. De normale reactie daarop, die velen zich stellen, is: waarom zet men de man dan niet af? Wel, dat gebeurt niet, omdat die ‘ziekelijke geldwolf’ ervoor zorgt dat de staat aan het overheidsbedrijf Belgacom jaarlijks een flinke cent overhoudt. Men zou haast kunnen stellen dat de Belgische staat ziekelijk verslaafd is aan Belgacom. Er is echter ook een tweede reden. Mocht men Bellens ontslaan, dan is men verplicht hem een miljoenenbonus uit te betalen. Bellens valt nl niet onder de nieuwe regeling waarbij topambtenaren in overheidsdienst niet meer dan 290.000 mogen verdienen en als uitstapbonus niet meer mogen krijgen dan één jaar loon. Bellens heeft daar geen last van. Voor hem en nog een paar protegés werden daar in de nieuwe wet de gebruikelijke Belgische uitzonderingen gemaakt.

   Wie dacht, dat na de grote schoonmaak in Charleroi, de PS een cleane partij is geworden, is eraan voor de moeite. Er blijkt nu nog zo’n rotte appel in de partijmand te liggen, onder de naam van ene Pascale Peraita, topvrouw van de daklozenorganisatie Samusocial, die er tijdens de winter voor zorgt dat daklozen in Brussel een onderkomen krijgen. Terwijl het gros van de Samusocial medewerkers vrijwilligers zijn, die hun werk doen voor letterlijk amper een appel en een ei, blijkt madame Peraita een loon te krijgen van een kleine 200.000 euro plus allerlei premies en een riante onkostenvergoeding, waarvan ze misbruik zou maken (voor o.a. snoepreisjes). Ze kwam in 2001 al eens in de problemen wegens financieel wanbeheer, werd toen afgezet, maar daarna weer opgevist. Ook het nieuws van haar buitensporige verloning kwam aan het licht via een onderzoek naar nieuwe onregelmatigheden in de Samusociale boekhouding.

   Daar houdt het trouwens niet bij op. Madame Peraita heeft de ambitie om haar mentor en partijgenoot Yvan Mayeur in Brussel op te volgen als voorzitter van het OCMW, in de hoofdstad een miljoenenbusiness. Dit noemt men ‘de kat bij de melk zetten’. Vernoemde Mayeur zelf is de gedoodverfde kandidaat om Freddy Thielemans (ook al PS) op te volgen als burgemeester van Brussel stad…

   Voor de ‘petite histoire’: Yvan Mayeur was de eerste man van de PS volksvertegenwoordigster die zich de dag van vandaag (de tweede) madame Rik Daems (Open VLD) mag noemen. Om maar te zeggen dat het daar een wereldje apart is, om beleefd te blijven.

* Bellens werd bij de RTL Group ‘ontdekt’ door niemand minder dan Elio Di Rupo, toen  nog voorzitter van de PS…

   Nadat vorige week bekend werd, dat er bij de laatste (gemeentelijke) verkiezingen meer dan één miljoen kiesgerechtigden niet bij de stemlokalen was komen opdagen, was het te verwachten dat iedereen daarover eens zijn mening zou verkondigen. Voor wat de partijen betreft, kwam het er op neer dat alleen CD&V en SP.a vóór stemplicht en tégen  stemrecht zijn, maar dat alle andere partijen (75% a.u.b.) vinden dat we met het huidige systeem er best mee op houden. In de Zevende Dag werd daarover gedebatteerd, waarbij bleek dat de twee partijen die alles bij het oude wilden laten, geen serieuze argumenten (meer) hadden.

   In de Zevende Dag kregen we zowaar CD&V’er Steven Vanackere nog eens te zien en te horen. De man heeft pas nog een boek geschreven, dat misschien in politieke middens gelezen wordt, maar dan ook alleen maar daar. Het lijkt erop alsof de man rekent op een politieke terugkeer, wat ik hem af zou raden. De mensen houden niet van losers. Hij heeft zijn kans gehad en kon het niet aan. Zo simpel is dat. Even simpel was trouwens zijn uitleg dat mensen het leuk zouden moeten vinden als ze in de file staan aan te schuiven. Daarbij haalde hij het voorbeeld aan van mensen die aanschuiven voor e.o.a. ticketverkoop. Hij had er even goed de winkels van de vroegere Sovjet Unie kunnen bijhalen, waar men ook steeds moest aanschuiven. Dat laatste gebeurde mede om de mensen in ’t oog te kunnen houden en in het gareel te laten lopen.

   Kathleen Van Brempt (SP.a) vond dan weer dan het huidige systeem ‘democratischer’ is. Men had haar kunnen voorwerpen (maar zoiets gebeurt niet op de linkse VRT) dat dit land, samen met Griekenland (maar dat is geen voorbeeldland) en Luxemburg (dat, volgens De Gaulle, zelfs géén land was), nog het enige ter wereld is waar nog een stemplicht geldt. Zijn al die andere westerse landen op deze aardbol dan ondemocratisch? Trouwens, wat is er democratisch aan iets in stand te willen houden waar driekwart van de eigen politieke partijen tégen zijn?

   Het kan trouwens nog hilarischer. Bij de vorige gemeenteverkiezingen had de federale minister van Justitie zelfs vooraf gezegd, dat wie niet ging kiezen, daarvoor niét zou beboet worden. Van hypocrisie gesproken! Als men dit systeem aanhoudt zou men dus, volgens de wet, moéten gaan stemmen, maar wordt men, volgens de minister die de wet zou moeten doen naleven, daarvoor niet bestraft. Dubbelzinniger en Belgischer kan moeilijk.

   Als er geen stemplicht zou zijn, dan is het aan de politieke partijen om ervoor te zorgen dat de politiek interessant genoeg blijft om de mensen aan te zetten tot stemmen. En aan wie zich daarover zorgen maakt, omdat het vooral de mensen van allochtone afkomst zouden zijn die dan niet zouden gaan stemmen (buiten Gent dan, want daar zijn geen allochtonen meer!), raad ik aan eens na te gaan hoeveel allochtonen hier bv naar musea gaan of naar andere culturele activiteiten zoals de opera of het festival van Vlaanderen. Gaat men zich daar dan ook druk over maken of is het alleen maar te doen om de extra stemmen die die bevolkingsgroepen zouden kunnen opleveren?

   Belasting ontduiken is altijd een Belgische sport geweest, maar het wordt de laatste tijd steeds moeilijker. De belangrijkste reden hiervoor is de digitalisering, waardoor zowat alle mogelijke gegevens kunnen uitlekken, ook die van de banken en hun klanten. Dat laatste werd nog eens duidelijk met de data die De Tijd in haar bezit heeft gekregen van klanten van HSBC uit Zwitserland*, die door de bank zelf zouden zijn aangeraden hun geld voor de Belgische fiscus te verstoppen via e.o.a. offshore business. Vergeten we niet, dat het hier niet gaat om Janneke en Mieke, maar om superrijken, waaronder nogal wat diamantairs. Wat in de HSBC zaak wel de aandacht trekt, is dat er ook een Belgische minister van staat onder de sjoemelaars zit. Dat zijn die mensen die, als ze sterven, een staatsbegrafenis krijgen, zoals Wilfried de evidente nog pas. De ‘sjoemelaar van staat’ heet Roger Lallemand en is van PS signatuur. Ge weet wel: de partij die vecht voor de belangen van de kleine man, maar waarin het principe ‘links lullen en rechts zakken vullen’ weliger tiert dan in welke andere partij ook.

   Die Lallemand blijkt nl niet de eerste rijkaard te zijn binnen de PS die geld zat schijnt te hebben. Deze week nog raakte bekend dat Paul Furlan, Waals minister voor Lokale Besturen en Toerisme, zo’n 44.000 euro heeft geschonken aan een theaterfestival in de Franse Alpen. Dat geld komt niet uit eigen zak, maar uit hetzelfde pakket waaruit men ook bv de verliezen van Francorchamps bijpast (6 miljoen euro dit jaar!). Maar die Furlan blijkt in het dorpje Le Grand-Bornand, waar dat festival plaats grijpt, ook al een appartement te bezitten en gaat daar jaarlijks skiën. Ook geen proletariër, dus.

   En er zitten in die PS nog meer superrijken. Denk maar aan wijlen ‘papà Daerden’, in de eigen partij ‘kameraad Porsche’ genoemd, die buiten die bolide ook nog wel wat vastgoed bezat, zelfs in Frankrijk (waar hij die beroerte trouwens kreeg) en die, samen met zoon Frédéric, een revisorenkantoor had, dat in opspraak kwam wegens belangenvermenging met de PS). Frédéric is nu al Europarlementslid, burgemeester ergens rond Luik en krijgt van de PS nog het lijsttrekkerschap voor de komende Europese verkiezingen er bovenop. L’argent fait la guerre’.

   Daarmee houdt het trouwens niet op, want zelfs Laurette Onkelinx, die zich regelmatig voordoet als de engelbewaarder van onze sociale zekerheid en geen kans onbenut laat om met geld van de belastingbetaler te smijten, zit er warmpjes in. Die tante heeft een officieel adres in Schaarbeek, waar ze al twee keer zonder succes getracht heeft burgemeester te worden, maar woont feitelijk bij haar (tweede) man, advocaat Marc Uyttendaele, een van de toppleiters van dit land. Het koppel bewoont een riante villa in Lasnes, de duurste gemeente van Waals-Brabant en een van de duurste van het hele land. Diezelfde Laurette heeft geen goed woord meer over voor Belgacom-baas Bellens, die – volgens haar – verslaafd zou zijn aan het geld. Nogal logisch, als ge weet dat Bellens ook al van PS signatuur is.

   ‘Proletariërs aller landen, verenig u en betaal maar best uw belastingen, want uw leiders, ‘les Prolétairs Superriches’, kunnen de centen goed gebruiken ‘in dienst van het volk’, natuurlijk..
.

*HSBC wordt in onze media voorgesteld als een Zwitserse bank, maar is dat niet. De Hongkong Shangai Banking Company, zoals de voluit geschreven naam luidt, is van Britse origine. De heisa die er nu daaromtrent is, gaat om de Zwitserse afdeling van deze bank.

   Jongens, jongens, wat een veropenbaring: Jan Jambon heeft twaalf jaar geleden, als vertegenwoordiger van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), een toespraak gehouden bij een jubileumviering van het Sint-Maartensfonds, een organisatie die zich ontfermde over Oostfrontstrijders, die de Tweede Wereldoorlog en de Belgische repressie overleefd hadden. Mensen wier grootste misdaad erin bestond in al hun jonge idealistische dromen ten strijde te trekken tegen het communisme, dikwijls daartoe aangemoedigd door de plaatselijke pastoor. Tien jaar te vroeg. Zij, die dat tien jaar later nog eens overdeden en naar Korea tegen diezelfde communisten gingen vechten, werden bij hun terugkomst gevierd als helden. Een mens moet wat geluk hebben in het leven. De Romeinen wisten dat al: ‘Vae victis’, ‘wee de overwonnenen’.

   Dat Jambon op die vergadering aanwezig was, is nu geen nieuws meer. Dat hij er toen niet op aangesproken werd, had te maken met het feit dat Johan Sauwens, CVP’er en kandidaat minister er ook was. Die was zelfs al 25 jaar lid van dat Sint-Maartenfonds (dat in 2006 ophield te bestaan) en kreeg toen bakken kritiek over zich. Sauwens was een BV, Jambon toen een nobele onbekende, die bij geen enkele partij was aangesloten (De N-VA bestond toen nog niet). Hij zou later trouwens nog eens in opspraak komen bij de belgicisten. Hij ondertekende in 2005 mede het Warande Manifest voor een onafhankelijk Vlaanderen, stel u voor! Of zijn familie tijdens de oorlog een Duitse scheper had, wordt waarschijnlijk nog onderzocht!

   Alle gekheid op een stokje, dit is nieuws om mee te lachen, ware het niet dat het deze keer niet uit de linkse hoek komt, maar uit de uiterst rechtse, terwijl het uitgerekend onze linkse poco media zijn die er veel misbaar over maken. Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA)* pakte ermee uit en beschuldigt Jambon van kazakdraaierij t.o.v. de Vlaamsnationalisten. Volgens mij schieten deze lui op de verkeerde vijand. Nu is het zo dat heel wat Vlaamsnationalisten inderdaad niet gelukkig zijn met de dikwijls dubbelzinnige koers die de N-VA vaart, maar we zullen daarmee moeten leven, zeker tot aan de verkiezingen van mei 2014. Dan zal het zaak zijn zoveel mogelijk stemmen te halen voor de Vlaamse zaak, maar wie niet akkoord gaat met de N-VA heeft een alternatief: Het Vlaams Belang. Beide partijen moeten zien zoveel mogelijk kiezers van de traditionele partijen weg te halen, niet van elkaar. Slechts zo bestaat de kans om tot een Vlaamse meerderheid te komen in het regionale parlement en pas dan zal er klare wijn kunnen geschonken worden.

* N-SA, toevallig ook de afkortingen van dat Amerikaanse afluistercentrum dat niet uit het nieuws is weg te slaan, is zo’n beetje de rechtse afspiegeling van de PvdA op links. De groep kwam even in het nieuws, toen ze van Bart De Wever de toestemming kreeg om op 1 mei te gaan betogen in Borgerhout. Vóór het zover was, had Bart die toestemming echter weer ingetrokken. Jammer, want dan hadden we de (bloed)neuzen kunnen tellen!

   Vorige week heb ik in de cinema toevallig nog de voorstelling (live vanuit Covent Garden) meegemaakt van Don Quichot, het ballet naar de gelijknamige wereldberoemde roman van Cervantes. Nu blijkt dat wij ook een Vlaamse versie hebben van het verhaal van de man van La Mancha. Daarin vecht men echter niet tégen windmolens, maar ervoor. Electrawinds, het bedrijf dat bij aanvang een zoveelste succesverhaal scheen te worden in de groene stroomsaga, is al een tijdje wanhopig op zoek naar vers geld om zijn kolossale schulden (men spreekt van enkele honderden miljoenen euro!) af te kunnen betalen. Net zoals dat andere groene verhaal, dat van de zonnepanelen*, dreigt het hier slecht af te lopen, tenminste toch voor de oprichters ervan. Groene stroom mag dan wel de energie van de toekomst zijn, zonder massale overheidssteun en subsidies is ze nog steeds niet leefbaar. Het mag al een klein wonder heten dat Electrawinds nog bestaat en dat dankt het bedrijf uit Oostende aan de plaatselijke keizer, de peetvader van de NMBS en de stichter van het eveneens zo goed als failliete Zilverfonds. Ik ga zijn naam hier niet geven; de lezer mag drie keer raden.

   Dank zij de politieke steun uit Oostende kreeg Electrawinds geld van zo goed als elk overheidsfonds: de Gemeentelijke Holding (ondertussen zelf in vereffening!), DG Infra, Gimv, Gimv-XL, PMV (Participatiemaatschappij voor Vlaanderen), FPIM (Federale Participatie en Investeringsmaatschappij) én de banken Belfius, BNP Paribas Fortis, ING en KBC. Die laatste groep heeft 44 miljoen tegoed waarvoor nog deze week een oplossing moet komen. De verzameling overheidsfondsen zit er voor een klein 140 miljoen mee tussen.

   Ondertussen was Electrawinds koortsachtig op zoek gegaan naar een nieuwe partner en vond die in Colruyt, zowat de grootste Vlaamse investeerder in de windmolenparken op zee. Daar dit bedrijf het totaalbedrag toch een beetje aan de hoge kant vond, maakte het een akkoord met een Japans conglomeraat, dat al eigenaar is van een materialenfabriek in Genk, van Hanssens International Transmissions en referentie-aandeelhouder bij Daikin (niet toevallig ook al in Oostende). Dat akkoord leek in kannen en kruiken in zoverre dat minister-president Peeters de Japanners al feliciteerde met de deal. Er kwam echter een kink in de kabel in de vorm van een omgekeerde deus ex macchina, een die het probleem niet oploste, maar het nog erger maakte: een energiebedrijf dat Aspiravi heet. Dat laatste is een verzameling van liefst 95 Vlaamse steden en gemeenten en blijkt een voorverkooprecht te hebben waarvan het gebruik wil maken. Dat alles maakt, dat heel die deal met Colruyt op losse schroeven is komen te staan en Kris Peeters een flink gezichtsverlies lijdt t.o.v. de Japanners.

   Alsof bovenstaande nog niet erg genoeg was, is er nóg een kandidaat ‘redder’ zich komen melden in de persoon van Duco Sickinghe, de Hollander die Telenet uit de problemen heeft gehaald en daardoor stinkend rijk is geworden. Als koele noorderling smeedt die echter het ijzer als het heet is en stelt hij keiharde voorwaarden. Nu maar zien, hoe heel dat verhaal gaat aflopen. Feit blijft dat heel dat groene stroomverhaal tenslotte zal betaald worden door de eindafnemer van de energie, u en ik dus, al dan niet via de belastingen en dit met dank aan o.m. die knappe koppen uit Oostende en de man daar achter de schermen.

(Ook Jo Cornu, de nieuwe baas van de NMBS zit mee in het bestuur van Electrowinds...).

*  De saga van de zonnepanelen werd gelanceerd door ene Patrick Decuyper, die vooral in het nieuws kwam toen hij de voetbalploeg van Oostende ‘kocht’ en Zulte Waregem wou verhuizen naar het Antwerpse Kiel. Daarvan kwam niets in huis, evenmin als van zijn zonnepanelenbedrijf Enfinity, dat ook zo zwaar in de schulden geraakte dat hij het tenslotte letterlijk voor een appel en een ei moest verkopen (één dollar!) aan een Amerikaanse firma. Medeslachtoffer van deze ‘deal’ was Marc Coucke van o.m. Omega Pharma, die mee geïnvesteerd had in Enfinity en daardoor liefst acht miljoen euro (320.000.000 Bfr!) verspeelde…

   Na de eindeloze discussies over de geluidsnormen in en rond Brussel, krijgen we nu die over de windnormen. Staatssecretaris voor mobiliteit Wathelet heeft er nl niets beters op gevonden dan die windnormen ‘aan te passen’. Waarvoor dat goed is, mag Joost weten, want ze blijken enkel en alleen voor Zaventem te gelden, niet voor de andere Belgische luchthavens en helemaal niet buiten dit land, waar men de internationale richtlijnen volgt, de zgz Icao-norm. Die norm zegt, dat landen en opstijgen met een rugwind mag tot 5 knopen (9km/uur), windstoten inbegrepen. Wathelet gaat die voor Zaventem nu uitbreiden tot liefst 12 knopen, dit ondanks het protest van pilotenverenigingen en luchtverkeersleiders.

   De nieuwe regeling volgens Wathelet betekent nl een gevaar voor het luchtverkeer. Met een rugwind boven de 10 knopen (dus minder dan wat we maar de Wathelet-norm zullen noemen) heeft geen enkel vliegtuig nog enige operationele veiligheidsmarge. Daarmee stelt hij piloten, bemanning, passagiers én omwonende bloot aan een veiligheidsrisico. Waarom doet die man dat?

   De uitleg is heel eenvoudig en – typisch Belgisch – electoraal. Hij verplaatst hiermee het vliegtuiglawaai van het dunner bevolkte Waals –Brabant en de rijke, overwegend franskiljonse Oostrand naar de dichtbevolkte Brusselse agglomeratie en de Vlaamse Noordrand. ‘Eigen volk eerst’, francofone versie. Dat de door de nieuwe regeling ontstane omleidingsroutes ook economisch niet verdedigbaar zijn (hoger kerosineverbruik, vertragingen, plus verhoging van het lawaai en de luchtvervuiling), daar veegt Wathelet Jr zijn voeten aan. Het zou trouwens de eerste stommiteit niet zijn in zijn familie: Wathelet Sr was destijds de minister van Justitie die Dutroux vervroegd vrij liet, met de gevolgen die we allen kennen…

   Kijk, dat de Waal Wathelet dergelijke communautaire fratsen uithaalt, is zijn eigen verantwoordelijkheid. In de Kamercommissie Infrastructuur, waar de zaak eergisteren besproken werd, werd er wel tegen geprotesteerd door o.m. N-VA en CD&V, maar dat is niet voldoende. In de plenaire vergadering moeten de Vlaamse partijen een dergelijk roekeloos voorstel eenvoudig wegstemmen. Indertijd heeft CD&V al eens vruchteloos geprobeerd de al even ridicule wetgeving omtrent de geluidsnormen van groene Isabelle Durant te bestrijden. Toen zat de partij echter in de oppositie (tegen paarsgroen). Nu ze mee in de federale regering zit, zou het des te pijnlijker zijn mochten de tsjeven weer eens ‘met de dood in het hart’ een wetswijziging goedkeuren die voor de Vlaamse bevolking van de Rand schadelijk is, die effectief mensenlevens in gevaar zou kunnen brengen en die ook ingaat tegen de principes van het Vlinderakkoord, dat heel duidelijk stelt dat de veiligheid bij het vliegverkeer primeert. Het is feitelijk te gek voor woorden dat uitgerekend een week na de vliegramp bij Namen een federale staatssecretaris een bom legt onder de luchtverkeersveiligheid van de grootste luchthaven van het land.

   Amper drie jaar nadat de fraudezaak bij KB-Lux op een sisser was geëindigd door een procedurefout, is het weer van dattem. De gelukkige, die nu aan een zware boete en een gevangenisstraf ontsnapt, is zelfs een echte Belgische prins (nee, niét Lorenzo!), die ervan beschuldigd werd eind jaren negentig winsten van zo’n drie miljard oude Befkes niet te hebben aangegeven, waardoor hij ongeveer de helft van dat bedrag op zak kon houden. De man zat enkele maanden in voorhechtenis, betaalde een borg van 1,5 miljoen euro en krijgt nu ook dat geld terug. De hoofdreden, waarom ook deze zaak toch op een sisser is uitgelopen, is omdat men een getuige onder ede heeft ondervraagd, wat niet zou mogen want – en nu komt het – ‘verdachten hebben in dit land het recht om te liegen en kunnen derhalve niet onder ede ondervraagd worden’!*

   Aan deze zoveelste onverkwikkelijke juridische zaak zitten nóg een paar typisch Belgische kantjes. Zo was het proces eerst begonnen in Antwerpen door substituut-procureur Van Calster (dezelfde die door zijn meerderen opzij werd gezet in de diamantaffaire, nog zo’n zaak met een reukje) en verhuisde alles naar Brussel, omdat het merendeel van de 43(!) beschuldigden Franstalig was**. Verder vond de vrouwelijke rechter, dat BBI-directeur Karel Antonissen, die zich ook in deze zaak had vastgebeten, dit ‘te hardnekkig’ had gedaan en veel meer gedaan had dan wat een ambtenaar gevraagd wordt. M.a.w. madame la juge vindt dat een ambtenaar hier niet te hard mag werken!

   Tenslotte blijkt, dat een aantal niet toevallig Vlaamse bedrijven, die met de fraude te maken had, reeds jaren geleden met justitie een minnelijke schikking had getroffen en dat geld nu dus niét terugkrijgt. De gekende geschiedenis die zich herhaalt: Vlamingen, die de wetten naleven, betalen. Franstaligen, die de wetten omzeilen, niet. Wie zei daar weer dat we het communautaire best voor enkele jaren de ijskast in zouden moeten zetten? Alles is hier communautair. Als men in dit land wil frauderen, doet men dat best op grote schaal, maakt men het zo ingewikkeld mogelijk (het kan niet gek genoeg zijn) en zorgt men ervoor dat het proces in Brussel of Wallonië plaats vindt. De kans dat men daar veroordeeld wordt is te verwaarlozen. België lijkt zelf wel een procedurefout te zijn.

---

   Bovenstaande rechtszaak is trouwens niet de enige die deze week ongedaan wordt gemaakt wegens een procedurefout. Het hoeft zelfs niet eens om geld te gaan. Ook de man die aan de basis lag van de onlusten in de Houthalense allochtone wijk Meulenberg en tenslotte toch werd aangehouden, is weer vrijgelaten, ook al wegens een procedurefout. De reden waarom men de man kwam arresteren – waarmee de hele heisa begonnen is – was, omdat hij zich had moeten aangeven bij de gevangenis wegens een vroegere veroordeling. M.a.w. die crimineel hoorde op dat moment in de cel te zitten en wordt nu, na wat er daar allemaal gebeurd is, terug op vrije voeten gesteld, zonder dat er verder onmiddelijk gevolg wordt gegeven aan zijn eerste veroordeling!

*   De KB-Lux zaak strandde op een ‘geënsceneerde’  huiszoeking, op touw gezet door het Belgische gerecht. Onze justitie moet zowat de Belgische variant zijn op de Italiaanse comedia dell’arte!

**  Iets dergelijks gebeurde ook in de zaak van de Bende van Nijvel. Die werd ook onttrokken aan het Vlaamse gerecht van Dendermonde en belandde in Charleroi, waar het dossier in een kast stof bleef vergaren. Tot iemand opmerkte dat ze riskeerde te verjaren en de hele gerechtelijke mallemolen sindsdien weer draait, waarbij gerecht en politie nu elkaar beschuldigen van malversaties…

   Het gaat niet goed met onze samenleving. Tot dit besluit moet men wel komen n.a.v. een peiling over de Vlaamse gezondheidszorg. Die kwam nl tot de vaststelling dat 4 op de 10 Vlamingen 85-plussers geen levensnoodzakelijke behandeling van 50.000 euro meer gunnen en dat een behandeling waarbij een comapatiënt een jaar langer in leven kan blijven, ook niet meer hoeft voor 6 op de 10. Dat laatste getal haalt men ook bijna als het erom gaat een terminale patiënt twee maanden extra leven te gunnen. Getallen om even stil van te worden.

   Nu is het wel zo, dat de peiling werd afgenomen door de socialistische mutualiteiten, waarschijnlijk hoofdzakelijk bij haar eigen leden, doorgaans gelijkgezinden. Eenzelfde peiling door de christelijke zuil, die in Vlaanderen veel groter is (kijk maar naar de groene vlaggen bij betogingen van de witte sector) zou waarschijnlijk andere, meer gedogendere cijfers gegeven hebben. Ook al de gaan de Vlamingen niet meer massaal naar de kerk, het godsdienstgevoel en de kerkelijke traditie zit er nog altijd diep in. Een voorbeeld daarvan is het weekblad ‘Kerk & Leven’, dat bijna 300.000 abonnees telt, mensen die misschien allemaal niet meer naar de kerk gaan maar toch voeling willen blijven houden met wat er gebeurt in hun parochie.

   Dat alles neemt niet weg, dat er in onze gezondheidszorg flink met geld gesmeten wordt en dat er daar veel kan bespaard worden, maar dan wel zonder dat men met zo’n drastische en bijna onmenselijke oplossingen af moet komen. Het doet een beetje denken aan de vroegere DDR, waar de doorsnee burgers het land niet uit mochten, maar de gepensioneerden wel. Daarbij hoopte het regime – dat zich ook socialistisch noemde – dat ze niet zouden terugkomen naar hun ‘paradijs’ en op die manier geen pensioen meer hoefden uitbetaald te krijgen.

   De cijfers van de enquête van de socialistische mutualiteiten, die er zelf pijnlijk van geschrokken zijn, zijn in de eerste plaats tekenend voor de mentaliteit van links Vlaanderen - een minderheid in ons gewest - en gelden zeker niet voor heel Vlaanderen. De titel in De Standaard ‘Vlaming wil besparen op bejaarden en terminaal zieken’ is dan ook misplaatst, zoals wel eens meer gebeurt met krantentitels die in de eerste plaats voor sensatie willen zorgen.

   In de politiek wordt het deze week zoals in de duivensport bij slecht weer: wachten. Wachten op wat er nu eindelijk gaat gebeuren met de uitwerking van de zesde staatshervorming, wat er nog zal beslist worden om de loonkloof met de buurlanden te dichten en wat voor reactie er van Europa zal komen op de zoveelste versie van de Belgische begroting.

   Het kan immers niet zijn, dat men aan de uitwerking van de staatshervorming niets zou doen, omdat enkele ‘prominenten' van de federale meerderheid gezegd hebben dat ze daar na 2014 nog tijd genoeg voor zullen hebben. Vijf jaar desnoods.

   Het weinige dat beslist is om het concurrentievermogen van onze bedrijven te versterken, is een lachertje. Bedrijven blijven failliet gaan en werknemers ontslaan met als hoofdreden dat ze niet meer kunnen concurreren, zelfs niet met de buurlanden. Iedereen heeft nu al dikwijls genoeg gezegd, dat de lasten op arbeid moeten verlaagd worden, maar niemand doét er iets aan.

   Europa zal de nieuwste federale begroting wellicht aanvaarden. Vraag is alleen maar, hoe lang het weer zal duren voor Vande Lala's planbureau erbij uitkomt dat er toch weer e.o.a. cijfertje niet klopt en men wéér geld zal moeten gaan ‘vinden’.

   Helemaal leuk wordt het welles-nietes spel tussen de gewesten over wie de Europese boete van tien miljoen euro gaat betalen door het niet naleven van een wet van 1991, i.v.m. de waterzuivering. Bij een eerste controle, in 1998, bleek er nog niets gebeurd te zijn. Bij de tweede, in 2011 (zeg niet dat er geen tijd genoeg was) bleek alleen Vlaanderen in orde te zijn. Zelfs nu, in 2013, zijn er nog 5 Waalse steden die alleen op papier in orde zijn. Ik ga aan dat spelletje zwartepieten niet meedoen, maar deze zaak, waarin Europa het federale België op het matje roept terwijl het gaat om een interne gewestelijke materie, toont nog maar eens aan dat alles in dit land communautair is en blijft. Wie denkt het communautaire na de verkiezingen van volgend jaar in de ijskast te kunnen zetten, maakt zichzelf dan ook maar wat wijs.

   Ik ben geen sportfanaat (meer) en wat ik er nog vanaf weet komt meestal van wat ik zie (en hoor) tijdens de Tv-journaals. Soms vraag ik me toch af hoe ge bepaalde toestanden in onze sport aan buitenstaanders verkocht kunt krijgen. Neem nu dat verhaal van ‘ De Flandrien’. Voor een buitenstaander, zeker een buitenlander, is dat een Vlaming, maar bij ons in de wielersport blijkt dat niet het geval. ‘De Flandrien’ van een bepaald jaar is nl niet de beste Vlaamse renner, maar de beste Belgische van dat jaar. Het kan dus ook een Oostkantonner zijn of een Waal zoals een paar jaar geleden nog Philippe Gilbert, die dan – nota bene – dan nog kritiek had op de Vlaamse leeuwenvlaggen!

   De Flandrien van 2013, gekozen door de renners zelf, is Greg Van Avermaet geworden, die verrast was van de uitslag, maar de trofee verdiende op grond van constante goede prestaties gedurende het hele seizoen, met als hoogtepunt zijn winst in de Ronde van … Wallonië!

---

   Als ik het goed begrepen heb, zit er in de nationale selectie van Wilmots één (1) speler uit de Belgische nationale competitie, de zgz Jupiler League, nl Gillet die voor Anderlecht speelt en bij de nationale ploeg normaal bankzitter mag zijn. In De Standaard van donderdag 19 oktober kwam daarover een rake opmerking van Pierre Kroll, Waal en huiscartoonist van Le Soir. De man schrijft af en toe een column in de Vlaamse (nou, ja) krant en is iemand die de zaken – ook de communautaire – vrij goed kan relativeren. Over het Belgisch voetbal schrijft hij: ‘Een land dat al zijn beste voetbalspelers ziet vertrekken naar buitenlandse clubs, doet me meer denken aan Ivoorkust of Kameroen dan aan Duitsland of Nederland’. Touché, zou ik zeggen!

   Als gevolg van een herschikking van de vaarroutes op Azië en een operationeel samengaan van drie van de grootste containerreders ter wereld (Het Deense Maersk, het Franse CMA-CGM n en  het Zwitsers-Italiaanse MSC), wordt het aantal containerverbindingen van bovenvernoemde reders verminderd van negen naar acht. Opmerkelijk daarbij is, dat dit o.m. als gevolg heeft dat de haven van Antwerpen het aantal verbindingen ziet stijgen van drie naar vier en daarmee zowat op gelijke hoogte komt met Rotterdam, steeds i.v.m. de reders waarvan sprake. Tegelijk daarmee zullen er ook steeds grotere containerschepen de haven van de koekenstad aandoen en wordt ze daarmee voor één gecombineerde containerdienst de eerste aanloophaven in Europa. De belangrijkste reden waarom Antwerpen en bv niet Zeebrugge (dat trafiek gaat verliezen) meer containerverbindingen gaat krijgen, is het feit dat de stad zo’n 80 km landinwaarts ligt, wat evenveel kilometers op weg naar de eindbestemming uitspaart. En laat dat wegvervoer nu juist het zorgenkind zijn van Antwerpen en zijn omgeving. Uitgerekend deze week konden we zowat elke dag ellendig lange verkeersopstoppingen vaststellen, zowel rond Brussel als rond Antwerpen, die – volgens Touring Wegenhulp – het land meer dan zes miljoen euro schade hebben berokkend. Het is dan ook meer dan ooit tijd dat er dringend iets positiefs gebeurt i.v.m. de Oosterweelverbinding. Als straks immers zal blijken dat al die extra containers in extra files terecht komen, is het helemaal niet zeker dat die nieuwe trafiek een lang leven zal beschoren zijn.

   Oosterweel is trouwens niet het enige zorgenkind van de Vlaamse regering. Uplace, het Schipdonkkanaal, het stadion van Club Brugge, de nieuwe gevangenis van Dendermonde, een hospitaal in Vilvoorde – en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog enkele -, het zijn evenveel problemen die maar niet van de grond lijken te komen door een combinatie van Nimby, politiek gekibbel en bureaucratische belemmeringen. Als de toekomst van onze regio in de logistiek moet komen te liggen, zou er zo stilaan wel iets mogen gaan gebeuren. Niet alle bedrijven zijn zo vriendelijk als Nike om ergens tegen Limburg te gaan investeren.

   Gelukkig is er ook goed nieuws. Quicky, oud minister van Pensioenen en daarvoor staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, waarbij hij de Kafka site uitvond, heeft dé oplossing: “Zet Maggie op mobiliteit en de files zullen tenminste aangepakt worden’, twittert hij. Het lijkt wel dat big Maggie de deus ex macchina van de Belgische politiek gaat worden. Ze wordt met de dag populairder en heeft in alle bescheidenheid haar eigen zelfs haar geheim prijs gegeven: ‘Ik pas gewoon de wet toe’, zegt ze. Waarbij men dan moet constateren dat dit in  België een hele prestatie moet zijn. De wet niét toepassen lijkt hier inderdaad soms eerder de normale gang van zaken

.

   In mijn blog van maandag 14 dezer, vertelde ik van econoom Peersman die stelde dat de beste oplossing voor de loonhandicap de indexsprong was, maar - bij gebrek daaraan - de tweede beste een interne fiscale devaluatie. Niet iedereen blijkt het daarmee eens te zijn en dat is ieders goed recht. Ik vind het wel veelbetekenend dat Johan Van Overtveldt, toch niet de eerste de beste als hoofdredacteur van Trends, in zijn intro artikel van deze week, Peersman bijtreedt.

   ‘Een fiscale devaluatie’, zegt Van Overtveldt, ‘is een daling van de relatieve loonkosten, door de lasten op arbeid te verlagen’. Hij verwijst daarbij naar de devaluatie van de Belgische frank in 1982 door de Rooms-blauwe regering Martens. Ook toen bleken de relatief te hoog opgelopen loonkosten de hoofdreden te zijn van de financiële malaise waarin het land zich bevond. En net zoals toen, zijn het vooral de socialistische partijen die er ook nu niet mee akkoord gaan. Het grote verschil is, dat ze toen in de oppositie zaten en nu in de federale regering de lakens uitdelen. Dat Laurette Onkelinx de loonkostenhandicap met onze buurlanden schat op 1 tot 3 procent, noemt Van Overtveldt absurd. Volgens hem bedraagt die minstens 10%. Op een totale loonmassa in de private sector van 135 miljard euro, gaat het dan ook om minstens 13,5 miljard. Ook Jan Jambon, fractieleider van de N-VA in de kamer, heeft gelijk wanneer hij zegt dat de zo geprezen relance maatregelenvan Di Rupo ter zake hoogstens 1 tot 2% bedraagt (volgens Voka zou het zelfs maar 0,7% zijn!). Het gesprek dat de federale regering op 6 november zal hebben met de gemeenschappen, wordt dan ook cruciaal om eindelijk eens iets te doen aan de ongelijke middelen waarmee onze exportgerichte economie moet concurreren. Het kan gewoon niet zijn dat er in al onze omliggende landen serieuze maatregelen zijn genomen inzake vergrijzings- en andere kosten en wij er vanaf zouden komen met het tot op de draad versleten knip en plakwerk van Di Rupo.

   Staatsschuld. We weten er in België alles van en maken ons druk om de financiële situatie van dit land, de faillissementen, de kosten van de vergrijzing en sociale zekerheid, de ontslagen, de armoede en ga zo maar door. In Amerika dachten ze daar iets op gevonden te hebben. Ze stelden een schuldenplafond in, waarboven de staat geen geld meer zou kunnen bijlenen. Wat baat echter zo’n plafond, als je het om de haverslag kan verhogen? Daar zijn ze ‘over there’ ondertussen ook achter gekomen, nadat het plafond eerder misbruikt werd als een politiek chantagemiddel. Een  financiële ‘meltdown’ is er nog niet echt vermeden, alleen maar uitgesteld en voorlopig krijgen democraten en republikeinen enige ademruimte om het probleem onder controle te krijgen en dat is broodnodig. Want het zgz rijkste land ter wereld zit met een staatsschuld van bijna 17.000 miljard dollar ( 510.000 miljard oude Befkes: in volledig uitgeschreven cijfers: 510.000.000.000.000!). Die schuld is daar sinds 1981 zo ongeveer vertwintigvoudigd. Een gevolg van hogere sociale uitgaven, onnodige belastingverminderingen (uitsluitend voor de steenrijken), de bankencrisis en het oorlog voeren. Er zal daar dus meer nodig zijn dan dat platform nog maar eens op te trekken.

   Als dat probleem niet opgelost geraakt, zal niet alleen de Verenigde Staten daaronder lijden, maar zowat de hele wereldeconomie. De dollar is nu eenmaal de eerste globale reservemunt en een dramatische ontwaarding ervan zal overal voelbaar zijn. Als men ziet hoe daarover in de Amerikaanse politiek gebekvecht wordt, kan men zich toch vragen stellen waar het gezond naartoe is gevlogen in 'the land of the free'. Straks gaan we de six-pack politiek van de E.U. nog als lichtend voorbeeld voor de wereldeconomie moeten prijzen.