Beter hopen, tijd verlopen

   Ik ben geen sportfanaat (meer) en wat ik er nog vanaf weet komt meestal van wat ik zie (en hoor) tijdens de Tv-journaals. Soms vraag ik me toch af hoe ge bepaalde toestanden in onze sport aan buitenstaanders verkocht kunt krijgen. Neem nu dat verhaal van ‘ De Flandrien’. Voor een buitenstaander, zeker een buitenlander, is dat een Vlaming, maar bij ons in de wielersport blijkt dat niet het geval. ‘De Flandrien’ van een bepaald jaar is nl niet de beste Vlaamse renner, maar de beste Belgische van dat jaar. Het kan dus ook een Oostkantonner zijn of een Waal zoals een paar jaar geleden nog Philippe Gilbert, die dan – nota bene – dan nog kritiek had op de Vlaamse leeuwenvlaggen!

   De Flandrien van 2013, gekozen door de renners zelf, is Greg Van Avermaet geworden, die verrast was van de uitslag, maar de trofee verdiende op grond van constante goede prestaties gedurende het hele seizoen, met als hoogtepunt zijn winst in de Ronde van … Wallonië!

---

   Als ik het goed begrepen heb, zit er in de nationale selectie van Wilmots één (1) speler uit de Belgische nationale competitie, de zgz Jupiler League, nl Gillet die voor Anderlecht speelt en bij de nationale ploeg normaal bankzitter mag zijn. In De Standaard van donderdag 19 oktober kwam daarover een rake opmerking van Pierre Kroll, Waal en huiscartoonist van Le Soir. De man schrijft af en toe een column in de Vlaamse (nou, ja) krant en is iemand die de zaken – ook de communautaire – vrij goed kan relativeren. Over het Belgisch voetbal schrijft hij: ‘Een land dat al zijn beste voetbalspelers ziet vertrekken naar buitenlandse clubs, doet me meer denken aan Ivoorkust of Kameroen dan aan Duitsland of Nederland’. Touché, zou ik zeggen!

   Als gevolg van een herschikking van de vaarroutes op Azië en een operationeel samengaan van drie van de grootste containerreders ter wereld (Het Deense Maersk, het Franse CMA-CGM n en  het Zwitsers-Italiaanse MSC), wordt het aantal containerverbindingen van bovenvernoemde reders verminderd van negen naar acht. Opmerkelijk daarbij is, dat dit o.m. als gevolg heeft dat de haven van Antwerpen het aantal verbindingen ziet stijgen van drie naar vier en daarmee zowat op gelijke hoogte komt met Rotterdam, steeds i.v.m. de reders waarvan sprake. Tegelijk daarmee zullen er ook steeds grotere containerschepen de haven van de koekenstad aandoen en wordt ze daarmee voor één gecombineerde containerdienst de eerste aanloophaven in Europa. De belangrijkste reden waarom Antwerpen en bv niet Zeebrugge (dat trafiek gaat verliezen) meer containerverbindingen gaat krijgen, is het feit dat de stad zo’n 80 km landinwaarts ligt, wat evenveel kilometers op weg naar de eindbestemming uitspaart. En laat dat wegvervoer nu juist het zorgenkind zijn van Antwerpen en zijn omgeving. Uitgerekend deze week konden we zowat elke dag ellendig lange verkeersopstoppingen vaststellen, zowel rond Brussel als rond Antwerpen, die – volgens Touring Wegenhulp – het land meer dan zes miljoen euro schade hebben berokkend. Het is dan ook meer dan ooit tijd dat er dringend iets positiefs gebeurt i.v.m. de Oosterweelverbinding. Als straks immers zal blijken dat al die extra containers in extra files terecht komen, is het helemaal niet zeker dat die nieuwe trafiek een lang leven zal beschoren zijn.

   Oosterweel is trouwens niet het enige zorgenkind van de Vlaamse regering. Uplace, het Schipdonkkanaal, het stadion van Club Brugge, de nieuwe gevangenis van Dendermonde, een hospitaal in Vilvoorde – en dan vergeet ik er waarschijnlijk nog enkele -, het zijn evenveel problemen die maar niet van de grond lijken te komen door een combinatie van Nimby, politiek gekibbel en bureaucratische belemmeringen. Als de toekomst van onze regio in de logistiek moet komen te liggen, zou er zo stilaan wel iets mogen gaan gebeuren. Niet alle bedrijven zijn zo vriendelijk als Nike om ergens tegen Limburg te gaan investeren.

   Gelukkig is er ook goed nieuws. Quicky, oud minister van Pensioenen en daarvoor staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, waarbij hij de Kafka site uitvond, heeft dé oplossing: “Zet Maggie op mobiliteit en de files zullen tenminste aangepakt worden’, twittert hij. Het lijkt wel dat big Maggie de deus ex macchina van de Belgische politiek gaat worden. Ze wordt met de dag populairder en heeft in alle bescheidenheid haar eigen zelfs haar geheim prijs gegeven: ‘Ik pas gewoon de wet toe’, zegt ze. Waarbij men dan moet constateren dat dit in  België een hele prestatie moet zijn. De wet niét toepassen lijkt hier inderdaad soms eerder de normale gang van zaken

.

   In mijn blog van maandag 14 dezer, vertelde ik van econoom Peersman die stelde dat de beste oplossing voor de loonhandicap de indexsprong was, maar - bij gebrek daaraan - de tweede beste een interne fiscale devaluatie. Niet iedereen blijkt het daarmee eens te zijn en dat is ieders goed recht. Ik vind het wel veelbetekenend dat Johan Van Overtveldt, toch niet de eerste de beste als hoofdredacteur van Trends, in zijn intro artikel van deze week, Peersman bijtreedt.

   ‘Een fiscale devaluatie’, zegt Van Overtveldt, ‘is een daling van de relatieve loonkosten, door de lasten op arbeid te verlagen’. Hij verwijst daarbij naar de devaluatie van de Belgische frank in 1982 door de Rooms-blauwe regering Martens. Ook toen bleken de relatief te hoog opgelopen loonkosten de hoofdreden te zijn van de financiële malaise waarin het land zich bevond. En net zoals toen, zijn het vooral de socialistische partijen die er ook nu niet mee akkoord gaan. Het grote verschil is, dat ze toen in de oppositie zaten en nu in de federale regering de lakens uitdelen. Dat Laurette Onkelinx de loonkostenhandicap met onze buurlanden schat op 1 tot 3 procent, noemt Van Overtveldt absurd. Volgens hem bedraagt die minstens 10%. Op een totale loonmassa in de private sector van 135 miljard euro, gaat het dan ook om minstens 13,5 miljard. Ook Jan Jambon, fractieleider van de N-VA in de kamer, heeft gelijk wanneer hij zegt dat de zo geprezen relance maatregelenvan Di Rupo ter zake hoogstens 1 tot 2% bedraagt (volgens Voka zou het zelfs maar 0,7% zijn!). Het gesprek dat de federale regering op 6 november zal hebben met de gemeenschappen, wordt dan ook cruciaal om eindelijk eens iets te doen aan de ongelijke middelen waarmee onze exportgerichte economie moet concurreren. Het kan gewoon niet zijn dat er in al onze omliggende landen serieuze maatregelen zijn genomen inzake vergrijzings- en andere kosten en wij er vanaf zouden komen met het tot op de draad versleten knip en plakwerk van Di Rupo.

   Staatsschuld. We weten er in België alles van en maken ons druk om de financiële situatie van dit land, de faillissementen, de kosten van de vergrijzing en sociale zekerheid, de ontslagen, de armoede en ga zo maar door. In Amerika dachten ze daar iets op gevonden te hebben. Ze stelden een schuldenplafond in, waarboven de staat geen geld meer zou kunnen bijlenen. Wat baat echter zo’n plafond, als je het om de haverslag kan verhogen? Daar zijn ze ‘over there’ ondertussen ook achter gekomen, nadat het plafond eerder misbruikt werd als een politiek chantagemiddel. Een  financiële ‘meltdown’ is er nog niet echt vermeden, alleen maar uitgesteld en voorlopig krijgen democraten en republikeinen enige ademruimte om het probleem onder controle te krijgen en dat is broodnodig. Want het zgz rijkste land ter wereld zit met een staatsschuld van bijna 17.000 miljard dollar ( 510.000 miljard oude Befkes: in volledig uitgeschreven cijfers: 510.000.000.000.000!). Die schuld is daar sinds 1981 zo ongeveer vertwintigvoudigd. Een gevolg van hogere sociale uitgaven, onnodige belastingverminderingen (uitsluitend voor de steenrijken), de bankencrisis en het oorlog voeren. Er zal daar dus meer nodig zijn dan dat platform nog maar eens op te trekken.

   Als dat probleem niet opgelost geraakt, zal niet alleen de Verenigde Staten daaronder lijden, maar zowat de hele wereldeconomie. De dollar is nu eenmaal de eerste globale reservemunt en een dramatische ontwaarding ervan zal overal voelbaar zijn. Als men ziet hoe daarover in de Amerikaanse politiek gebekvecht wordt, kan men zich toch vragen stellen waar het gezond naartoe is gevlogen in 'the land of the free'. Straks gaan we de six-pack politiek van de E.U. nog als lichtend voorbeeld voor de wereldeconomie moeten prijzen.

   Di Rupo’s ‘State of the Union’ was een mager beestje, een anti-climax eigenlijk. Dat kwam gedeeltelijk door ze en week uit te stellen (mijnheer moest toen naar Kroatië om er de Rode Duivels aan te moedigen!), maar ook omdat men ongeveer al wist wat hij ging vertellen en dat was grotendeels misplaatst hoera geroep. De zesde staatshervorming is dan misschien goedgekeurd, ze moet nog voor het grootste deel worden uitgewerkt. De staatsschuld blijft rond de 100% van het bbp en kan elk ogenblik exploderen als het met Dexia weer fout zou lopen, want dat zou meteen een gat in de begroting kunnen maken. De bedrijven blijven mensen afdanken (gisteren waren er weer twee in het nieuws) en de faillissementen blijven toenemen. De relance is een lachertje geworden, waarbij het concurrentievermogen van onze bedrijven misschien hoop en al met 1% zal toenemen en de kloof met onze buurlanden dan nog steeds 10 tot 15% bedragen zal.

   Di Rupo noemt dit in zijn beleidsverklaring ‘het Belgische recept’ en daarmee heeft hij feitelijk nog gelijk ook (veel beloven en weinig geven doet de Belg in vreugde leven). Jammer genoeg werkt dat recept niet en ook dat is geen nieuwigheid. Werkt er dan niets goed in dit land? Toch wel: de Rode Duivels spelen (dank zij de nodige import) beter dan ooit te voren, een Belg haalde een Nobelprijs en een andere won de Iron Man op Hawaii. Maar daar heeft Jan-met-de-pet weinig aan. De steeds grotere groep mensen die in dit land onder de armoedegrens komen, zal het een zorg zijn.

   Als er iets merkwaardigs te vinden was in Di Rupo’s goed-nieuws-show, dan was dat zijn verklaring dat de uitwerking van de zesde staatshervorming nog vijf jaar kan duren. Toevallig unisono met de diverse paarse verklaringen van de laatste dagen. Hopelijk worden het weer geen puinhopen, zoals wijlen Pim Fortuin destijds correct voorspelde.

   In de Zevendag Dag was er zondag nog eens een debatje tussen de voorzitters van de vier grootste Vlaamse partijen. Daarbij werd door Tobback Jr en Rutten gesteld, dat er in een volgende federale legislatuur geen sprake kan zijn van communautaire initiatieven en dat het vijf jaar lang alleen over sociaal-economische thema’s zal gaan. Dit is niet iets dat ze zelf hebben uitgevonden, want het werd recentelijk ook voorgesteld door Didier Reynders. Men kan dus stellen, dat Paars het tenminste daarover eens is. In de gekende CD&V-traditie liet Beke in datzelfde debat het achterste van zijn tong niet zien. Zoals steeds, wedden op twee paarden. Kon ook moeilijk anders, want Kris Peeters is het daarmee niét eens.

   Als alleen dat sociaal-economische toch zo belangrijk is, waarom hebben de paarse partijen, die ook in de huidige federale regering zitten, daar nu nog steeds niets aan gedaan? Wie gelooft dat zij straks gaan doen, wat ze evengoed nú zouden kunnen, maar niét doen? En dat is nog maar een eerste vraag.

   Het feit dat dit land er sociaal-economisch niet goed voor staat, is mede het gevolg van de schaamteloze wegwerppolitiek van Paars/Groen en Paars tijdens de regeringen Verhofstadt. Toen verging het de wereldeconomie wel goed en had men de staatsschuld voor een groot deel kunnen afbouwen. Dit is niet gebeurd en Verhofstadt’s ‘actieve welvaartstaat’ heeft de problemen alleen maar erger gemaakt doordat het genie uit Gent in de eerste plaats het programma van de PS heeft uitgevoerd en hijzelf zijn Vlaamse idealen verloochend had. Dat uitgerekend de paarse partijen nu weer met zo’n verhaal afkomen, is haast hilarisch te noemen.

   Tenslotte is het in dit land onmogelijk aan politiek te doen zonder in botsing te komen met het communautaire. Alles is hier communautair. Wie dat echt zou willen omzeilen, moet eerst alle vetorechten, grendels, alarmbellen en verplichte meerderheden afschaffen. Een consensusdemocratie zoals we de onze graag noemen, is een draak met vele koppen en werkt gewoon niet, zij het misschien in noodsituaties. Tenzij men België zelf een constante noodsituatie zou willen noemen. Zoals Ben Weyts (N-VA) het formuleerde, zal het straks in Vlaanderen inderdaad kiezen worden tussen Di Rupo II en de verandering, hoe die er ook moge uitzien. Want vijf jaar communautaire stilstand betekent voor de Vlamingen nog eens vijf jaar gediscrimineerd worden en moeten bijdragen boven hun gewicht. Hét probleem met dit land is dat er een kloof doorheen loopt, waarbij Vlaanderen zou kunnen aan sluiten bij het Noorden en Wallonië niet. Dit nog eens vijf jaar langer blijven ontkennen, is voor ons geen optie.

   Er wordt steeds gezegd dat een land binnen de eurozone zijn munt, in dit geval de euro, niet meer kan devalueren. Dat is niet helemaal correct. Zo’n mogelijkheid bestaat wel en werd in enkele landen reeds toegepast, nl via de BTW. Dat idee werd geopperd door econoom Gert Peersman van de UGent, die momenteel blijkbaar op een goed blaadje staat bij onze media. Van Geert Noels en Ivan Van de Cloot hoort men zoveel niet meer en zelfs doemdenker De Grauwe (what’s in a name!) lijkt te zijn stilgevallen. Toch neemt ook Peersman geen blad voor de mond, zoals toen hij o.a. in het debat over het voorstel tot BTW-verlaging van de elektriciteit zei, dat men die BTW beter zou verhogen i.pl.v. verlagen.

   Een BTW-verhoging is, volgens Peersman, in feite een fiscale devaluatie. Het maakt import duurder en export goedkoper. Bij export is het nl het BTW-tarief van het land van bestemming dat telt. Door tegelijkertijd de arbeidskosten te verlagen, zullen meer mensen aan een baan geraken, wat zou zorgen voor meer koopkracht en consumptie.

   Wat Vande Lala wou doen, hierin – nota bene – ook gesteund door de Vlaamse liberalen, is net het omgekeerde, want dan zou neerkomen op een de facto revaluatie van de munt, wat onze export nóg duurder zou maken en onze concurrentiepositie dus verder zou verzwakken..

   En dan is er nog steeds terugkomende idee om een indexsprong te maken. Alhoewel van ACV strekking – evenals trouwens Dehaene -  heeft Martens er in zijn regeerperiode zelfs twee laten plaatsvinden en nu zou dat niet meer kunnen. Ergens heb ik gehoord dat één indexsprong het land de dag van vandaag vier miljard euro (160.000.000.000 oude Befkes!) zou opleveren  en dat zonder verdere kosten. Dat is voor linksen en vakbonden blijkbaar te verwaarlozen. Die wachten nog liever tot een tweede regering Di Rupo het IMF-idee overneemt en onze spaargelden zal taxeren…

   Wie deze rubriek een beetje volgt, weet dat ik niet veel geloof hecht aan de serie peilingen en enquêtes waarmee we regelmatig overspoeld worden. Dat is deze keer niet anders met de laatste in de reeks, die van de VRT en De Standaard, in mijn ogen trouwens zowat de minste betrouwbare van allemaal, gewoon omdat beide instellingen vooringenomen anti-Vlaams zijn. Dat geldt ook voor de peiling die wordt uitgevoerd door VTM en De Morgen, die andere ‘kwaliteitskrant’ van ‘weg met ons’. Het mooiste voorbeeld kregen we eind augustus, toen ik laatstgenoemde peiling de ‘komkommerenquête’ noemde omdat ze verscheen na bijna twee maanden politieke inactiviteit. Twee weken later gaf een peiling van de Libre Belgique en de RTBf aan N-VA 5% meer stemmen. Hoe kan je zoiets blijven geloven?

   Kwamen na het politieke zomerreces de peilinguitslagen te vroeg, juist o.w.v. dat reces, dan is dat nu feitelijk opnieuw het geval, omdat de zgz ‘State of the Union’ van Di Rupo, ter gelegenheid van het nieuwe politieke jaar, een week werd uitgesteld en pas volgende week zal gegeven worden. Politieke enquêtes moet men houden nadat er iets belangrijks gebeurd is, niet ervoor. Al ze al zouden kloppen, zijn ze dan immers achterhaald.

   Dit alles gezegd zijnde,  moet het mij wel van de lever dat de reactie op de laatste peiling door De Wever en Co eerder slapjes was. Soms krijgt men de indruk dat het Bart allemaal niet veel meer kan schelen, nu hij met Antwerpen meer dan zijn handen vol heeft. Als dat zo is, kan hij dat beter duidelijk zeggen. Ofwel zegt hij, i.v.m. de peilingen, dat hij er niet veel van gelooft – en dan zou hij nog gelijk hebben ook – ofwel countert hij de hele zaak met redelijke argumenten – en die zijn er de dag van vandaag nog altijd genoeg. Zo stappen na de magistraten (i.v.m. de splitsing van B/H/V) ook de artsen van dit land naar het Grondwettelijk Hof, omdat ze vinden dat de zesde staatshervorming een extra taks op hun activiteiten heeft gelegd, die hen 15% afneemt van hun pensioen. Voeg daarbij nog de malaise bij de politie, die maar niet wordt opgelost en dat concurrentievermogen van onze bedrijven waaraan ook niets gedaan wordt. Hoeveel fabrieken moeten er nog sluiten cq afdanken vóór er ter zake iets gebeurt? Als de goed-nieuws-show van Di Rupo zich moet beperken tot de prestaties van de Rode Duivels, zal het met de economie van dit land nooit goed komen.

  Het betere nieuws voor Vlaanderen is, dat de verkiezingen er pas aankomen over meer dan acht maanden - een eeuwigheid in de politiek – en dat de federale regering tegen die tijd de zo geroemde staatshervorming zou moeten hebben uitgewerkt, iets waarmee weinig eer kan gehaald worden. Voor het zover is, kan er nog van alles gebeuren.

---

   In de kranten stond vrijdag, dat bij het IMF het idee circuleert om een supertaks te heffen op spaargeld. Dat is ooit al eens gebeurd: in Europa na de Eerste Wereldoorlog en in Duitsland en Japan na de Tweede Wereldoorlog. Om de staatsschuld binnen de eurozone terug te dringen tot het niveau van vóór crisis, zou zo’n taks bij ons kunnen oplopen tot 10%. In de aanloop naar verkiezingen zal geen enkele regering het aandurven zoiets te doen. Daarna echter wel. Een reden te meer, o.a. voor de N-VA, om erop te wijzen dat een regering Di Rupo II, met nog een regeringstermijn van vijf jaar voor de boeg, tot zoiets in staat zou kunnen zijn. Di Rupo I is wel degelijk een belastingsregering, Di Rupo II zou het alleen maar erger kunnen maken.

   Ik denk niet dat we ons veel zorgen moeten maken over de zgz ‘hersenoperatie’ die Rudy Demotte, minister-president van het Waalse gewest én de Franse gemeenschap, heeft ondergaan. Het ging maar om een verwijdering van een cyste boven zijn binnenoor. Er gebeuren ergere dingen ten zuiden van de taalgrens.

   In De Standaard bv stond vrijdag een heel klein berichtje (5 op 12 cm, foto van Charles Michel/MR inbegrepen), waarin de Charel letterlijk verklaart: ‘De Waalse begroting? Dat zijn Griekse toestanden. Niet meer, niet minder.’. Met als toemaatje, ‘dat de Waalse schuldenberg zou oplopen tot 13 miljard euro’. Dat is eens iets anders dan een sluitende begroting zoals men ons heeft trachten wijs te maken. De Waalse heropstanding is dus nog niet voor morgen en Vlaanderen inhalen tegen 2075, zoals sommige economen hadden voorspeld, ook niet (áls de huidige Waalse groei zou blijven wat hij is en áls Vlaanderen het niet beter zou doen). Ondertussen blijkt de Waalse werkloosheid te blijven stijgen. Sinds september 2012 zijn er 5.000 Waalse werklozen bijgekomen en bedraagt het totaal aantal werklozen daar nu al 14,7% van de actieve (nou, ja) bevolking.

   Ondertussen gaat het Waalse gewest maar lustig verder met het investeren in verlieslatende bedrijven, met als enig doel de werkgelegenheid te vrijwaren, een recept dat nooit heeft gewerkt. Denk maar aan het vroegere Cockerill-Sambre en aan het circuit van Francorchamps (dit jaar 6 miljoen verlies) of – om het actueel te houden - Val-Saint-Lambert, dat gisteren nog de boeken neerlegde na al een paar keer zo goed als failliet te zijn gegaan. Nu blijkt de Waalse deelregering een belang van zo’n 20% te hebben genomen in NLMK, een Russische staalgroep, die onlangs besloot meer dan een derde van haar werknemers in de vestiging van La Louvière te ontslaan. De Waalse participatie zou alleen bedoeld zijn om een oogje in ’t zeil te houden bij de afhandeling van de ontslagen. Een dure zaak, betaald met belastingsgeld, voor iets wat normaal door vakbonden hoort gedaan te worden.

   Intussen zou Wallonië dan weer géén geld over hebben om de 12 miljoen euro te betalen, die het gewest volgens het vlinderakkoord zou moeten bijdragen voor de herfinanciering van Brussel. Daar gaat dan de zo bejubelde ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’. De officiële reden is, dat men zou willen wachten tot de zesde staatshervorming volledig zal zijn afgerond. Rond Sint Juttemis, waarschijnlijk…

   ‘Van de doden niets dan goed’, gaat het gezegde. De vraag is maar hoezeer dat ook geldt voor publieke figuren, waarvan zowat alles geweten is en waarbij, bij hun dood, e.e.a. zedig verzwegen wordt, terwijl toch zo goed als iedereen het weet. In de comedia dell’arte noemt men zoiets ‘il segreto di pulcinello’*. Voor Wilfried Martens geldt dat ook.

   Martens is de zoveelste Vlaming die door het Belgisch systeem werd gerecupereerd. Men vertelt nu wel in geuren en kleuren dat hij voorzitter was van de CVP-jongeren, maar niet dat hij daarvoor ook een studentenleider was met Vlaamse ambities, die ooit zelfs eens op een betoging geroepen heeft: ‘Geef ons wapens!’. Daaraan werd hij later liever niet meer herinnerd.

   Van Martens wordt verteld dat hij negen Belgische regeringen heeft geleid, een record in dit land, maar men zegt er niet bij dat dit gebeurde op een totaal van amper dertien jaar. Dat maakt gemiddeld nog geen anderhalf jaar per regeringstermijn en dat oogt nóg slechter als men weet dat twee van zijn regeringen toch hun volledige termijn uitdeden. Zijn laatste regering was er een teveel. Het aartsmoeilijk tot stand komen ervan was niet zijn werk, maar dat van ‘loodgieter’ Dehaene, zijn toenmalige kabinetschef en toen deze laatste dat huzarenstukje wat later nog eens moest overdoen, verkoos die zelf premier te worden. Dat was na ‘zwarte zondag’, 24 november 1991, toen Het Vlaams Blok een einde maakte aan het Belgische hoofdstuk van de ‘evidente’. Ik hoor het hem nog zeggen, dat hij toen vond ‘ordentelijk’ geregeerd te hebben.

   Wat men nu ook niet hoort is, dat Martens zijn nederlaag van 1991 in de schoenen schoof van Verhofstadt o.w.v. diens eerste drie Vlaamsgezinde burgermanifesten. Ook Martens wist toen nog niet dat het genie uit Gent zijn idealen uit die manifesten later compleet zou verloochenen en in feite zijn ‘Belgisch’ voorbeeld zou volgen.

   Tenslotte was er zijn privéleven, waar we feitelijk niets mee te maken zouden mogen hebben, ware het niet, dat hij het zelf te grabbel gooide na zijn (derde!) huwelijk met Miet Smet. Dat hij als 77 jarige zich aan zijn laatste job bij de EVP vastklampte en – alhoewel doodziek – alleen maar tijdelijk zijn voorzitterschap wou afstaan, zou ook met zijn familiale situatie(s) te maken hebben gehad. Het blijft tenslotte een rare zaak dat zo iemand zich ‘christen’democraat bleef noemen.

   Door een Belgische en Europese bril gezien kan Martens een groot politicus geweest zijn. Voor Vlaanderen had hij geen meerwaarde. De federale staat, waarvan hij zgz een van de ‘vaders’ was, is er nog steeds niet echt, anders hadden we geen verdere hervormingen meer nodig, iets waar zelfs zijn partijgenoot en bewonderaar Kris Peeters naar vraagt. Dat België überhaupt nog bestaat, danken we aan het geduld van de Vlamingen, niet aan welke traditionele politieker ook.

* ‘Het geheim van poesjenel’, is iets dat officieel geheim moet blijven, maar dat iedereen weet en wordt bij ons gebruikt bij poppenkastspelen.

   Na besprekingen die anderhalve week hebben geduurd, weekeinde inbegrepen, hebben ‘roodstrikje en de zes dwergen’ de begroting voor 2014 zgz ‘afgerond’. In feite is het tenslotte verlopen zoals bij alle vorige besprekingen ter zake: knip en plakwerk, hier wat bijgedaan, daar wat afgetrokken, de nodige uitzonderingen gemaakt, maar niets structureels, zodat de problemen zullen blijven wat ze zijn. Eigenlijk niets nieuws, alleen maar een uitbreiding van al bestaande maatregelen. Erger zelfs, door het aanhoudend sleutelen aan bestaande wetten, worden die steeds onoverzichtelijker en daar wordt niemand vrolijker van.

   Voor wat het concurrentiepact betreft, is er zo goed als niets beslist. Dat werd nog maar eens uitgesteld, nu naar de gezamenlijke besprekingen met de gewesten van 6 november, zodat de kans steeds groter wordt dat die gewesten vriendelijk zullen verzocht worden nog eens extra mee te betalen. De federalen hopen immers dat de houding van CD&V zal veranderen als Vlaams minister-president Peeters mee aan tafel zal zitten. Die riskeert dan de zwarte piet te krijgen als zijn partij toch enkele voorstellen, die ze nu verwerpt, zal (moeten) aanvaarden. Als Peeters nog enige ambitie heeft om zijn huidige job te behouden, is dat wel het laatste wat hij moet doen.

   Die loonhandicap t.o.v. de buurlanden blijft trouwens een punt van discussie. Reeds in 1996 was er een wet gestemd die het vergroten van de loonkloof met de buurlanden moest stoppen. Daar blijkt dus niets van in huis te zijn gekomen, een wet waarover niemand zich trouwens ooit druk over gemaakt heeft, tot nu dan. De laatste ingrepen door Di Rupo en Co van net vóór deze zomer, viseren alleen een gelijkschakeling tegen 2018, iets wat niet in te schatten is omdat men niet weet wat er ondertussen bij de concurrenten zal gebeuren, laat staan er enige controle over zou hebben. Zelfs over de effectieve grootte van de kloof is er geen eensgezindheid. Die gaat van 1,5% (volgens de PS) tot 25% (volgens N-VA). Het verschil ertussen zou te maken hebben met de aftrek van de bestaande loonsubsidies van 11 miljard euro. Als men echter alleen rekening houdt met de bedrijven die hier produceren en exporteren, die met dat buitenland moeten concurreren en zo geld in het federale laatje brengen, kan men zeggen dat het verschil rond de 15% is, dit volgens gegevens van Eurostat. Als het verschil zo klein zou zijn als vakbonden en PS ons willen doen geloven, dan hadden enkele buitenlandse bedrijven voor hun nieuwe investeringen voor Belgisch Limburg gekozen en niet voor Nederlands Limburg, zoals ze uiteindelijk gedaan hebben. De relancemaatregelen die tot nu toe werden genomen hebben voor een vermindering van hooguit 1% gezorgd en zullen aan deze situatie niets veranderen.

   Kortom, de kern van het verhaal blijft wat hij altijd geweest is: als men in dit land niet structureel gaat besparen, blijft men de problemen verschuiven, niet oplossen. Vande Lala, Croo’tje en Koentje mogen voor de Tv komen vertellen wat ze willen. Geen zinnig mens in Vlaanderen die hen nog gelooft. En Kris Peeters zal straks uit een ander vaatje moeten tappen, wil ook hij geloofwaardig blijven.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: De regering Di Rupo heeft anderhalve week gezweet om een dik half miljard euro te vinden om de begroting voor 2014 sluitend te maken. Laat dit nu ongeveer hetzelfde bedrag zijn dat de regering Van Rompuy in 2010 zomaar cadeau heeft gegeven aan de NMBS om ervoor te zorgen dat de treinen stipter en met minder vertraging zouden rijden. Met als resultaat dat er nooit zoveel vertragingen zijn geweest als dit jaar!

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens, m.i. terecht, de draak gestoken met Johan Vande Lanotte. Eerst noemde ik hem de ti-ta-tovenaar van Oostende, later kreeg hij de titel van Keizer van Oostende. Die titel kreeg hij niet van mij, maar van twee VRT-journalisten die over hem een boek met dezelfde titel hadden geschreven (en daarvoor door de linksgezinde zender zelfs even op non-actief werden geplaatst). Tegenwoordig noem ik hem al een tijdje Vande Lala. ‘Lala’ staat voor onzin/blabla, zoals men dat in kruiswoordraadsels wel eens tegenkomt (‘Vande Blabla’ zou ook niet slecht klinken!). De man denkt echt dat iedereen aan zijn lippen hangt en dat hij zomaar alles kan vertellen wat hij wil en zoals hij het wil, en ziet er niet tegenop vorige eigen uitspraken volledig te negeren, zoals ik gisteren nog vertelde over die van Bart De Wever, die hij een toogstrateeg noemde. Ook over de pensioenen zegt hij nu dat we moeten ophouden daarover te zeuren, uitgerekend hij die indertijd de vergrijzingskosten te lijf wou gaan met zijn zilverfonds dat eerder een zilverflop is geworden. Zijn laatste tactiek is, dat hij te pas en te onpas het planbureau erbij sleurt om zijn beweringen te staven.

   Een eerste keer gebeurde dat zowat een jaar geleden tijdens de discussie over de mogelijke indexsprong en het automatisch indexeringsmechanisme (die hij niet wou). Dat bureau blijkt van een eerder rode strekking te zijn, vandaar. Het is hetzelfde planbureau dat regelmatig aangeeft of de economie het beter of slechter doet en dat even regelmatig zijn cijfers moet ‘bijstellen’, waardoor telkens de begroting moet worden aangepast. Helemaal fout ging het trouwens bij het berekenen van de vergrijzingskost, die volgens dat bureau voor België tegen 2060 zo’n 5,4% van het bbp zal bedragen. Volgens de Europese Commissie, die dat ook berekende, komt dat uit op 9,1%!

   M.a.w. die berekeningen van het planbureau moeten met een grove korrel zout worden genomen, met daarbij in het achterhoofd dat het gaat om een rood clubje dat in de eerste plaats Vande Lala ten dienste wil zijn. In het licht daarvan zou het kunnen dat Crembo het bij het rechte eind had, toen die beweerde dat hij ook andere cijfers gehoord had i.v.m. de voordelen van een BTW-verlaging voor de energie. Dat laatste wordt trouwens bevestigd in een column van Geert Peersman, hoogleraar economie van de UGent, in De Standaard van gisteren. Peersman beweert zelfs dat een verhoging van de BTW meer zou opbrengen (e.e.a. door de speling van de automatische indexering, die andere dada van Vande Lala). En Peersman heeft daar geen ‘hulp’ van het planbureau voor nodig.

   Het loopt niet lekker met de besprekingen van het kernkabinet over het concurrentiepact en de relance. CD&V houdt (voorlopig?) het been stijf i.v.m. de eventuele verlaging van het BTW-tarief voor energie. In het (waarschijnlijk) uitstellen of schrappen van die verlaging is het opmerkelijk dat het CD&V is en niet de Open VLD, die in het kernkabinet de kant van het zakenleven en de economie kiest, zeg maar van VOKA, de zgz ‘werkgever’ van Bart De Wever. De christendemocraten, of toch zeker de rechtervleugel ervan, zit in deze zaak op één lijn met de grootste Vlaamse oppositiepartij en het is paars dat aan populisme doet. Croo’tje en Rutten weten het blijkbaar ook niet meer. De schaduw van mei 2014 hangt nu al over zowat alle nieuwe beslissingen die men neemt.

   Jammer toch dat ze in heel dit verhaal, dat zich afspeelt op federaal niveau, de schuld niet kunnen geven aan de N-VA. Af en toe probeert men wel, maar het ‘pakt’ niet. Zo viel Vande Lanotte vorige week volledig uit zijn rol, toen hij De Wever een ‘toogstrateeg’ noemde. Uitgerekend Vande Lala die eerder had gesteld niet meer over de N-VA te zullen spreken, schijnt blijkbaar ook geen andere argumenten meer te hebben. Maar het kan nog erger.

   Vlaminghater Maingain noemde de N-VA ‘rotzooi die in de riool thuis hoort’ omdat de Vlaamsnationalisten het gewaagd hadden zich kandidaat te stellen om mede Brussel te beheren. Uit de mond van een dergelijk individu is dat reclame voor de N-VA. Voor zover dat nog nodig zou zijn, kan men er niet om heen, dat de verkiezingen van 2014 deze partij als inzet zullen krijgen.

   De regering heeft evenmin een antwoord op de rechtmatige eisen van allerlei instellingen en drukkingsgroepen, zoals nu bv weer die van de brandweerkorpsen, die in dit land verhoudingsgewijs zo’n 40% ondergefinancierd blijken te zijn t.o.v. die in de buurlanden. Dat het momenteel, voor wat de harde acties betreft, hoofdzakelijk de Waalse spuitgasten zijn die het hoge woord voeren, is in dit land ook al de normaalste zaak van de wereld, ook al hebben ze deze keer wel gelijk*. Volgens een reportage die ikzelf gezien heb op de RTL bestaan er in Wallonië echt schrijnende toestanden op dat gebied, waarbij men bij een brand steeds zijn hart moet vasthouden dat er geen tweede probleem opduikt, omdat daarvoor dan geen personeel meer voorhanden is.

   Ook knip en plakwerk heeft zo zijn grenzen. Men kan niet eindeloos geld blijven ‘vinden’ en het lijkt er sterk op dat Di Rupo en Co aan het einde van hun Latijn zijn. Tenslotte zijn 100 miljoen euro, de som die men wil besteden om de concurrentiekracht van onze bedrijven op de internationale markt te versterken, toch nog een peulschil om het verschil van zo’n 15% met de buurlanden serieus te verkleinen.


* Dat betekent nog niet dat men zomaar straffeloos autobanden mag verbranden midden in een stad, zoals gisteren in Brussel is gebeurd. Ik heb ooit de brandweer op mijn dak gekregen omdat ik één kruiwagen bladeren en takken in mijn tuin opstookte. Dat was 'milieu onvriendelijk', kreeg ik toen te horen...

   De federale regering heeft het hele weekeinde vergaderd over dat zgz relanceplan. Is dat nu ineens zó belangrijk, dat daarover overuren moeten gemaakt worden, zeker als men Vande Lala hoort zeggen dat men wacht op berekeningen van het planbureau, die men pas maandag zou krijgen? De laatste cijfers over dat plan spreken van 100 miljoen euro, nog altijd veel geld, maar tegelijk ook weinig als men ziet hoe gemakkelijk men blijkbaar het geld voor de sluitende begrotingen voor 2013 en 2014 ‘gevonden’ heeft. Het zou wel eens kunnen zijn dat er meer problemen zijn dan de federale club wil toegeven en dat die te maken zouden hebben met de afwikkeling van de zo geroemde zesde staatshervorming.

   Het echte debat over die hervorming moet nl nog beginnen. De wetteksten van het akkoord tussen de 6 federale regeringspartijen plus de groenen zijn nog niet gestemd in het federale parlement en de teksten ervan niet eens definitief. De uitspraken van Beke over het in de ijskast zetten van het communautaire kunnen misschien in dat licht gezien worden. Er kan inderdaad bezwaarlijk over een zevende staatshervorming gesproken worden als de zesde niet is afgerond. Misschien wordt die laatste zo wel opzettelijk opgehouden om tot dat resultaat te komen. Mocht dat zijn, dan wordt deze zesde staatshervorming straks nog een thema in de electorale campagne voor mei 2014.

   Als men echter met die hervorming wil doorgaan, maar nog wat lang treuzelt met de afwerking ervan, dan zou het wel eens kunnen dat er daarmee weinig of geen eer meer te rapen zal vallen. Dat geldt in de eerste plaats voor de Vlaamse meerderheidspartijen, want het is Vlaanderen dat weer het minste zal krijgen en het meeste zal mogen betalen. Volgens het weekblad Trends – en daar kent men iets van cijfers – moet Vlaanderen bij deze hervorming met 58% van de inwoners 62% van de besparingen dragen. Als er helemaal niets meer van in huis zou komen, dan zullen de komende verkiezingen uitsluitend nog maar gaan over het communautaire. Dus juist het tegenovergestelde van wat Beke zich voorstelt en ons probeert wijs te maken. Zijn ‘target man’ Peeters mag dan wel iets anders gezegd hebben, wie zal er nog vertrouwen hebben in een partij die tegelijk warm en koud blaast?

   Het VOKA rapport over het feit dat Belgen bij de hoogste belastingen van Europa betalen, maar in verhouding daar weinig voor terugkrijgen, is geen nieuws. We weten al langer dat we evenveel afdragen als de Scandinaviërs, maar even weinig ervan profiteren als de landen rond de Middellandse Zee. En dan is er in de berekeningen meestal nog geen onderscheid gemaakt tussen Vlaanderen en Wallonië, anders zouden sommige verschillen nٕóg groter kunnen uitvallen (denk maar aan het onderwijs).

   De uitspraak van CD&V voorzitter Beke, dat de volgende federale regering zich niet met communautaire problemen zal bezig houden, is in dat opzicht dan ook tekenend voor het feit dat zijn partij eigenlijk zelf geen verhaal (meer) heeft. Hij zegt zowat het tegenovergestelde van Peeters, die wél een zevende hervorming op het oog heeft. Typisch tsjevenverhaal waarmee men steeds alle kanten uit kan (behalve de goede). Ondanks wat Beke daarover zegt, is in dit land immers alles communautair. Het laatste voorbeeld is de geplande verhuis van de Turkse lagekostenmaatschappij Pegasus, die de luchthaven van Zaventem inruilt voor die van Charleroi. In die laatste blijkt het Waalse gewest per reiziger zo’n 15 euro bij te passen, wat momenteel per jaar een subsidiëring van zo’n 30 miljoen euro betekent. Pure concurrentievervalsing en geld dat het Waals gewest officieel als dotatie van de Belgische federale regering krijgt, maar dat grotendeels door Vlaanderen moet worden opgehoest.

   Als de volgende federale regering zich niet (meer) met communautaire zaken zou bezighouden, betekent dat maar één ding: dan zullen we weer een door de PS gedomineerde federale ploeg zullen hebben, waarin de Vlaamse deelnemers opnieuw de rol van bereidwillige meelopers zullen krijgen. Dan kunnen ze hun kiezers weer vertellen, dat ze ‘niet aan de kant blijven staan, dat ze compromissen durven sluiten en de handen vuil maken’. Wie zal die mensen nog geloven?

   Het is trouwens typerend voor Beke, dat hij die uitspraak pas gedaan heeft, nadat hij zeker was geen tegenkandidaat te krijgen voor het voorzitterschap van zijn partij. Die zou hij dan nl een serieus tegenargument gegeven hebben. De vraag is alleen maar, of het Beke iets extra zal opbrengen. Bij CD&V ligt de linkse ACV-vleugel in de touwen en zijn er toch nog altijd wat centrumrechtsen, die niet bereid zijn de communautaire argumenten exclusief aan de N-VA cadeau te doen.

   Na de verschillende gewestregeringen, blijkt plots ook de federale regering de ontbrekende miljoenen 'gevonden' te hebben om het gat in de begroting voor 2014 dicht te rijden. Daar ook dit zal gebeuren in een goednieuwsshow waarbij weer eens niemand slechter zou worden, gaan we er van uit dat er in dit land inderdaad al heel wat geld verspild is dat nu dus beter zal besteed worden. We zullen het maar geloven, al vraag ik me wel af hoeveel keer die begroting nog zal worden aangepast. Als we zien dat deze voor 2013 al verscheidene keren is moeten bijgesteld worden, zal dat voor die van 2014 niet anders zijn.

   En dan is er nog die ‘relance’, waarover Di Rupo zich zopas aan de Gentse universiteit heeft druk gemaakt. Volgens zijn eigen woorden sprak hij er al over toen Merkel en de andere E.U. leiders er nog niet aan dachten. Hij mag het nu eens bewijzen, want ook een relance zal geld kosten dat op e.o.a. manier zal moeten ‘gevonden’ worden. Gelukkig beschikt hij met Vande Lala over een ervaringsdeskundige. Denk maar aan diens Zilverfonds dat de kosten voor de vergrijzing ging opvangen.

   Nu komt de keizer van Oostende met enkele voorstellen af die, als ze zouden zijn voorgesteld door bv De Wever, zeker zouden worden afgedaan als ‘populistisch’. Hij wil nl de BTW op het energieverbruik van 21 naar 6% terugbrengen, de papieren maaltijdcheques afschaffen en dat geld rechtstreeks aan de werknemers uitbetalen. Dat klinkt allemaal te mooi om waar te zijn, al worden zijn voorstellen (voorlopig?) niet alleen gesteund door de PS, maar ook door de Open VLD. Voor één keer ligt CD&V echter dwars en zeggen zowel Crembo als  Geens terecht dat de BTW-verlaging een gat in de staatskas zal maken en de staatsschuld alleen maar zal doen oplopen. Die staatsschuld ligt nog altijd rond de 100% en zou tot 60% moeten dalen om dat Zilverfonds van dezelfde Vande Lala te activeren. M.a.w. met zijn nieuwste voorstel geeft hij zelf toe dat er van dat fonds nooit iets in huis zal komen.
   Voor het afschaffen van de papieren maaltijdcheques zou iets te zeggen kunnen zijn, maar zal de verleiding groot worden om loonsverhogingen, die om welke reden ook, nu niet gegeven kunnen worden, straks als verhoogde maaltijdcheques zullen verkocht worden. Dit komt vrij geloofwaardig over als men weet dat een Tv-programma (‘Volt’, dacht ik) zopas nog ontdekt heeft dat de eco-cheques ook al misbruikt worden. In dergelijke gevallen is het steeds de staat die eraan zal verliezen.

   Kortom, wat er ook nog ter zake wordt voorgesteld, die relance is zeker nog niet voor morgen en het wordt uitkijken wie er met betere ideeën af zal komen. Zeker met de komende verkiezingen in het achterhoofd zal menig politieker zich geroepen voelen zijn  duit in dat zakje te doen. Misschien iets voor het Innesto van Beke's 'high potentials'?

   Vanaf 1 januari 2014 houdt de papieren versie van Doorbraak op te bestaan. Er zal dan alleen nog kunnen gekeken worden naar een elektronische versie met dezelfde naam (www.doorbraak.be), die reeds bestaat van ergens in april van dit jaar en – volgens de redactie van het maandblad – een groot succes zou zijn. De webstek is, in tegenstelling tot de papieren versie, gratis voor iedereen en heeft het voordeel meteen te kunnen inspelen op de nieuwigheden van elke dag. Doorbraak was vroeger het ledenblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB). Dat is ze al even niet meer, maar de emotionele band tussen VVB en lezers was er nog wel en dat zal straks een beetje minder zijn. Het is een teken des tijds en voor de jongeren zal dit waarschijnlijk geen probleem vormen. Bij de senioren is echter niet iedereen mee gestapt met de Internet (r)evolutie en zijn er nog altijd heel wat mensen die niet de hele dag achter hun PC zitten en die toch graag een publicatie in handen hebben om ze te lezen wanneer het hen uit komt (ondergetekende inbegrepen). De papieren spoeling van Vlaamse nieuwslectuur was al vrij dun (denk maar aan het eveneens recent afhaken van Grammens’ Journaal en het verdwijnen van Ray's Angeltjes*) en zal dus nog wat dunner worden.

   En er is op Vlaams gebied nog meer om zich zorgen over te maken. Nog niet zo lang geleden besliste VOKA, de vereniging van Vlaamse Ondernemers (het vroegere VEV) en KAmers van koophandel om haar hoofdzetel te verhuizen naar Brussel, omdat men vond dat men daar beter kon inspelen op wat economisch belangrijk is in dit land. Daar kon men in komen. Nu blijkt dat ‘VOKA comité Brussel’ een nieuwe naam krijgt: ‘VOKA Metropolitan’. Dat ruikt erg naar ‘Brussels Metropolitan’, de dada van heel wat Brusselse belgicisten die hopen de grenzen van het hoofdstedelijk gebied tot ver in de Rand te kunnen verleggen. Hopelijk blijft het daarbij, althans voor wat de vergelijking betreft. Het feit dat voor de eerste najaarslunch als gastspreker Rudy Vervoort, de nieuwe minister-president van het hoofdstedelijk gewest, werd uitgenodigd, spreekt dat tegen. Niet zozeer o.w.v. de persoon zelf, wel o.w.v. de partij die Vervoort vertegenwoordigt: de PS. Eerder een ongelukkige keuze voor een vereniging waarvan Bart De Wever ooit zei dat het zijn werkgever was.

   Een derde ontnuchtering kwam er bij de aanstelling van de nieuwe voorzitter van de Vlaamse businessclub De Warande, ook al in Brussel. Ook dit had niets met de persoon zelf te maken (Mark Leysen, zoon van Vaast), maar met het feit dat er gesteld werd dat de club afstand zou hebben genomen van haar eigen ‘Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen’ en dus alleen nog een exclusief clubje is geworden, waarvan men lid kan worden aan een jaarlijks lidgeld van 925 euro, bovenop een eenmalig toetredingsbedrag van dezelfde grootte. Eerder dus iets met een hoog m’as-tu-vu gehalte, waar de doorsnee Vlaming geen behoefte aan heeft.

   Hopelijk zit ik er naast, maar ik vrees dat het Vlaming zijn in Brussel met een dergelijke, zoveelste toegeving aan het Brussels-Belgisch systeem niet van die aard is om vrolijk van te worden. Met salonvlamingen gaan we geen vooruitgang maken, zeker niet in Brussel.


* Angeltjes werd Golfbrekers en ook die laatste doet het helemaal niet slecht. De pole position bij de blogs van SeniorenNet is men wel kwijt.

   Waarschijnlijk wakker geschud door het treinongeval bij Remersdaal, waarbij duidelijk nog maar eens een zwak punt van de Antwerpse haven en, bij uitbreiding, van heel Vlaanderen, werd blootgelegd, heeft Kris Peeters zowel meerderheid als oppositie in het Vlaamse parlement opgeroepen om voor één keer eens eendrachtig achter het Vlaams regeringsstandpunt te staan i.v.m. de voorzetting van de werken aan de Antwerpse Oosterweelverbinding. Meer bepaald wil hij ervoor zorgen dat de tijdelijke vennootschap Noriant, die de werken voor het Lange Wapperproject al zo goed als toegewezen had gekregen, tenminste dié werken al mag uitvoeren die in het oude en nieuwe plan dezelfde zouden blijven. Dat nieuwe plan moet echter nog wel worden goedgekeurd, zodat het nog altijd niet zeker is of de voorgestelde trajecten wel dezelfde zullen blijven. Als Noriant die werken niét mag uitvoeren volgt er nl meer dan waarschijnlijk een miljoenenclaim die de volgende Vlaamse regering zal moeten betalen, wie daar dan ook deel van moge uitmaken.
   Peeters heeft echter wel gelijk, daar waar hij álle partijen oproept in deze zaak voor één keer solidair te zijn. I.v.m. de Oosterweelverbinding hebben ze allemaal immers boter op hun hoofd: N-VA en Open VLD omdat ze het been niet hebben stijf gehouden, SP.a en Groen omdat ze kazak gedraaid hebben na een referendum dat niet eerlijk verlopen is en zelfs het Vlaams Belang, dat in deze zaak alleen maar de belangen van zijn eigen Antwerpse stadgenoten heeft verdedigd, terwijl de buurtbewoners, die de Ring meer gebruiken dan de stadsbewoners, niet mochten meestemmen.
   De haven van Antwerpen is niet alleen van de Antwerpenaars, maar van de hele regio. Projecten zoals de IJzeren Rijn, de Oosterweelverbinding en bv het vliegveld van Deurne belangen heel Vlaanderen aan. Bij betwistingen met andere regio’s, landen of met Europa is het zaak dat álle Vlamingen daarvoor samenwerken, zeker in crisistijden zoals deze die we nu meemaken, waarin records gebroken worden inzake ontslagen en faillissementen*. Het gaat daarbij niet alleen om de politieke partijen, maar ook om het zgz middenveld en de vakbonden. Als men leest dat een internationaal bedrijf als de chemiegroep Lanxess (een afsplitsing van Bayer), die met vier fabrieken in het Antwerpse moet herstructureren wegens de crisis, het van haar 8.000 Duitse medewerkers kan gedaan krijgen dat die 3% inleveren, terwijl onze vakbonden een loonsverhoging van 4% vragen, dan vraag ik me af waarmee we bezig zijn. De haven van Antwerpen zou de komende jaren zo’n 4.400 vacatures hebben, maar bij dergelijke acties zal dat straks misschien niet meer nodig zijn…

* In september 2013 ging er hier elke 33 minuten een bedrijf over de kop. T.o.v. vorig jaar steeg het aantal faillissementen met 12%. Er waren in september ook bijna 10% meer ‘niet werkende werkzoekenden’ dan in dezelfde maand van 2012…

   Ik kom even terug op mijn blog van 18 september, de dag dat ik terugkeerde uit Zürich en ik niets dan lof had over de werking van de Zwitserse trams en treinen. Nu moest het lukken dat er zondagavond, 29 september, na het laat Tv-journaal op één, een reeks Britse documentaires aangekondigd werd (‘Great Continental Railway Journeys’), waarvan de eerste meteen na dat nieuws uitsluitend ging over het treinverkeer in Zwitserland. Ik ben blijven kijken en kreeg daar inderdaad de bevestiging van wat ik geschreven had. Meer zelfs, de BBC-reporter wist te vertellen dat het Hauptbahnhof van Zürich het drukste spoorwegstation ter wereld is. Dagelijks arriveren en vertrekken daar 300 treinen en 300.000 passagiers. Ik ben elke dag in dat station geweest en, alhoewel het er altijd druk was, had ik echt nooit de indruk dat er zoveel te doen was. Van een goede organisatie gesproken, daar kan de NMBS inderdaad nog heel wat van leren.

   Daar hield het in de BBC-reportage trouwens niet mee op. De Britten hebben vroeger wel de stoomtrein uitgevonden, maar het waren de Zwitsers die voor de eerste elektrische aandrijving van zowel treinen als trams hebben getekend. Dat gebeurde in de centrale werkplaats van Oerlikon, een voorstad van Zürich, die bij onze wielerliefhebbers eerder bekend is van de zesdaagsen die daar op de plaatselijke piste werden (worden?) gereden. Een van de redenen waarom de Zwitsers van de vervuilende stoomtreinen vanaf wilden, was het feit dat het land zoveel tunnels kent die door de roetafzetting extra smerig werden.

---

   In de marge van bovenstaande, maken we momenteel in ons land de zoveelste treinramp mee, gelukkig deze keer alleen maar met materiële schade. Op de lijn Antwerpen/haven – Ruhrgebied, de drukste goederenlijn van dit land, waar dagelijks tot 150 goederentreinen passeren, ligt het verkeer voor enkele dagen zo goed als plat, nadat een treinstel er in Remersdaal enkele wagons met een lading auto’s verloren had, die door de reling van een brug in een ravijn zijn gedonderd. Het verkeer op die lijn zal flink verstoord worden, wat ook een grote economische kost zal hebben. Dat alles zou veel minder erg geweest zijn, mocht men enkele jaren geleden de plannen voor de IJzeren Rijn verwezenlijkt hebben, dan had men nu tenminste een alternatief*. Maar dat mocht niet van allerlei drukkingsgroepen en werd ook tegengewerkt vanuit Wallonië, dat vlak vóór de tunnel van Remersdaal (de langste spoorwegtunnel van België) zijn grootste rangeerstation voor goederenvervoer heeft. Voor de groenen mocht de IJzeren Rijn dan weer niet door Nederland, omdat die daar door een natuurgebied zou lopen. En waardoor rijdt die lijn over Voeren? Juist: door een natuurreservaat!

* De IJzeren Rijn zou niet zomaar een alternatief zijn. Het traject zou de reis naar het Ruhrgebied met een kwart inkorten en de treinen toelaten tot 2.000 ton te vervoeren i.pl.v. de 1.200 ton die het maximumgewicht zijn via Voeren.