de tentbedevaart

   In mijn blog van 1 november (‘Confoederatio belgica’) schreef ik nog dat de N-VA kiest voor een confederalisme volgens Zwitsers model. Wat dat betekent, werd gisteren in De Standaard uit de doeken gedaan  door ene Willy De Wit, medewerker bij de economische denktank ‘Workforall’. Enkele voorbeelden:

-          Het bruto binnenlands product (bbp) bedraagt in Zwitserland 78.881 dollar (in België: 43.651).

-          Elk kanton bepaalt zijn eigen belastingsvoet, zodat men er tweemaal zal nadenken alvorens belastingen ter verhogen, om geen bedrijven te zien vertrekken naar een ander kanton. Als gevolg daarvan, blijven de tarieven laag.

-          De totale belasting bedraagt er tussen de 20 en de 40%.

-          De totale fiscale en parafiscale druk is nooit hoger dan 30% (in België 51!).

-          De werkloosheid bij de beroepsactieve bevolking schommelt rond de 3%.

-          De staatsschuld bedraagt 42% (in België over de 100!).

   Wat krijgen de Zwitsers van hun overheid terug?

-          Een uitstekend onderwijs.

-          Een prima wegennet.

-          Een kwalitatief hoogstaand openbaar vervoer (ik heb dat in september zelf nog kunnen vaststellen; zie mijn blog van 18 september).

-          Veilige en nette steden.

-          Een sociale zekerheid om ‘U’ tegen te zeggen.

   Zwitserland is ook een veeltalig land. Wie van kanton verhuist, moet alle officiële zaken regelen in de taal van zijn nieuw kanton. Geen faciliteiten, veto’s, alarmbellen en andere uitvindingen waarin onze francofonen zo sterk zijn.

   En dan zijn er in dit land mensen, liberalen nog wel, die vinden dat confederalisme niets voor ons zou zijn. Rutten, prof De Grauwe en De Gucht zijn al tevreden als de fiscale druk hier iets onder de 50% zou liggen. En laat De Gucht dan nog dreigen met Europa. Zwitserland is daar ook niet bij en geen enkele Zwitser ligt daar wakker van, ook niet van het feit dat ze geen ‘topfuncties’ bij datzelfde Europa kunnen bekleden om er niet veel meer te doen dan hun zakken te vullen.

   Ik kan best begrijpen dat een confederalisme in dit land, zelfs áls het er zou komen, niet meteen alle voordelen zal geven die men in Zwitserland nu al heeft. Het zou echter het begin kunnen zijn van een echte verandering, die heel onze regio ten goede zou komen. De belastingconcurrentie tussen de kantons en de directe democratie (via referenda), maken dat de Zwitsers zo’n 80% rijker zijn dan gemiddelde Belg.

   I.v.m. de crisis in het uitgeverswereldje en meer bepaald in de geschreven pers, zou het niet slecht zijn dat de verantwoordelijken van die uitgeverijen zichzelf eens afvragen, in hoeverre ze daar zelf nog mee voor tekenen. Zoals ik reeds schreef, heeft bv het verhaal van de Gazet Van Antwerpen weinig met de crisis zelf te maken gehad, wél met de ruk naar links die de Vlaamschristelijke krant gemaakt had, nadat ze door Concentra werd overgenomen.

   In het vakblad ‘De Journalist’ werd recentelijk door de vakgroep van de UGent een profiel geschetst van de Vlaamse journalist. Daaruit bleek, dat 53% van onze huidige Vlaamse journalisten voor links stemmen (SP.a en Groen). Percentsgewijs betekent dat driemaal zoveel als het aantal kiezers dat voor die partijen stemt. En, als het een troost mag wezen, het is ooit nóg erger geweest. Eenzelfde profielschets uit 1999, het jaar van het dioxineschandaal en de start van de eerste Verhofstadt regering, gaf toen liefst 83% voor roodgroen (51% van de Vlaamse journalisten stemden toen voor Agalev en 32% voor SP.a/Spirit!).

   Zelfs in kranten die zich niet uitgesproken links situeren, bulkt het van linksgezinde scribenten. Denk maar aan de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard met zijn Bart Brinkman, Ruud Goossens, overgekomen van De Morgen (en vader Paul, ex-68 linkse studentenleider, die regelmatig een blog mag schrijven, evenals oud Tv journalist Zinzen). Voeg daarbij Reynebeau, die eerder belgicist is, maar in die hoedanigheid wel het huidige linkse federale beleid mee verdedigt. Wat staat daar tegenover? Zo goed als niets, buiten een sporadisch artikeltje van de ‘geadelde’ Mia Doornaert (ze kreeg de titel van barones…) en langs Vlaamsnationale kant een column van Peter De Roover, zowat de enige Vlaamsnationalist die regelmatig in onze media aan bod mag komen. Dat gebeurt ondanks het feit dat hij chef-politiek is van Doorbraak, het maandblad van de VVB. De man is in het dagelijks leven nl leraar in het technisch onderwijs, waar hij het allochtone verhaal dagelijks aan den lijve ondervindt en dan ook regelmatig met doorslaande argumenten af kan komen. De verhalen van die andere columnist Lukas Van der Taelen, nota bene: Vlaams parlementair voor Groen, zijn – zeker voor wat Brussel betreft, waar hij woont - meestal rechtser van inhoud dan die van de zgz officiële politieke verslaggevers, die het toch zo moeilijk hebben om objectief te blijven.

   In de huidige mediacrisis, zou het geen kwaad kunnen, mochten de diverse uitgevers van de herstructureringen gebruik maken om het linkse kaf van het centrumrechtse koren te scheiden. De linkse progressief uithangen loont niet meer, vraag het maar aan Patrick Janssens. Het niet te loochenen feit, dat de VRT al decennialang de linkse kaart trekt en niet tegenstaande dat, Vlaams links in de stemhokjes toch steeds verder wegkwijnt, is daar het duidelijkste bewijs van. Lezers en kijkers vragen een objectieve berichtgeving. Journalisten, die daartoe niet in staat zijn, zoeken beter een andere baan. En een uitgever die zijn lezers wil behouden, zou daar rekening mee moeten houden.

   Aan lef heeft het De Gucht nooit ontbroken, al heeft hij er voor intern Belgisch gebruik weinig baat bij gehad. Met wie heeft die man nu nog géén ruzie gehad, eigen partijgenoten inbegrepen?

De laatste in de rij is niemand minder dan de Belgische fiscus, die zo maar even 900.000 euro van hem wil krijgen, omdat hij geen belastingen heeft betaald op de winst bij de verkoop van aandelen. In feite gaat het om twee zaken. Voor één ervan is hij al veroordeeld, maar is hij nu in beroep gegaan. Hij noemt het ‘te gek voor woorden’. Die De Gucht doet me denken aan Albert II, die de mensen ook altijd kwam vertellen hoe het moest en zelf de regels overtrad.

   In het interview dat de aandelenspecialist uit Berlare (weet je het nog met die Fortis aandelen, destijds?) gaf in De Zevende Dag, kon De Gucht ook niet nalaten nog eens na te trappen naar de N-VA en haar confederalisme. Dat zou, volgens hem, van België een ‘rompstaat’ maken, waarmee Europa nog nauwelijks rekening mee zou houden en zouden onze politici het mogen vergeten nog ooit een belangrijke Europese post in de wacht te slepen, genre de zijne of die van de Natte Dweil. Jongens, jongens, toch! Wat hebben die Europese verkozenen van ons al gedaan voor Vlaanderen? Helemaal niks, rien, niente, ingenting, nitschewo! Als er al eens een discussie was tussen Vlamingen en francofonen, in de Rand of in Brussel, dan koos Europa steeds voor de laatste en was er nooit een eigen europarlementair met een serieus mandaat die het voor de Vlamingen opnam.

   Als Europa ons straks links zou laten liggen, wat gaan ze dan doen na een eventueel voor Europa negatief referendum in Catalonië, in Schotland, in Baskenland? Allemaal in een cordon sanitair steken? Men is niet overal zo politiek enggeestig als in België.

   Tenslotte nog dit: De Gucht zegt zijn Europese termijn te zullen uitdoen en geen kandidaat te zullen zijn bij de verkiezingen van 25 mei 2014. Wel wil hij de Open VLD tijdens de verkiezingscampagne steunen. Ik heb zo het vage idee dat daar niet iedereen bij de Vlaamse liberalen even gelukkig mee zal zijn, zeker niet als hij het gevecht tegen de fiscus zou verliezen…

   Officieel is er in dit land geen vermogensbelasting. In werkelijkheid worden zelfstandigen en bedrijfsleiders echter op alles en nog wat belast en meestal nog stoemelings in steeds complexere vormen. Het laatste voorbeeld daarvan is de zgz liquidatiebonus die stijgt van 10 naar 25%. Die werd in april van dit jaar aangekondigd en zal vanaf 01.01.2014 in voege treden. Wie nog wil genieten van een lagere belasting, doet er dan ook best aan nog dit jaar een beslissing te nemen omtrent het eventueel vereffenen van zijn zaak. Het gevolg van deze maatregel is dat heel wat bedrijven, waar het minder goed gaat, er nu ernstig aan denken er dit jaar nog mee te stoppen om zo 
aan die verhoogde belasting te ontsnappen.

   Karel Van Eetvelde van Unizo heeft daar al langer vruchteloos tegen geprotesteerd. Toen hij vorige week dan afkwam met een voorstel om deze nieuwe belastingverzwaring te omzeilen, kreeg ook hij de wind tegen van Crootje, die feitelijk kwam vertellen dat Van Eetvelde uit zijn nek kletste. Die uitspraak heeft hij ondertussen moeten intrekken omdat men in zijn eigen partij  heeft ingezien dat ze hun potentiële kiezers aan het wegjagen zijn en de laatste liberalen morgen het zinkende blauwe schip zullen verlaten, richting N-VA. Daarmee zit de verse vice-premier, in  de politiek omhoog gevallen omdat hij de zoon van zijn vader is, in nauwe schoentjes, want ook hij heeft de nieuwe wet mede ondertekend.

   Daar bedrijven tot 1 oktober van volgend jaar de mogelijkheid hebben hun vennootschap te liquideren en zo heel wat belastingsgeld te besparen, is de kans reëel dat velen dat gaan doen. Een werkgroep, die zich ‘Fiscaal Correct’ noemt, zegt weet te hebben van een holding met een vermogen van 4 miljard euro en honderden participaties die om die reden nu wordt vereffend en dat zou nog maar het topje van de ijsberg zijn. Fiscaal specialist Victor Dauginet noemt de nieuwe belasting zelfs een onteigening.

   De Open VLD maakt dit weekeinde in de media reclame voor haar politieke winkel, met de ontwerptekst voor haar congres van eind dezer maand. In De Standaard zelfs op twee volle bladzijden, met als titel: “We leven in een geweldige tijd’. Tja, ’t is maar hoe ge het bekijkt.

   Kredietbeoordelaar Standard & Poors heeft de rating van Frankrijk een trapje naar omlaag gebracht: van AA+ naar AA. Dat is nog steeds zeer goed, maar duidt wel aan dat het onder de leiding van ‘monsieur normal’ toch ook niet lekker loopt in de hexagoon. In eigen land zijn er die al apetrots zijn omdat de Europese commissie, ondanks het feit dat de regering Di Rupo de Europese normen (net) niet haalt, toch vinden dat we hier goed bezig zouden zijn. Zou het?

   Van de ruim twaalf miljard schulden, die ze erfde, kreeg de regering Di Rupo er slechts drie weggewerkt. De staatsschuld is verder opgelopen en staat boven de 100% van het bbp. Voor de sanering van de overheidsfinanciën was het de bedoeling dat die zou gebeuren voor één derde door de uitgaven te beperken, één derde eenmalige maatregelen en één derde extra belastingen. In werkelijkheid bedragen de uitgavenbeperkingen slechts 11% van de begrotingsoperatie en kiest de federale regering vooral voor eenmalige ingrepen (genre Paars:’Van de Lala bis’, kan men zeggen) én belastingen. In tegenstelling tot de E.U., waarin nog wel meer zwakkere broertjes zitten, bevestigen OESO en IMF regelmatig dat België nog altijd in de kopgroep zit van de hoogste belastingen. Twee derde van de laatste begrotingsoperatie bestaat uit nieuwe inkomsten. Verder wordt er met de cijfers letterlijk gejongleerd en worden bv de kosten van het overhevelen van de bevoegdheden geboekt als besparingen. Dat laatste gaat over liefst 800 miljoen euro, terwijl een bedrag van 100 miljoen dat de NMBS op 31.12.2013 terugstort als niet gebruikte investeringstoelage, op 01.01.2014 weer wordt terugbetaald aan diezelfde NMBS.

   Dit is niet meer serieus, evenmin als de actie van de nieuwbakken minister van Financiën, die het dividend van de Nationale Bank als een structurele inkomenspost boekt. Zulke boekhoudtrucs noemt men in de States (waar men er ook iets van kent) ‘voodoo politics’.

   De fusie van de uitgeverijen Corelio (De Standaard en Het Nieuwsblad) en Concentra (De Gazet Van Antwerpen en Het Belang Van Limburg) is al langer beslist. Na de officiële goedkeuring door de Belgische Mededingingsautoriteit, is men nu aan de 'implementatie' bezig en die zal 205 jobs kosten (op een totaal van meer dan 1100). Dat betekent zowat één op vijf en daarbij zijn heel wat journalisten. Als hoofdredenen geeft men overal op dat het te maken heeft met de crisis en met de terugloop van de advertenties en reclame. Dat laatste klopt niet voor de Gazet Van Antwerpen, maar dat vindt men in onze politiekcorrecte mediawereld natuurlijk niet terug.

   De Gazet Van Antwerpen was zowat de laatste belangrijke krant in onze regio die uitgesproken Vlaamsgezind én christelijk was. Dat kon natuurlijk niet in een stad, waar de socialisten het voor het al zo lang voor het zeggen hadden. De krant werd opgekocht door het Limburgse Concentra van de familie Baert, dit vooral door toedoen van Steve Stevaert, die toen nog door de krant De Morgen als een soort god werd aangeprezen. Diezelfde Stevaert zorgde ervoor dat de eigenares van Concentra, mevrouw Baert, een baronestitel kreeg en dat Luc Van Loon, de meer dan bekwame hoofdredacteur, de deur werd uitgestuurd toen die niet bereid was een lagere functie te aanvaarden. Van Loons plaats werd ingenomen door een intimus van Stevaert, een zekere Luc Rademaekers, Limburger, logeman, gehuwd met een francofone die haar kinderen in het Frans opvoedde en ergens rond Brussel woonde*. De Gazet Van Antwerpen werd de Gazet Van Janssens. De meest Vlaamsgezinde journalist, Roger Van Houtte, werd ontslagen, waarschijnlijk omdat hij het Antwerpse Visa schandaal** had uitgebracht waarbij enkele rode coryfeeën grote sier hadden gemaakt.

   Het ‘Frutje’, zoals de krant in de koekenstad heet, werd een socialistisch propagandablaadje en de meeste Vlaamsgezinde lezers haakten af (waaronder ondergetekende, na 35 jaar abonnee te zijn geweest). Het voorlopig resultaat is, dat van de meer dan 200.000 abonnees, die de krant telde in het begin van de jaren negentig er momenteel geen 100.000 meer overblijven. Sinds de overname van de stad door de N-VA is de toon al wat veranderd, maar zo lang er daar linkse journalisten blijven van het type Moolenaar, Kerkhove en Collier, zal ook Mediahuis de afgang van het Frutje niet kunnen stoppen. Men moet voor de achteruitgang van deze krant de schuld niet geven aan de crisis en de adverteerders. De afgang was al begonnen begin der jaren negentig en zette zich voort tijdens de boomjaren van Paars, toen de oplages van de andere kranten niét achteruit gingen. Nu maar afwachten, of Mediahuis het opgelost krijgt.

* Deze Rademaekers heeft ondertussen de puinhoop, die hij van het Frutje gemaakt heeft, verlaten om hoofdredacteur nieuwsdienst van de VRT te worden, waar hij zich in dit uitgesproken linkse midden wel meer op zijn gemak zal voelen en waar hij er geen constant te controleren leegloop moet vrezen, dank zij de staatssubsidies, waarmee de VRT onderhouden wordt.

** ‘Visa’ stond toen voor ‘Verkwisting Inkomsten Stad Antwerpen’…

   Nadat de N-VA voortijdig voor de dag kwam met de ontwerpteksten voor haar komende congres, komt nu ook de Open VLD er plots mee af. Op enkele nuances na zou men kunnen zeggen dat het om een doordruk gaat, een soort blauwdruk en in dit geval eerder een ‘flauwdruk’.

   De partij die ooit ervan droomde een volkspartij te worden, maakt nu weer een bocht naar rechts, terwijl de kopstukken tegelijkertijd maar blijven zeggen dat ze ‘socialer’ zijn dan de N-VA. In feite is het hele blauwe verhaal inderdaad een doordruk, maar dan van de blauwdruk uit de eerste burgermanifesten van Verhofstadt, waarin ook al sprake was van o.m. het opdoeken van de inderdaad overbodige provincies, maar waarvan even weinig is gekomen als van de sanering van de staatsschuld, toen dat nog een makkie was.

   Het hele liberale plan, mocht het ooit toegepast worden, zal pas werken ná 2016 en efficiënt worden tegen 2020. Daarmee loopt de partij een paar jaar achter bij dat van de N-VA, die e.e.a. verwezenlijkt wil zien tegen 2018 en niet tegen 2020. Tegelijkertijd moet Open VLD verder ijveren om de belastingregering Di Rupo te blijven depanneren met een volgende budgetcontrole in het voorjaar van 2014, waarbij haar huidig plan niet eens ter sprake kan komen. Mocht er ooit een Di Rupo II komen, dan kan Open VLD haar 5-5-5 plan nu al archiveren. Dat plan omhelst het terugdringen tegen 2020 van het overheidsbeslag met 5%, een lastenverlaging van 5 miljard voor wie werkt en nog eens 5 miljard voor wie werk verschaft. Dat is allemaal toekomstmuziek die niet kan worden hard gemaakt zolang de partij in een regering zit met de marxisten van de PS, die het dan voor het zeggen krijgen. Dat terwijl een bevriezing van de overheidsgaven vanaf het aantreden van een nieuwe regering in 2014 (de zgz Moesen*-norm waarop het herstelplan van de N-VA geënt is) wél meteen zorgt voor een terugdringen van het overheidsbeslag.

* Wim Moesen, sinds 2006 emeritus – met pensioen - was zo’n dertig jaar professor aan de KU Leuven en wordt beschouwd als een der meest onderlegde specialisten van de openbare financiën. Hij pleit voor een tijdelijke, doch volledige bevriezing van de overheidsuitgaven om de staatsschuld terug te dringen en het is die theorie die door de N-VA niet alleen werd overgenomen, maar zelfs nog wat werd bijgesteld.

   Zoals ik reeds meldde in mijn blog van Allerheiligen (‘Confoederatio Belgica’) was Brussels CD&V minister Brigitte Grouwels de enige niet-N-VA politica die zich wat kon vinden in het confederatieplan van de N-VA, toen ze zei, dat de Brusselaars ook nu al voor bepaalde zaken moeten kiezen, zoals bv voor het onderwijs, waar 25% kiest voor het (betere) Vlaams onderwijs terwijl er, officieel althans, geen kwart van de Brusselaars nog echte Vlamingen zijn. Die eerlijke stellingname wordt Grouwels niet in dank afgenomen. Er is zelfs al een FDF-kamerlid dat haar ontslag eist, officieel niet o.w.v. van haar zgz communautaire uitspraken i.v.m. het N-VA-plan, maar – houdt u vast – omdat zij als Brussels minister van verkeer, bij wijze van proef, enkele palen van verkeerslichten heeft laten overschilderen met de Brusselse kleuren: geel en blauw. Die FDF’er, een zekere Emmanuel De Bock, vindt die kleuren ‘te Vlaams’! De Standaard cartoonist RECTRR reageerde daarop met een spotprent waarop iemand tegen een ander zegt: ‘Natuurlijk zijn ze Vlaams: ze werken’!

   Doet me denken aan dat oude mopje, toen men de Boudewijn snelweg van Antwerpen naar Luik aanlegde. De dag dat men met de werken over de taalgrens kwam, stond er aan Waalse kant een plakkaat, waarop stond: ‘Ici on parle le français’. De dag daarop stond er ook een plakkaat aan de Vlaamse kant, waarop stond: ‘Hier wordt gewerkt’.

   Om even een idee te geven, hoe Brussel (niet) werkt. Anders dan in Vlaanderen, is men daar bv niet verplicht aan te sluiten bij een zorgverzekering en wie dat toch doet, doet dat aan minder gunstige voorwaarden. Men kan er nl pas zelf van genieten als men er 10 jaar bij is aangesloten en wie er aanspraak op maakt, ziet zijn recht met vier maanden opgeschort voor elk jaar dat hij niet aangesloten was. Het resultaat is dat steeds minder Brusselaars er aan deelnemen. Net zoals bij het onderwijs, zouden veel ketjes beter gediend zijn met een Vlaamse aansluiting, hetgeen nu (nog) niet kan.
   En nu we toch met Brussel bezig zijn, nog even iets over ‘de schooier van Evere’,  Vanhengel, dus. Die liberaal stond bij de verkiezingen in 2012 als lijstduwer op een PS-lijst(!) en haalde er amper 805 stemmen. Diezelfde Vanhengel vertelde in Terzake (ook al n.a.v. het N-VA confederatieplan), dat zijn partij, Open VLD, wel degelijk het confederalisme in haar programma had staan, maar dat de liberalen toen niet wisten wat dat betekende. Men kan zich dan ook afvragen of ze de dag van vandaag wél weten wat er in hun eigen nieuw toekomstplan staat, waarbij ze tegen het jaar 2020 een daling van de belastingen vragen van 10 miljard euro, netjes verdeeld tussen werknemers en werkgevers. En dat wordt dan gezegd door de voorzitster van een partij die mee in de huidige federale regering zit en er mee verantwoordelijk voor is dat die regering er nog steeds niet in slaagt de Europese begrotingsnorm te halen en de staatsschuld terug te dringen onder de 100% van het bbp. Om het Leterme nog maar eens na te zeggen: ‘Wie gelooft die mensen nog?’.

   Dat het nieuws over het zgz communautair ‘ideaalbeeld’ van de N-VA nog lang zou nazinderen, was te verwachten. Gisteren hebben ook Open VLD en CD&V de Vlaamsnationale communautaire plannen al afgeschoten. Het is trouwens opmerkelijk dat ‘Markske’ Beke steeds meer ‘Leterme speak’ gebruikt. Hij kan ook geen twee zinnen meer zeggen zonder het te hebben over ‘de mensen’.

   Beke en Rutten waren trouwens niet de eerste CD&V’ers en Open VLD’ers die hun negatieve mening gaven. Misschien waren ze wel verplicht een uitspraak ter zake te doen, nadat in een politiek debat op de RTBf Eric Van Rompuy,  Guy Van Hengel en de onvermijdelijke Mark Eyskens dat in hun plaats al hadden gedaan. Het was daar zo ergerlijk, dat zelfs de rode VRT het nodig vond enkele van hun uitspraken te tonen. In werkelijkheid was er van een debat geen sprake, omdat ook de zgz Vlamingen de francofonen – waaronder Vlaminghater Maingain - naar de mond praatten.

   De ‘schooier van Evere’, zoals Van Hengel bekend staat in financiële middens, noemde het N-VA plan ‘duivels’, dit in fel contrast met zijn eigen Brusselse collega Brigitte Grouwels (CD&V) die het twee dagen eerder aannemelijk vond. Van Hengel kent Vlaanderen alleen maar als hij denkt er geld van te (kunnen) krijgen. Eric Van Rompuy is de steeds groter wordende incarnatie van een azijnpisser. De nijd en weerzin kan je echt van zijn gezicht zien afdruipen. De man, die ooit een Vlaamsgezinde voorzitter van de CVP-jongeren was, maar het daarna nooit verder heeft kunnen brengen dan fractieleider (‘lijder’ zou hier beter passen), terwijl zijn broer - die letterlijk nergens vóór was - het tot president (nou, ja) van de E.U. schopte, wordt met de dag ongenietbaarder. Dat men Eyskens blijft uitnodigen is waarschijnlijk bij gebrek aan andere kandidaten. De man zijn politieke houdbaarheidsdatum is al lang vervallen.*

   Het zijn een stel nestbevuilers, die geen andere argumenten meer hebben en netjes passen in de anti-Vlaamse haatcampagne waarvan de RTBf het brevet heeft. De N-VA bedankte terecht om aan een dergelijk debat mee te doen. Het is trouwens een publiek geheim dat de partij van De Wever wel regelmatig op het scherm komt van de eveneens Franstalige RTL, die echter  objectiever is t.o.v. de Vlamingen.

* Nog iemand wiens politieke houdbaarheidsdatum al lang vervallen is, is Willy Claes, die geregeld als ‘specialist’ wordt opgevoerd door de VTM. Indertijd, bij het Agusta schandaal, herinnerde hij zich niets meer, nu weet hij het weer allemaal…

   Al enkele dagen worden de radio- en Tv-journaals beheerst door de beroering omtrent al dan niet legale inwijkelingen, met als kers op de taart de aangekondigde ontruiming van het gekraakte Gesù-klooster in Sint-Joost-ten-Node. De meeste van die krakers ‘wonen’ daar al tot drie jaar en de vraag is dan ook hoe zoiets kan, zeker voor een deel ervan dat hier illegaal verblijft.

   Na de ramp bij Lampedusa, waarbij zo’n dikke driehonderd vluchtelingen verdronken, heb ik ergens de aantallen gelezen die de verschillende landen in Europa elk jaar opnemen. De juiste cijfers kan ik me niet meer herinneren, wel het feit dat, in verhouding tot het aantal inwoners (dus niet in absolute cijfers), België een van de koplopers in Europa is. De hoera politiek van Di Rupo, waarbij big Maggie als dé ster van het veld wordt afgeschilderd, zou dan ook wat minder mogen zijn. Sinds staatssecretaris De Block in functie trad, is er al e.e.a. veranderd, zeg maar verbeterd, maar het blijft dweilen met de kraan open. Dat dankt Maggie aan haar partijgenoot en promotor van het grote Europa, Guy Verhofstadt en zijn regeringen van de actieve welvaartstaat. Het is onder Paars dat men de snel-Belg-wet heeft goedgekeurd en ervoor gezorgd heeft dat er sindsdien zo’n half miljoen Belgen zijn bijgekomen. Dat en het feit dat economische gelukzoekers meestal als asielzoekers worden afgeschilderd (wat de meesten niét zijn), maakt dat er nog veel water door de Zenne zal moeten lopen vóór die situatie enigszins beheersbaar zal worden.

   Wat die ontheemden hier meemaken is onwezenlijk, maar zij zijn er zelf ook mede voor verantwoordelijk. Wie zijn eigen land achterlaat zonder dat daar enig gevaar is, zet zijn toekomst op het spel en ook die van zijn kinderen. Zo staat er in De Standaard van dit weekeinde een artikel waarin er sprake is van een Slowaak die hier met 11 (elf!) kinderen is aanbeland. Uit Slowakije, een land dat deel uitmaakt van de E.U.! Voor zo’n mensen moet het eigen land instaan, niet een ander willekeurig land dat daarom niet gevraagd heeft.

   België is vol, Brussel overvol. Wij kunnen hier de hele wereld niet ontvangen. De mensen en media die denken ons daarover een geweten te moeten schoppen, plegen eerder chantage. Anders kan ik dat niet noemen.

    De mensen die vinden, dat alles hier pico bello loopt en er derhalve geen nood is aan verandering, wil ik er even aan herinneren dat de faillissementen en ontslagen blijven oplopen, de staatsschuld blijft stijgen (we zitten al aan meer dan 105% van  het bbp) en steeds meer bedrijven het hier voor bekeken houden. Voorlopig laatste in de rij is de Finse uitgeversgroep Sanoma, die al haar week- en maandbladen in België in de etalage heeft gezet. In Nederland blijft de groep wél aanwezig. Bij Tessenderlo Chemie gaan 170 jobs verloren en ligt de fabriek plat wegens een staking én een lock-out. Economen verwachten dat bij een volgende, zelfs kleine crisis, Frankrijk en België de ‘perifere’ landen zullen vervoegen. Gewoon omdat die laatste vorderingen maken en wij niet.

   De beslissing van de Raad van State om de uitvoering van het uitbreidingproject van de haven van Antwerpen op te schorten, is ook al niet van die aard om vrolijk van te worden. Dat project voorziet o.a. in de aanleg van het Saeftingedok, een dok dat nóg groter zou worden dan het Deurganckdok. Misschien zouden we ons hierom echter beter niet té veel zorgen maken. Mocht het reeds bestaande Deurganckdok op volle toeren draaien, dan is de kans groot dat de daar afgeleverde goederen straks helemaal de haven niet meer uit geraken o.w.v. het verkeersinfarct dat ze daar de Ring noemen en dat Antwerpen wurgt.

   Een eerste firma die dat laatste begrepen heeft, is de van oorsprong Nederlandse logistieke groep Wim Bosman, die zijn activiteiten in Wijnegem stopt en ze overbrengt naar Zeebrugge en Genk. Door zijn landinwaartse ligging had Antwerpen steeds de voorkeur, maar de files in en rond de koekenstad kosten het bedrijf teveel geld, vandaar. Toevallig kende ik dat bedrijf uit ’s Heerenberg vrij goed, daar ze – vroeger althans – uitsluitend met DAF’s reden. Sinds het werd overgenomen door het Nieuw-Zeelandse Mainfreight, is ook dat geen zekerheid meer. Op hun officiële website staat nu een Mercedes vrachtwagen uitgebeeld en die worden niet in Nederland en Vlaanderen gemaakt, zoals de DAF trucks.

   Wim Bosman zal gegarandeerd navolgers krijgen, gewoon omdat geen zinnig mens er nog in gelooft dat de verkeersknoop rond Antwerpen op korte of zelfs middellange termijn zal worden opgelost. De geschiedenis zal later uitwijzen, wat voor stommiteit het was het Lange Wapperproject te kelderen na een schertsreferendum waaraan slechts 40% van de Antwerpse kiesgerechtigden deelnam en 60% van die 40% tegenstemde (t.o.v. het totale aantal kiesgerechtigden is dat slechts 25%) en waarbij de regio buiten de stad niet eens de kans kreeg mee te doen, terwijl die het hardst getroffen wordt.

   Tenslotte heeft een van de twee overblijvende grotere luchtvaartmaatschappijen op de luchthaven van Deurne de handschoen in de ring gegooid (degene die de stad verbindt met Manchester) en kan men de paarse oppositie straks weer de sluiting van de Antwerpse luchthaven horen eisen. Met als reden, dat het openhouden van het vliegveld van Deurne elk jaar enkele miljoenen euro kost. Ik ga dat niet ontkennen, maar als we die logica doortrekken, wordt het meer dan tijd dat we de NMBS sluiten. Die kost de staat jaarlijks drie miljard…

  En óf er hier verandering nodig is!

   Staan er in de institutionele ontwerpteksten van de N-VA voor haar later congres heel wat zaken die de francofonen van dit land doen steigeren, ook de Vlaamse diehards zullen wel niet alles kunnen smaken van wat nu wordt voorop gesteld. Zelfs al zal daarover op de volgende bijeenkomsten ook binnen de partij nog wel heel wat te beknibbelen vallen, toch denk ik niet daar er veel aan zal veranderd worden. Over het werkstuk is teveel nagedacht en gediscussieerd om het te gaan amenderen als een vulgaire Belgische wet.

   Zo is er het feit dat de N-VA niet voor een onafhankelijk Vlaanderen gaat. Nog niet. Het water is daarvoor nog veel te diep. Als men een soort confederatie nog niet verkocht krijgt, hoe weinig kans zou een separatistisch voorstel dan maken?

   Ook dat de koning blijft, zal de echte republikeinen geen plezier doen. Ook hier geldt echter, dat het kan gezien worden als een voorlopige maatregel. Als België dan toch (nog wat) blijft bestaan, waarom dan zijn koning niet, zij het wel in een verwaterde versie, waarin hij zich hoofdzakelijk nog zal mogen bezig houden met protocollaire zaken en niet meer de politiek.

   Met die twee demarches hoopt de N-VA ook wat koningsgezinden en belgicisten te overtuigen voor haar te stemmen, i.pl.v. voor een traditionele partij die helemaal geen garantie op de toekomst geeft. De N-VA moet nl méér stemmen krijgen dan de vorige keer en ook meer dan die uit de laatste peilingen (voor wie daarin gelooft). Wie daar als Vlaamsnationalist niet mee akkoord gaat, heeft altijd nog de mogelijkheid te stemmen voor het origineel, in dit geval het Vlaams Belang.

   Tenslotte blijf ik erbij dat de V-partijen eerst de meerderheid moeten zien te verwerven in het Vlaams parlement, om van daaruit de belgicisten en francofonen voor de keuze te stellen: ofwel ons confederalisme, ofwel houden we helemaal mee op met dit België dat ons geen meerwaarde meer kan bieden. Voor de N-VA is dit nog altijd de voorzetting van de Baert doctrine uit de tijd van de Volksunie, toen die zich nog niet aan België verbrand had: ‘Indien een mogelijke stap in de staatshervorming een stap vooruit betekent, waarvoor geen onredelijke prijs moet worden betaald en indien er geen toekomstige stappen worden geblokkeerd, dan moet deze stap worden gezet’. Dat geldt ook vandaag nog.

   Maandenlang hebben de traditionele partijen smalend gedaan over het feit dat de N-VA blijkbaar niet uitgelegd kon krijgen wat haar confederalisme en haar ‘verandering’ eigenlijk inhielden. Die periode is nu wel voorbij. De partij heeft zeer gedetailleerd verteld wat het institutionele deel van haar programma inhoudt. Er is echt werk van gemaakt en in Vlaanderen is er niemand die het weerleggen kan (laten we even de groenen vergeten, die belgicistisch zijn). Natuurlijk zijn de Franstaligen niet akkoord. Die zouden dat ook niet geweest zijn mocht de N-VA het tegenovergestelde hebben voorgesteld. Net zoals de linkse oppositie in de Antwerpse gemeenteraad ook meteen alles afkeurt wat de nieuwe meerderheid daar nog maar denkt voor te stellen.

   De N-VA kiest dus voor een systeem zoals in Zwitserland, waar de regering ook maar bestaat uit een handvol ministers en waar de functie van eerste minister op een soort beurtrol staat. De Zwitserse confederatie krijgt ook maar 30% van de begroting en toch doet dat land het behoorlijk, in elk geval een stuk beter dan het huidige België. Dat België als confederatie niet meer over een eerste minister van enige betekenis zal beschikken, die zo'n beetje de rol zal krijgen die Herman Van Rompuy nu heeft in Europa, wat is daar verkeerd aan? Vergeten we niet, dat áls de zesde staatshervorming echt en volledig zal zijn uitgewerkt (hetgeen ik meer dan ooit betwijfel), de federale premier ook zoveel niet meer zal betekenen, want zal moeten werken met een budget dat kleiner zal zijn als die van de Vlaamse en Waalse minister-president.

   Wat Brussel betreft is het N-VA - ‘ideaalbeeld’ van de confederatie feitelijk een kopie van wat al eerder werd voorgesteld door Vives, een denktank van de KU Leuven, die eveneens stelde dat men het Brusselse gewest best afschaft, van de negentien ‘baronieën’ één stad maakt en de zes politiezones tot één terugbrengt, net zoals al is gebeurd met de Brusselse brandweer. Brigitte Grouwels, CD&V minister voor Verkeer van het Brusselse gewest, is de enige die tot nu toe de moed heeft gehad positief te reageren en die trouwens bevestigt dat het systeem waarbij de Brusselaars zullen moeten kiezen tussen Vlaanderen en Wallonië ook nu al bestaat voor allerlei diensten en instellingen. Feitelijk niets nieuws onder de Brusselse zon, buiten het feit dat met het opdoeken van al die gemeenten, de OCMW’s, de overbodige politiezones én het gewest er aardig wat politieke graaiers op droog zaad zullen komen te zitten. Dáár knelt het politieke schoentje!

   Tenslotte zal dit plan nog niet voor morgen zijn, dat weten ze ook bij de N-VA. De francofonen zullen nooit akkoord gaan met eender welk plan waardoor zij – ook op langere termijn – de Vlaamse miljarden zullen moeten missen om hun opgefokte levensstandaard op peil te houden. Reden te meer om ze op 25 mei 2014 een duidelijk signaal te geven door ervoor te zorgen dat de V-partijen aan  een meerderheid geraken in het Vlaamse parlement en die als hefboom zullen gebruiken om het Belgisch systeem open te breken. Het zal inderdaad de Vlaamse kiezer zijn die dan zal beslissen of hij verder bereid blijft zijn eigen welvaart te hypothekeren, ofwel eieren voor zijn geld te kiezen.

   Het volksgezegde is dat een volk de leiders krijgt die het verdient. Als dat ook zou tellen voor de politieke partijen, dan staat Open VLD er slecht voor. Volgens voorzitster Rutten zou een nieuwe staatshervorming ‘pure masturbatie’ zijn. Ik laat die uitspraak voor wat ze is, of zullen we ze ‘newspeak’ noemen? Feit is dat Rutten haar partij terug naar de negentiende eeuw wil, toen die nog de grootste was in dit land, enkel omdat er geen algemeen stemrecht was en niet omdat de liberalen zoveel talrijker waren. Wat bij Rutten misschien ook meespeelt, is het feit ze jarenlang net over de taalgrens heeft gewoond en daarnaar misschien nog heimwee heeft. Ze zou beter haar oor eens te luisteren leggen ‘over there’, want het loopt daar alles behalve lekker, zeker op financieel vlak.

   Zoals ik al meldde in mijn blog van gisteren, is het helemaal niet zeker dat Wallonië en de Franse gemeenschap de huidige (zesde) staatshervorming verteerd zullen krijgen. De nieuwe bevoegdheden worden nl niet vergezeld van een sluitende financiering, wat betekent dat de deelstaten er extra geld in zullen moeten bijpompen. De intresten op de schulden bedragen voor de Franse Gemeenschap en Wallonië respectievelijk 215 en 260 miljoen t.o.v. ‘slechts’ 169 miljoen voor Vlaanderen dat toch meer inwoners telt.

   Het resultaat van dat alles zal zijn, dat de francofonen van dit land weer eens geld tekort zullen hebben en dat nog maar eens zullen opeisen. Dat zal alleen kunnen via een volgende staatshervorming, zoals ze dat al doen sinds de Lambermont-akkoorden, net dat wat madam Rutten nu niét wil. Helemaal te gek is, dat het Franstalig onderwijs ook weer extra vers geld wil krijgen, uitgerekend dát onderwijs dat als een van de slechtste van Europa wordt genoemd. Hoe krijgen ze het klaar om steeds meer geld nodig te hebben voor een onderwijs dat op niets trekt?

‘Il faut le faire’, om het eens in hun eigen taaltje te zeggen.

   Er is ooit gesteld, dat er alleen een einde zal komen aan dit land als de francofonen dat zullen willen. Zeker met de échte veranderingen die de N-VA nu voorstelt, komt die dag stilaan dichterbij. In de kritiek daarop wordt e.e.a. bewust verdraaid (o.a. dat er geen Belgisch eerste minister meer zou zijn), maar dat is voor een volgende blog.

   Met Rutten komt het voor de Open VLD nooit meer goed. Het mens heeft ooglappen op. Vergeet niet dat het woord ‘confederalisme’ zelfs in het vorige verkiezingprogramma van de partij stond. Feitelijk heeft Open VLD, volgens Rutten, haar kiezers toen wat voorgelogen. Wie zegt dat het volgend jaar anders zal zijn? Wat kan er voor de Open VLD nog wel, buiten het slaafs volgen van een links programma van een belastingsregering, van begrotingen die aan elkaar hangen met knip en plakwerk en van een staatsschuld die op die manier alleen maar groter zal worden?

   De N-VA gaat in de tegenaanval na de kritiek die de partij de laatste tijd had gekregen, o.a. over de heisa in Turnhout, de wapendealer in Brussel die stoemelings in de partij was geraakt, de poging om Jan Jambon letterlijk en figuurlijk ‘zwart’ te maken en de ongelukkige tussenkomsten van het ongeleid projectiel dat Bracke heet. Als reactie daarop, om te vermijden dat de kiescampagne een vuile campagne wordt en ook om het politiek momentum te kapen, heeft de partij nu de sociaal-economische ontwerpteksten van haar aanstaande congres vervroegd bekend gemaakt. Blijkbaar is ze daarin ten volle geslaagd, want zowat alle politieke commentatoren en partijen zijn erover gevallen. Wat ze beoogt op sociaal-economisch vlak, weten we al, wat het gaat worden op institutioneel vlak, zullen we vandaag te horen krijgen.

   Over wat we al weten, m.b.t. het sociaal-economische, zijn er feitelijk geen grote verrassingen. De partij zegt al lang dat Di Rupo een belastingregering is (en geen ‘sociaal-economische hervormingsregering’, zoals Elio het zelf stelt) en dat de N-VA die belastingen omlaag wil, zowel voor de burger (de personenbelasting) als voor de ondernemingen (de vennootschapsbelasting). Beide behoren bij de hoogste van Europa en - zeker in Vlaanderen - krijgen we er in verhouding niet veel voor terug. Niemand kan daar tegen zijn. Nu kunnen de liberalen wel zeggen dat dit feitelijk hun programma is, de vraag is dan wel waarom zij er zelf nooit iets serieus aan gedaan hebben. De doelstellingen van de N-VA zijn inderdaad vrij liberaal, feitelijk een terugkeer naar de idealen van de Verhofstadt van de eerste drie burgermanifesten. De bedoeling moet dan wel zijn dat die geen tweede keer misbruikt zullen worden om straks het tegenovergestelde te doen. De liberalen hebben ter zake in Vlaanderen het vertrouwen verloren, de N-VA heeft nog het voordeel van de twijfel.

   De staatsuitgaven voor een legislatuur bevriezen, moet kunnen. Leterme heeft ook een hele tijd met twaalfden gewerkt en dat lukte ook. Zo’n bevriezing zou voor Vlaanderen drie tot vier miljard euro per jaar kunnen opbrengen. Daarmee kan men al iets compenseren, mocht dat nodig zijn. Vergeten we niet dat de deelstaten met de zesde staatshervorming al een deel bevoegdheden bij krijgen die niet volledig gefinancierd zijn. In Vlaanderen kan men zich daar terecht zorgen over maken, voor Brussel en Wallonië zal dat nog erger zijn, gewoon omdat die twee regio’s er financieel slechter voor staan en o.a. meer schulden hebben, zelfs in absolute cijfers

   Kortom, er zal vanaf vandaag over e.e.a. nog een aardig woordje gedebatteerd worden, waarbij we rustig kunnen stellen dat de verkiezingscampagne lang en zwaar zal zijn. Het zal tenslotte echter de kiezer zijn die zal moeten weten wat hij wil. Ondertussen heeft de N-VA echter de leiding in de eerste ontsnapping en dreigt het voor de gezamenlijke concurrentie een lange achtervolging te worden.

   In mijn blog van zondag, over de stinkend rijke PS’ers, had ik het reeds terloops over het feit dat Laurette Onkelinx vindt dat de Belgacom-baas Didier Bellens* ziekelijk verslaafd is aan geld. Als uitspraak van een minister van Volksgezondheid t.o.v. een partijgenoot kan dat tellen. De normale reactie daarop, die velen zich stellen, is: waarom zet men de man dan niet af? Wel, dat gebeurt niet, omdat die ‘ziekelijke geldwolf’ ervoor zorgt dat de staat aan het overheidsbedrijf Belgacom jaarlijks een flinke cent overhoudt. Men zou haast kunnen stellen dat de Belgische staat ziekelijk verslaafd is aan Belgacom. Er is echter ook een tweede reden. Mocht men Bellens ontslaan, dan is men verplicht hem een miljoenenbonus uit te betalen. Bellens valt nl niet onder de nieuwe regeling waarbij topambtenaren in overheidsdienst niet meer dan 290.000 mogen verdienen en als uitstapbonus niet meer mogen krijgen dan één jaar loon. Bellens heeft daar geen last van. Voor hem en nog een paar protegés werden daar in de nieuwe wet de gebruikelijke Belgische uitzonderingen gemaakt.

   Wie dacht, dat na de grote schoonmaak in Charleroi, de PS een cleane partij is geworden, is eraan voor de moeite. Er blijkt nu nog zo’n rotte appel in de partijmand te liggen, onder de naam van ene Pascale Peraita, topvrouw van de daklozenorganisatie Samusocial, die er tijdens de winter voor zorgt dat daklozen in Brussel een onderkomen krijgen. Terwijl het gros van de Samusocial medewerkers vrijwilligers zijn, die hun werk doen voor letterlijk amper een appel en een ei, blijkt madame Peraita een loon te krijgen van een kleine 200.000 euro plus allerlei premies en een riante onkostenvergoeding, waarvan ze misbruik zou maken (voor o.a. snoepreisjes). Ze kwam in 2001 al eens in de problemen wegens financieel wanbeheer, werd toen afgezet, maar daarna weer opgevist. Ook het nieuws van haar buitensporige verloning kwam aan het licht via een onderzoek naar nieuwe onregelmatigheden in de Samusociale boekhouding.

   Daar houdt het trouwens niet bij op. Madame Peraita heeft de ambitie om haar mentor en partijgenoot Yvan Mayeur in Brussel op te volgen als voorzitter van het OCMW, in de hoofdstad een miljoenenbusiness. Dit noemt men ‘de kat bij de melk zetten’. Vernoemde Mayeur zelf is de gedoodverfde kandidaat om Freddy Thielemans (ook al PS) op te volgen als burgemeester van Brussel stad…

   Voor de ‘petite histoire’: Yvan Mayeur was de eerste man van de PS volksvertegenwoordigster die zich de dag van vandaag (de tweede) madame Rik Daems (Open VLD) mag noemen. Om maar te zeggen dat het daar een wereldje apart is, om beleefd te blijven.

* Bellens werd bij de RTL Group ‘ontdekt’ door niemand minder dan Elio Di Rupo, toen  nog voorzitter van de PS…

   Nadat vorige week bekend werd, dat er bij de laatste (gemeentelijke) verkiezingen meer dan één miljoen kiesgerechtigden niet bij de stemlokalen was komen opdagen, was het te verwachten dat iedereen daarover eens zijn mening zou verkondigen. Voor wat de partijen betreft, kwam het er op neer dat alleen CD&V en SP.a vóór stemplicht en tégen  stemrecht zijn, maar dat alle andere partijen (75% a.u.b.) vinden dat we met het huidige systeem er best mee op houden. In de Zevende Dag werd daarover gedebatteerd, waarbij bleek dat de twee partijen die alles bij het oude wilden laten, geen serieuze argumenten (meer) hadden.

   In de Zevende Dag kregen we zowaar CD&V’er Steven Vanackere nog eens te zien en te horen. De man heeft pas nog een boek geschreven, dat misschien in politieke middens gelezen wordt, maar dan ook alleen maar daar. Het lijkt erop alsof de man rekent op een politieke terugkeer, wat ik hem af zou raden. De mensen houden niet van losers. Hij heeft zijn kans gehad en kon het niet aan. Zo simpel is dat. Even simpel was trouwens zijn uitleg dat mensen het leuk zouden moeten vinden als ze in de file staan aan te schuiven. Daarbij haalde hij het voorbeeld aan van mensen die aanschuiven voor e.o.a. ticketverkoop. Hij had er even goed de winkels van de vroegere Sovjet Unie kunnen bijhalen, waar men ook steeds moest aanschuiven. Dat laatste gebeurde mede om de mensen in ’t oog te kunnen houden en in het gareel te laten lopen.

   Kathleen Van Brempt (SP.a) vond dan weer dan het huidige systeem ‘democratischer’ is. Men had haar kunnen voorwerpen (maar zoiets gebeurt niet op de linkse VRT) dat dit land, samen met Griekenland (maar dat is geen voorbeeldland) en Luxemburg (dat, volgens De Gaulle, zelfs géén land was), nog het enige ter wereld is waar nog een stemplicht geldt. Zijn al die andere westerse landen op deze aardbol dan ondemocratisch? Trouwens, wat is er democratisch aan iets in stand te willen houden waar driekwart van de eigen politieke partijen tégen zijn?

   Het kan trouwens nog hilarischer. Bij de vorige gemeenteverkiezingen had de federale minister van Justitie zelfs vooraf gezegd, dat wie niet ging kiezen, daarvoor niét zou beboet worden. Van hypocrisie gesproken! Als men dit systeem aanhoudt zou men dus, volgens de wet, moéten gaan stemmen, maar wordt men, volgens de minister die de wet zou moeten doen naleven, daarvoor niet bestraft. Dubbelzinniger en Belgischer kan moeilijk.

   Als er geen stemplicht zou zijn, dan is het aan de politieke partijen om ervoor te zorgen dat de politiek interessant genoeg blijft om de mensen aan te zetten tot stemmen. En aan wie zich daarover zorgen maakt, omdat het vooral de mensen van allochtone afkomst zouden zijn die dan niet zouden gaan stemmen (buiten Gent dan, want daar zijn geen allochtonen meer!), raad ik aan eens na te gaan hoeveel allochtonen hier bv naar musea gaan of naar andere culturele activiteiten zoals de opera of het festival van Vlaanderen. Gaat men zich daar dan ook druk over maken of is het alleen maar te doen om de extra stemmen die die bevolkingsgroepen zouden kunnen opleveren?

   Belasting ontduiken is altijd een Belgische sport geweest, maar het wordt de laatste tijd steeds moeilijker. De belangrijkste reden hiervoor is de digitalisering, waardoor zowat alle mogelijke gegevens kunnen uitlekken, ook die van de banken en hun klanten. Dat laatste werd nog eens duidelijk met de data die De Tijd in haar bezit heeft gekregen van klanten van HSBC uit Zwitserland*, die door de bank zelf zouden zijn aangeraden hun geld voor de Belgische fiscus te verstoppen via e.o.a. offshore business. Vergeten we niet, dat het hier niet gaat om Janneke en Mieke, maar om superrijken, waaronder nogal wat diamantairs. Wat in de HSBC zaak wel de aandacht trekt, is dat er ook een Belgische minister van staat onder de sjoemelaars zit. Dat zijn die mensen die, als ze sterven, een staatsbegrafenis krijgen, zoals Wilfried de evidente nog pas. De ‘sjoemelaar van staat’ heet Roger Lallemand en is van PS signatuur. Ge weet wel: de partij die vecht voor de belangen van de kleine man, maar waarin het principe ‘links lullen en rechts zakken vullen’ weliger tiert dan in welke andere partij ook.

   Die Lallemand blijkt nl niet de eerste rijkaard te zijn binnen de PS die geld zat schijnt te hebben. Deze week nog raakte bekend dat Paul Furlan, Waals minister voor Lokale Besturen en Toerisme, zo’n 44.000 euro heeft geschonken aan een theaterfestival in de Franse Alpen. Dat geld komt niet uit eigen zak, maar uit hetzelfde pakket waaruit men ook bv de verliezen van Francorchamps bijpast (6 miljoen euro dit jaar!). Maar die Furlan blijkt in het dorpje Le Grand-Bornand, waar dat festival plaats grijpt, ook al een appartement te bezitten en gaat daar jaarlijks skiën. Ook geen proletariër, dus.

   En er zitten in die PS nog meer superrijken. Denk maar aan wijlen ‘papà Daerden’, in de eigen partij ‘kameraad Porsche’ genoemd, die buiten die bolide ook nog wel wat vastgoed bezat, zelfs in Frankrijk (waar hij die beroerte trouwens kreeg) en die, samen met zoon Frédéric, een revisorenkantoor had, dat in opspraak kwam wegens belangenvermenging met de PS). Frédéric is nu al Europarlementslid, burgemeester ergens rond Luik en krijgt van de PS nog het lijsttrekkerschap voor de komende Europese verkiezingen er bovenop. L’argent fait la guerre’.

   Daarmee houdt het trouwens niet op, want zelfs Laurette Onkelinx, die zich regelmatig voordoet als de engelbewaarder van onze sociale zekerheid en geen kans onbenut laat om met geld van de belastingbetaler te smijten, zit er warmpjes in. Die tante heeft een officieel adres in Schaarbeek, waar ze al twee keer zonder succes getracht heeft burgemeester te worden, maar woont feitelijk bij haar (tweede) man, advocaat Marc Uyttendaele, een van de toppleiters van dit land. Het koppel bewoont een riante villa in Lasnes, de duurste gemeente van Waals-Brabant en een van de duurste van het hele land. Diezelfde Laurette heeft geen goed woord meer over voor Belgacom-baas Bellens, die – volgens haar – verslaafd zou zijn aan het geld. Nogal logisch, als ge weet dat Bellens ook al van PS signatuur is.

   ‘Proletariërs aller landen, verenig u en betaal maar best uw belastingen, want uw leiders, ‘les Prolétairs Superriches’, kunnen de centen goed gebruiken ‘in dienst van het volk’, natuurlijk..
.

*HSBC wordt in onze media voorgesteld als een Zwitserse bank, maar is dat niet. De Hongkong Shangai Banking Company, zoals de voluit geschreven naam luidt, is van Britse origine. De heisa die er nu daaromtrent is, gaat om de Zwitserse afdeling van deze bank.

   Jongens, jongens, wat een veropenbaring: Jan Jambon heeft twaalf jaar geleden, als vertegenwoordiger van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), een toespraak gehouden bij een jubileumviering van het Sint-Maartensfonds, een organisatie die zich ontfermde over Oostfrontstrijders, die de Tweede Wereldoorlog en de Belgische repressie overleefd hadden. Mensen wier grootste misdaad erin bestond in al hun jonge idealistische dromen ten strijde te trekken tegen het communisme, dikwijls daartoe aangemoedigd door de plaatselijke pastoor. Tien jaar te vroeg. Zij, die dat tien jaar later nog eens overdeden en naar Korea tegen diezelfde communisten gingen vechten, werden bij hun terugkomst gevierd als helden. Een mens moet wat geluk hebben in het leven. De Romeinen wisten dat al: ‘Vae victis’, ‘wee de overwonnenen’.

   Dat Jambon op die vergadering aanwezig was, is nu geen nieuws meer. Dat hij er toen niet op aangesproken werd, had te maken met het feit dat Johan Sauwens, CVP’er en kandidaat minister er ook was. Die was zelfs al 25 jaar lid van dat Sint-Maartenfonds (dat in 2006 ophield te bestaan) en kreeg toen bakken kritiek over zich. Sauwens was een BV, Jambon toen een nobele onbekende, die bij geen enkele partij was aangesloten (De N-VA bestond toen nog niet). Hij zou later trouwens nog eens in opspraak komen bij de belgicisten. Hij ondertekende in 2005 mede het Warande Manifest voor een onafhankelijk Vlaanderen, stel u voor! Of zijn familie tijdens de oorlog een Duitse scheper had, wordt waarschijnlijk nog onderzocht!

   Alle gekheid op een stokje, dit is nieuws om mee te lachen, ware het niet dat het deze keer niet uit de linkse hoek komt, maar uit de uiterst rechtse, terwijl het uitgerekend onze linkse poco media zijn die er veel misbaar over maken. Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA)* pakte ermee uit en beschuldigt Jambon van kazakdraaierij t.o.v. de Vlaamsnationalisten. Volgens mij schieten deze lui op de verkeerde vijand. Nu is het zo dat heel wat Vlaamsnationalisten inderdaad niet gelukkig zijn met de dikwijls dubbelzinnige koers die de N-VA vaart, maar we zullen daarmee moeten leven, zeker tot aan de verkiezingen van mei 2014. Dan zal het zaak zijn zoveel mogelijk stemmen te halen voor de Vlaamse zaak, maar wie niet akkoord gaat met de N-VA heeft een alternatief: Het Vlaams Belang. Beide partijen moeten zien zoveel mogelijk kiezers van de traditionele partijen weg te halen, niet van elkaar. Slechts zo bestaat de kans om tot een Vlaamse meerderheid te komen in het regionale parlement en pas dan zal er klare wijn kunnen geschonken worden.

* N-SA, toevallig ook de afkortingen van dat Amerikaanse afluistercentrum dat niet uit het nieuws is weg te slaan, is zo’n beetje de rechtse afspiegeling van de PvdA op links. De groep kwam even in het nieuws, toen ze van Bart De Wever de toestemming kreeg om op 1 mei te gaan betogen in Borgerhout. Vóór het zover was, had Bart die toestemming echter weer ingetrokken. Jammer, want dan hadden we de (bloed)neuzen kunnen tellen!