D-Day

   Op de begrafenisdag van Dehaene hadden de politieke partijen hun campagne opgeschort. Een moratorium, zeg maar. Officieel althans, want men moest geen politieke analfabeet zijn om niet te verstaan wat er in de toespraken van de CD&V toppolitici gezegd werd. Het gebeurde echt op zijn tsjeefs, nooit rechtuit, maar steeds met in het achterhoofd dat een goed verstaander maar een half woord nodig had. Wat ze kwijt wilden, werd uitgebracht, op zijn Jean-Lucs. De vraag is maar, in hoever dat allemaal nog invloed zal hebben op de simpele zielen onder ons. ‘The collateral damage’, zoals dat in oorlogstaal heet.

   Waar voor Vlaanderen wel minder gevaar van uit gaat dan verwacht, is het nationale voetbalgebeuren. In het stadion van RC Genk gingen woensdag wel tienduizend supporters naar de oefenmatch van de Rode Duivels kijken. De voetbalgekte ten top, al moet dat toch genuanceerd worden. Voor zover ik weet, was de toegang gratis en werden er allerlei gadgets kosteloos uitgedeeld aan de fans, meestal kinderen. Dat het aantal toeschouwers zo hoog lag, had ook te maken met de vrije schoolnamiddag.

   Volgens een marktonderzoek van ING, spendeert de modale Belg gemiddeld immers slechts zo’n 12 euro aan de diverse Rode Duivelgadgets. De rest krijgt hij links en rechts gratis van allerlei sponsors. Deze laatsten riskeren zelf in de problemen te komen, nadat gebleken is dat de chartervluchten, die men al geregeld had voor de WK van volgende maand in Brazilië, niet eens volgeboekt geraken en er al toestellen geannuleerd moesten worden. De kostprijs zal wel de voornaamste reden zijn, al waren er de laatste tijd heel wat negatieve berichten over de stand van zaken in het land van koning Pele. Eerst werd er gewaarschuwd voor allerlei (erg jonge) prostituees die zich daar op de bezoekers zouden storten, dan was er het bericht over een soort muggen dat wij niet kennen, maar waarvan de beet o.m. de (soms dodelijke) knokkelziekte kan veroorzaken. Verder blijkt dat verschillende stadions niet eens tijdig zullen zijn afgewerkt en dat laatste geldt ook voor de toegangswegen er naartoe, wat voor heel wat chaos zou kunnen leiden. Tenslotte is er in Brazilië momenteel een echte stakingsgolf aan de gang, waar niet alleen het openbaar vervoer, maar zelfs de politie aan meedoet.

   Nu nog afwachten wat de hoofdacteurs er op het terrein van terecht gaan brengen. Sinds het elftal zeker is van de kwalificatie, werd er geen enkele match meer gewonnen. Een overwinning straks tegen het minuscule Luxemburg zal daaraan niet veel veranderen. Als de ploeg de volgende maand ook in Brazilië geen resultaten behaalt, zou het wel eens snel gedaan kunnen zijn met de opgeklopte voetbalgekte. Dan wordt het ‘sic transit gloria mundi’ om het eens op zijn De Wevers te zeggen.

   Als we de overdaad aan peilingen moeten geloven, dan zal het van enkele procenten meer of minder afhangen om te weten waar we na 25 mei aan toe zullen zijn. Krijgt de N-VA er enkele procenten bij, dan zit de partij in pole position, zeker voor wat de Vlaamse regeringsvorming betreft. Het zal dan echter aan CD&V zijn om te beslissen of ze met De Wever en Co in zee willen gaan. Op die manier zal men waarschijnlijk zelfs geen derde partij nodig hebben. Geen Open VLD en zeker geen SP.a. Vande Lala, die de bui al ziet hangen (dom is de man niet), heeft al gezegd er geen probleem mee te hebben samen met Groen een regering te moeten vormen. Dan is hij tenminste zeker er weer bij te zijn. De achterliggende gedachte van de Oostendse peetvader is echter dat hij hoopt op een regering zonder de N-VA, zowel voor het regionale als het federale vlak. Dat zou dan wel betekenen dat er vier partijen zouden komen te zitten in de nieuwe Vlaamse regering en acht in de federale. Als ge het mij vraagt, een blue print for disaster, zeker omdat in een dergelijke situatie men gegarandeerd eerst een federale regering zal willen vormen, terwijl de totstandkoming ervan ook zonder de N-VA niet op één,twee drie zal klaar zijn. Tijdens de crisis van de 451 dagen was er wel geen nieuwe federale regering, maar wel gewestregeringen die werkten. Bij een vertraging tot het maken van een nieuwe federale regering zullen ook de gewestregeringen in lopende zaken zitten, wat – zeker voor Vlaanderen – geen goede zaak zal zijn.

   Ondertussen raakte bekend dat België verder wegzakt uit de top van wat men de ‘economische hitparade’ noemt. Dat betekent dat dit land steeds minder concurrentieel wordt. Het staat nu op plaats 28, terwijl drie Scandinavische landen bij de top tien staan, uitgerekend die landen waar de belastingen ook hoog zijn, maar waar de burgers er veel meer voor terugkrijgen. Uit dezelfde jaarlijkse lijst, gemaakt door de Zwitserse businessschool IMD, blijkt dat liefst 35 landen België hebben ingehaald voor wat de buitenlandse investeringen betreft. Zie je dat probleem al opgelost worden door een centrumlinkse Belgische regering met acht partijen?

   Gelukkig is er nog de Waalse goednieuws show. De Waalse ondernemers, verenigd in de UWE, de tegenhanger van ons Vlaamse VOKA, erkennen dat de Waalse economie de crisis goed heeft doorstaan dank zij de subsidies van de Waalse overheid. Er kwamen daardoor liefst 55.000 banen bij. Kanttekening erbij is wel dat die jobs bij diezelfde overheid waren of door die overheid gesubsidieerd. Bijna zeker met Vlaams geld dat ze via het officiële België krijgt…

   Zoals de politieke situatie evolueert, met Franstalige partijen die nu reeds zeggen niet met de N-VA op federaal vlak te willen samenwerken na 25 mei, zullen zij en niet de Vlaamsnationalisten de oorzaak zijn van een eventuele nieuwe 451 dagen, of erger. Als De Wever dan Di Rupo vraagt eens in duel te gaan, durft het ventje (sic) niet. Als Bart daarna dan maar een rechtstreekse boodschap in het Frans naar de francofone bevolking uitstuurt (in zijn allereerste Twitter), krijgt hij meteen niets anders dan negatieve reacties, net zoals hij die vroeger al eens gekregen heeft tijdens die 451 dagen, toen zijn programma binnen de 24 uur door de PS werd afgewezen*. Nu is het inderdaad zo dat De Wever en zijn partij inderdaad meestal vrij negatief waren t.o.v. Wallonië, maar blijkbaar heeft men dat daar liever dan dat hij van gedacht zou veranderen. M.a.w. het vijandbeeld dat men van de Vlaamsnationalisten heeft bij onze zuiderburen, lijkt hen goed uit te komen.

   In deze rubriek heb ik al enkele keren geschreven, dat we ons niet moeten laten afdreigen met dat 451-syndroom, want dat België het toen absoluut niet slecht deed. Voornaamste reden was het feit dat de toenmalige regering in lopende zaken met de zgz ‘twaalfden’ moest werken, dus geen geld op overschot had om gekke dingen te doen en wel verplicht was te besparen, terwijl ze geen nieuwe belastingen kon opleggen.

   Een tweede reden die wordt aangehaald om de mensen bang te maken, zou zijn dat zo’n periode met een regering in lopende zaken slecht is voor de rente die België moet betalen op zijn staatsschuld. Dat was in 2011 inderdaad zo, maar dat zal zo niét zijn als het straks weer misloopt. Luc Coene, de gouverneur van de Nationale Bank (NBB) heeft dat al gesuggereerd en dat wordt nu ook bevestigd door Capital Economics, de gezaghebbende economische denktank van de Londense City**. De reden waarom men nu geen impasse verwacht is, omdat het Belgisch begrotingstekort is gedaald en de Belgische banken ondertussen beter zijn gekapitaliseerd. De enige reden waarom de City zich zorgen maakt over een eventuele Belgische politieke impasse is de neergang van de Belgische concurrentiekracht, m.a.w. de steeds terugkomende discussie over de loonkloof. Dat laatste is trouwens niet alleen de bezorgdheid van de internationale financiële wereld, maar ook van een veertigtal Vlaamse industriëlen, die zich in een open brief aan de verkiezingskandidaten daarover uitspreken in de media. Als onze producten o.w.v. de loonkost duurder blijven dan die in de ons omliggende landen, zullen steeds meer bedrijven hier afhaken.

Zeker als de volgende federale regering – als die er ooit komt – blijft aanmodderen zoals Di Pippo met zijn circus dat de laatste twee en een half jaar heeft gedaan.

* De strafste uitspraak als reactie op de Twitter van De Wever vond ik nog die van Benoît Lutgen, voorzitter van het CdH, die zonder verpinken zei dat, volgens hem, over 10 jaar Wallonië de motor van België zal zijn (RTL journaal van gisteren,19.00 uur). Hij zei er wel niet bij van welk België…

** Een mening die ook gedeeld wordt door de Oeso, het IMF, ING en de ratingbureaus Standard & Poors en Moody’s, zoals Knack recentelijk nog meldde.

   Een uitspraak van De Wever, dat wie een goed CV heeft, werk kan vinden, heeft de linkse tegenstanders nog maar eens collectief de gordijnen in gejaagd. Toch heeft Bart (weer eens) gelijk. In dit land zijn er een half miljoen werklozen, waarvan zo’n 200.000 al meer dan vijf jaar niet meer aan de slag is. En dat terwijl er meer dan 40.000 vacatures zijn en sommige firma’s wanhopig op zoek zijn naar personeel. Het kan altijd natuurlijk zijn, dat iemand niet de job vindt die hij graag zou hebben, of waarvoor hij/zij gestudeerd heeft. Wie geen werk heeft, daarvoor dan - nota bene – drie jaar de tijd krijgt om het uit te zoeken en toch werkloos blijft, zal een probleem krijgen, als het van de N-VA afhangt. Die valt dan nl terug op een leefloon, al zal dat laatste wel hoger liggen dan nu het geval is. Dat zal trouwens ook gelden voor de werkloosheiduitkering die men dan ondertussen krijgt. Dat zijn geen abnormale situaties, want ze bestaan reeds in alle ons omliggende landen.

   Ook voor wat het al dan niet verhogen/verlagen van de pensioenen betreft, is er hetzelfde verhaal, inclusief het gehuil van de linkse media en partijen. De fout die deze laatste daarbij maken, is dat ze één item uit het N-VA programma nemen en moedwillig de rest van het plaatje verwaarlozen. Het is natuurlijk campagnetijd en overdrijvingen zijn daarin nooit ver af, maar ergens zou er toch een grens mogen zijn.

   Tenslotte is de uitspraak van De Wever en het programma van de N-VA daaromtrent een antwoord op enkele schrijnende sociale toestanden in dit land en wie denk je dat daarvoor verantwoordelijk is? Niet De Wever en/of zijn partij, maar uitgerekend de partijen die hem nu daarover aanvallen en die tientallen jaren verwaarloosd hebben de mensen hier een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. De hypocrisie is nooit ver af.

   Voor CD&V wordt een beetje op eieren lopen deze week. In een videoboodschap heeft Kris Peeters de campagne van zijn partij weer opgestart en daarbij onder meer gezegd dat ze, na de vrij bitsige discussies van de voorbije weken, vanaf nu “een campagne op zijn Jean-Luc’s” zullen gaan voeren. Daarmee kan men wel alle kanten uit, ideaal voor een partij die steeds gewend is geweest op meerdere paarden te wedden en waarvan de toppolitici zelden het achterste van hun tong laten zien. Feit is wel dat de dood van de ex-premier niemand onberoerd heeft gelaten en heel deze week nog in herinnering zal gebracht worden, niet het minst op de staatsbegrafenis van vrijdag. Dat laatste brengt met zich mee dat deze gebeurtenis in het lang en het breed zal worden uitgesmeerd in de media en dat de weekeindkranten er vol van zullen staan.

   Nu maar afwachten wat en of dit alles enige invloed zal hebben op het kiesgedrag van de onbesliste kiezer en in hoever dit de Vlaamse zaak zou kunnen schaden. Een niet onbelangrijk deel van het zgz ‘kiesvee’ in Vlaanderen bestaat nl uit mensen die nog altijd niet beseffen dat ze hun eigen welvaart in dit land aan het weggeven zijn en die daar pas achter zullen komen als het – ook voor hen – te laat zal zijn. Dehaene mag dan nog van zichzelf gezegd hebben dat hij een politicus van de vorige eeuw was, daarover zal waarschijnlijk de rest van de week angstvallig gezwegen worden. Een uitspraak van Miet Smet, ex Martens 3, dat dit land bruggenbouwers nodig heeft, had ze ook beter voor zichzelf gehouden.

   Enfin, het wordt even nagelbijten. Net nu de voetbalgekte rond het WK in Brazilië even leek te luwen i.v.m. het einde van de eigen competitie, komt dit hele verhaal bijzonder ongelegen. We kunnen alleen maar hopen dat iedereen er zich van bewust is, dat verkeerde uitspraken ter zake ook als een boemerang kunnen terug komen.

   Het wordt aftellen. Nog zes keer slapen en dan krijgen we de moeder aller verkiezingen. Nog eenmaal herhalen dat vooral de verkiezing op Vlaams niveau belangrijk wordt. Alleen als de Vlaamsnationalisten daar hun greep op krijgen, hebben ze het breekijzer in handen waarmee ze de Belgische onstaat pijn kunnen doen. Als het ooit zover komt – we zullen duimen én hout vasthouden – moeten we echter, meer dan ooit tevoren zien dat we dat wat we doen, we beter zullen doen. De huidige Vlaamse deelregering mag dan wel haar best gedaan hebben, een vlekkeloos parcours heeft ze zeker niet gelopen. Met de komst van nieuwe bevoegdheden, maar niet genoeg financiële ondersteuning (weer zo’n Belgische uitvinding), zal het er allemaal niet beter op worden. De tijd toen de Vlaamse regering geld zat had, ligt al een legislatuur achter ons. Die laatste termijn was het soms gewoon cententellerij geworden.

   De nieuwe Vlaamse bewindsploeg zal moeten zorgen voor een verbetering in de zorgsector, de mobiliteit (Oosterweel!), het onderwijs, de sociale woningbouw, om er maar enkele te noemen. Verder zal zij erop moeten toezien dat de vele miljoenen van de Vlaamse overheidsinvesteringen niet meer in rook opgaan, zoals we op dit ogenblik nog meemaken bij zaken zoals Electrawinds en Groenkracht. Tenslotte moeten we af van een Vlaamse regelneverij die soms verstikkend kan zijn voor de verdere ontwikkeling van onze regio.

   Het belangrijkste blijft echter, dat we na 25 mei een coherente Vlaamse ploeg krijgen die op federaal vlak met de francofonen wil onderhandelen aan haar voorwaarden, die een rem wil zetten op de miljardentransfers naar Wallonië, in de eerste plaats omdat die landshelft er niets mee onderneemt en dat ook niet zal doen zolang de PS het daar voor het zeggen heeft.

   Om dit alles te verwezenlijken, moeten we niet rekenen op de SP.a, die haar treintje nu al aan de PS heeft gekoppeld, niet op de Open VLD, die het confederalisme heeft afgezworen en bereid is ook in een volgende federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen te stappen. Met CD&V zullen we wat meer geduld moeten hebben, omdat we die partij waarschijnlijk nodig zullen hebben om een meerderheid te behalen. Tenslotte is er het VB, waarbij het uitkijken is of haar uitslag de slechte peilingen zal weerspiegelen. Een score rond de 10% zou echter al genoeg kunnen zijn om op de volgende Vlaamse regering te wegen, zowel op regionaal als op federaal vlak.

   Wie leeft, zal zien.

   Het overlijden van Jean-Luc Dehaene heeft een merkwaardig bijeffect. De meeste partijen hebben hun verkiezingscampagne opgeschort, ofwel rechtstreeks, ofwel doordat de grotere partijen (CD&V/N-VA) het gedaan hadden en men besefte dat een ‘restdiscussie’ niet veel zou opbrengen. Dit is wel een streep door de plannen van de media die het allemaal zo geweldig begonnen te vinden en geen plaats genoeg hadden om de kandidaat stemmers ervan te overtuigen hoe en aan wie ze hun stem zouden geven. Een pauze, net tijdens een zomers zonnig weekeinde, daar zullen weinig mensen rouwig om zijn. Vraag is maar, of de heftigheid van de laatste campagnedagen nu zal verdwenen zijn en of sommigen opnieuw het vuur aan de lont zullen willen steken.

   Opmerkelijk was deze week dat Maggie De Block in een onbewaakt moment, vergezeld van een journalist, niet alleen even serieus vloekte, maar ook zei dat ze feitelijk liever in de oppositie wou zitten. Mevrouw De Block is de hecktische drukte rond haar persoon duidelijk beu en dat strekt haar alleen maar tot eer. Vroeger had ze ook al eens te kennen gegeven dat ze haar huidige job niet meer wil voortzetten, een job waarin ze ooit deemoedig verklaarde alleen maar de wetten te willen laten toepassen. ‘Big Maggie’ is duidelijk niet van het streberstype, waaraan haar partij zo rijk is, in de eerste plaats de kringen rond de ‘zonen van’.

   Tenslotte nog dit: de N-VA won de verkiezingen in India. Niet geloven? Kijkt dan maar eens naar de foto, die o.m. op de eerste pagina van De Tijd staat en waarop de overwinnaar van die verkiezingen, Narendra Modi, duidelijk met zijn twee vingers vooruit het V-teken van de partij toont, net zoals de NV-A’ers op hun campagnefoto’s. Modi is trouwens ook een nationalist.

   Ik kreeg deze week een uitgebreide mail van een ex-collega uit Nederland, met de sprekende titel: ‘Waarom België nooit kan werken’. Ik heb dat verhaal naar enkele vrienden en kennissen gestuurd en geef er hieronder een resumé van, omdat de hele tekst 7 bladzijden omvat en heel wat ervan reeds bij ons bekend is*. Toch is het interessant omdat men nooit alles kan weten én omdat het een vaststelling is vanuit het buitenland. Zo hoort men het ook eens van een nuchtere Nederlander.

   ‘Men gaat er van uit, dat het onmogelijk is een maatschappij goed te laten functioneren wanneer maar iets meer dan een kwart van de bevolking moet zorgen voor de totale welvaart. Er bestaat op de wereld maar één ‘land’ die dat voor mekaar krijgt en dat land heet Wallonië. Van zijn 3,65 miljoen inwoners zijn er amper 1 miljoen aan de slag in de privésector, oftewel 28% van de totale bevolking. De rest ‘werkt’ voor de overheid (40%), is werkloos (15%) of te jong, te oud of te ziek om te werken. Wallonië slaagt hierin, omdat het kan rekenen op de solidariteit van Vlaanderen, waar 2,25 miljoen mensen in de privé werken. Deze laatsten moeten, uit solidariteit, een steeds groter deel van hun welvaart afstaan aan Wallonië. Bij elke nieuwe regering blijkt deze solidariteit, die momenteel geschat wordt op 16 miljard euro, toe te nemen. Als we dat bedrag delen door de 2,25 miljoen werkende Vlamingen, dan betekent dat, dat iedere Vlaming die in de privé werkt, gemiddeld jaarlijks 7.111 euro belasting betaalt die naar Wallonië gaat. Dat is net geen 600 euro per maand en zelfs daar houdt het niet mee op.

   Die werkende Vlaming moet nl ook betalen voor de eigen overheid en de solidariteit met de andere Vlamingen. De kostprijs, voor alle overheden samen, bedroeg vorig jaar 208,5 miljard euro, een bedrag dat trouwens nog jaarlijks stijgt. Tien jaar geleden was het ‘maar’ 143 miljard, wat betekent dat we in dit land nu dus 65 miljard per jaar meer uitgeven dan toen. Alles samen maakt het, dat iedere werkende in de privé 4.858 euro per maand aan belastingen moet opbrengen om de overheidsuitgaven te financieren. En als ge de pech hebt in Vlaanderen te wonen, wordt dat nog meer, want dat bedrag is een gemiddelde voor heel België en daar bovenop komt er voor elke Vlaming nog eens 600 euro bij die naar Wallonië gaat.

   Die financiering van de overheid, het ‘overheidsbeslag’ genoemd, bedraagt ondertussen 55%, geld dat dus naar die overheid gaat en waar de bevolking niets aan heeft. Dit is een bekend gegeven, waarbij de Vlaamse partijen die de overheid genegen zijn (SP.a en Groen) slechts ± 25% van de stemmen halen. In Wallonië gebeurt precies het omgekeerde. De Waalse partijen die streven naar méér overheid (PS, PTB,Ecolo en CdH) halen daar samen bijna 63% van de stemmen. Dat laatste is het gevolg van het feit dat driekwart van de Waalse bevolking die overheid nodig heeft om rond te komen, dikwijls dus zonder ervoor te moeten werken.

   De conclusie is dan ook dat Wallonië en Vlaanderen twee gebieden zijn met een totaal verschillend idee over de rol van de overheid. Dat gaat niet alleen over de economie, maar ook o.m. over migratie en justitie. Op langere termijn kan België zo onmogelijk blijven functioneren. Wie dat negeert, werkt het einde van dit land zelf in de hand.’

* Wie de volledige originele tekst wil, met alle contactadressen, kan me die vragen: guido.vanalphen@skynet.be. Ik zal die dan apart doormailen.

   Het plotse overlijden van Jean-Luc Dehaene was inderdaad toch nog een verrassing. De man had wel een verwijdering van de pancreas overleefd, nadat er kanker was vastgesteld, maar hij leek ook dat probleem te hebben opgelost, zoals al die andere uit zijn politieke loopbaan, die hij pas oploste ‘als die zich stelden’. Dat was in de politiek, in het echte leven blijft kanker een loterij. Ik heb er mijn vrouw aan verloren en deze dinsdag nog heb ik een aangetrouwde neef van 54 mee ten grave gedragen die eveneens aan kanker stierf. Evenals Gerard Mortier en Wilfried Martens, die Dehaene met enkele maanden vooraf gingen.

   Het grote verschil tussen Dehaene en de politici van de huidige generatie is, dat men tenminste wist wat men aan hem had en dit gold zowel voor mede- als tegenstanders. Vergeten we niet dat hij, samen met Martens, niet één maar drie indexsprongen doorvoerde om de economie weer op de sporen te krijgen en de BTW met verscheidene procenten verhoogde om het land toe te laten mee te doen met de euro*. ‘Als men de sociale verworvenheden morgen wil behouden, moet men vandaag saneren’, was zijn uitleg. Nu schreeuwt men moord en brand als nog maar iemand beleefd durft stellen die indexsprong één keer te doen, laat staan de BTW te verhogen met één (1) procent. Alles moet nu pijnloos verlopen en mag niemand erop achteruitgaan, is de PS slogan (maar daarna is het wel Vlaanderen dat betaalt).

   Wat in heel de commotie rond zijn overlijden niét verteld wordt, is dat Dehaene, bij zijn verkiezingsnederlaag in 1999, meteen het initiatief aan Verhofstadt liet en koos voor de oppositie. Dat hoefde toen feitelijk niet en hij had minstens een poging kunnen doen om, desnoods samen met Verhofstadt, een regering te vormen. Het was het begin van de afgang van de toenmalige CVP, die de klop nooit meer is te boven gekomen. Dehaene’s verdere carrière speelde zich grotendeels af in Europa, al werd hij enkele keren wel nationaal ter hulp geroepen, zonder veel succes trouwens, zoals in de Dexia affaire. Hijzelf noemde zich trouwens een politicus van de vorige eeuw en ook dat was juist.

   Om het over Dexia te hebben, de raad van bestuur van dit failliete bedrijf, dat de Belgische staat al miljarden euro’s heeft gekost en nog kan kosten, mengt zich in de verkiezingscampagne, door te waarschuwen voor een politieke impasse na 25 mei. Dit ondanks het feit dat hetzelfde Dexia zich al voor een heel jaar heeft ingedekt en een mogelijke negatieve impact er pas kan zijn vanaf 2015. Dehaene heeft in de jaren negentig ook al eens honderd dagen nodig gehad om een regering te vormen en de laatste regering Leterme zelfs 290 dagen. Had dezelfde Leterme, samen met Reynders, indertijd Dexia niet overgenomen aan voor dit land ronduit slechte voorwaarden, dan zouden die problemen vandaag de dag niet geweest zijn. Ik denk niet dat Dehaene er zich zo in zou laten luizen hebben.

* Zelfs met die indexsprongen en BTW-verhogingen voldeed België toen niet aan alle voorwaarden om volwaardig mee te kunnen doen met de euro. De staatsschuld mocht nl niet meer zijn dan 60% en dat was toen helemaal niet het geval. Als Brussel de hoofdstad van de E.U. niet was geweest, waren wij er niet bij geweest en misschien nooit bijgekomen. De Belgische staatsschuld is later nl alleen maar groter geworden.

   Ik ben zo al geen fervente Tv-kijker. Sinds ik alleenwonende weduwnaar ben, kijk ik bijna uitsluitend nog naar de Tv-journaals, met soms eens iets anders als dat in die journaals wordt aangekondigd (iets wat bv later op een ander programma wordt uitgezonden). Sinds het debat van de drie Vlaamse federale vice-premiers en de spelletjes die daar rond werden ineengestoken, heb ik echter afgehaakt. Ik ben de cijferovervloed meer dan zat. Ze doen maar, waarschijnlijk tot de vooravond van 25 mei, maar niet meer met mij.

   Dat becijferen was trouwens een nieuwigheid in België, waar het vroeger grotendeels natte vingerwerk was en ‘veel beloven, weinig geven doet de zotten in vreugde leven’, zowat de norm. Zal het nu anders zijn? Ik geloof er niets van. Zelfs al zouden alle becijferingen van alle partijen kloppen, vanuit hun standpunt alleszins, dan zal men nooit krijgen wat men hoopt, zelfs niet als men voor ‘de goei’ gestemd heeft. Reden daarvoor is, zoals ik hier al eens geschreven heb, dat – om een partij alles te laten verwezenlijken wat ze belooft – ze de volstrekte meerderheid moet halen, wat in dit land onmogelijk is. Om te weten wat wél mogelijk is, moet men wachten tot na 25 mei en zien welke partijen er een of meerdere regeringen gaan vormen. Dan kan men de becijfering van de nieuwe meerderheidpartijen bij elkaar tellen en/of aftrekken en is er kans een idee te krijgen van de mogelijkheden, nog niet van de uitvoerbaarheid. Er is maar één zekerheid: als de partij, waarvoor je gestemd hebt, niét in een nieuwe regeringsmeerderheid terecht komt, dan kun je alvast stellen dat het becijferde programma waarin je u zou kunnen gevonden hebben, weinig tot geen kans zal maken.

   Tenslotte zullen al die becijferingen geen mensen overtuigen die sowieso voor een bepaalde partij hebben gekozen, zelfs niet als een van de andere partijen iets zou voorstellen dat hem nuttig zou zijn. Er bestaat nog altijd zoiets als emotie en partij getrouwheid. Het zal er dus voor de V-partijen op aan komen op 25 mei incontournable te worden en als de bliksem een Vlaamse deelregering te maken. Tegelijkertijd kan dan ook wel onderhandeld worden op federaal vlak, maar dan mét de gewestelijke stok achter de deur. De zaken omdraaien betekent een nieuwe gooi naar het breken van dat wereldrecord van 541.

   Leuke familie die Watheletjes. Eerst hebben we te maken gehad met Melchior Senior, die als minister van justitie zo vrij was de heer Dutroux voortijdig vrij te laten met de gekende gevolgen. De man had daarmee wel zijn laatste Belgische ministerpost gehad, maar werd ruim vergoed met de post van opperrechter (of iets in dien aard) bij het Europees Grondwettelijk Hof. Zoiets was toen mogelijk omdat hij behoorde tot de PSC, de Waalse zusterpartij van de CVP, die als aanhangwagentje telkens weer mocht meedoen ondanks het feit dat ze zelf niet veel voorstelde. Zo’n beetje wat nu gebeurt met de SP.a, maar dan in de omgekeerde richting. Ondertussen is de CVP nu de CD&V geworden en de PSC de CdH, waar de ‘C’ echter niet meer staat voor ‘Chrétien’ en is de familie Wathelet in de huidige federale regering vertegenwoordigd door Melchior Junior. Die doet zijn uiterste best om, evenals pa, in de belangstelling te blijven en had – daarin flink gesteund (of was het gecommandeerd?) door madame Milnjet – de vliegtuigroutes van en naar Zaventem eens snel – nog vóór de verkiezingen, louter toeval! - willen wijzigen om het cliënteel van zijn partij ter wille te zijn. Dat plan mislukte door het inroepen van een belangenconflict door de Vlaamse deelregering. Maar, zoals een verwend kind dat zijn speeltje niet krijgt, wou Melchiorreke nu een andere dada en dat was een plan om een deel van het vliegverkeer van Zaventem over te brengen naar Charleroi. Als men dan in en rond Brussel van het vliegtuiglawaai vanaf wil, zo redeneerde de knaap, dan is dat zo opgelost: we transfereren het naar Wallonië, net zoals we dat al succesvol hebben kunnen doen met het geld van de Vlamingen. Geef toe: knap gezien. Toch zal ook Wathelet’s plan B niet lukken. Zelfs oppersmurf Elio, die het idee zeker niet ongenegen is, vindt het tijdstip eerder ongelukkig gekozen. Misschien iets voor De Rupo II?

   Bovenstaande lijkt grotendeels kolder, maar is het niet. Vluchten overhevelen van één luchthaven naar een ander is iets anders dan vliegtuigroutes omleiden. Wat met het personeel dat nu in Zaventem werkt en bv vanuit de regio Antwerpen en de Kempen naar Zaventem komt? Effe doorrijden naar Charleroi en nóg minder vrije tijd over hebben? Wat met de bagageafhandelaars, de onderhoudsploegen, het veiligheidspersoneel en alles wat er rond hangt? Wat met de internationale verbindingen, die er legio zijn op Zaventem en onbestaande in Charleroi?

   Kortom, hopelijk krijgen we die tweede Wathelet na 25 mei niet opnieuw in een federale regering te zien. Na de oprispingen van Reynders i.v.m. de pestbelastingen die hij had goedgekeurd omdat die meestal toch maar de Vlamingen treffen, zijn de hersenspinsels van Wathelet Jr er echt teveel aan. Vooral omdat, in het België dat we kennen, we die heren (sic) niet eens kunnen wegstemmen…

   Een algemene dooddoener t.o.v. de voorstellen van de N-VA vanwege de trado’s is, dat ze geen tweede regeringsformatie meer willen meemaken zoals die van de 541 dagen en dat men als gevolg daarvan niet eerst een Vlaamse deelregering en pas daarna een federale zou kunnen vormen. Dit is flauwe kul en wel om meerdere redenen.

   Om te beginnen was er tijdens de 541 dagen wel degelijk een Vlaamse deelregering die haar taken netjes uitvoerde zoals dat gevraagd werd. Bij een volgende formatiecrisis zou dat nog eenvoudiger kunnen worden, daar de deelregering dan over heel wat meer geld zal beschikken dan nu het geval is.

   Volgens Kris Peeters heeft de Belgische staat toen zo’n kleine 400 miljoen euro verloren, omdat ze hogere rentes moest betalen op de eigen schulden. Ten eerste de vraag: wie was er schuldig aan het maken van die schulden? Als men minder schulden had gemaakt, een kans die de regeringen Verhofstadt hebben laten liggen, was dat bedrag nooit zo hoog geweest. Eigen schuld, dikke bult.

   Tijdens het vormen van een nieuwe federale regering kan de regering in lopende zaken alleen maar werken met de zgz ‘twaalfden’ en dus maandelijks niet meer geld opmaken als het jaar ervoor. Tijdens de regering Leterme in lopende zaken is er op die manier heel wat bespaard geworden.

   Zelfs al zou men de vorming van de federale en de gewestelijke regeringen gelijk opstarten, dan zal de gewestregering zonder ongelukken steeds veel sneller gevormd kunnen worden dan de federale. Tijdens de 451 dagen kregen we een zgz ‘tijdslijn’, dan een informateur (De Wever), dan een formateur (Di Rupo), dan twee bemiddelaars (Flahaut en Pieters), dan een verduidelijker (De Wever), dan nog eens een bemiddelaar (Vande Lala), dan een tweede informateur (Reynders), dan een onderhandelaar (Beke) en dan de eindformateur (Di Rupo), die er nog eens zes maanden over deed. Maar van dat hele hierboven genoemde gezelschap krijgt alleen De Wever de schuld van de 451 dagen.

   En als de vorming van de volgende federale regering het record van de 451 zou kloppen, so what? Een reden temeer om vast te stellen dat dit land inderdaad niet meer federaal bestuurbaar zou zijn. Daarop zijn dan twee antwoorden: ofwel een ander systeem op poten zetten (bv confederalisme) ofwel er helemaal mee ophouden. Stel trouwens eens voor dat het inderdaad niet zou lukken en dat we ondertussen ook geen gewestregeringen zouden hebben omdat die – volgens de redering van de traditionelen – pas daarna gevormd zouden kunnen worden. Dat zou pas een complete chaos zijn, Oekraïne waardig!

   Een ondoordachte uitspraak van N-VA’er Jan Jambon in Het Nieuwsblad van vrijdag, waarbij hij stelde dat wie een leefloon wil, straks eerst maar zijn huis moet verkopen, heeft heel wat losgeweekt. Jambon was fout, maar was zo fair dat de dag daarop te bekennen op een inderhaast bijeengeroepen persconferentie aan de zijde van Bart De Wever. Zijn uitspraak klopte niet en was zelfs in tegenspraak met het manifest van de eigen partij (bladzijde acht, voor de kenners), waarin staat dat niemand zijn eigen huis moet verkopen enkel en alleen omdat hij een werklozensteun of leefloon aanvraagt. Het is wel zo dat de N-VA vindt, dat wie genoeg bezittingen en geld heeft buiten dat eigen huis, wél een leefloon kan geweigerd worden. Het is trouwens te gek voor woorden dat iemand bv vier of vijf eigen huizen zou hebben, die hij al dan niet verhuurt, dán daar bovenop nog door de staat onderhouden zou moeten worden.

   Niettegenstaande de tijdige ontkenning had bij CD&V iemand het toch al opportuun gevonden over de inderdaad misplaatste uitspraak een tweet de wereld rond te sturen van een vrouw die op haar 55^ste ontslagen werd en dus – volgens de CD&V-analyse van het N-VA manifest - haar eigen huis zou moeten verkopen als ze na twee jaar geen ander werk vond. Men had blijkbaar dat manifest niet echt gelezen, want daarin staat o.m. ook dat het niet toekennen van zo’n leefloon niet slaat op mensen boven de 50. Deze reactie was er dan ook fel over en inderdaad, zoals De Wever stelde, van een laag gehalte als zo’n bericht dan nog gelinkt wordt aan de Vlaamse minister-president, die verondersteld wordt premier te zijn van álle Vlamingen. Zelfs Peeters’ verweer, dat hij het uitdoven van een werkloosheidsvergoeding in de tijd geen goed idee vindt, is een slap argument. Dergelijke situatie bestaat nl al in de ons omliggende landen en, als ik me niet vergis, zelfs in heel Europa. Zijn wij dan de enigen die het bij het juiste eind hebben*? Bovendien is het een feit dat de werkloosheidsvergoedingen in dit land - mede daardoor, maar ook omdat de staat miljoenen euro’s per jaar aan de vakbonden geeft om de werkloosheidsuitbetalingen te doen - percentsgewijs zowat het dubbele kosten van die in de andere landen.

   Zoals onze vriend Filips gisteren reeds schreef in zijn reactie op mijn blog, zou een minister-president zich in deze 21^ste eeuw beter bezig houden met de zaken die tellen i.pl.v. reclamefoldertjes te gaan posten van deur tot deur, zoals dat gebeurde in de jaren stilletjes. Als men wat te breed van opvatting wordt, is het risico groot dat men er alle hoogte bij verliest…

* Datzelfde geldt trouwens ook voor het in stand houden van de index, wat ook nergens anders nog gebeurt en dat ervoor zorgt dat het leven hier steeds maar duurder wordt en de loonkloof met de buurlanden steeds groter. Zelfs bij de Nationale Bank geeft men dat toe.

   De N-VA gaat niet als partij meedoen aan de vorming van een nieuwe federale regering. Eerst wil de partij de Vlaamse regering op poten zetten en daarna als Vlaamse regering mee te onderhandelen, niet meer als partij. Het ingediende belangenconflict tegen wat we maar de ‘Wathelet normen’ zullen noemen, heeft blijkbaar ogen geopend. Voor mij is dit geen verrassing, meer zelfs: ik verwelkom de zet, want het is een bevestiging van wat ik hier al enkele jaren schrijf: eerst de Vlaamse regering vormen en dan zien wat het federaal wordt. Wordt het niets, dan maar de Senelle doctrine inroepen, waarbij het Vlaamse parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, datzelfde Vlaanderen uitroept tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Vlaanderen kan dan meteen verder bestuurd worden en wat het met België zal worden ziet men later wel.

   Voor de poco media blijkt dat een verrassing te zijn. Ze noemen het een ‘strategische bocht’ en nog van dat liefs. Maar De Wever heeft al duidelijk gemaakt dat hij geen herhaling wil van de federale onderhandelingen van 2010, die van de 541 dagen, waarbij hij en zijn partij tenslotte de schuld kregen omdat het zo lang geduurd had en tot niets had geleid. Men zegt er dan telkens wel niet bij dat De Wever amper tien dagen kreeg om wat initiatief te nemen, dat hij als eerste iets op papier had gezet en dat zijn voorstellen binnen de 24 uur door de PS werden afgeschoten, waarna Di Rupo, na enkele intermezzo’s van andere onderhandelaars, een dik half jaar de tijd kreeg van Albert de Laatste. Men zegt er ook niet bij dat, na het afhaken van de N-VA, het nog een jaar geduurd heeft vóór men de Sinterklaasregering van het Vlinderakkoord gevormd kreeg.

   De vraag is nu alleen nog, welke andere Vlaamse partij(en) bereid is/zijn het nieuwste voorstel van De Wever na 25 mei te aanvaarden, ermee voor te zorgen dat Vlaanderen op zijn strepen kan blijven staan en de Vlaamse meerderheid niet langer riskeert een federale minderheid te worden. Ze mogen nu nog zeggen dat ze er tegen zijn – de eerste reactie van Kris Peeters (‘onzin’) was een Vlaams minister-president onwaardig - al naargelang de uitslag van 25 mei zouden ze wel eens van mening veranderd kunnen zijn…

   Busbouwer Van Hool uit Koningshooikt kwam deze week in het nieuws, omdat men er beslist heeft in de nieuwe vestiging in Macedonië ook bussen te gaan bouwen voor de Europese markt. Tot nu toe gebeurde dat daar alleen voor de Amerikaanse markt, omdat men met de kostprijs van het bouwen van bussen in België in de States niet meer kon concurreren. Nu blijkt Van Hool België voor bepaalde bustypes ook al te duur te worden voor Europa. De vestiging in Koningshooikt blijft bestaan, wordt ook niet afgebouwd (er kwamen het laatste jaar zelfs 300 werkplaatsen bij), maar zal alleen nog dienen voor complexere voertuigen en speciale bestellingen. Maar er wordt in België ook niet meer gedacht aan uitbreiden en dat geldt niet alleen voor Van Hool. Machinebouwer Metes en fietsenbouwer Ridley Bikes hebben eveneens al vestigingen in Oost-Europa omdat ze anders in de globale concurrentie niet kunnen overleven. Het gaat hier dus niet om bedrijven die uit dit land wegtrekken, maar die anderzijds ook niet meer zullen uitbreiden. Er zijn er zelfs die al naar China waren getrokken en tot het besluit gekomen zijn weer naar Europa terug te keren, maar niét naar België, waar de lonen t.o.v. de concurrentie (ook in de ons omliggende landen) te hoog liggen, de belastingsdruk te zwaar is en de mobiliteitsinfrastructuur in de knoop draait (als voorbeeld hiervoor wordt Brussel geciteerd, maar Antwerpen zal wel niet ver achter liggen).

   Voor zover dat alles nog nodig was, werd e.e.a. bevestigd door het consultancybureau EY, dat een peiling deed bij 200 internationale bedrijfsleiders, waarvan 120 die al een bedrijf in België hadden en 80 die eraan dachten, maar nog niet beslist hadden. Slechts één op drie bedrijven die hier al gevestigd zijn, investeerde bij ons nog de laatste jaren. Voor dit jaar wordt dat één op vijf. Het zgz competitiviteitspact dat de regering Di Rupo vorig afsloot, wordt als een lachertje afgedaan. Om in dit land aanbestedingen te kunnen binnenhalen, zelfs van de overheid, zijn bedrijven van hier verplicht te delokaliseren. ‘Only in Belgium’ is geen optie meer.

   Het is wel zo stilaan een erge zaak aan het worden, als de eigen bedrijven (een deel van) hun productie moeten verhuizen naar het buitenland om hier nog te kunnen overleven. Gisteren verloren weer 280 mensen hier hun baan na het besluit van twee bedrijven om te gaan herstructureren, waarvan er één zijn productie overbrengt naar Maleisië, Saoedi Arabië en … Nederland. Ondertussen blijft Onkelinx zeggen dat de loonkloof met de buurlanden maar een paar procenten bedraagt (i.pl.v. de zestien die ze werkelijk is). Leeft dat mens misschien op een andere planeet?

---

   Om even terug te komen op mijn blog van gisteren over het ingediende belangenconflict dat werd ingediend om het CdH van een Brusselse verkiezingsstunt te houden, dat idee kwam inderdaad van Vande Lala, zoals lezeres Christina Van den Broeck terecht opmerkte. Het moest echter wél ingediend worden door de Vlaamse regering, wat ook gebeurde. Voor één keer waren de Vlamingen het in een communautair debat met elkaar eens. Of ze daarmee Di Pippo geholpen heeft, nadat deze hen niét hielp, zal de toekomst moeten uitwijzen.

   Voor de vliegroutes op Zaventem is het dus plan B geworden, zoals ik eveneens suggereerde in mijn blog van gisteren. Dat het zover is kunnen komen, was echter niet dank zij de drie Vlaamse federale excellenties, die blijkbaar niet opkonden tegen die ene Waalse staatssecretaris, maar de Vlaamse deelregering. Deze laatste keurde een motie van belangenconflict goed, waardoor de hele zaak 60 dagen geschorst wordt en zo inderdaad over de verkiezingen wordt getild*. Op die manier krijgen de Franstaligen van dit land een koekje van eigen deeg. Tot nu toe waren zij het immers steeds geweest die van de mogelijkheid tot het inroepen van een belangenconflict misbruik gemaakt hadden en o.m. zo de splitsing van B-H/V lange tijd konden tegenhouden. Die optie werd zelfs gebruikt door de Oostkantonners, die – op 150 km van Brussel – vonden dat ze dat ook moesten doen. Dat gebeurde waarschijnlijk wel op aandringen van de francofonen, maar erg dapper was het niet en door dat te doen verspeelden de Duitstalige Belgen de sympathie die ik hen steeds toegedragen had.

   Wie nu dat hele Brusselse ruimtegedoe als een boemerang weer in het gezicht krijgt is het CdH, met vooral madame ‘non’ in de hoofdrol. Het mens schijnt rázend te zijn, omdat zij met de wijziging, die zij haar onderdaan Wathelet Jr had opgedrongen, hoopte een worp te kunnen doen naar de job van minister-president van het Brusselse gewest, waarvoor zij opkomt op 25 dezer. In de federale regering zijn ze dat onmogelijk mens kotsbeu geworden, ook zelfs haar Franstalige collega’s. Wathelet Jr zelf speelt wel de vermoorde onschuld, maar hij komt straks niet op in Brussel, maar in Luik. Chef Di Rupo liet alleen even van zich horen via een twitterberichtje, hij die ooit beweerde alles te zullen doen om de Vlaamse partijen, die zijn regering steunden, te zullen helpen bij de volgende verkiezingen.

   Als het goed is, zeggen we het ook. Kris Peeters heeft hier gedaan wat hij moest doen en wat ook van hem en zijn regering verwacht werd. Jammer genoeg scoort hij niet altijd even goed, wat we recentelijk nog hebben meegemaakt bij de goedkeuring van het Antwerpse BAM project. Hij beweerde toen nl dat dit nog altijd ‘maar’ 3,2 miljard zou kosten, terwijl het reële prijskaartje momenteel tegen de 5 miljard aanwijst (4,91 om juist te zijn) en dan spreken we nog maar over een voorlopige raming. Het zou wel eens een pak meer kunnen kosten, zeker als er straks nog eens een extra vertraging komt o.w.v. de plannen voor de overkapping van de Ring, die geen enkele partij vlak vóór de verkiezingen durft afwijzen. En de kosten van die overkapping (± anderhalf miljard euro) zijn niet begrepen in de bovenstaande cijfers. Zoals het er nu uit ziet wordt het, mét overkapping, dus iets rond de 6,5 miljard euro…

* Een belangenconflict in de Belgische politiek ontstaat als een van de vele regeringen die dit land rijk is, vindt dat het tekort wordt gedaan door een of meerdere andere regeringen.

   Het is niet de eerste keer dat ik hier schrijf dat de francofonen de Belgische wetgeving, die ze zelf mee hebben gemaakt, aan hun laarzen lappen als blijkt dat die niet in hun kraam past. Een klassiek voorbeeld daarvan zijn de discussies over de windnormen voor de vliegtuigroutes in en rond Brussel, waarover ik al twee blogs schreef (op 24.10.2013 en 05.02.2014). N.a.v. van die discussies werd er op 25 april (amper veertien dagen geleden) daarover nog een akkoord over bereikt binnen het kernkabinet. Daar werd toen o.m. beslist, dat eventuele voorstellen door staatssecretaris Wathelet en voogdijminister Milquet (allebei CdH) aan de kern moesten worden voorgelegd. Beide CdH’ers hebben daar blijkbaar lak aan, want Wathelet is op zijn eigen houtje gaan sleutelen aan de overeengekomen akkoorden en wil die gewijzigde situatie nog doorvoeren vóór de verkiezingen van 25 mei. Zijn wijzigingen houden in, dat er (nóg) minder zal gevlogen worden over de chiquere wijken ten zuiden en ten oosten van Broekzele, waar nogal wat CdH-kiezers blijken te wonen en (nóg) meer over de Vlaamse Noordrand.

   Uiteraard zijn de Vlaamse excellenties binnen het kernkabinet (De Croo, Vande Lala en De Crem) op hun achterste poten gaan staan, hebben ze een gezamenlijke brief geschreven naar de premier, waarin ze verklaren niet akkoord te gaan en waarin gesteld wordt dat Wathelet zich moet houden aan de laatste afspraken ter zake. Nu wordt het even spannend, want nu gaan we kunnen zien of één francofone staatssecretaris in de regering Di Rupo meer gedaan kan krijgen dan drie Vlaamse ministers, die bovendien alle drie nog vice-premier zijn. Mocht Wathelet zijn slag thuis halen, dan is een zoveelste bewijs van de Vlaamse onmacht binnen de huidige federale ploeg en riskeren de drie traditionele Vlaamse partijen, die zo gek geweest zijn deze regering te steunen, ook in de Vlaamse Rand een pak stemmen te gaan verliezen. Azijnpisser Eric Van Rompuy (uit Zaventem) mag zich nu inderdaad terecht zorgen maken over de derde kaalslag die CD&V bedreigt (na het Arco debacle en het niet meer opkomen van een half dozijn zgz ‘stemmenkanonnen’). Over de vraag van enkele burgemeesters uit de Vlaamse noordrand aan Kris Peeters en Schauwvliegje om deze zaak aanhangig te maken bij de Raad van State, hoort men ook niets meer. Zou dat ook al niet passen in Peeters ‘positief’ confederalisme?

   Tenslotte nog dit: een plan B om in deze zaak uit de impasse te raken, zou zijn de akkoorden over de verkiezingen te tillen, zoals al gebeurd is met de Arco affaire. Maar evenals in die zaak zullen de malcontenten op 25 mei waarschijnlijk niet (meer) stemmen op partijen die ze (terecht) niet meer betrouwen.

   Nadat Reynders vorige week in een kranteninterview schaamteloos toegaf dat zijn partij in de regering Di Rupo niets gedaan had om de zgz pestbelastingen tegen te houden, ‘omdat ze in de eerste plaats Vlaanderen treffen’, waar de meeste economische en financiële activiteiten van dit land plaats vinden, heeft Didier le Fou weer toegeslagen. In een debat met Di Rupo himself bij de RTBF radio, heeft de man op een gegeven ogenblik gezegd dat de affaires rond het verdwijnen van kinderen in de jaren negentig mede het gevolg waren van het feit dat de liberalen toen tien jaar niet in de federale regering hebben gezeten en dat het pas is beginnen te beteren met de komst van paarsgroen. Vanaf toen zat hij nl onafgebroken in de regering…

   Alhoewel Reynders zich ondertussen al herhaaldelijk verontschuldigd heeft, kan men zich afvragen wat hem bezielde. Is hij het allemaal beu of weet hij echt niet meer wat hij uit zijn botten slaat? Voorgaande op de haast kinderlijke slogans waarmee ook de Vlaamse liberalen in deze campagne uitpakken, zou men stilaan gaan geloven dat een algemene vorm van zinsverbijstering zich van de blauwen heeft meester gemaakt, zowel boven als onder de taalgrens.

   Neem nu de Open VLD. Die kwamen eerst af met ‘Mensen hebben vleugels’, een slogan die echt nergens op sloeg, tenzij misschien in een campagne van de Bond zonder Naam of zo. Nu is de nieuwe slogan: ‘Goesting in de toekomst’. Wat moeten we daar mee? Goesting om er weer bij te zijn, ja en dit ongeacht of de nieuwe federale regering straks al dan niet een meerderheid zal hebben in Vlaanderen. Postjes eerst en dan nog liefst voor de ‘zonen van’, waaraan de partij rijk is en zich denkt te moeten optrekken. Gelooft men nu echt dat de Decroo’s, de De Guchten en andere Declerq’s zo mateloos populair zijn buiten hun eigen vrienden en kennissenkring? Het zal ten slotte big Maggie zijn die de blauwe kleuterklas – want daar lijkt het zo stilaan wel op - zal moeten redden. Een knuffelobject als belangrijkste electorale troef. ‘Only in Belgium’, om de grote blauwe voorman, Vrhfstdt, eens te parafraseren.

   Met een mars van zo’n 10.000 deelnemers blijkt het probleem van de Antwerpse Oosterweelverbinding weer helemaal terug te zijn. Er waren al een paar nieuwe voorstellen gekomen, o.a. van een groep rond architect Peter Vermeulen (geen familie van Joske!) en een oproep van een vijftal gerenommeerde artsen, die – terecht – waarschuwden voor de volksgezondheid in en rond de koekenstad. De mars was tenslotte het resultaat van een samenkomen van bovenvermelde groepen met enkele reeds bestaande, zoals Ademloos en de stRaten generaal, die indertijd al zorgden voor het referendum dat de doodsteek betekende voor de Lange Wapperbrug. Dat de mars en alles er rond juist nu plaats vindt, heeft alles te maken met de nakende verkiezingen en heeft als gevolg dat geen enkele van de betrokken politieke partijen haar nek durft uitsteken om het project van de overkapping van de Ring in twijfel te trekken. Volgens de actiegroepen zou dat ‘slechts’ anderhalf miljard extra kosten, maar dat klopt niet met vorige berekeningen. Ook de inbreng van enkele Spaanse architecten, die een soortgelijk project al hebben gerealiseerd rond Madrid, houdt geen steek omdat de kosten daar, in 2008, waarschijnlijk een stuk lager hebben gelegen en die vandaag (en zeker morgen) een stuk hoger zullen liggen. En er is meer.

   CD&V, SP.a én N-VA willen werk maken van een overkapping, maar tegelijk verder gaan met de reeds goed gekleurde plannen van de Oosterweelverbinding. Dit kan alleen, als er een volledig overkapping komt, hetgeen door Europa niet wordt toegestaan op plaatsen waar er zgz ‘weefbewegingen’ of knooppunten zijn en die zijn er zat in Antwerpen. Waar ik ook niet veel van gehoord of gelezen heb is, wat men gaat doen met de uitlaatgassen, fijn stof e.d. die in de tunnels worden gecreëerd. Die kan men bezwaarlijk elders laten ontsnappen, het filteren ervan kan nooit voor 100% en zal ook nogal wat extra geld kosten. Het verhaal omkeren, zoals de actievoerders nu voorstellen, zou betekenen, dat ondertussen het verkeer op de ring stil zou staan er van een mobiliteitsverbetering helemaal geen sprake zal zijn, terwijl iedereen weet dat stilstaan of stapvoets rijden, zoals nu al gebeurt, méér vuiligheid met zich meebrengt dan snel doorrijden.

   Tenslotte is het opmerkelijk dat in feite slechts twee politieke partijen de mars rechtstreeks steunden: de PvdA die dankbaar gebruik maakte van de afwezigheid van de SP.a en de Groenen, die zich nu voordoen als dé redders van de koekenstad, maar die bij de eerste goedkeuring vóór de Lange Wapperbrug kozen, met als kers op het taart het vreugdedansje van Mie Vogels. Van schijnheiligaards gesproken. De 10.000 marcheerders waren trouwens opgeroepen door vijfentwintig (25) diverse groepen, wat de zaak nog eens relativeert*.

   Vóór 25 mei zal er in deze zaak helemaal niets gebeuren, buiten wat vage beloften. Door op de verkeerde partijen te gokken, zal er ook daarna niet veel veranderen, tenzij een zoveelste uitstel, waar niemand beter van zal worden. De Oosterweelverbinding, met of zonder overkapping, is iets dat ikzelf niet meer denk mee te maken…

* De open VLD was er ook, met Mie Turtelboom en Guy Fawkes, sorry: Schiltz Jr, maar die kwamen pas toen het feest al volop bezig was. Een teken van geboren leiderschap: eerst zien naar waar de massa loopt en dan voorop gaan lopen…