De MH 17

   ‘Wat we zelf doen, moeten we trachten beter te doen’, was de slogan van Gaston Geens, de eerste ‘premier’ van Vlaanderen. Het is ondertussen gebleken dat dat niet altijd het geval is en dat Vlaanderen dikwijls dezelfde fouten maakt als de Belgische schoonmoeder. De laatste in de rij is de gewestelijke regeringsvorming, die ook al erg op een Belgische gaat gelijken voor wat het zich voortslepen in de tijd betreft. Eerst zou de nieuwe regering er komen vóór de Vlaamse feestdag, dan vóór de Belgische nationale feestdag en nu gaat men waarschijnlijk ook die deadline niet halen.

   Een officiële reden voor het nieuwste oponthoud blijkt er niet te zijn. CD&V en N-VA waren eergisteravond nog zonder specifieke problemen uit elkaar gegaan en hadden afgesproken gisterenmorgen om 10.00 uur opnieuw bijeen te komen. Eerstgenoemde partij blies die nieuwe samenkomst af en kwam niet meer opdagen. In de coulissen kon men horen dat de christendemocraten niet akkoord zouden gaan met enkele drastische besparingen die de N-VA zou willen doorvoeren, o.a. in de gehandicaptenzorg. Nu kan ik best begrijpen dat gehandicapten best zo goed mogelijk geholpen dienen te worden, maar of dat een item is om de hele regeringsvorming op de helling te zetten, is een ander verhaal. Een tweede verhaal is, dat N-VA hardere besparingen wenste, omdat CD&V niet bereid was die bij de provincies door te voeren, terwijl N-VA de provincieraden zelfs zou willen afschaffen.* Men staat er blijkbaar niet bij stil, maar in werkelijkheid kán Vlaanderen de provincieraden niet afschaffen. Dat komt omdat die rechtstreeks verkozen worden en er – volgens artikel 162 van de Grondwet – een grondwetsherziening nodig is om dat te bewerkstelligen.
   De rode draad door heel dit verhaal van de Vlaamse regeringsvorming is echter gewoon dat de afwikkeling van de zesde staatshervorming voor onze regio een zeer slechte zaak is. Voor de vele bevoegdheden die Vlaanderen erbij krijgt is er nl geen goed onderbouwde financiering. In tegenstelling tot de vorige keren is er nu geen geld teveel, maar tekort en zal men op e.o.a. manier moéten besparen, willens nillens. Een bijkomende factor zou het ‘geval’ Peeters zijn die ergens premier wil blijven, dat in Vlaanderen niet kan en dat ook niet zou kunnen in een nieuwe federale, zgz ‘kamikaze’ regering, omdat daarin de blauwe familie de grootste zou zijn. Het zou pas ergerlijk worden, mocht blijken dat Vlaanderen niet aan een regering geraakt door een gefrustreerde afscheidnemende minister-president van een partij die én een premier wil én een Europees commissaris én een regeling voor Arco en die bij gebrek eraan de schuld wil geven aan een partij die in de eigen regio anderhalve keer groter is, maar straks niets dreigt over te houden…

* Verhofstadt wilde in de jaren negentig de provincieraden al afschaffen. Dat heeft hij zwart op wit in zijn eerste drie burgermanifesten staan. Met steeds groter wordende gemeenten (door de fusies) en de oprichting van een eigen gewestregering, was er geen reden om dat tussenniveau te laten bestaan. Dat daar later niets van in huis is gekomen, komt omdat het genie van Gent en Umbrië zijn eigen idealen verloochend heeft toen hij er de kans toe kreeg ze te verwezenlijken.

   Dat het met de alternatieve, zgn ‘duurzame’ energie flink fout zou lopen, is geen nieuws meer. Wie regelmatig deze rubriek volgt weet dat ik al enkele malen geschreven heb dat we ons nog blauw gaan betalen aan die groene stroom. Ondertussen lijkt dat ook bij de politiek te zijn doorgedrongen. Niemand minder dat Vande Lala, specialist ter zake – denk maar aan Electrawinds en de molenwieken in ‘zijn’ Noordzee – is er achter gekomen dat de schulden, veroorzaakt door de onbezonnen steun aan alternatieve stroom, er straks gaan voor zorgen dat de kosten op elektriciteit vanaf 2016 zouden kunnen stijgen met liefst 30%. Een cijfer dat niet van hem komt, maar van de Sociaal Economische Raad voor Vlaanderen. En dat alles ondanks het feit dat diezelfde Vande Lala de energieprijzen in de lente van 2012 blokkeerde en later de BTW op elektriciteit van 21 naar 6 procent terugbracht.

   De zware oversubsidiëring van o.m. de zonne-energie heeft mee gezorgd voor een schuldopbouw, die niet zomaar weg te cijferen valt. Komt daar nog bij, dat er later al zoveel wijzigingen in het statuut van de zonnepaneelverbruikers gekomen zijn, dat men door de bomen het bos niet meer ziet. Voor Vande Lala is dat echter geen probleem. Als de overheid, in dit geval het Vlaams Gewest, bv 500 miljoen (een half miljard!) euro, in de vorm van een fonds, opzij zou zetten over een periode van 20 jaar dan kan de begroting dat aan. Doet aan die andere oude krokodil Schouppe denken die datzelfde vond van het anderhalf miljard van Arco (‘Les affairs c’est l’argent des autres). M.a.w. de Vlaamse regering zou dat geld moeten gaan lenen (en er dus nog eens intrest bovenop betalen) om de stommiteiten te betalen van Freya Vandenbosche, partijgenote en vroegere mede teletubbie van dezelfde Vande Lala, verantwoordelijk minister voor energie in de ontslagnemende Vlaamse deelregering.

   Er zal natuurlijk een oplossing moeten gevonden worden om de ontspoorde subsidietoelage op de alternatieve energie voor iedereen aanvaardbaar te maken. Het laatste wat men echter moet doen is de rattenvanger van Oostende achterna te lopen. Het op te richten fonds dat hij nu voorstelt heeft te veel weg van zijn vroegere grandioze idee van dat andere fonds, het Zilverfonds, waarvan we weten wat voor roemloze dood het gestorven is. Met waarschijnlijk niemand van Vande Lala’s partij in de volgende Vlaamse regering, wordt het weer ‘Na ons de zondvloed’.

   In Brussel hebben ze nu een akkoord voor een nieuwe gewestregering. Erg moeilijk was dat niet, want door de zesde staatshervorming* krijgt het stadsgewest er zo’n 461 miljoen euro extra bij, op een totale begroting van 3,5 miljard (iets meer dan 13%). De nieuwe ploeg, waarvan de postjes nog niet officieel verdeeld zijn, kan dan ook met e.e.a. uitpakken. Wat daarbij in ’t oog valt is dat er enkele belastingen verdwijnen en dat de minder inkomsten daarvan gecompenseerd zullen worden door een verhoging van de onroerende voorheffing. Tot daar is alles nog normaal te noemen. Wat niet normaal is, is dat die meerkost alleen zal aangerekend worden voor wie zelf niet in Brussel woont. Om te beginnen is dat een discriminatie, maar het heeft ook als neveneffect dat de huurprijzen in de hoofdstad gegarandeerd zullen stijgen. Als men nu al weet dat er de komende tien jaar zo’n 160.000 nieuwe inwoners gaan bijkomen, waarvan de meeste waarschijnlijk niets bezittende allochtonen zullen zijn, dan gaan ze daar in Broekzele meer dan de nodige problemen mee krijgen. De privé huurmarkt wordt er straks helemaal onbetaalbaar. Mocht het nieuwe bestuur denken daar iets aan te moeten gaan doen in de vorm van subsidies e.d. dan zullen ook de extra centen snel opgesoupeerd zijn.

* Wat die zesde staatshervorming betreft moet men trouwens steeds met twee woorden spreken. Het blijkt nl dat er 26 samenwerkingsakkoorden nodig zijn om ze allemaal operationeel te maken. Er is dan ook niet veel nodig om bepaalde overeenkomsten op de helling te zetten.

• Tenslotte nog dit: op de viering van de Vlaamse feestdag in  zijn eigen Brusselse stadhuis ontbrak Yvan Mayeur, de kersverse PS-burgemeester. Als statement kan dat tellen. Zijn voorganger, feestvarken Thielemans, was ook van de PS, maar heeft zich op een dergelijke manier nooit laten kennen.
• En om te besluiten ook goed nieuws. Ook al mocht de SP.a tegen alle verwachtingen in toch nog in de Vlaamse regering geraken, van Pascal Smet zijn we verlost. Het duracel konijn wordt meer dan waarschijnlijk Brussels minister. Ik kan me niet indenken dat er daarom iemand rouwig zal zijn.

   Na Bart De Wever krijgt ook Charles Michel uitstel van executie voor ‘zijn’ vorming van een nieuwe federale regering. Eigenlijk zijn er geen twee – zoals overal verteld wordt – maar nog drie mogelijkheden. De eerste is die zgz ‘kamikaze regering’, waarbij aan Franstalige kant alleen het MR meedoet (die dan wel 7 ministers krijgt), een tweede is de oude tripartite die o.m. CD&V niet wil. De derde – waarover men liever niét spreekt - is die die er kan komen nadat de gewestregeringen gevormd zijn en die dan zal moeten onderhandeld worden tussen die deelregeringen. Dat betekent dus zowel met de PS als met de N-VA, zoals het er nu uitziet. Dat zal ook betekenen dat we dan bezig zullen zijn aan een eerste poging tot confederatie, vermits die gewestregeringen dan onder elkaar gaan uitmaken wat nog federaal kan en wat niet, het basisprincipe van de confederatie. Dit laatste kan echter alleen maar als er ook een nieuwe Vlaamse regering is en daar wringt momenteel het schoentje.

   Voor wat de vorming van de Vlaamse gewestregering betreft, blijft Kris Peeters immers maar zeuren over die deadline van De Wever, wat eerder kinderachtig lijkt. Ze zijn nu al meer dan twee weken aan het discussiëren en worden verondersteld zo stilaan weten waarmee ze bezig zijn. Een tweede reden voor de tsjeven om te temporiseren is dat ze zgz wachten tot het cdH zeker is van de postjes binnen de Brusselse en de Waalse deelregering en daarna misschien toch zou kunnen overhaald worden om in een centrumrechtse federale regering te treden. Wishful thinking noemt men dat.

   Tenslotte blijft er het even kinderachtig volharden van de Open VLD, die niet in de ene regering wil stappen zonder ook met de andere te mogen meedoen. Zoals ik hier al eens geschreven heb, is dat blufpoker en zullen de Vlaamse liberalen die eis straks wel inslikken als ze dreigen nog nergens mee te zullen mogen spelen.

   De regering voor de Duitstalige Oostkantonners is er al, voor de Brusselse is er een definitief akkoord en moeten alleen nog de postjes worden ingevuld. De Waalse regering zegt te zullen ‘landen’ vóór de nationale feestdag. Het zou zonder meer een lachertje zijn mocht het sterke Vlaanderen het niet zou halen, enkel en alleen omdat CD&V niet goed wat met Peeters aan te vangen.

   We maakten vorige week de (voorlopig?) natste en somberste week van 2014 mee. Op weerkundig gebied dan wel. Maar op politiek vlak was het al niet veel beter. De nieuwe Vlaamse regering, die ons min of meer beloofd was tegen de Vlaamse feestdag, is er nog steeds niet en als dat zo doorgaat zal die er ook niet zijn tegen de Belgisch nationale feestdag. Ik hoop, dat ik me vergis, want het zou gewoon een schande zijn. Zoiets als die 1-7 van de Brazilianen op eigen veld.

   De discussies over de vorming van die Vlaamse regering gaan officieel nog altijd over de centen die er moeten gevonden worden om de ontoereikende budgettering van de overgekomen nieuwe bevoegdheden te dekken. Wie echter tussen de regels kan lezen, weet dat het ook – zoals meestal -gaat om de postjes. Het zit de CD&V dwars dat ze niet meer de grootste partij zijn in Vlaanderen en daarom ook geen aanspraak meer kunnen maken op de topjob van minister-president. Daar Kris Peeters niet met minder tevreden is binnen die gewestregering, wil de partij hem achter de hand houden voor het leiden van een eventuele federale regering, mocht die kunnen gevormd worden zonder de PS. Dat laatste is echter verre van zeker en waarschijnlijk niet iets dat realiseerbaar is vóór de vorming van de Vlaamse regering, iets waarop men al gehoopt had nog vóór 25 mei maar dat doorkruist werd door het akkoord tussen PS en cdH voor de Waalse deelregering.

   Het lijkt er zo stilletjesaan op, dat alle excuses goed zijn als CD&V maar tijd kan winnen. Het laatste was de uitspraak van Bart De Wever op 11 juli dat de nieuwe Vlaamse regering er deze week zal zijn. Voor Peeters is dat voorbarig, omdat het een nieuwe deadline schept, waar hij zogezegd tegen is. Nog straffere kost kregen we te lezen in De Standaard van dit weekeinde, waar ‘de gefrustreerde van Zaventem’* in een interview wist te vertellen ‘dat Vlaanderen snakt naar een federale regering’. Die uitspraak werd zelfs de titel van dat interview.

   Enfin, in tegenstelling tot het sombere weer van vorige week, wordt ons deze week weer echt zomerweer voorspeld. Laat ons hopen dat dat ook onze Vlaamse politiekers wat opgewekter zal stemmen zodat er eindelijk die Vlaamse regering komt die we hard nodig zullen hebben als breekijzer voor een echte doorbraak op federaal gebied.

*   Hiermee bedoel ik Eric Van Rompuy, ooit erg Vlaamsgezinde voorzitter van de CVP-jongeren, die gaandeweg steeds belgicistischer is gaan klinken omdat hij niet uit de schaduw geraakte van zijn doodsaaie broer, die achtereenvolgens wel minister, premier en voorzitter van de Europese Raad werd, terwijl hijzelf het niet verder bracht dan fractieleider in het Vlaamse parlement.

• Ik heb sinds begin dit jaar geen abonnement meer op De      Standaard, maar krijg nog altijd de online krant. Nog straffer is dat ik die ook nog steeds krijg van Het Laatste Nieuws, dat ik al begin 2007 opzegde…

   Het gebeurt niet alle dagen, maar de Belgische politie is nog eens uitdrukkelijk in het nieuws, nu met een probleem van vervroegde pensionering. Een kleinere politievakbond had de zaak aanhangig gemaakt bij het Grondwettelijk Hof, omdat ze – volgens mij terecht – vindt dat het gros van haar leden pas met 62 met pensioen kan, terwijl anderen dat soms al vanaf 54 konden. Discriminatie, zeg maar. Met die klacht hoopte de vakbond dat haar leden ook vroeger met pensioen zouden kunnen, zoals o.m. de ex-rijkswachters. Het is – voorlopig althans – heel anders uitgevallen, want dat Grondwettelijk Hof zegt – ook heel terecht – dat het de bedoeling is dat iedereen gelijk is voor de wet en dat dan ook iedereen niet met 54, maar pas met 62 jaar met pensioen zal kunnen gaan. Gevolg: de grote vakbonden op hun achterste poten en Madame Milnjet die al meteen belooft er iets aan te zullen doen, al vraag ik me af of zij dat zal kunnen in een regering in lopende zaken. Ook voor haar telt toch de wet, niet?

   Bovenstaande toont nog maar eens aan dat men in dit land nog steeds niet in staat is ernstige wetten te maken die van de eerste keer kloppen, iets wat ik in deze rubriek al meermaals heb aangeklaagd. Steeds maar die uitzonderingen en achterpoortjes. Vergeten we niet dat het hier gaat om de nasleep van het integreren van de Rijkswacht in het politieapparaat, waarbij men na elf (11!) jaar nog steeds met toestanden zit die niet zijn opgelost. Er moet altijd eerst iets gebeuren, alvorens men wakker schiet en dan aan steekvlampolitiek gaat doen. Ik durf er heel wat op wedden, dat we straks hetzelfde nog gaan meemaken met dat eengemaakte statuut van bedienden en arbeiders. Ook dat hangt aan elkaar met haken en ogen, met steeds dezelfde fout dat men de lat niet gelijk legt voor iedereen.

---

   En nu we het toch over de politie hebben, die van Brussel wil gaan staken omdat men, na nogal wat klachten, in de commissariaten camera’s wil gaan plaatsen. De heren en dames politieagenten hebben er geen probleem mee dat de burgers de camera’s moeten tolereren, maar als ze er zelf mee geconfronteerd dreigen te worden, is het hek van de dam. Hier in de Kempen bv worden tegenwoordig overal trajectcontrole’s geïnstalleerd, zelfs op plaatselijke wegen in beboste streken met bijna geen bebouwing én een apart fietspad. Waar dat goed voor is, buiten het klassieke burgertje pesten, weet ik ook niet. In dat laatste rijtje past ook de nieuwe aangekondigde flitsmarathon ergens dit najaar.

   Tegenwoordig kan men een vreemde taal leren met DVD’s, computer en Internet, maar vroeger moest men daar een boekje voor kopen, type Assimil. Om de stof niet te zwaar te maken, stonden daar ook regelmatig moppen in. Ik herinner me er zo een uit een ‘Teach yourself Book’, waarmee ik ooit eens Deens beginnen leren ben.

   Iemand stapt af op een groepje oude mannen, die op een bank bijeen zitten en vraagt hen wat zij doen. ‘Wel’ zegt er een, ‘wij zitten en denken’. ‘Oh’, zegt de vrager, ‘en wat doen jullie als jullie niét denken?’. ‘Wel’, luidt het antwoord,’dan zitten we alleen maar’.

   Aan die uitspraak moest ik denken, toen men de kersverse gecoöpteerde senator Jan Becaus (N-VA) vroeg, wat men in de vernieuwde senaat zoal ging doen. ‘Wij gaan hier voornamelijk reflecteren’, zei Jan heel eerlijk. Hij en zijn gecoöpteerde collega’s moeten daarvoor jaarlijks negen maal bijeen komen en krijgen er 2.500 euro netto per maand voor. Becaus is trouwens een van de weinige gecoöpteerden die niet eens aan de verkiezingen had meegedaan. Anderen, zoals Lode Vereeck (Open VLD), Steven Vanackere (CD&V) en Bert Anciaux ‘SP.a) kregen de senaatspluche nadat ze het in de stembusgang niet gehaald hadden. Leuke troostprijs, zou ik zeggen. Dat de SP.a voor Anciaux koos is feitelijk nog aan te nemen. Wie kan beter het gedoogbeleid voor drugs van de jongsocialisten verdedigen dan iemand die zelf drugs neemt en wiens uitspraken geregeld navenant zijn (denk maar aan dat over de erfenissen). Vanackere vindt de nieuwe job zelfs iets te min, want hij droomt er nog altijd van ergens minister te worden. Uitgerekend hij die bewezen heeft dergelijk niveau niet aan te kunnen. We kunnen alleen maar hopen dat deze legislatuur voor de senaat de laatste zal zijn. Met de afschaffing ervan bespaart de staat zo’n 200 miljoen euro alleen aan werkingskosten.

   Samen met de senaat zijn de provincieraden de uitgelezen kandidaten om afgeschaft te worden. De N-VA heeft het zelfs voorgesteld, maar CD&V wil er niet van weten. Deze partij mag dan federaal en regionaal niet zoveel meer voorstellen, in de plaatselijke besturen zoals de provincieraden is ze nog altijd oververtegenwoordigd. Tijdens de – hopelijk – laatste week van de vorming van een nieuwe Vlaamse deelregering is de afschaffing van die raden blijkbaar een twistpunt geworden en bestaat de kans dat ze zullen blijven, omdat er ernstigere dingen zijn om zich het hoofd over te breken. Maar vroeg of laat komt dat item toch weer aan de oppervlakte, zeker in een regering waar besparen zowat het enige is waar men mee bezig lijkt.

   De afkorting SPQR van ‘Senatus populusque romanus’ (De senaat en het Romeinse volk) tegenwoordig in het Italiaans vertaald door ‘Sono pazzi quei Romani’ (Die Romeinen zijn gek), kan ook in de Belgische versie naadloos worden overgenomen…

     Zoals halvelings te verwachten was, hebben we dus nog steeds geen nieuwe Vlaamse regering op de Vlaamse nationale feestdag van vandaag. Als voornaamste reden wordt opgegeven, dat er nog steeds gezocht wordt naar een boekhoudkundige oplossing voor een besparing van 1,3 tot 1,4 miljard euro. Die is in de eerste plaats een gevolg van de uitvoering van die zgz geweldige zesde staatshervorming, waarbij de gewesten wel meer bevoegdheden gekregen hebben, maar niet de volledige financiering en dus moeten bijpassen.

   Een tweede probleem is dat Eurostat er zich nog maar eens mee gaan moeien is. Die wil nl dat er afgestapt wordt van de zgn pps-projecten (de publiek-private samenwerking). Daarmee diende de overheid niet alle nieuwe projecten meteen zelf te betalen, maar werden o.m. nieuwe scholen, sociale woningen en rusthuizen mede door een privébedrijf gefinancierd, terwijl dat bedrijf daarna jarenlang van de overheid een vergoeding kreeg tot het project was afbetaald. Ge vraagt u af, wat Europa daar mee te maken heeft, maar het mag dus niet meer, waardoor het Vlaams gewest in het vervolg weer zal moeten gaan lenen. Dat komt in feite op hetzelfde neer, maar maakt dat de schulden zichtbaarder zijn en men er dus in de begroting rekening mee moet houden en niet langer meer voor zich uit kan schuiven.

   De mogelijkheid om eens voor een beperkte periode in het rood te gaan – waar ik al meerdere malen in deze rubriek voor gepleit heb - wordt dan weer door de vakbonden afgeschoten. Wat hebben die daar mee te maken?

   Tenslotte is er nog mijnheerke Peeters. Doet me denken aan het gelijknamige stripverhaal dat ooit dagelijks in de Gazet Van Antwerpen verscheen. Jammer is het nu bittere ernst. De echte Peeters, Kris dus, wordt door zijn partij achter de hand gehouden om eventueel premier te worden van een nieuwe federale regering, die niet gevormd zou kunnen worden zonder CD&V. Het lijkt niet langer houdbaar te blijven rekenen op een verlenging van zijn mandaat als Vlaams minister-president. Zijn partij haalde maar de helft van de stemmen van coalitie kandidaat N-VA en hijzelf moest qua stemmen het onderspit delven tegen harde tante Homans. Als de partij echter wil wachten tot die federale regering er komt, kan ze even goed wachten op Godot. Het drama is wel dat Vlaanderen er het slachtoffer van zal worden.

   Toch iedereen nog een leuke niet-officiële Vlaamse feestdag toegewenst.

   Op vrijdag 4 juli werd in de DAF fabriek van Oevel/Westerlo de één miljoenste cabine afgeleverd. Een mijlpaal voor het bedrijf, die verdiende even onder aandacht gebracht te worden. De Belgische tak van DAF heet DAF Vlaanderen en het was dan ook logisch dat de Vlaamse regering daar bij zou zijn. Niet dus. Kris Peeters, die eerst had toegezegd te komen, bleek geen tijd te hebben wegens de drukte rond de vorming van een nieuwe Vlaamse deelregering (waarbij hijzelf het probleem zou zijn) en een ander zwaargewicht sturen bleek geen optie. Daarmee hield het trouwens niet op, want door het forfait van de Vlaamse voorman, bleek ook de pers plots niet meer geïnteresseerd te zijn en moest men in de media al naar e.o.a. klein berichtje gaan zoeken om te weten wat er bij DAF Vlaanderen gaande was.

   Eigenlijk is dat een triestige zaak. De publieke opinie zal zich dat misschien niet meer herinneren, maar in 1993 ging de ‘oude DAF’ failliet*. De zaak kreeg een doorstart, nadat de helft van het personeel ontslagen werd en de Nederlandse én de Vlaamse regering die doorstart financierden. Eind jaren negentig, nog in hetzelfde decennium dus, kregen die driemaal hun geïnvesteerde geld terug toen DAF werd overgenomen door de Amerikaanse truckproducent Paccar. Ik denk dat het nog nooit is gebeurd dat overheidsgeld binnen enkele jaren driemaal terugverdiend werd bij een poging een bedrijf te redden. Daarom alleen al was een beetje dankbaarheid vanuit de Vlaamse politiek hier op zijn plaats geweest. Niet, dus.

   Ondertussen gaat het DAF goed. 2013 was voor het bedrijf het beste jaar ooit. Dat had mede te maken met het feit dat nieuwe vrachtwagens vanaf 01.01.2014 moesten voldoen aan de Euro-6 norm, waardoor heel wat vervoerbedrijven in 2013 nog een resem trucks met Euro-5 kochten, die goedkoper waren. Maar het is allemaal geen koek en ei. Ondertussen dook vorige week het gerucht op dat het Volkswagenconcern een bod wil doen op Paccar, DAF’s Amerikaanse moederbedrijf. Als men weet dat datzelfde VW ook al de grootste aandeelhouder is bij concurrenten MAN en Scania, is dat voor DAF geen goed nieuws, want die vrachtwagenproducenten maken voertuigen in dezelfde segmenten. Dat zou kunnen leiden tot grote herstructureringen en daarbij moet ik geen tekeningetje maken.

   Een teken vanuit de Vlaamse politiek, al was het maar door een kleine, maar betekenisvolle viering mee te maken, zou deze zaak niet veranderd hebben, zeker als men zegt met de nieuwe regering toch niet klaar te komen vóór 11 juli. Maar zelfs dat kon er blijkbaar niet af. Als er straks weer banen op de tocht staan, lopen ze weer de zolen van hun schoenen om hun diensten aan te bieden. Hoeveel dat helpt hebben we bij Opel en Ford meegemaakt…

* Voor de ‘petite histoire’:

   Op een vrijdagavond in februari 1993 werd al het DAF-personeel naar huis gestuurd, uitgezonderd ondergetekende. De dag daarop kreeg iedereen thuis een omslag met één of twee brieven. In de eerste, die iedereen kreeg, stond dat men ontslagen was. In de tweede, die slechts de helft van het personeel ontving, stond dat men werd uitgenodigd om de daarop volgende maandag een arbeidscontract te komen tekenen bij het nieuwe DAF Trucks. De reden waarom ik niet naar huis werd gestuurd werd, was omdat ik bij de 24 uurservice van ITS werkte, de klantendienst (International Truck Service). Ik had uitgerekend dat weekeinde nachtdienst en moest ervoor zorgen dat klanten die belden, iemand aan de lijn kregen. Buiten de bewaking was ik de enige van de 6.000 medewerkers die nog ter plaatse was. Terwijl dooreen genomen op alle afdelingen de helft van het personeel ontslagen werd, was dat bij ITS niet het geval. De enige die men daar kon missen, was het hoofd van de afdeling…

   John Crombez, uittredend staatssecretaris voor fraudebestrijding, wil dat België zijn aandelen in BNP Paribas verkoopt, nu gebleken is dat die bank zich heeft schuldig gemaakt aan het witwassen van geld voor transacties met schurkenstaten zoals Iran, Cuba en Soedan. Hij vindt het, m.i. terecht, onethisch dat de grootste privéaandeelhouder, die België in die bank is, daar nog langer deel van uit zou maken. Bij dat onethische komt nog bij dat de twee bestuurders die België had voorgedragen bij de Franse Bank, daar zitten met een statuut van onafhankelijke en niet eens verondersteld worden de belangen van de Belgische staat te verdedigen, maar die van de bank zelf. Het feit dat deze twee zelfs niet eens denken aan opstappen, laat vermoeden dat ze er een dikke pree aan overhouden. De federale regering heeft op die manier wel elke controle uit handen gegeven.

   Crombez wordt in zijn betoog gesteund door de N-VA, door Groen en de Open VLD. Van CD&V hoort men voorlopig weer niets, zoals gebruikelijk is bij deze partij die gewend is de kat uit de boom te kijken. Komt daar nog bij dat uitgerekend Koen Geens (hij weer!) vond dat men die aandelen alleen mocht verkopen als er een fatsoenlijke winst op zat, zoals hij al eens gedaan had met Royal Park Investments en BNP Paribas Fortis. Die brengen de Belgisch staat 1,16 miljard euro op (in 4 jaar). De aandelen van BNP Paribas (zonder de naam Fortis erbij), de Franse moedermaatschappij dus, hebben een tijd geleden nog op 62 euro gestaan, nu schommelen die onder de 50. Meteen verkopen zou een ernstige aderlating betekenen.

   Tenslotte kan men niet meteen verkopen o.w.v. de regering in lopende zaken (dat verhaaltje gaan we waarschijnlijk nog dikwijls te horen krijgen) en wint Geens (of zijn opvolger) daar flink wat tijd mee. Het zal pas de volgende federale regering zijn die over een eventuele verkoop zal beslissen. Als Geens gelijk krijgt, hij die altijd gezegd heeft die aandelen pas te zullen verkopen als ze 64/65 euro staan, zullen Crombez en Co nog even geduld moeten hebben.

   Tijdens de laatste verkiezingscampagne, enkele weken vóór 25 mei, had staatssecretaris Wathelet Jr (cdH) het lumineuze idee de vliegnormen rond Zaventem nog eens te veranderen. In het voordeel van de Brusselaars en de franskiljonse villawijken en ten nadele van de Vlaamse Rand, zoals van een Waal verwacht kan worden. De Vlaamse deelregering liet toen eindelijk nog eens haar tanden zien en riep een belangenconflict in, waarbij de hele zaak met zestig dagen werd uitgesteld en dus over de verkiezingen getild. De affaire maakte dat madame Milnjet in het Brusselse slechte punten haalde bij de laatste verkiezingen en zorgde er mede voor dat Ecolo, de Franstalige versie van Groen, op 25 mei liefst 10 van haar 14 zetels verloor. En dan wil Groen, dat met Ecolo één fractie vormt, bij monde van Van Besien graag meeregeren, waar dan ook. Niet dus.

   Die zestig dagen verstreken vorige nacht en dus zou er opnieuw over gepraat moeten worden. Dat gebeurde ook, in het kernkabinet. De uitslag was, dat een regering in lopende zaken hierover niet kan beslissen, gewoon omdat het overlegcomité niet meer bijeen komt vóór er een nieuwe federale regering zal zijn. Officieel zou het nog mogelijk zijn daarover te debatteren in het parlement, maar niemand gelooft daarin omdat we dan meteen in een communautaire ruzie terecht zouden komen. Dat de partijen, die het nieuwe Brusselse gewest gaan beheren, daar wel al een akkoord over hebben (pro Wathelet, wat dacht je, ook CD&V, Open VLD en SPa!) doet niets ter zake. We zitten weer helemaal in België.

   Op nationaal vlak gezien, stelt heel dat verhaal over de vliegnormen op zich niet zoveel voor. Het laat echter wel zien dat de federale regering vleugellam is en dat de deelregeringen tot veel meer in staat kunnen zijn als ze dat willen. Daarom is het dubbel spijtig dat de Vlaamse regering nog steeds niet gevormd is, het meer dan waarschijnlijk niet zal zijn op 11 juli en we al blij mogen zijn, mocht er een zijn op 21 juli, al heeft Vlaanderen daar officieel niets mee te maken. Toch blijft dat een belangrijke zaak. Als er bv op de nationale feestdag nog geen federale regering zou zijn, maar wel overal gewestregeringen, dan is de logische volgende stap dat die deelregeringen het initiatief nemen en samen gaan overleggen wat ze voortaan zelf zullen gaan doen en wat er daarna nog zal overschieten voor de federale.

   En zoiets heet dan confederalisme…

   Het is niet altijd gemakkelijk een passende titel te vinden voor mijn blogs, maar deze keer moest ik er niet lang over nadenken. ‘The hot spell is over’, is de laatste zin van de roman ‘Dood van een handelsreiziger’ van Arthur Miller en ook die van de film die erover gemaakt werd (‘Death of a salesman’ met o.m. Elizabeth Taylor). ‘Spell’ betekent hierbij niet hetzelfde als in het Nederlands, maar ‘betovering’. Na de uitschakeling van de Rode Duivels op het WK in Brazilië zal de gekte daaromtrent wel gaan luwen, ook al omdat de spelers zelf niet (meteen) gevierd willen worden. Er komt een fandag op 6 september en dan is de kans groot dat het circus weer wordt opgestart, daar er al in het najaar de eerste voorrondes zijn voor het EK van 2016. Met de inderdaad goede ploeg die ze hebben en mits wat efficiënter te zijn in de afwerking, is een volgend succes niet uit te sluiten. Ondertussen kunnen onze ‘couch potatoes’ zich vergapen aan de Ronde van Frankrijk en de zomerfestivals.

   Samen met ‘onze’ deelname aan het WK is ook het weer hier wat afgekoeld en kan het leven, vakanties incluis, weer zijn normale gang hervatten. Dat geldt ook voor de politiek, waar Patje Dewael, benoemd tot kersvers interim parlementsvoorzitter zegt niet stil te zullen zitten. Hij heeft minister zonder Financiën Geens uitgenodigd om in dat parlement eens te komen uitleggen wat hij nu denkt te doen met die Arco-affaire. Dewael hoopt daarmee CD&V onder druk te zetten om straks misschien toch een tripartite op poten te zetten, waarin zijn partij, Open VLD, zal mogen meespelen en dat zowel federaal als regionaal.

   Het is trouwens opmerkelijk dat CD&V vorige week op de rem begon te staan tijdens de besprekingen over de vorming van een Vlaamse regering. De gestelde datum, 11 juli, de Vlaamse feestdag, zou nu ineens niet meer gehaald kunnen worden o.w.v. de discussie over de centen. Dit alles terwijl op voorhand geweten was dat er 1,3 miljard zou moeten worden bespaard en men akkoord was in het rood te gaan. Als dat nu ineens niet meer zou gaan, heeft dat in de eerste plaats* te maken met de Arco affaire en zoeken de tsjeven eerst garanties daarover bij de andere partijen. Zoiets ruikt naar chantage, maar in de politiek ligt men daarvan niet wakker, ook niet de mensen die zich nog altijd christelijk noemen.

* Een tweede reden zou kunnen zijn dat, bij het nog niet vormen van een nieuwe deelregering, Kris Peeters nog even eerste Vlaamse piet kan blijven spelen. Het lijkt kinderachtig, maar politieke ego’s kunnen groot zijn…

   De media mogen dan zelf niet echt gereageerd hebben op de demarche van Koen Geens i.v.m. de Arco affaire, reacties waren er gisteren meer dan zat vanuit de zakenwereld en andere beleggers die zich gediscrimineerd voelen. Ook Luc Coene, nog altijd gouverneur van de Nationale Bank, mengde zich in het debat en keurt Geens’ mogelijke acties volledig af. Alleen uit de politiek – en dan nog uit zijn eigen partij – krijgt Geens steun. Zo vindt Étienne Schouppe, ex poenpakker bij de NMBS en in de politiek, dat ‘de begroting de uitbetaling aan de Arco-coöperanten aan kan’. Dat zal wel ja, maar dat is niet de kern van de zaak.

   Om die Arco affaire te begrijpen, leest men best eens de aankondiging waarmee Arcopar destijds de ACW leden aanschreef over wat zij een ‘nieuwe’ vorm van beleggen noemde (uit De Tijd van 4 dezer):

-          Hoog rendement (momenteel 4,25%)

-          Geen kosten

-          Belegging zonder risico

-          Volwassenen EN kinderen

-          Aandelen elektronisch op naam, geen problemen van diefstal of verlies.

-          Ieder jaar terugbetaalbaar

   Arcopar stuurde ook enkele brochures naar haar klanten, met o.m. als titel: ‘Gids voor de ARCOPAR-aandeelhouder’. Aandeelhouder dus en géén spaarder, zodat niet de belastingbetaler daarvoor moet opdraaien, maar degene die bovenstaande verstuurd heeft naar meestal gewone mensen, die inderdaad daarmee dachten een spaarpotje op te bouwen, maar wel degelijk een belegging aan hun been kregen.

   Volgens een column van ‘Deckerken’ in dezelfde De Tijd was de deposito bescherming gelijk aan een omniumverzekering na een ongeval zonder vooraf een premie te betalen. Het ACW, dat waarschijnlijk mede door de affaire ondertussen van naam veranderd is, bezit – o.m. via de CM - een patrimonium van ettelijke miljarden euro’s, terwijl de spaarboeken van de vakbonden – die geen rechtspersoonlijkheid hebben (nog zoiets) – een Vaticaans geheim zijn. Aldus Jean Marie.

   CD&V-figuren als Geens willen nu alle belastingbetalers er mee voor laten opdraaien en er eventueel de vorming van een nieuwe federale regering mee gijzelen, terwijl het hoe langer hoe duidelijker is dat het vroegere ACW zijn coöperanten zelf zou moeten vergoeden. Zoals een getroffen dame in het VRT-journaal stelde, is nog weinig christelijks aan zo’n houding.

   Er zijn de vorige dagen enkele markante uitspraken gedaan, die wel in de media kwamen, maar waarop geen zinnige reactie kwam van de zgz ‘gespecialiseerde’ pers. Zijn die misschien ook al met vakantie?

   Dé uitspraak van de dag kwam gisteren van een zekere Marc Lambotte van Agoria, het vroegere Fabrimetal, die beweerde dat elke dag zonder regering betekent dat men in zijn federatie 10 tot 12 arbeidsplaatsen verliest. Alsof een dergelijke uitspraak al niet hilarisch genoeg is, voegde hij er nog aan toen dat het voor Agoria niet uitmaakt wat voor kleur die volgende regering moet hebben. Alsof het programma van centrumlinks of centrumrechts geen verschil zou uitmaken. Zeker met nog 1,9 miljard extra te besparen dit jaar en 13 miljard binnen de komende drie jaar zie ik zoiets niet gebeuren met een centrumlinkse regering. Gaat Agoria dan bijpassen?

   Als we trouwens de uitspraak van die Lambotte ernstig zouden nemen, dan zou dat – volgens hem - moeten betekenen dat elke dag mét een regering wel werkplaatsen zou opleveren. Laat er ons even van uitgaan dat dit niet het geval is, maar dat er dan tenminste geen enkele werkplaats zou verloren gaan. Welnu, de laatste zes maanden zijn er in dit land 6.000 (zes duizend!) arbeidsplaatsen verloren gegaan en dit terwijl er wél een regering was…

---

   Lambotte was niet de enige die dezer dagen uit zijn nek kletste. Misschien lag het wel aan het warme weer. Zo verklaarde de nieuwe voorzitster van Elia, de nationale hoogspanningsbeheerder, dat het gevaar van een black-out de volgende winter niet zo dreigend is als wordt voorgesteld en dit ondanks het eventueel niet opstarten van Doel 3 en Tihange 2, noch van het sluiten van gascentrales omdat die verlieslatend zijn. In zo’n geval zal ze vragen aan bepaalde industriële producenten om hun productie op een laag pitje te zetten, waarvoor die dan een vergoeding krijgen. Die reeds bestaande regel wil ze nu ook uitbreiden naar de privéverbruikers, maar die krijgen er dan géén vergoeding voor. Dit is echt de wereld op zijn kop. De staat laat na de bevolking van energie te voorzien, maar die bevolking moet het zelf maar oplossen als het fout loopt. Diezelfde Trienemie, een zekere Miriam Maes, Nederlandse met een Franse partner die in Londen verblijft (als het hier fout loopt, heeft zij er alvast daar geen last van!) zegt dat er bovendien ook steeds meer energie kan worden ingevoerd uit de buurlanden. En wat als het nog eens echt wintert, ook in die buurlanden en die dan geen stroom op overschot hebben? Om nog te zwijgen van de extra kosten in zo’n geval.

---

   Driemaal is scheepsrecht. Der Dritte im Bunde is hier onze onovertroffen nieuwe minister van Financiën, Supertsjeef Geens. In verband met de Arco affaire, moeten die mensen zich – volgens hem – geen zorgen maken. Hij zal dat eens regelen bij het Europese Hof van Justitie in Luxemburg en – mocht dat niet lukken – werkt hij een plan B uit. Moeten we die man geloven?

   Om te beginnen, zat Geens, die het allemaal zo goed schijnt te weten, er bijna twee miljard euro naast voor wat de federale begroting voor dit jaar betreft. Verder heeft hij overhaast de verkeerde bank verkocht, allemaal om onder die 100% van het bbp te blijven, wat hem tenslotte toch niet gelukt is. Van de bank waarmee de staat is blijven zitten, BNP Paribas, zal men de eerste jaren ook wel niet vanaf geraken zonder verlies na de reuzenboete die ze in Amerika gekregen heeft. Verder nam hij recentelijk een loopje met de juiste basiscijfers van de Maastricht normen en van de Belgische deelneming eraan. Vergeten we tenslotte niet dat praatvaar Geens (hij kán het goed uitleggen) niet eens zeker is dat hij in een volgende federale regering nog iets ter zake te vertellen zal hebben en dat het hele Arco drama iets zou kunnen worden van ‘na mij de zondvloed’…

   Het is een onmogelijke zaak ernaast te kijken, naast dat wereldkampioenschap voetbal. Zelfs een niet (meer) geïnteresseerde als ondergetekende die alleen nog de Tv-journaals volgt, krijgt ook daarin een overdaad aan herhalingen en infantiele uitspraken te verwerken dat het echt niet meer leuk is. Zeker als men weet dat het huidige Belgische elftal voor zowat de helft bestaat uit jongens met een vreemde afkomst. Feit is, dat dit elftal het meest Belgische is dat er ooit heeft rondgelopen. Die geïmporteerde helft zijn immers wel degelijk Belgen, geen Vlamingen of Walen. Nu is dat een verschijnsel dat zich niet alleen bij ons, maar zo’n beetje in heel West- en Zuid-Europa voordoet. Anderzijds kan de huidige massahysterie ook toe te schrijven zijn aan het feit dat het 12 jaar geleden is dat de Belgen nog eens mochten mee doen en 28 jaar sinds ze nog eens door die eerste ronde zijn geraakt. In Nederland, waar ze op dat gebied wat meer gewend zijn, is er ook wel een oranjegekte, maar die gaat telkens snel liggen als het avontuur ten einde is. Of dat hier ook gaat gebeuren is maar de vraag. 

   Om op Nederland terug te komen, dat elftal bestaat voor de helft uit spelers die uitkomen in de eigen competitie. Van de 23 geselecteerde Belgen is er maar één die in België speelt en dat is dan nog de derde doelman die mocht invallen omdat de eerste geselecteerde uitviel wegens blessure. Dit gegeven zegt ook iets over de kwaliteit van de zo geroemde ‘Jupiler League’, die zo laag ligt dat men zelfs de beste Belgische spelers ervan niet goed genoeg acht om mee naar een internationaal tornooi te sturen.

   Van de geselecteerde nieuwe Belgen zijn er enkele die taalkundig wel goed voor de dag komen. Denk maar aan Lukaku, Dembele, Company en Origi. Toevallig allemaal jongens die bij ons in het Nederlands onderwijs hebben gezeten. Van Mirallas, Hazard, Witsel en Fellaini kan men dat niet zeggen, wat nog maar eens aantoont wat het dure Franstalig onderwijs hier waard is. Als ze dan toch zo van dat België houden zouden ze ook de taal van de andere landgenoten serieus mogen leren

---

   Tenslotte nog een voetbalverhaaltje uit de oude doos. Volgens The Washington Post waren de verlengingen na de reguliere tijd in de wedstrijd België-USA de spannendste die men ooit heeft meegemaakt. De sportjournalist die dat geschreven heeft, heeft nooit gehoord van de halve finale in Mexico in 1970, tussen Italië en Duitsland, toen het na 90 minuten 1-1 was en de match tenslotte eindigde op 4-3! Dat was het jaar dat Cagliari in Italië voor de eerste (en tot nu toe enige) keer het Italiaanse kampioenschap gewonnen had en er een aantal rossoblu* in de nationale ploeg waren opgenomen (o.a. de spitsen Riva en Domenghini, en doelman Albertosi). Ik baatte toen een hotelletje uit aan de Costa Rei op Sardinië. We hadden slechts één Tv-toestel in de hall staan, waarop men, in zwart-wit, alleen RAI uno en RAI due kon ontvangen. De meeste klanten op dat moment waren Duitsers op vakantie en Italianen die er werkten. De match eindigde toen ook ergens na middernacht en sommige klanten zaten er in hun pyjama bij, nadat ze gewekt waren door het kabaal bij de doelpunten die maar bleven vallen. Dat uiteindelijk de Italianen wonnen, was een slechte zaak voor de bar. Het was wel het spannendste stukje voetbal dat ik ooit heb meegemaakt. Italië verloor tenslotte de finale tegen Brazilië, toen nog met Pele.

* roodblauw, 'sangmarin' voor de Luikenaars (FC Luik).

   Gent is nog eens in het nieuws. De Gentse schepen van mobiliteit, Filip Watteeuw (Groen), heeft een eerste ontwerp voor een nieuw parkeerplan voor de stad gepresenteerd. Als dat ooit werkelijkheid wordt, kan je beter met de auto wegblijven uit de Arteveldestad, tenzij je de euromillions hebt gewonnen. Men gaat zich inderdaad blauw betalen aan parkeerkosten, gesteld dat men zijn wagen nog kwijt geraakt. Overal komt er betalend parkeren. Er zullen zelfs geen blauwe zones meer zijn. Alle tarieven gaan naar omhoog en dat geldt ook voor de boetes. De tijd dat de auto ergens mag blijven staan wordt beperkt. Hoe dat gaat uitdraaien voor wie gaat werken en zijn auto ergens moet achter laten of voor wie ’s avonds bv naar de opera wil komen, is voorlopig nog een raadsel. Er zullen straks trouwens minder parkeerplaatsen zijn. Zelfs de tarieven voor bewonerskaarten gaan serieus omhoog. Het plan van de volkscommissaris, pardon schepen, is de auto uit de stad te verjagen. Dat zoiets dan ook geldt voor de inzittenden heeft hij voorlopig blijkbaar nog niet door.

   Er is ook goed nieuws. Ondanks het feit dat burgemeester Termont, volgens een enquête van Ivox aan populariteit inboet, staat hij vermeld op een shortlist van de ‘City Majors Foundation’, waaruit later de ‘World Major’ wordt gekozen. Zelf beweert ‘Gargamel’ dat hij niet weet hoe hij op die lijst gekomen is, alhoewel dat alleen maar gebeurt nadat men zichzelf kandidaat stelt. Sinds Termont in Gent burgemeester werd, zijn er daar 2,7% meer werklozen. Wel zijn er geen allochtonen meer, gewoon door de term ‘allochtoon’ uit alle officiële stukken te schrappen. Die categorie zal van het nieuwe parkeerplan trouwens weinig hinder hebben. Met OCMW-steun kan men nog steeds geen auto kopen…

   Of het trouwens gezond wonen is in Gent en omstreken lijkt eerder twijfelachtig. Het laatste jaar verdwenen daar een hele rits bekende figuren, waarvan de meesten het links bewind zeker niet 'ongenegen' waren: André Denijs, Wilfried Martens, Jan Hoet, Gerard Mortier en nu Piet Van Eeckhaut. Zij zullen, jammer genoeg, niet meer kunnen genieten van de weldaden van de mogelijk nieuwe World Major…

   Nu Michel Jr bij de PS en het CDH geen kans krijgt in te breken in de gewestregeringen die die twee partijen aan het opzetten zijn in Brussel en Wallonië, blijft er voor zijn partij, het MR, alleen de federale regering over. In een tripartite komen die drie Waalse partijen elkaar weer tegen, in de andere scenario’s is er telkens wel een partij die – voorlopig althans – een veto uitspreekt. In feite blijft er alleen de zgz ‘kamikaze’ regering over, centrumrechts met aan francofone kant alleen het MR met aan Vlaamse kant ook de Open VLD erbij. Die laatste moet dan wel de claim op het inbreken in de Vlaamse regering laten vallen. Dat willen althans CD&V en N-VA die met de vorming van die regering bezig zijn.

   Bij de vorming van die nieuwe Vlaamse gewestregering wordt er wel doorgewerkt en hoopt men die nog altijd gevormd te krijgen vóór de Vlaamse feestdag van 11 juli. Nog acht dagen dus. Veel nieuws wordt er niet vrijgegeven, maar het feit dat men voor de Vlaamse begroting bereid zou zijn in het rood te gaan, vind ik een positief signaal, waarvoor ik zelf al meer dan eens in deze rubriek heb gepleit. Men moet geen zotte dingen doen door schulden te maken, maar ook niet door persé steeds maar een begroting in evenwicht te willen hebben. Zolang Wallonië (met een schuld van 16 miljard!) en Brussel zich daarvan niets aantrekken, kan Vlaanderen het zich permitteren eens de kat uit de boom te kijken, zonder het risico te lopen straks nog eens te mogen opdraaien voor de schulden van anderen, al dan niet via het federale België.

   Er is trouwens iets waarvan ik tijdens deze Vlaamse besprekingen nog geen woord gehoord heb, nl het feit dat KBC vóór eind 2017, dus tijdens de komende legislatuur, de twee miljard staatssteun die het van de Vlaamse regering kreeg terugbetaalt, met daarbovenop nog eens één miljard boete. Alleen al in het licht daarvan is een tijdelijk tekort op de nieuwe begroting verwaarloosbaar. Vergeten we niet dat dat Vlaamse tekort er komt door het overnemen van federale bevoegdheden vanaf deze maand, een gevolg van de zesde staatshervorming, waarbij men wel de bevoegdheden, maar niet het volledig daarbij behorende geld krijgt.

   Tenslotte ligt het slagen van een nieuwe Vlaamse regering in de handen van CD&V, de enige van de traditionele partijen met nog enige Vlaamse reflex. Ze mag nu eindelijk eens knopen doorhakken i.pl.v. steeds te wachten tot de anderen de kastanjes uit het vuur halen. Dat klassieke getalm van de tsjeven heeft in het verleden geleid tot een hoop miserie voor Vlaanderen (de grendels, de transfers, de Brusselse toestanden en een manke zesde staatshervorming, om er maar enkele te noemen). De oorspronkelijke CD&V eis dat er eerst een federale regering moest komen, heeft men moeten laten varen, niet omdat de partij dat leuk vond, maar omdat PS en CDH hen in hun regio’s voor een voldongen feit hadden gesteld. Uiteindelijk is het best mogelijk dat er straks toch een confederaal akkoord zal moeten komen tussen de twee grote gewesten om het federale België te redden, waarbij de liberalen op alle fronten uit de boot zullen vallen. Als alternatief rest er voor hen dan alleen nog die kamikaze regering…

   De Vlaamse werkgevers en middenstanders laten van zich horen. Dat was al het geval tijdens de kiescampagne, denk maar aan de oproep van schoenenverkoper Wouter Torfs om voor de N-VA te kiezen. Nu dreigen ze desnoods met een regelrechte boycot, mocht er een nieuwe tripartite regering komen, een De Rupo II, zeg maar.

   Uit een enquête van Unizo blijkt nl dat slechts 5% van de meer dan 1700 Vlaamse ondernemers nog gewonnen is voor die tripartite. Bijna driekwart van hen zijn bereid een dergelijke regering ‘uit te zweten’ en niet meer bereid te zijn nieuwe medewerkers aan te werven of hun bedrijf uit te breiden, ondanks het feit dat dit zal wegen op de rentabiliteit en de omzet. 12% denkt zelfs hier dan met hun activiteiten te stoppen en elders te gaan werken.

   Dit is des te merkwaardiger, als men weet dat tijdens de 451 crisisdagen van 2011 dezelfde ondernemers aandrongen op een snellere vorming van een regering, waarbij het hen niets uitmaakte dat die een tripartite zou zijn. Ondertussen zijn de mensen echter wakker geworden, nadat ze gezien hebben dat die tripartite alleen maar gezorgd heeft voor meer belastingen en o.m. het verschil van statuut voor arbeiders en bedienden wel heeft opgelost, maar voor velen in hun nadeel.

   Eigenlijk is zo’n tripartite een onding dat niet meer van deze tijd is. Vroeger had men de keuze tussen liberalen, socialisten en christendemocraten, die elk een specifiek programma hadden, waarbij men wist waar men aan toe was. Sinds de regering Di Rupo is dat allemaal één pot nat geworden en heeft men meegemaakt dat de voorzitster van de liberale partij, vroeger dé steunpilaar van de meeste ondernemers, haar verontschuldigingen aan haar kiezers moest aanbieden voor een pestbelasting waaraan haar partij had meegewerkt. Dat laatste belette haar niet de belasting te laten bestaan. Als diezelfde partij straks weer in zo’n tripartite stapt, waarmee Gwendolientje nu al gezegd heeft geen problemen te hebben, weten de ondernemers al hoe laat het is. Met slogans dat men ‘goesting heeft in de toekomst’ en dat ‘mensen vleugels hebben’ zal Open VLD geen Vlaamse ondernemers meer vangen. Met die laatste slogan zou de partij zich trouwens voortaan beter ‘Blue Bull’ noemen, dat zou tenminste nog tot de verbeelding spreken.

   De socialistische vakbond is nog eens bezig met een ouderwetse staking, een staking om te staken. Om te laten zien dat zij er ook nog zijn en dat men hen rekening moet gehouden worden. De staking is maar voor 24 uur en er wordt door de andere bonden niet aan mee gedaan. In principe kan dan toch één op de twee treinen rijden. Probleem is maar dat de treinreiziger vooraf niet weet welk trein er wél en welke er niet zal rijden, waardoor heel wat pendelaars, maar ook festivalgangers voor extra problemen (en kosten) worden gesteld. Verder volstaat het een of meerdere seinhuisjes stil te leggen en er rijdt dan helemaal niets meer. Onnodig hier bij te voegen dat de kans dat een trein in Wallonië niet rijdt een veelvoud is van die in Vlaanderen.

   De staking zou zgz gaan over het feit dat de NMBS-medewerkers hun vakantiedagen niet tijdig kunnen opnemen of hun overwerk niet kunnen recupereren wanneer ze dat willen. En dat probleem zou voortkomen uit het feit dat er een tekort aan medewerkers is. Toevallig stond er vorige week nog een uitgebreid artikel over in De Tijd, waarin gesteld werd dat, als de NMBS zou werken zoals de Nederlandse Spoorwegen, men het werk met minstens 7.000 (zeven duizend!) medewerkers minder zou kunnen doen. En dan daarbij niet vergeten dat de Belgische staat elk jaar zo’n 3 tot 3,5 miljard euro steun geeft aan dit rijdend faillissement. Jammer genoeg is er in dit land niemand die aan het zgz ‘spoorstatuut’ durft raken, waardoor het hele land op tijd en stond gegijzeld kan worden. Iets dat ook kan gebeuren bij de luchtverkeersleiders, zoals we ook vorige week hebben meegemaakt, bij sluiswachters en andere vitale beroepen binnen onze economie.

   Ik ben geen specialist ter zake, maar het verhaal dat men in Nederland bepaalde zaken met veel minder mensen kan doen, vindt men ook terug bij de ambtenarij in het algemeen. Bij onze noorderburen zijn maar de helft ambtenaren t.o.v. bij ons en dat voor een bevolking die 50% groter is. Het bekende verhaaltje van het teveel aan koks dat het eten bederft.

   In het kader van bovenstaande zou het best kunnen, dat de aan de gang zijnde socialistische staking te maken heeft met de pogingen tot de vorming van een nieuwe federale regering. Centrumlinks of centrumrechts kan een heel verschil betekenen voor de houding van de nieuwe regering (áls ze er al komt) t.o.v. de vakbonden die, als van oudsher, menen dat de NMBS van hen is. De ‘Nationale Maatschappij der Belgische Syndicaten’.