QE sprokkels

   In een interview met Knack zou de Waalse furie Laurette Mitraillette gezegd hebben, dat ze nu eenmaal een vurig temperament heeft. Ze voegde daar nog aan toe, dat ze zich boos zal blijven maken over de banden die N-VA’ers zouden hebben met groepen die de collaboratie vergoelijken. Het wordt stilaan tijd dat iemand die kletstante de mond snoert, want ook haar eigen familie blijkt, i.v.m. de collaboratie, boter op het hoofd te hebben. Dat beweert althans het satirische Brusselse blad UbuPan, dat – evenals ’t Pallieterke – in de poco media wordt doodgezwegen. Ze kennen daar alleen nog Charlie Hebdo.

   UbuPan schrijft dat Laurette’s grootouders ‘zwarten’ waren en dat men haar grootmoeder bij de bevrijding zelfs kaalgeschoren zou hebben. Verder, maar dan in de voorwaardelijke wijze, vraagt het blad zich af, of het waar is dat Maurice en Simone Onkelinx, haar grootouders, in Ougrée een café voor Vlaamse mijnwerkers hadden, waar een Duitse vlag aan de muur hing en dat een centrum van collaboratie was. Het café zou door het verzet kort en klein zijn geslagen en vol hakenkruisen geschilderd. Het blad vroeg een reactie daarover bij Onkelinx’ woordvoerder, die zei daarover met haar niet eens te willen spreken.

   Ik kan erover meepraten. Mijn familie is ook onrechtvaardig getroffen geweest bij de repressie. Mijn vader werd aangehouden, maar al na twee dagen weer vrij gelaten omdat men zag dat de beschuldiging nergens op sloeg en het gevolg was van burenafgunst. Ondertussen had men wel ons hele huis leeggeplunderd – inbegrepen vaders complete schoenmakerij - en zijn we daarvoor nooit vergoed geworden. Onkelinx’ grootouders kunnen ook zo iets meegemaakt hebben. Maar als dat zo was, zou Laurette er best op reageren. Door dat niet te doen blijft de twijfel en zou het beter zijn dat de PS’ster haar grote bek houdt als het nog eens gaat over al dan niet vermeende vergoelijking van de collaboratie.

   Het is de bedoeling dat de Vlaamse OCMW’s zoals ze nu bestaan, na de gemeentelijke verkiezingen van 2018 zullen verdwijnen, of – beter gezegd – zullen geïntegreerd worden in de gemeenten. Dat is recentelijk nog eens bevestigd door la Homans, bevoegd minister. Ondanks het feit dat daartegen nu al geprotesteerd wordt, is dat een evolutie die al jarenlang bezig is.

   In de jaren 90 ontstond het zgz ‘sociaal huis’, waarbij de sociale dienstverlening van het OCMW en die van de gemeenten inzake leefloon schuldbemiddeling, daklozen, staatlozen, energiemeters en nog een hele resem andere voorzieningen werd gebundeld. Al sinds 2004 moeten gemeenten en OC&W’s samen een sociaal beleidsplan opstellen. Alle personeel kreeg reeds hetzelfde statuut en in heel wat gemeenten is er voor de twee instellingen al een gezamenlijke secretaris en/of ontvanger. Als ik me niet vergis, maakt het hoofd van het OCMW ook reeds deel uit van het gemeentelijke schepencollege. Het is een evolutie die niet meer te stoppen is en die de totale werking binnen de gemeenten alleen maar efficiënter en dus goedkoper zal maken.

   Vanwaar dan dat protest? Officieel is dat omdat de ‘individuele maatschappelijke dienstverlening’ eronder zou lijden. Daaraan is echter een mouw te passen. De echte reden zal wel zijn dat er een aantal postjes gaan verdwijnen, dikwijls van mensen die daarbuiten nog andere mandaten of bestuursposten hebben. Dat was al te merken bij de reactie van Kurt De Loor (SP.a), OCMW-voorzitter van Zottegem maar ook Vlaams volksvertegenwoordiger, zoals ik al melde in mijn blog (‘OCMWeeën’) van 4 dezer.

   In de marge van bovenstaande is het misschien wel nuttig ook te vermelden dat het inkomen van meer dan 2 miljoen Belgen door de overheid wordt betaald. Dat is ruim 40% van de bevolking en dan zijn daar de werknemers van autonome overheidsbedrijven, zoals de NMBS, Infrabel en Belgocontrole nog niet eens bij. Dat die aantallen in Franstalig België in verhouding nog een stuk hoger liggen, daarvan ligt niemand nog wakker. Het tegenovergestelde zou eerder het geval zijn. Voor wat de OCMW’s betreft, zijn de Franstaligen niet eens vragende partij om ook hun OCMW’s op te doeken regen 2019, waarbij nog maar eens bevestigd wordt dat we hier met twee verschillende landen te maken hebben.

---

   Tenslotte nog iets over de overdracht van de bevoegdheden van het federale naar het gewestelijk niveau, waarop lezer Ludo reageerde. Die overhevelingen zonder financiering is inderdaad niet mogelijk, als men ziet dat de overgehevelde bevoegdheden in het kader van de zesde staatshervorming, waaraan een financiering zat van 85%, haast niet te verteren zijn en er mee voor zorgen dat ook Vlaanderen zijn begroting niet meer in evenwicht krijgt. Wallonië doet daar zelfs niet eens moeite voor. Waals minister-president Magnette schuift die rekening gewoon door naar de federale regering van aartsvijand Michel, in de hoop dat die erover zal vallen, al dan niet via Europa.

   Er is al enige tijd heel wat te doen over een maatregel van – nota bene - de regering Di Rupo, waarbij de zgn ‘inschakelingsuitkering’, een financiële tegemoetkoming voor wie twaalf maanden na het beëindigen van zijn studies nog steeds geen werk had gevonden, na drie jaar zou eindigen. Net zoals de werkloosheidsuitkering was die maatregel nl daarvoor niet beperkt in de tijd en zou men daarvan theoretisch kunnen genieten tot aan het wettelijk pensioen. Niet meer dus. De maatregel uit 2012 gaat vanaf deze maand gelden voor wie al drie jaar (of langer) ervan genoten had. De vakbonden, de oppositie en Di Rupo zelf willen nu dat die inschakelingsuitkering behouden blijft. Dat zal echter niet gebeuren en dat is maar goed ook.

   Het blijkt nl dat 73% van de mensen die ervan genoten, al ouder waren dan 30 jaar. Verder – en dat zal wel hebben meegespeeld bij Di Rupo – woont bijna 70% van de uitkeringsgerechtigden van dit systeem in Wallonië, dat toch maar 35% van de totale Belgische bevolking uitmaakt. Er wordt daar, nog maar eens, naar slechte Waalse gewoonte, ferm geprofiteerd van ons sociaal systeem. De klassieke linkse uitleg dat er ook onschuldige slachtoffers zullen vallen, wordt – net zoals bij de mogelijke indexsprong - ontkracht doordat werkzoekers met ernstige medische, mentale of psychiatrische problemen hun uitkering met twee jaar kunnen verlengen via de VDAB. Voor wie daar niet onder valt, worden de voorwaarden om een inschakelingsuitkering te krijgen echter verstrengd. Zo kan voortaan iemand die ouder is dan 25 geen eerste aanvraag meer doen en wie jonger is dan 21 zal een diploma moeten kunnen voorleggen. Wie echt uit de boot valt zal terug moeten vallen op het OCMW, op zijn familie of voorlopig een andere job moeten aanvaarden dan die waarvan hij/zij gedroomd had. De tijd van dromen en van een gemakkelijk extra inkomen lijkt voorbij.

   Dat laatste geldt ook voor wie nu nog van een leefloon ‘geniet’.Ook op dat gebied is er een complete scheeftrekking tussen Vlaanderen en Wallonië. 46% van de leeflonen gaat naar het Waalse gewest, 27% naar Brussel en slechts 20% naar Vlaanderen, waar toch bijna 60% van de Belgische bevolking woont. Dat is een bijkomende transfer van meer dan 184 miljoen euro! Komt daar nog bij dat een kwart van die leefloners geen Belg is en dat het gemiddelde jaarlijkse leefloon aan niet-Europese vreemdelingen bijna dubbel zo hoog is als dat van de eigen mensen (5.325 euro t.o.v. 2.990). Een omgekeerde wereld en een reden temeer om er eens met de grove borstel door te gaan, want in totaal kosten die leeflonen de staat nu jaarlijks meer dan een half miljard euro.

   Het worden harde tijden voor wie gewend was van de staat te leven. Tegelijk duidt bovenstaande nog maar eens aan dat decennia van PS-bestuur Wallonië niet veel vooruit geholpen hebben. Vergeten we niet dat er daarenboven in die regio 40% van de inwoners van de staat leeft, een percentage dat 15% hoger ligt dan dat van Vlaanderen (én dat van de E.U.). Bij de recente vaststelling dat België de Europese begrotingsnorm van 3% voor 2014 niet gehaald heeft, zou Vlaanderen met 58% van de bevolking er mee tussen zitten voor 800 miljoen euro en Wallonië met 35% voor één miljard. Het zou juist andersom moeten zijn. Hoe men het ook draait of keert, als er moeten getrokken worden staan onze zuiderburen altijd op de eerste rij, als er moet betaald worden, zijn ze niet te zien.

   De nieuwjaarsreceptie van de SP.a van zondag was niets om over naar huis te schrijven. Sinds de zoveelste electorale afstraffing, die van 25 mei 2014, zit de partij meer dan ooit in zak en as, maakt ze geen deel meer uit van welke regering ook en ziet ze haar mandatarissen uit het merendeel van de bestuurspostjes verwijderd worden. Dat zorgde in het najaar van 2014 al voor een eerste opstoot tegen wat velen in de partij het dictatoriaal gedrag van voorzitter Bruno Tobback vonden. Dat vinden ze de dag van vandaag ook nog, maar de oppositie binnen de partij krijgt een steeds sterkere tegenstand van de groep rond Tobback, die steun krijgt van de oude krokodillen, type Claes, Tobback Sr natuurlijk en – je houdt het niet voor mogelijk: Steve Stevaert, die achter de schermen nog steeds mee aan de touwtjes schijnt te trekken. Of het veel gaat uithalen is nog de vraag, want bij de Limburgse voorzittersverkiezingen haalde de ‘tegenkandidaat’ Peter Vanvelthoven het recentelijk gemakkelijk van deze die door de oude garde werd gesteund, Ingrid Lieten, en wel met liefst 2/3 van de stemmen.
   Ook werd er op de nieuwjaarsreceptie met bijna geen woord gerept over de ‘zaak Tobback’, misschien ook al omdat die receptie plaats vond in het hol van de leeuw, Leuven, waar de familie Tobback nog altijd de scepter zwaait (tot de volgende gemeenteverkiezingen in 2018 althans). Tekenend en haast beschamend is wel dat uitgerekend in het verkiesdistrict Leuven de partij daar pas op de vijfde plaats uit de stembus kwam. Tobback Jr heeft wel bevestigd dat de nieuwe voorzittersverkiezingen pas zullen plaatsvinden in de zomer en dat een congres in februari alleen de kandidaten ervoor zal aanduiden. Vast staat alleen dat John Crombez, de beschermeling van Vande Lala, zich al kandidaat heeft gesteld. De keizer van Oostende komt in de hele huidige discussie voorlopig niet voor. Hij blijkt toch iets geleerd te hebben van de affaire Gennez. En dan hebben we het nog niet gehad over de georkestreerde afgang van Frank Vandenbroucke. Miserie troef, zeg maar.

   Een ander vraagteken is wat Freya Van den Bossche gaat doen. Zeker is het niet, maar men zegt dat zij de initiatiefneemster was van de brief, waarbij Tobbackske werd aangeraden af te treden. Sommigen socialisten noemen haar zelfs de Lucrezia Borgia van de partij, verwijzend naar de bekende gifmengster van de patriciërsfamilie die hoogwaardigheidsbekleders in het Italië van de Rinascita maakte of kraakte (pausen inbegrepen!).

   Als Tobback Jr zich op het congres in februari toch kandidaat stelt én er nog een derde hond in het kegelspel zou komen, dat wordt het voor de partij een lange lijdensweg alvorens men deze zomer (misschien) enige duidelijkheid zal krijgen. Veel ‘animo’ – toevallig ook de naam van de SPa-jongeren! – zit er in elk geval niet meer in en de toenadering tot Groen wijst erop dat ze zelf niet meer geloven het alleen nog waar te kunnen maken.

   Waar is de tijd van de teletubbies?

   Ik kom even terug op de reactie van onze vriend Walter n.a.v. mijn artikel van eergisteren over de islam dreiging. Hij heeft daarin overschot van gelijk als hij zegt dat het Vlaams Blok/Belang dit gevaar al zeker 30 jaar aankaart. Dat werd trouwens duidelijk tijdens de bespreking die men daaraan gewijd heeft in de Kamer. Filip Dewinter mocht daar als elfde spreker komen opdraven en heeft die kans niet onbenut gelaten om erop te wijzen dat zijn partij inderdaad al decennia lang het moslimfundamentalisme aanklaagt, maar dat diezelfde vergadering daar al even lang geen oren naar heeft en de hoofdverantwoordelijke is voor het ontsporen van heel die affaire. Hij was de enige die geen applaus kreeg. De schaamte moet diep gezeten hebben.

   Dat neemt niet weg dat de gevolgen van de oorlog in Syrië slechts het voorlopig laatste hoofdstuk is van de islamisering van onze samenleving. De acties van De Wever en Bonte zijn dan toch een nuttige, zij het laattijdige reactie op de nieuwe situatie. Voor wat Jambon betreft, die het na de aanslagen in Parijs niet nodig vond het alarm hier te verhogen naar fase 3, moet men ook enigszins nuanceren. Als het nl waar is dat de staatsveiligheid al weken bezig was die criminelen in Verviers te schaduwen, dan was het inderdaad niet opportuun hen op te schrikken door het alarm te verhogen en dit pas te doen nadat ze waren uitgeschakeld.

   Tenslotte is er de kritiek van onze dhimmis, die ons willen doen geloven dat de aanwezigheid van para’s in het straatbeeld contraproductief zou zijn. Onze politie mag dan al haar best doen, tegen dergelijk brutaal geweld is de doorsnee politieagent hier niet opgewassen. Misschien was dit allemaal niet nodig geweest, mocht België zijn Rijkswacht niet hebben afgeschaft. Dat was een militair getrainde elite-eenheid die de nieuwe taak van de para’s even goed had kunnen uitvoeren, maar zelfs dan had men het leger nog kunnen inschakelen, zoals in Frankrijk, dat nog wel een Gendarmerie heeft.

   En wie denkt ge trouwens dat de Rijkswacht bij ons heeft afgeschaft? Tobback Sr, als voormalig minister van Binnenlandse Zaken, terwijl het nu Tobback Jr (toekomstig ex-partijvoorzitter?) is die de para’s weg wil hebben. It’s all in the family!

   Terwijl onze media plaats tekort komen om verder uit te weiden over de terreurdreigingen die er boven ons hoofd zouden hangen, zou men nog vergeten dat er ook nog wat anders gebeurt. Zo speelt zich in Europa een verhaal af dat wel eens veel belangrijker zou kunnen zijn, want het gaat om onze centen.  

   Toen de eurocrisis in 2011 uit de pan dreigde te slaan, waren er heel wat mensen die hun euro’s begonnen om te zetten in andere valuta, waaronder de sterke Zwitserse frank. Daardoor kwam de economie van dat land in de problemen en besloot de nationale bank van Zwitserland in september van dat jaar een plafond in te voeren, waarbij men voor 1 euro nooit meer dan 1,2 Zwitserse frank kon krijgen. Om de munt onder dat plafond te houden heeft die centrale bank steeds meer vers bijgedrukt geld in omloop moeten brengen. Tegelijkertijd verlaagde ze haar belangrijkste rentetarief van -0,25 naar -0,75 procent, negatief dus. Al die maatregelen hebben niet mogen baten.

   Nu heeft diezelfde nationale bank dat plafond opgeheven. Dat gebeurde eergisteren en vond plaats zonder enige voorafgaande kennisgeving, als een donderslag bij heldere hemel. De frank schoot dezelfde dag met liefst 40% omhoog en eindigde tenslotte op +16%. De Zwitsers werden meteen 16% rijker, maar dat geldt ook voor hun export die met hetzelfde percentage duurder is geworden. Al wie een of meerdere productiebedrijven heeft in het land van Willem Tell zal daar rekening mee moeten houden. Voor Belgische bedrijven geldt dat vooral bij wie in de chemische of farmaceutische sector bezig is. Ook de toeristische industrie in Zwitserland zal het geweten hebben, in de eerste plaats de skioorden, die daarvoor al niet van de goedkoopste waren. Verder zullen steeds meer Zwitsers hun aankopen over de grens gaan doen en daar het een klein land is, is dat daar voor velen nooit ver rijden. Toeval of niet, maar volgende week is er in Zwitserland ook het jaarlijks terugkomend ‘Wereld Economisch Forum’ in Davos, al zullen de deelnemers daarvan niet wakker liggen van de diverse hotel- en restaurantrekeningen die meestal toch door derden worden betaald.

   Wat hebben wij daar mee te maken? Dat valt nog te bezien. Nu al is het duidelijk dat er ook in het buitenland valutahandelaars en beurshuizen failliet (zullen) gaan. Een eerste bekend geval is Alpari UK, de hoofdsponsor van de Engelse premier league voetbalclub West Ham. Er is er zelfs al een slachtoffer gevallen aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland. Om maar te zeggen hoe klein de wereld tegenwoordig geworden is.

   Tenslotte hangt er ons nog e.e.a. boven het hoofd. Uitgerekend donderdag a.s. zal de Europese Centrale Bank (ECB) waarschijnlijk aankondigen dat het een ‘kwantitatieve versoepeling’ zal doorvoeren, in technische termen ‘Quantitive Easing’ genoemd (QE), waarbij – om het in gewone mensentaal te zeggen – vers geld wordt bijgedrukt, waarmee staatsobligaties kunnen worden opgekocht. Dit hangt al lang in de lucht en is in feite een kopie van wat al enkele jaren bestaan heeft in de States, waar het mee gezorgd heeft voor een heropleving van de economie. Of dat in Europa hetzelfde effect zal hebben, is maar de vraag. De USA is maar één land, de E.U. is een kluwen van landen, waarbij het risico bestaat dat bv de Duitse belastingbetaler straks zal mogen opdraaien voor de schulden die gemaakt zijn in Griekenland en omstreken. Of het zover komt is niet zeker, maar de kans is groot dat er hier weer een oplossing uit de bus komt met de nodige uitzonderingen en achterpoortjes. Iets op zijn Belgisch, zeg maar. De economen zullen in elk geval de volgende weken wel weten waarover te schrijven.

   ‘Partir, c’est mourir un peu’. Ça c’est une blague; il faut mourir à fond. Je vous salue. Alice Nahon’ (1897/1933). De Vlaamse dichteres wist waarover ze schreef. Ze stierf op haar 38^ste aan tbc. Als ge ziet met welk gemak tegenwoordig ‘jongeren’ ten oorlog trekken, weer terugkomen (als ze het overleven tenminste) en dan hier mensen vermoorden, dan heb ik (en ik alleen niet) daar wel enkele vragen bij. Het lijkt daar in Syrië wel oorlogvoeren op parttime basis.

   Ik kan desnoods nog aannemen dat geradicaliseerde moslim jongeren het hier niet meer zien zitten (ze horen hier ook niet thuis) en tenslotte beslissen aan dat oorlogsgeweld te gaan meedoen. Als men echter ten oorlog trekt, begrijp ik niet goed dat men daarmee zomaar kan ophouden zolang die oorlog niet gedaan is. Deserteren ze daar of laat men ze zo maar gaan, misschien omdat die amateurs daar meer in de weg lopen dan wat anders? Er is nog een derde optie, nl dat men ze – eens voldoende geïndoctrineerd en thuis in het gebruik van allerlei wapens – met opzet terug naar Europa stuurt met de klare bedoeling daar chaos en wanorde te stichten. Wat nog schijnt te lukken ook.

   Hans Bonte en Bart De Wever, in hun functie van burgemeester van respectievelijk Vilvoorde en Antwerpen, kan men weinig verwijten. Zij voorspellen al langer dat men die Syrië strijders harder moet aanpakken en monitoren. Dat laatste gebeurt nu wel, maar te weinig en te laat. Het is het gebruikelijke recept: er moet eerst iets gebeuren en dan schiet de steekvlampolitiek in actie. Zelfs na de drama’s in en rond Parijs was een fase 3 hier niet nodig. Pas na wat in Verviers gebeurd is, zijn ze plotseling wakker geschoten en dan nog in de eerste plaats omdat bleek dat die gangsters het op de politie zelf gemunt hadden.

   Tenslotte hoort men weinig of niets over de rol van Turkije in de Syrische kwestie. Bijna alle jihadisten komen Syrië binnen en weer buiten via dat land en klaarblijkelijk ongestoord. Het land van de nieuwe sultan Erdogan speelt tegenwoordig een bedenkelijke rol in de wereldpolitiek, ook t.o.v. Rusland en is onbetrouwbaarder dan ooit. En zeggen dat hier lui rondlopen die dat moslimland in de EU willen hebben. Of zou o.m. Verhofstadt daarover ondertussen van mening veranderd zijn? Ik moet het altijd nog vernemen.

   Ik denk niet dat Marc Descheemaecker al veel spijt heeft gehad de NMBS achter zich gelaten te hebben. In 2013 was hij kandidaat voor een bestuursfunctie bij de zoveelste hervorming van de NMBS, maar werd hij niet verkozen. Hij hield er wel een bestuursfunctie aan over bij het goederenvervoer, maar trad daar af na de publicatie van zijn boek ‘dwarsligger’, waarin hij geen al te mooi beeld van ons rijdend faillissement ophing en de nieuwe NMBS leiding hem liever zag vertrekken..

   Descheemaecker was van liberale strekking, zoals men dat hier politiek verwoordt. Of hij ook een lidkaart van een liberale partij had, is mij niet bekend. Wel koos hij na zijn vertrek bij de NMBS meteen voor de N-VA en kwam hij zelfs op een kieslijst voor die partij te staan. Hij werd niet verkozen, maar wat hem daarna in de schoot viel, was ook niet niks: voorzitter van Brussels Airport én bestuurder bij de Gimv (de Gewestelijke Investeringsmaatschappij Vlaanderen). Nu wordt zijn naam ook vermeld als kandidaat om Eddy Bruyninckx op te volgen als hoofd van het Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen. Zeker is dat niet, maar zijnde een expert in logistiek, maakt hij een goede kans. Vraag is maar of zoiets nog te combineren zal zijn met de twee andere functies die hij al heeft. Waarschijnlijk komen die vrij, zodat ook daar een nieuw topjob rondje kan beginnen.

   In totaal zijn er sinds de laatste verkiezingen 145 mandaten onder Vlaams bestuur bevestigd of veranderd geworden. In de meeste ervan werden de socialisten aan de dijk gezet (het zgn ‘Soske shot’), maar CD&V en Open VLD moesten ook enkele van hun mannetjes en vrouwtjes terugtrekken of naar elders overhevelen. Bij de grootste instellingen behield alleen CD&V’er Luc Van den Brande zijn post als CEO van de VRT en dat dankt hij waarschijnlijk aan het feit dat hij steeds een Vlaamse reflex heeft gehad. Minder goed verging het Open VLD’er Clair Ysebaert (ooit kabinetschef van Verhofstadt), die na een periode van 14 jaar zijn topjob bij PMV (Participatie Maatschappij Vlaanderen) moet afgeven aan een N-VA’er. De man had het niet zo slecht gedaan, maar zijn betrokkenheid bij het Electrawinds debacle (van Vande Lala) is hem zuur opgebroken.

   Kortom, het is niet voor iedereen crisis en misschien kunnen we er ons alleen maar bij troosten dat er in de meeste van die mandaten nu meer Vlaamsgezinden en minder belgicisten zitten. Nu nog afwachten of Vlaanderen daar enig voordeel uit zal halen.

   Vandaag hebben we dan de eerste samenscholing van de federale regering met de zgz groep van 10. Ondertussen heeft Leemans van het ACV (hij weer) al een schot voor de boeg gegeven, door een nieuwe deadline te stellen voor de zgz taxshift. Tegen 10 februari moet hij definitief nieuws hebben over e.o.a. vorm van vermogenswinstbelasting. Rechtuit gezegd, als ik van die regering was, zou ik me daarover niet te druk maken. Er was al gesteld dat dit onderwerp bespreekbaar zou zijn. Wel, bespreek het dan en maak niet meer de fout die gemaakt is bij het verhogen van de pensioenleeftijd naar 67. Daarmee had men rustig nog een paar jaar kunnen wachten (gaat pas in in 2025!) en er eerst voor gezorgd dat zoveel mogelijk mensen ondertussen tenminste tot hun 60^ste zouden werken, wat nu verre van het geval is.

   Als men de vakbonden e.o.a. vorm van vermogenswinstbelasting kan aansmeren, dan moet men dat ook doen. Volgens professor emeritus fiscaliteit Frans Van Istendael is de invoering van zo’n taks voorlopig een lege doos. De man, die er iets van afweet, zegt dat men eerst moet vastleggen welke vermogens men gaat belasten. Dan moeten die vermogens geschat worden om ze een startwaarde toe te kennen. Daar men geen nieuwe belasting kan invoeren met terugwerkende kracht, zal zo’n vermogenswinstbelasting pas echt gaan opbrengen over enkele jaren en in het beste geval pas over 10 jaar op kruissnelheid draaien. M.a.w. ergens rond 2020, wanneer de huidige legislatuur er al op zal zitten (als deze regering er tenminste in slaagt ze uit te doen).

   Het enige zinnige wat deze regering kan doen om op korte termijn de meubelen te redden, is besparen waar het ook maar enigszins kan op de staatsuitgaven. Alles wat niets (meer) opbrengt, moet van de hand gedaan worden. Alle diensten die elkaar overlappen moeten worden hervormd en alle overtollige instellingen en ambten moeten worden geschrapt. Simple comme bonjour. Met moet er alleen de moed voor hebben eraan te beginnen.

   N.a.v. de gebeurtenissen in Parijs is het andere nieuws wat op de achtergrond geraakt. Voor wat Griekenland betreft, tikt de klok echter verder en wordt het uitkijken hoe de verkiezingen daar op 25 januari zullen verlopen. Die vinden plaats, daar men er niet in slaagde een nieuwe president te kiezen, omdat die in de eerste twee stemronden geen tweederde meerderheid van de stemmen kon halen en in de derde ronde ook geen drievijfde*. Ondanks het feit dat de gedoodverfde overwinnaar van die verkiezingen, de uiterst linkse Syriza partij, in de peilingen de grootste wordt maar slechts 35% van de stemmen zou halen, bestaat er een kans dat ze toch de volstrekte meerderheid van de zetels haalt. Griekenland is in veel opzichten geen normaal land en één van de electorale regels daar is dat de winnende partij er 50 extra zetels bij krijgt (op 300). Door die bonus zou een percentage van 40% van de stemmen al volstaan. Die 40% slaan dan alleen op de partijen die de kiesdrempel van 3% haalden, niet op het totaal uitgebrachte stemmen. Op die manier kan men al een absolute meerderheid halen met minder dan 40%. Dan zit Syriza gebeiteld en zullen de Europese poppetjes aan het dansen gaan.
   Eender hoe het zal aflopen, dat het in Griekenland een chaos gaat worden, is zo goed als zeker. Dan zal het alleen nog de vraag zijn of het land echt uit de eurozone gaat stappen of dat Syriza gaat onderhandelen voor nog maar eens een schuldkwijtschelding of een uitstel van enkele decennia(!) voor de terugbetalingen. Het zal Europa én Griekenland veel geld kosten, maar het waren wel de Grieken die willens nillens frauduleus in de eurozone zijn binnengeraakt en wie zijn gat verbrandt…

   Tenslotte hebben de beleidsmakers van de eurozone ook boter op hun hoofd. Zij hadden de rekeningen van het armlastige Hellas beter moeten controleren en het zijn ook zij die verantwoordelijk zijn voor het feit dat men, bij het opmaken van het verdrag van Maastricht, wel bepaald heeft hoe een land tot de eurozone kon toetreden, maar niet hoe men eruit kon stappen. Voor een instelling met zowat de duurste ambtenaren ter wereld, is dit een blamage die kan tellen.

* Voor de toetreding van Griekenland tot de eurozone was 51% voldoende, zodat het lijkt alsof de verkiezing van een toch maar protocollaire president (met resp. 66 en 60%) er belangrijker is…

   Zoals te verwachten, blijven de reacties op de moordpartijen in Frankrijk nazinderen en staan de media er nog bol van. Eindelijk zijn bij velen de ogen opengegaan en laat ook de zwijgende meerderheid eens van zich horen. Hopelijk blijft dat niet een eenmalige gebeurtenis. Een valse noot bij ons kwam er van spraakwaterval Meyrem Almaci, kersvers voorzitster van Groen en zelf niet toevallig van Turkse afkomst. Zij vindt nog altijd dat er meer openheid en dialoog moet komen. Dat moet ge dan horen van een partij die steeds zowat het tegenovergestelde beweerde als het om rechts ging (Charlie Hebdo is uitgesproken links) en die het ook vroeger allemaal zo erg niet vond als hier gediscrimeerd werd.

   Vergeten we niet dat het Jos Geysels* was, van het toenmalige Agalev, de voorloper van Groen, die als secretaris van de partij (die toen, in navolging van de communistische partijen in Oost-Europa, geen voorzitter had, maar een secretaris), die het cordon sanitair tegen het Vlaams Blok uitvond. En zopas was het de groene fractie in de Brusselse gemeenteraad die een toegangsverbod vroeg voor de Franse schrijver Eric Zemmour, die de islamisering van zijn land aankloeg. En dat was nog vóór de slachtpartij bij Charlie Hebdo. Dat kan eveneens gezegd worden van de betogingen van Tegida in Duitsland, die al hun veertiende week in gaan en waartegen ook daar een verbod werd geëist door niet toevallig de co-voorzitster van die Grünen. Nog door zo eentje met een naam die e.e.a. laat vermoeden (Cem Ördemir!). Voor Groen blijkt de vrijheid van meningsuiting niet voor iedereen weggelegd.

   Echte asielzoekers blijven hier welkom, zelfs met hun eigen cultuur en geplogenheden. Voor zover dat kan natuurlijk, want men kan alleen echt integreren als men zich aanpast. Wie dat niet doet, integreert niet, maar zal echter wel respect moeten hebben voor onze eigenheid en levenswijze, zich in het openbare leven moeten aanpassen aan onze cultuur en gewoonten, en niet andersom. Wie dat niet kan, hoort hier niet thuis. Daarover moet, zeker na wat er de afgelopen week is gebeurd, niet meer gediscuteerd worden. Zoals de titel van Houllebeque’s boek zegt, betekent de islam immers niét verdraagzaamheid, maar onderwerping (‘soumission’). Wie geen moslim is, hoeft zich daaraan niet te onderwerpen.

* Die Geysels is later door Verhofstadt en Co beloond met diverse openbare functies, waaronder die van directeur van de jaarlijkse boekenbeurs. In die functie zorgde hij er o.m. mee voor, dat een Vlaamsgezinde uitgeverij zoals Egmont er geen standplaats krijgt en haar boeken ook niet in de openbare bibliotheken te vinden zijn. Van een nestbevuiler gesproken…

   Voor Jan met de pet zit de eerste werkweek van 2015 er al op, maar de dames en heren politici beginnen er pas vandaag aan. Er zal dan al een eerste vergadering zijn van de groep van tien (vakbonden en werkgevers) over het loonrapport van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB). Dinsdag gaan de vakbonden beraad houden over de stakingen van december en donderdag komt de groep van tien samen met de federale topminister, Kris Peeters op kop. I.v.m. met dat laatste heeft dikke nek Leemans van het ACV nog eens flink van zijn oren gemaakt in de weekeindkranten, waarbij men de indruk krijgt dat hij en niemand anders leider is van de syndicale strijde tegen centrumrechts. Ofwel speelt de man komedie, ofwel is hij zich stilaan aan het opblazen zoals die kikker die even groot wou zijn als de os. We weten, hoe dat geëindigd is…

   In De Tijd zegt Leemans o.a. minachtend dat CD&V maar een kleine coalitiepartner meer is. Hij heeft daarin gelijk, maar het moet wel hard aankomen als de christendemocraten zoiets moeten horen van een gelijkgezinde vakbondsleider, die doet voorkomen dat CD&V een onderdeel is van zijn ACV. Dat laatste is niét het geval, want bij die partij zitten, gelukkig maar, ook nog mensen van het middenveld, die niet precies warm lopen voor de barse syndicale taal van de heer Leemans. Dat CD&V van een grote partij verworden is tot een meelopertje komt o.m. ook omdat het gros van de ACV’ers meer dan waarschijnlijk niet meer CD&V stemt. Dat ze nog bij de vakbond zijn is, omdat ze daar nog enig profijt in zien, vooral als het fout begint te lopen (ontslagen e.d.), maar niet o.w.v. de opgeblazen retoriek van Leemans.

   Ik heb dat vroeger als eens meer geschreven, maar ik zou willen dat het ACV en de andere vakbonden bij de politieke verkiezingen eens opkwamen met een eigen partij, dan kon men de neuzen eens tellen. Het zou voor lawaaimaker Leemans wel eens een ontnuchtering kunnen zijn. Bij de laatste gemeentelijke verkiezingen hebben ze dat bv in Turnhout geprobeerd en eindigde hun lijst op de derde plaats, na N-VA en de lijst van CD&V. Dat de ACV-lijst daar tenslotte toch in de bestuursmeerderheid is geraakt, was niet hun verdienste, maar de interne ruzie bij N-VA.

   In verband met de aanslagen in Parijs zal er nog veel inkt vloeien. Of het allemaal veel zal helpen, is een ander paar mouwen. Zelfs de bijeenkomst van de Europese regeringsleiders en ministers van vandaag in de lichtstad zal waarschijnlijk niet veel meer opleveren dan de gebruikelijke blabla. In het kader van wat ze de rechtstaat noemen en volgens de Europese wetten, en verplichtingen, kan men zomaar niet meer doen wat men wil. Een opschorten van het Schengenakkoord en een immigratiestop voor wie geen echte asielzoeker is (iets wat het VB al jaren vraagt) zou een eerste stap kunnen zijn, maar ook niet meer dan dat.

   Het probleem met die islam is, dat het geen hiërarchische structuur kent, zoals bv de katholieke kerk, met Paus, bisschoppen, synodes en concilies. Mede daardoor kan deze kerk zijn leer aanpassen aan veranderende tijden. Niets daarvan bij de moslims, die zo nog altijd een Middeleeuwse woestijngodsdienst beleven, die ook vandaag de dag nog geïnterpreteerd kan worden zoals het de eerste de beste imam uit komt. Komt daarbij nog dat er soennieten en sjiieten zijn, die elkaar haten, plus nog wat afleidingen ervan, die als ketters vervolgd worden. Dat alles terwijl de meerderheid van de moslims in hun land van oorsprong alleen leert lezen en schrijven, enkel en alleen om hun koran te kennen.

   Politiek gesproken is het al niet veel beter. Ook op dat vlak is er geen centraal gezag. Al Qaeda, IS, Taliban, Al Shabaab, Hezbollah, Hames, Boko Haram en ga zo maar voort, is een ongeorganiseerd kluwen van loslopend spul waar niemand aan iemand rekenschap geeft.

   Er is m.i. voorlopig maar één oplossing en dat is de zero tolerence, stuk op lik. Wie onze wetten overtreedt, gaat achter de tralies. Wie hier illegaal is, vliegt meteen het land uit. Wie gaat mee vechten in buitenlandse conflicten, verliest zijn Europees staatsburgerschap. Wie veroordeeld wordt voor terrorisme, moet zijn straf voleldig uitzitten. Voor hen geen wet Lejeune of iets in dien aard. En zo zijn er nog wel enkele mogelijkheden om ervoor te zorgen, dat kandidaat terroristen weten wat hen te wachten staat.

   Tenslotte zou Europa moeten ophouden Israel te demoniseren. Het is het enige democratische land in zijn regio en ook het enige dat voor onze westerse waarden vecht. Letterlijk dan nog. Dat de joodse strijd tegen de Palestijnen niet altijd koosjer verloopt,heeft ook te maken met een vijand die zich verschuilt tussen de burgerbevolking, welke daardoor telkens een zware prijs betaalt. Daarenboven kan men geen vrede sluiten met een tegenstander die op uw vernietiging uit is.

   Nadat hij op 6 november 2014 al eens was opgestapt in de

beruchte vakbondsbetoging tegen de nieuwe centrumrechtse

regering, om mee te betogen tegen een aantal wetten die zijn

eigen regering had opgestart, is Di Rupo de afgelopen week nog

eens in het nieuws gekomen, door op de RTL-Tv en RTBf-radio

te zeggen dat hij spijt had van bepaalde beslissingen die zijn

kabinet toen genomen had. Meer bepaald had hij het nu over de

beperking van de zgn inschakelingsuitkering tot drie jaar. Dat

gaat om een uitkering die schoolverlaters krijgen als ze na één

jaar nog geen werk vinden. Jongeren die na die drie jaar nog

steeds geen werk hebben, moeten dan terugvallen op het

OCMW. Erg, hé? Toen ik jong was, kreeg men niets in dien aard

en moest men minstens 200 dagen officieel gewerkt hebben

vóór men een werkloosheidsuitkering kreeg. Wie daar niet in

slaagde bleef thuis bij zijn ouders wonen (‘casa di mama”) of

probeerde wat bij te verdienen als jobstudent. Waarom zou dat

nu niet kunnen, zeker na twee jaar van het systeem

geprofiteerd te hebben?

   Dat juist Di Rupo daarmee af komt en tegen de gevolgen van

zijn eigen beleid betoogt, is wel merkwaardig. Zoals het ook not

done is dat een aftredend eerste minister alle geldende regels

van politiek fatsoen aan zijn hielen lapt door zich tenminste het

eerste jaar niet terughoudend op te stellen t.o.v. zijn opvolger.

Dat hebben Dehaene, Verhofstadt noch Leterme gedaan en is in

de Belgische politiek du jamais vu.

   Diezelfde Di Rupo vindt er trouwens geen graten in dat de

stad Mons, waar hij burgemeester is, met geld smijt t.g.v. het

jaar dat ze culturele hoofdstad is van Europa. Gisteren nog werd

het nieuwe museum geopend, getekend door de architect van

Ground Zero in New York. Het nieuwe spoorwegstation van Mons

draagt de handtekening van Santiago Calatrava, nog een

wereldvermaarde (en dure) architect die o.m. ook het Guillemins

station van Luik tekende, dat met een vertraging van drie jaar

klaar kwam en zowat drie keer meer heeft gekost dan eerst

geraamd. In Mons zal het niet anders zijn. De krokodillentranen

die de gestrikte (of moet ik schrijven ‘geflipte’?) nu laat voor die

arme studenten die geld tekort gaan komen door een wet die

hijzelf had goedgekeurd, zijn dan ook een lachertje.

   De moordpartij bij Charlie Hebdo was niet de eerste en zal ook

niet de laatste zijn in een reeks van aanslagen door

doorgedraaide moslims. Toch is er deze keer denkelijk een grens

overschreden, waarbij de Westerse wereld, maar ook een deel

van de moslims eindelijk is gaan beseffen dat het zo niet verder

kan. Hopelijk blijft die tendens aanhouden en sterft hij geen

stille dood, zoals in het verleden al meer is gebeurd.

   Het was wel louter toeval dat die Eric Zemmour één dag

vroeger zijn in boekvorm verschenen mening (le suicide

français) tegen de zo geprezen multicultuur in Brussel kwam

verdedigen. Qua publiciteit kan dat tellen. Zemmour was

trouwens niet de enige die net nu met een boek over de

aanwezigheid van de islam in Europa voor de dag kwam.

Tegelijk verscheen er ook een zoveelste boek van de in Frankrijk

eerder berucht geworden Michel Houellebecq. Diens laatste boek

is een fictief verhaal, maar - evenals zijn vorige werken – zo

geschreven dat het sensationeel en provocatief overkomt. De

titel: ‘Soumission’ (onderwerping) is letterlijk de vertaling van

het woord ‘islam’, dat hetzelfde betekent. Het verhaal speelt zich

af in 2022, waarbij de Franse presidentsverkiezingen gewonnen

worden door een gematigde moslim, die Marine Le Pen van het

FN in de laatste ronde verslaat. Zijn partij, de

Moslimbroederschap(!) gebiedt de mannelijke docenten van de

Sorbonne zich tot de islam te bekeren. De vrouwelijke docenten

worden ontslagen. De joden moeten het land uit en de

werkloosheid daalt spectaculair omdat de vrouwen terug naar de

haard worden gestuurd. En nog zo van dat moois.

   Voorlopig nog fictie dus, zeker op zo’n korte termijn. Toch

mag men niet vergeten dat bv de burgemeester van Rotterdam

nu al een (gematigde) moslim is (in de stad van Pim Fortuyn!)

en dat zoiets over enkele verkiezingen ook in Brussel tot de

mogelijkheden behoort. Mocht de moordpartij in Parijs het

kantelmoment zijn dat een dergelijke evolutie kan keren, dan

zijn die tekenaars, journalisten en agenten tenminste niet voor

niets gestorven.

   Inch’Allah!

   Mijn bedoeling gisteren was een blog te schrijven n.a.v. de

uiteenzetting van de Franse schrijver Eric Zemmour in de

Cercle de Lorraine, een Brusselse businessclub van in hoofd-

zaak Franstalige ondernemers. De man kwam er tekst en

uitleg geven over zijn laatste boek: ‘Le suicide français’,

waarvan in no-time 800.000 exemplaren werden verkocht.

Het boek gaat over de teloorgang van de Franse samenleving

na mei ’68. Het deed me denken aan een gelijkaardige uitga-

ve (‘Deutschland schafft sich ab’), nu een grote 4 jaar gele-

den, van de Duitse schrijver Thilo Sarrazin, toenmalig senator

voor de SPD (socialist, nota bene) en lid van de Bundesbank,

waarvan ook 1,2 miljoen exemplaren werden verkocht op

anderhalve maand tijd.

   Beide uitgaven, zowel van Zemmour als van Sarrazin heb-

ben het niet over de islamistische beestigheden die we

ondertussen met de regelmaat van een klok meemaken, nu

weer in Parijs, waar in de kantoren van het satirische week-

blad Charlie Hebdo 12 mensen op koelbloedige wijze werden

afgemaakt, omdat ze lachen met Mohammed en zijn islam.

Waar Zemmour en Sarrazin het wél over hebben, is over de

steeds toenemende immigratie van mensen die hier wel wil-

len wonen, maar niet willen integreren en er tenslotte voor

zorgen dat hun omgeving een vruchtbare bodem wordt voor

allerlei terreurdaden in de naam van Allah, zoals we die nu

meemaken.

   De politiekcorrecten hebben niet gewacht op de aanslag

in Parijs om het boek van Zemmour en de deining die er de

laatste tijd in Duitsland is ontstaan n.a.v. de wekelijkse

Pegida* betogingen, aan te klagen als racisme en nazisme.

Bij de criticasters in Duitsland was o.m. ex-Bondskanselier

Schmidt, dezelfde Schmidt die 4 jaar geleden partijgenoot

Sarrazin nog feliciteerde met zijn boek. Het feit dat de man

ondertussen 97 is, kan daar misschien wel iets mee te ma-

ken hebben. Vraag is alleen wat ze nu weer gaan vinden

om de uitwassen van de islam niet in vraag te moeten

stellen…

* Pegida staat voor: ‘Patriotische Europäer Gegen die

Islamisierung des Abendlandes’. De nieuwe Duitse AfD-

partij(‘Alternativ für Deutschland), die bij de Europese

verkiezingen 6% van de Duitse stemmen haalde, staat

er achter.

   Er doen zich momenteel enkele rare situaties voor op de

geldmarkten. Om te beginnen is er de instorting van de olie-

prijs, 53 dollar per vat, de laagste prijs in zowat zes jaar.

Verder heeft de onzekerheid rond een eventuele Grexit de

aandelenkoersen en de waarde van de euro doen dalen. Dat

laatste is een godsgeschenk voor de Europese export. Als

gevolg van dat alles voorspelt het Planbureau nu, dat daar-

door de spilindex dit jaar waarschijnlijk niet overschreden

zal worden en er dan ook geen indexsprong meer zal komen

vóór 2016. De hele discussie daaromtrent zal dan (voorlopig?)

een maat voor niets geweest zijn. Al die uitspraken van De

Leeuw, Leemans & Co ter zake blijken nu evenveel slagen in

het water. Anderzijds zien de overheden – ook de Waalse die

er zogezegd tegen was – nu de besparingen op de

ambtenarenlonen in rook opgaan. Alhoewel het er dus, zeker

in Europa, niet beter aan toe gaat, wordt het leven er toch

goedkoper, tot spijt van wie ’t benijdt. Vraag is natuurlijk wel,

of het allemaal zal ‘blaffeturen’, zeker met de wetenschap dat

het niet de eerste keer zou zijn dat het Planbureau zijn

vooruitzichten moet bijstellen.

   Nog zo iets is de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB).

Terwijl iedereen ervan overtuigd was dat de loonkostenhan-

dicap met de buurlanden ergens rond de 15% lag, kwam die

CRB ergens rond Kerstmis met de blijde mare dat die gedaald

was tot niet minder dan 2,9%. Daarbij weinig of geen

commentaar, ook niet van de media die er anders altijd zo

snel bij zijn. Er werd zelfs bij verteld dat de verdienste voor

de daling bijna volledig op rekening van de regering Di Rupo

kwam. Wat blijkt nu: die daling van 2,9% blijkt alleen maar

het verschil te zijn met de reeds bestaande kloof uit… 1996,

toen er een wet gestemd werd waardoor de loonkloof met de

buurlanden niet groter mocht worden. In werkelijkheid kost

het gemiddelde uurloon in dit land nog altijd 42 euro, t.o.v.

36 in Duitsland en Frankrijk, 30 in Nederland en 21 in de UK.

Het werkelijke verschil blijft zo gemiddeld toch nog steeds

16% en als daar niet méér aan gedaan wordt, zullen hier nog

steeds bedrijven sluiten, en/of vertrekken en arbeidsplaatsen

verdwijnen.

   In zowel het Planbureau als de CRB zitten waarschijnlijk

heel wat dik betaalde economen en aanverwanten. Men kan

zich dan ook terecht afvragen, of die wel hun geld waard zijn,

als ze om de haverklap met andere vooruitzichten komen.

Zeker als we weten dat we ze feitelijk niet eens nodig heb-

ben, want er bestaat ook nog zoiets als het Rekenhof en de

Nationale bank waar men ook terecht kan zónder het natte

vingerwerk van die zgz specialisten…

   Er is nog maar eens een soort enquête gehouden binnen de 24

Oeso-landen, deze keer door Voka, het netwerk van Vlaamse

ondernemers en Kamers van Koophandel (het vroegere VEV).

Nu ging het om de zgz 'Waar-voor-je-geld-ranking', in gewone

mensentaal: om de verhouding tussen betaalde belastingen en

de levenskwaliteit die men ervoor terug krijgt. En dat is in België

nog altijd aan de zeer lage kant. Dit land staat op een

beschamende 20ste plaats, net zoals trouwens een jaar eerder

al het geval was. Alleen het wispelturige Hongarije, het failliete

Griekenland, Frankrijk en Italië doen het nog slechter. Vooral die

twee laatste landen, die binnen de E.U. toch tot de grotere

economieën behoren, doen het verre van goed. Zeker Frankrijk,

waaraan politiek België zich altijd gespiegeld heeft, heeft veel

van zijn pluimen verloren en is lang geen voorbeeld meer.

   Voor zover dat nog nodig is, duidt het Voka onderzoek aan dat

in de meeste Oeso-landen de burger meer terug krijgt voor de

belastingen die hij betaalt of dat hij er minder belastingen

betaalt. Dat houdt in dat de belastingen niet persé moeten dalen

als de burger er beter van kan worden. Dat laatste kan alleen

als er efficiënter gewerkt wordt, dat er structurele veranderingen

moeten komen en geen knip- en plakwerk meer.

   Het lijkt we wel raar dat het Vlaamse netwerk, dat Voka is, bij

dit onderzoek de klassieke fout maakt geen onderverdeling te

maken tussen de gewesten in dit land. Is dat misschien omdat

ze tegenwoordig hun hoofdzetel in Brussel hebben?

   Wie die onderverdeling wél maakt is, verrassend genoeg,

Siegfried Bracke, de nieuwe eerste burger van Belgenland o.w.v.

zijn functie als Kamervoorzitter. De man blijkt toch nog een

Vlaamse reflex te hebben. In een interview met Le Soir zegt hij

dat confederalisme voor België de toekomst blijft, ongeacht het

feit dat de N-VA, zijn partij, nu deelneemt aan een federale

regering die eerst de sociaal-economische problemen wil

aanpakken. Straffer nog, hij zegt in dat interview dat de

Vlaamse onafhankelijkheid een onvermijdelijke evolutie is, 'een

beetje zoals de wetten van Darwin'. Ten zuiden van de taalgrens

zijn ze er nog altijd niet goed van!

   Uitgerekend in dezelfde week dat de Franse PS-regering de Rijkentaks

afschaft, nadat gebleken is dat die meer kost dan opbrengt, komt onze

PS het hetzelfde voorstel af. Te gek om los te lopen; er zijn gewoon geen

woorden voor. Temeer omdat er in dit land - zoals ik al eens eerder ge-

meld heb - niet eens een vermogenskadaster bestaat, waardoor het nóg

meer zou kosten om tot zo'n taks te komen. Het voorstel werd ingediend

door ene Ahmed Laaouej, ene van de soort die men vroeger in Gent nog

allochtonen noemde. Of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar

men heeft mij altijd verteld dat de PS een uitgekiende studiedienst heeft

en ik neem aan dat die Ahmed toch niet écht achterlijk is.

   Het voorstel past meer dan waarschijnlijk in de koeionnerij waarmee

de PS al bezig is sinds de opening van het nieuwe parlementaire jaar.

Eerst met de heksenjacht van Laurette Mitraillette op de N-VA leden

van de centrumrechtse regering om redenen die niets met de heden-

daagse politiek te maken hebben. Dan met de stakingsgolf van decem-

ber, die flink in de verf werd gezet door de 'gewapende arm van de PS'

zoals De Wever het duidelijk verwoordde. En nu dus met dat voorstel

dat op voorhand gedoemd is om te mislukken. Bij een gebrek aan een

vermogensbelasting zou iedereen, volgens die Ahmed, zelf op woord

van eer moeten aangeven hoe groot zijn vermogen is. Zie je dat in

België al gebeuren?

   In de marge van bovenstaande toch nog even vermelden/herhalen,

dat een vermogensbelasting niet hetzelfde is als de vermogenswinst-

belasting, waarnaar Kris Peeters hengelt. Diezelfde Peeters is zich trou-

wens ook in een hoek aan het schilderen met zijn 'aangroei van het

vermogen én zijn 'activeren van slapend kapitaal', wat twee verschil-

lende begrippen zijn. Misschien past dat in zijn poging om kool en geit

te sparen ('If you can't convince them, confuse them'), maar dat zou

hij beter binnenskamers houden i.pl.v. dat te gaan verkondigen op de

cafézender uit Nossegem.