Het conflictfederalisme

   ‘De inspectie van Financiën keurt het nieuwe schenkingstarief van de Vlaamse regering af. De pensioencommissie vindt dat ook mensen met een zgz ‘zwaar beroep’ langer moeten werken. De werkgevers willen een belastingverschuiving via lagere werkgeversbijdragen’.

   Bovenstaande standpunten kan men tegenwoordig dagelijks uit gelijk welke krant halen en dan hebben we het nog niet gehad over de duizend en één voorstellen die er circuleren om ervoor te zorgen dat de taxshift (belastingverschuiving) geen taxlift (belastingverhoging) wordt. Enfin, ieder dierke zijn plezierke, maar het wordt al langer hoe duidelijker dat de aangekondigde structurele maatregelen om dit land er weer bovenop te krijgen steeds ingewikkelder worden, steeds meer om uitzonderingen vragen en steeds moeilijker controleerbaar. M.a.w. als de huidige federale regering naar al die ‘goede raad’ moet luisteren, zal er van structurele veranderingen niet veel in huis komen en riskeren we weer in het knip- en plakwerk terecht te komen, waarin de vorige regeringen zo sterk waren en die steeds door de N-VA werden aangeklaagd.

   Het verhaal van die zware beroepen komt trouwens uit het rapport dat de Pensioencommissie (geleid door Brouckie), net na de verkiezingen van vorig jaar al meldde, samen met een hele reeks andere aanbevelingen. De huidige minister van Pensioenen Bacquelaine is dat rapport nl maar gedeeltelijk gevolgd en daardoor zijn we weer beland bij het knip- en plakwerk.

   Wat men in heel deze discussie blijkbaar uit het oog verliest is, dat de kern van het verhaal, dat dit land zijn staatsschuld moet afbouwen, iets is dat alleen maar kan gebeuren door groei. Om die groei te verwezenlijken moet het concurrentiëler worden en dit kan in de eerste plaats door de loonkloof met de buurlanden te verkleinen. Daardoor moet een deel van onze loonkosten verschoven worden naar andere materies, zoals vervuiling, vermogen, btw e.d. Daarbij zal allicht moeten worden ingeleverd en daar knijpt het schoentje. Iedereen wil nl dat ‘de anderen’ dat maar moeten doen. Als men daar geen oplossing voor vindt, belandt men in een straatje zonder einde. Met of zonder knip- en plakwerk.

   In mijn blog van 16 dezer (‘Sparen voor de taxshift’) stelde ik dat men beter eens serieus zou besparen door o.a. het subsidiëren van de politieke partijen af te schaffen. Raar genoeg heb ik medestanders gekregen die ik niet verwachtte en hoort men steeds meer kritiek erover, ook in onze media. Dat heeft niets met mij te maken, maar met de laatste N-VA campagne, die zo’n miljoen euro heeft gekost, maar waarover men zich in de partij niet druk maakt, omdat dat maar een twaalfde deel is van wat de partij nu jaarlijks krijgt aan staatssubsidies.

   De huidige klagers hebben gelijk, alleen is het wel opvallend dat die komen uit de hoek van de traditionele politiek, dezelfde politiek die deze subsidies heeft uitgevonden én uitgebreid. Het blijkt nu bv ook dat de subsidies voor de zo goed als opgedoekte senaat niet zijn afgeschaft (men moet er nl niet meer voor gaan stemmen), maar zijn overgeheveld naar de Kamer én verhoogd. Er is daarover nooit geklaagd, zolang de traditionelen het voor het zeggen (en het rapen) hadden. Nu de N-VA er ook mee van profiteert en zelfs meer dan de anderen (omdat de partij meer stemmen haalde bij de laatste verkiezingen), is het kot weer te klein. Het is inderdaad zo dat de N-VA, zolang zij in de oppositie zat, tégen deze subsidiëring was, maar anderzijds heeft ze dat hele geldverslindende verhaal niet mee op poten gezet en is ze nog steeds van oordeel dat het best wat minder kan. Dit laatste werd zopas nog eens duidelijk verwoord door kabouter Peumans.

   Tenslotte nog een woordje over die eerder onverwachte N-VA campagne. Om beleefd te blijven, ik vond ze een beetje simplistisch en hoop dat het reclamebureau dat er mee af kwam en dat ook al tekende voor de verkiezingscampagne met het ‘V’-teken, beter geïnspireerd zal zijn bij een volgende actie, zeker als het om de knikkers zal gaan. Er waren, m.i., betere argumenten om te tonen dat de partij het communautaire niet vergeten was. Denk maar aan de recente uitspraken en tussenkomsten van Geert Bourgeois over o.m. de Vlaamse gewestelijke betrokkenheid bij de besprekingen over de uitvoering van de zesde staatshervorming, de taxshift*, het terugtrekken van België uit de Internationale Francofonie en het ongrondwettelijk gebruik van de term Fédération Wallonie-Bruxelles. Of aan de kritiek van Matthias Diependaele over het prutswerk dat de financieringswet is geworden, waarbij de N-VA’er de termen ‘schuldig verzuim’ en ‘onbekwaamheid’ niet schuwde.

* La Rutten had daar bezwaren tegen, omdat men op die manier – volgens haar – ook de PS zou betrekken in die besprekingen. Zij doolt, want die partij zit nu al in het Overlegcomité, waar de federale en de deelregeringen elkaar ontmoeten, samen met de N-VA, de drie traditionele Vlaamse partijen, het CdH en zelfs het FDF, dat met CdH en PS in de Waalse en de Brusselse regering zit én in die van de Franse Gemeenschap.

   Het was al enige dagen bekend dat ACV-Führer Leemans gedreigd heeft naar het Grondwettelijk Hof te stappen, omdat hij via actie en overleg niet gedaan krijgt dat de indexsprong zou worden ingetrokken. Deze laatste is ondertussen door het parlement in plenaire zitting goedgekeurd, maar komt er misschien pas volgend jaar als de inflatie zo laag blijft als de dag van vandaag. Rode vakbondscollega De Leeuw is meteen op de ACV-trein gesprongen, maar dat is geen verrassing. Zijn vakbond is nu eenmaal tegen alles, keurt niets goed en denkt nog steeds zoals in de tijd toen ‘den boas ne smerlap’ was. Die blijft denken in termen van de strijd van arbeid tegen kapitaal, gedoogt de vrije markt maar aanvaardt ze niet.

   Iets anders is het gesteld met Kris Peeters, de enige man uit het kernkabinet die steeds oren had naar wat ‘zijn’ vakbond te vertellen had. Het was trouwens opmerkelijk dat Leemans, in zijn betoog op het congres van zijn vakbond in Oostende, het wel had tegen MR, Open VLD en N-VA, maar CD&V niet vermeldde. Effe vergeten, zeker? Even opmerkelijk was dat Leemans de regering Michel ervan beschuldigde zowat iedereen tegen iedereen op te zetten. Zoals men weet zet Leemans nooit iemand tegen iemand anders op. Het verhaal van de splinter en de balk…

   Men zou het haast kolder kunnen noemen, maar Kris Peeters vertelde in de Zevende Dag terecht, dat de sociale partners steeds de kans krijgen hun zeg te doen via het sociaal overleg en dat het niet wijs is, als men het niet kan halen, naar het gerecht te stappen. Stel, dat ze daar gelijk zouden krijgen, schaffen we dan de parlementaire democratie maar af en brengen we een syndicale junta aan de macht? In zijn bedreiging had Leemans het trouwens weer over die 1,6 miljoen leden die hij vertegenwoordigt. Dat die allemaal voor hem zouden stemmen (of voor de aan zijn vakbond gelieerde partij) is trouwens een fabeltje, zoals ik al eens suggereerde in mijn blog van 19 dezer (‘Sociale Netwerken).

   Tussen al het gekrakeel over de taxshift, een punt dat – nota bene – niet eens in de regeerverklaring stond en misschien pas beslist zal worden tegen het politieke zomerreces – is het een verademing te kunnen vaststellen dat er ondertussen in deze federale regering ook nog een stille werkster zit die van haar verblijf in de Wetstraat gebruik maakt om een verandering teweeg te brengen die zonder meer revolutionair kan genoemd worden. En dan praten we over Maggie De Block, die niet alleen populair is tot ver over de taalgrens, maar tevens, als huisarts, weet waarmee ze bezig is. Bij haar eedaflegging zei ze nog dat dit een droom was die uitkwam. Als ze haar laten doen zou dit inderdaad wel eens kunnen.

   We hebben in dit land een gezondheidszorg om U tegen te zeggen, alleen vergeten we gemakkelijk dat die al 70 jaar oud is, het land een fortuin kost en werkt volgens een onoverzichtelijk financieringsmodel dat volledig achterhaald is. Door te moeten besparen riskeren heel wat patiënten straks niet meer de zorg te krijgen die ze nodig hebben en krijgen anderen behandelingen die overbodig zijn. Deze activiteiten worden dan nog doorkruist doordat men bijna in elk ziekenhuis dat zich respecteert zowat voor alles kan behandeld worden, wat maakt dat de patiënt niet overal de beste behandeling krijgt. Dat dit laatste geen fabeltje is heeft mijn vrouw, jammer genoeg, mogen ondervinden. Wat De Block wil doen, is die ziekenhuizen beter te laten samenwerken, zodat ze zelf de behandelingen houden waarin ze goed zijn en andere doorgeven waarin ze ofwel niet zo goed zijn, ofwel die er te weinig gebeuren. Tegelijk betekent dat ook dat niet elk hospitaal dezelfde dure machines moet aankopen. Enkele ziekenhuizen waren zelf trouwens reeds tot die conclusie gekomen en werken al op een soortgelijke basis. Het orgelpunt is dan wel, dat de ziekenhuizen, als ze besparen, niet minder geld zullen krijgen van de overheid en hetgeen ze sparen kunnen aanwenden zoals ze zelf willen. De Block belooft daarenboven dat de artsen hun honoraria zullen kunnen behouden, terwijl ze tevens daarover met de ziekenhuizen kunnen onderhandelen en medezeggenschap over e.e.a. krijgen.

   Big Maggie heeft zes maanden op haar plan gebroed en gaat nog zes maand nodig hebben om e.e.a. verder te bespreken en uit te voeren, maar nu kan al gezegd worden dat dit de meest positieve verandering van het jaar wordt. Een echte win-win situatie.

   Hopelijk stapt Leemans daar ook niet voor naar het Grondwettelijk Hof…

   Sinds de Franse econoom Thomas Piketty’s boek ‘Kapitaal in de 21^ste eeuw’ een globale bestseller werd, voelen economen over heel de wereld dat ze daarover hun zegje moeten doen. Ook bij ons is dat het geval. Het cruciale punt in die bestseller is nl dat Piketty wijst op een steeds grotere ongelijkheid in de diverse landen van de westerse wereld. Nu moet het lukken dat de laatste rapporten over die ongelijkheid België vrij goede punten geven. Daar waar de kloof tussen arm en rijk in vele landen steeds groter wordt, blijkt dat bij ons niet het geval te zijn. Dat laatste neemt niet weg dat ook bij ons er economen rondlopen die denken dat het wél erger wordt. Het laatste verhaal daarover komt van André Decoster, hoogleraar economie en overheid aan de KU Leuven, niet bepaald een flamingant, eerder een behoudsgezinde belgicist. In zijn laatste rapport schrijft de man dat de Belgische overheid al 20 jaar de ongelijkheid bestrijdt en dat de regering Michel daar voorlopig niet aan meedoet. Voelt ge het al aankomen? De zoveelste kritiek op een beleid dat nog maar zes maanden oud is, maar dat – volgens sommigen – niet goed kan zijn, omdat de ‘socialen’ ontbreken en dan vergeleken wordt met voorgangers die er een hele termijn of meer op hebben zitten.

   Er zal op deze wereld altijd wel ongelijkheid zijn. Geef alle mensen eenzelfde basisinkomen (de natte droom van Duchâtelet) en één jaar later zijn er die hun geld verspeeld hebben en anderen die het hebben verdubbeld. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Alle regeringen, van Dehaene tot Di Rupo, hebben er altijd op gelet dat de zwaksten op e.o.a. manier gespaard blijven. Dat lukte niet onder Dehaene, omdat die af te rekenen kreeg met een hoge inflatie. Om daaraan te verhelpen maakte Verhofstadt de uitkeringen welvaartvast (door ze te koppelen aan inflatie én groei). Dat laatste had wel als gevolg dat de werkloosheidsval groter werd en de prikkel om te werken heel wat minder. Dat is nog zo. De regering Michel moet een deel van die scheve situatie rechtzetten en letten op de allerzwaksten, waarvoor uitzonderingen worden gemaakt, maar dat wil men blijkbaar niet zien.

   Tenslotte is er één factor, waarmee men in de discussies over de ongelijkheid geen rekening houdt, ook Decoster niet en dat is de steeds toenemende toestroom van inwijkelingen, waarvan de overgrote meerderheid niets heeft, niets meebrengt en toch wordt meegerekend in heel wat statistieken. Op die manier importeren wij armoede en het zal de ongelijkheid niet verbeteren, zeker niet als de situatie in de Middellandse Zee blijft aanhouden. De mensen die daar nu – letterlijk - aanspoelen hebben helemaal niets meer. Hoe erg dat ook is, dat kan men onze eigen mensen hier niet kwalijk nemen en het kan dan ook helemaal niet, dat media én geleerde professoren ons proberen daarover een geweten te schoppen. Het kan zijn, zoals het VRT-journaal suggereerde, dat Europa minder vluchtelingen opvangt dan bv Afrika of Azië. In verhouding tot de oppervlakten van die twee continenten is West-Europa (Oost-Europa doet niet mee) een overbevolkt gebied. Dat is dan ook appelen met citroenen vergelijken.

   De ACOD staking is voorbij, het nodig aantal landgenoten is weer eens een dag gepest geworden omdat het niet met het openbaar vervoer op hun werk of school geraakte. Het parlement keurde de indexsprong goed, waar zogezegd alles om te doen was en het wordt nu weer business as usual. Ze dronken een glas, loosden een plas en alles bleef zoals het was.

   Als de inflatie zo laag blijft als vandaag de dag, komt er zelfs dit jaar geen indexsprong meer en is al die heisa voorbarig geweest. Niettegenstaande dat en alle logica die erbij komt kijken, denkt het ABVV eraan op 12 mei a.s. weer een nationale stakingsdag te houden. Weeral een dag dat ze niet moeten werken! Een ander voordeel zie ik er niet in. Ook al dat parlementair geraas van Laurette de Waanzinnige en ‘Charly’ de Kale (‘Calvo’ voor de Spanjaarden) is feitelijk alleen maar praat voor de vaak, of beter nog: voor de Bühne.

   Het ligt er nl vingerdik op dat deze acties politieke stakingen zijn, die met niets anders te maken hebben. Zoals ik hier al eens meer geschreven heb, zijn de linksen slechte verliezers, die de nederlaag bij de laatste verkiezingen maar niet kunnen verteren. La Onkelinx is geen minister meer, stel je voor en dat na 25 jaar! Zij die het allemaal zo goed had gepland. Snel een Waalse deelregering vormen met de hondsgetrouwe partij van madame Non als aanhangsel en daarna een federale waarin ze haar grootste concurrent, het MR, alleen zou accepteren op haar eigen voorwaarden. Men zou voor minder gefrustreerd raken en in het parlement door het lint gaan, nu er niks van in huis is gekomen. Erg, he?

   Als het haar een troost mag wezen: de socialisten blijven overal achteruit gaan. Niet alleen bij ons, maar ook bij de laatste verkiezingen in Frankrijk, Nederland, Hongarije en nu ook Finland*. Een belangrijke reden daarvoor is, dat de jeugd van vandaag – in tegenstelling tot wat de roden beweren - weet en grotendeels aanvaardt dat ze straks langer zal moeten werken en misschien minder pensioen zal krijgen. Wat ze ook weet is dat dit in hoofdzaak het gevolg is van meestal (centrum)linkse regeringen die al enkele decennia sinterklaas hebben gespeeld (bij ons via o.a. het gratis Stevaert-effect) en ze niet gelooft dat diezelfde partijen in staat zullen zijn hun problemen op te lossen. De slogans die door vakbondsmensen nu bij stakingen en betogingen verkondigen, zijn er in de eerste plaats om de eigen verworvenheden te kunnen behouden. Na hen de zondvloed.

* Alleen in Griekenland won links. De uitzondering die de regel bevestigt, maar waar niemand mee zou willen wisselen…

   Ook vorige vrijdag verscheen er geen column van Abou Jahjah in De Standaard, de tweede week op rij. Ikzelf had het niet opgemerkt, omdat ik die krant normaal alleen nog op maandag lees (wanneer De Tijd niet verschijnt), maar ik verneem het via ’t Pallieterke. Die meldt daarbij trouwens dat De Standaard er zelf geen uitleg over geeft. Toen ik vorig jaar mijn abonnement bij De Standaard opzegde en iemand van de krant me belde en me vroeg waarom, gaf ik als redenen aan dat ik het al langer niet meer zag met hun steeds linkser wordende berichtgeving, maar dat de druppel die de emmer deed overlopen wel degelijk de column was van de Libanees die Belg was kunnen worden via een schijnhuwelijk (onwettig, dus) en ons nu ‘zijn’ waarheid wil opdringen.

   De echte reden, waarom Abou Jahjah bij De Standaard werd afgevoerd, had waarschijnlijk niets te maken met het schofferen van Vlamingen. Daarvan ligt men bij De Standaard al lang niet meer wakker. Ook niet met zijn oproepen tot allerlei manifestaties, zoals die tegen Bart De Wever na diens uitspraak over Marokkanen en Berbers. Waarschijnlijk wél met enkele van zijn uitspraken over de joden, die niet zouden misstaan hebben in de retoriek van Joseph Goebbels, de Duitse Reichsleiter für Propaganda onder Hitler. Vlamingen tot daar toe, maar joden, hola!

---

   Nog zo’n figuur die niet nalaat hier straffe politieke uitspraken te doen is de nieuwe directeur van het zgz minderhedenforum, Wouter Van Bellingen. De man is wél een echte Belg, al zou men dat niet meteen zeggen als men hem voor de eerste keer ziet (‘bronzato’, zoals Berlusconi’s eerste opmerking over Obama!). Hij laat niet na zijn landgenoten op tijd en stond te verwijten dat zij anderskleurige medemensen discrimineren en als ervaringsspecialist heeft hij hier en daar zelfs een punt. Zijn laatste opmerking, dat men de naam ‘zigeuner’ niet meer zou mogen gebruiken, is er wel over. Als men die term in alle reeds eeuwen bestaande lectuur, muziek en filmen zou moeten schrappen, dan wordt het echt lachen. Dat een Youssef De Witte van het bekende centrum daar met zijn twee voeten in trapt, is nog te begrijpen. Die man is op dat vlak ook gestoord. Het zou zelf nog eerder aanvaardbaar zijn dat men bv het woord ‘allochtoon’ zou schrappen, zoals o.m. in Gent al is gebeurd en dan nog. Waar zijn we mee bezig? Heeft men in dit landje niets anders te doen? Wat wordt het volgende woord? ‘clown’?

   Ondanks het feit dat 2014 moeilijk was, heeft de Vlaamse export dat jaar voor een nieuw recordbedrag gezorgd en neemt het 82,4% van de hele Belgische export voor zijn rekening. Brussel en Wallonië deden het in 2014 ook iets beter, maar met respectievelijk 2,3 en 15,3% in de totaalcijfers is er nog steeds geen enkele vergelijking mogelijk.

   Op te merken valt, dat Vlaanderen steeds meer naar Duitsland uitvoert en steeds minder naar Frankrijk. Een reden te meer om onze economie te blijven focussen op die van onze oosterburen en niet die van la douce France, waar francofonen en belgicisten zo naar opkijken. Ook naar de VS, de UK en Centraal-Europa gaat de Vlaamse export steeds beter.

   In het kader van bovenstaande wordt nog eens bevestigd, hoe belangrijk het is dat de loonkloof tussen België en Duitsland verkleind wordt*. De taxshift, waarover nog veel zal gediscussieerd wordt, lijkt inderdaad een vestzak/broekzak operatie voor onze mensen. Als onze economie daardoor echter concurrentiëler wordt en we zo meer kunnen uitvoeren, komen er ook meer werkplaatsen bij. Mensen aan het werk kosten staat en regio minder geld en gaan er zelf ook op vooruit. Vergeten we niet dat dit land nog steeds het handicap heeft van de index, iets dat nergens anders ter wereld nog bestaat en dat, tegen beter weten in, nog altijd verkocht wordt als dé garantie voor de koopkracht van onze mensen. Dit fabeltje wordt in stand gehouden door linkse politiekers, vakbondsmensen en goedgelovige CD&V’ers. Geen enkele ernstige econoom die het gelooft. Het lijkt soms wel alsof de hele wereld er naast zit en wij het uitverkoren volk blijven.

   Tenslotte heeft Geert Burger een lans gebroken om ook de gewesten te betrekken in de besprekingen over de taxshift. Als men bovenstaande exportcijfers bekijkt, zou dat niet meer dan logisch zijn. Toch is die kans klein, omdat o.m. Open VLD daartegen is. De reden, zegt la Rutten, is dat we dan ook het Waals gewest erbij moeten nemen, gewest dat beheerst wordt door de PS, die gegarandeerd nieuwe belastingen zal eisen, wat Open VLD niet wil. Zo zie je maar dat dit land steeds onbestuurbaarder wordt en dat de zesde staatshervorming (waar de N-VA niet aan meewerkte en er dan ook niet verantwoordelijk voor is) voor dit land alleen maar meer rampspoed zal brengen. Een voorbeeld daarvan kregen we zopas nog in gerechtelijke kringen, nu blijkt dat de Nederlandstalige justitie in Brussel medewerkers moet afstaan aan de Franstalige, ondanks het feit dat ze zelf onderbezet is en daardoor haar kantoren na de middag niet meer open kan houden wegens gebrek aan personeel…

* Het gaat trouwens niet alleen om de loonkloof. Ook de energie kost onze bedrijven een pak meer dan aan de buitenlandse concurrentie. Door de blijvende dreiging van stroomtekorten zal ook dat er in de nabije toekomst niet op verbeteren. Zelfs het aanleggen van een zgz strategische stroomreserve zal niet voldoende zijn, mochten Doel 3 en Tihange 2 niet meer worden opgestart.

   Men zou het haast vergeten, maar morgen is er weer een grote staking. Officieel alleen van het ABVV, maar de ACV-Spoorbond Transcom heeft al laten weten dat haar leden, die willen meedoen, van de organisatie stakingsgeld zullen krijgen. Typisch tsjevenwerk: nooit rechtuit, altijd met omwegen. Officieel niet meedoen, maar in werkelijkheid wel. Iedereen is terug van de paasvakantie en ‘ze’ gaan er weer eens tegenaan gaan. Daar de bonden sterk staan in het openbaar vervoer, zal het weer niets worden voor de pendelaars die daarvan afhangen voor de verplaatsing naar werk en school.

   Een van de gevolgen van die reeds lang aangekondigde staking is, dat de werkgevers niet verder meer willen onderhandelen met de vakbonden en ze hebben daarin gelijk. Men kan niet onderhandelen, laat staan akkoorden sluiten, met een tegenpartij die tegelijkertijd chanteert met stakingsdreiging. Komt daar nog bij dat de onderhandelingen, waarvan sprake, grotendeels gaan over zaken die vroeger federaal, maar nu – door de zesde staatshervorming (daar gaan we weer) – regionaal geworden zijn. Het grote verschil daarbij is, dat op Vlaams vlak er een rechtstreeks overleg is met drie partijen: regering, vakbonden en werkgevers en niet tussen de laatste twee, die daarna de federale regering meestal voor voldongen feiten stelden. In tegenstelling tot de federale regering, kan de Vlaamse wél zelf voorstellen doen en dat is wat minister Muyters (N-VA) zinnens is te doen, mét de sociale partners als het kan, zonder als het moet. De man mag eerder een saai imago hebben, hij was al eens voorzitter van VOKA en weet waarmee hij bezig is. Men kan er gif op nemen dat daar weer heel wat kritiek op zal komen van de linkse media.

   Daarmee zit de paasvakantie 2015 er op. Het zal weer snel Kerstmis zijn. Voor de kinderen was dit een leuke vakantie met al bij al mooi weer, voor boeren en tuinders heel wat minder. Het zaai- en plantseizoen had al een vertraging van een maand t.o.v. vorig jaar. De koude nachten en het gebrek aan regen zorgen niet voor veel verbetering. De laatste regen viel hier bij ons op zaterdag 11 april, de eerstvolgende misschien nu vrijdag 24 april.

   Dit voor wat het weer betreft. Ondergetekende tuiniert nl ook, dat had de pientere lezer (ik heb er geen andere) al wel gesnapt. Niet alleen voor de schoolgaande jeugd, maar ook voor de officiële politiek zit de vakantie erop en wordt vandaag maandag dag 1 van de al zo veel besproken uitvoering van e.o.a. taxshift. Dat zat al in het regeringsprogramma van Charles Michel – zo’n 2 miljard aub - maar bleek onvoldoende. In feite gaat het nu dus om een tweede shift, waarbij weer enkele miljarden belastingen op de werknemerslonen moeten worden geschrapt en het bedrag daarvan gerecupereerd via andere kanalen. Dat zou in de eerste plaats gebeuren om de concurrentiekracht van onze bedrijven te verbeteren, zodat er meer kan geproduceerd en/of uitgevoerd worden, wat op zijn beurt voor meer jobs zou moeten zorgen, waardoor de staat minder moet uitgeven aan stempelgelden e.d.

   De taxshift is ook een noodzaak om de Belgische staatsschuld naar beneden te krijgen en daarvoor heeft het land ook al enkele tips gekregen van Europa. Zo zou de vervuiling meer moeten kosten, iets waar weinigen tegen zullen zijn. Een heel wat gevoeliger punt is het eventueel optrekken van de btw, waarover geen eensgezindheid is binnen de federale regering. Een alternatief daarbij zou kunnen zijn dat er eens wat meer gelijkschakeling binnen die tarieven zou komen. Klassiek in dit land, dat weten we, is dat er altijd en overal uitzonderingen en achterpoortjes moeten zijn. Zo is er bv voor kranten, tijdschriften, spelen en weddenschappen zowaar een nultarief en krijgen andere zaken een tarief van 6 of 12% i.pl.v. de algemene 21. Er zal altijd wel iemand zijn die zich straks ‘gepakt’ zal voelen, maar ook dat zijn we ondertussen gewend geraakt. Vraag is maar hoe het al dan niet zal klikken binnen de federale meerderheid.

   Tenslotte is er vraag tot een vermogens(winst)belasting, die niét in het regeerakkoord staat, maar waar CD&V naar aast. Dat zal moeten gebeuren met de nodige voorzichtigheid. Het geld halen waar het zit, zoals de linksen en de vakbonden nu voorstellen, is pure demagogie, die ertoe kan leiden dat kapitalen het land uitvluchten, waardoor nog meer mensen riskeren hun werk te verliezen. Die knoop zou vóór het zomerreces moeten zijn doorgehakt. Als de regering Michel daarin slaagt, is de kans groot dat ze haar termijn zal uitdoen, in het andere geval zal er nog meer chaos heersen dan nu al het geval is.

   Wie leeft zal zien.

   Het begint misschien een beetje eentonig te worden, maar ik ga toch nog even door over die RVA-uitbetalingen door de vakbonden. Ik heb zo het idee dat diegenen die de vorige dagen zo inhakten op de klachten van Zuhal Demir, er misschien nog spijt van gaan krijgen. In De Tijd van dit weekeinde verschenen nl de officiële cijfers van de sommen die de vakbonden van de staat krijgen en dat gaat jaarlijks om een totaal van bijna 170 miljoen euro. Ik zat er gisteren dus nog niet zo ver naast. Het wordt nog interessanter, als men leest dat zowel het ACV als de blauwe vakbond aan deze zaak geld toegeven en dat alleen het ABVV uit de kosten komt. Daarbij vraagt men zich af, waarom die eerste twee het nog blijven doen. De reden is niet dat men goedkoper wil blijven dan de federale hulpkas, maar het feit dat wie een uitkering wil krijgen via de vakbond, eerst lid van die bond moet worden, dus daarvoor een lidkaart moet aanschaffen en betalen. Voor de vakbonden is deze zaak dan ook een soort levensverzekering én hun toegang tot de politieke macht. Niet voor niets heeft Marc Leemans het dikwijls over de 1,7 miljoen leden waarvoor hij zgz spreekt, wat dus met een grove korrel zout te nemen is.

   Ik heb in deze rubriek al meer dan eens gezegd dat voor mij de vakbonden best eens met een eigen partij zouden opkomen bij de verkiezingen. Dan zou men echt de neuzen kunnen tellen van de vakbondsleden die ook voor de politieke partijen stemmen die de vakbonden genegen zijn. In werkelijkheid zal dat niet gebeuren, omdat de syndicale bonzen maar al te goed weten dat het gros van hun leden momenteel niét voor die partijen stemt. Daar waar dat al eens gebeurd is, in Turnhout bv, kwam men van een kale reis thuis.

In Nederland en Duitsland, waar de bonden geen uitkeringen uitbetalen, is slechts 18% van de werknemers aangesloten bij een vakbond, in Frankrijk zelfs maar 8%. Duidelijker kan moeilijk. Bij ons is de overgrote meerderheid van de werknemers bij vakbonden en aanverwante mutualiteiten aangesloten, wat maakt dat die aardig wat macht verzameld hebben, overal hun mannetjes (en vrouwtjes) hebben zitten en zo mee beslissen over de besteding van liefst 33 miljard euro die hier jaarlijks besteed worden aan gezondheidszorg en uitkeringen! Dat alles terwijl de patiënt bij ons toch nog altijd 25% van de gezondheidsfactuur uit de eigen zak moet betalen.

   Tenslotte nog dit voor wie het zich nog zou herinneren: Guy Verhofstadt was ooit voorstander van wat hij toen ‘het recht tot uittreden uit de staat’ noemde. Dat zou toen, volgens hem, een einde maken aan de plundering van de gezondheidszorg door ziekenfondsen en aanverwanten. Dat was de Verhofstadt van de eerste twee burgermanifesten, waaraan hij tegenwoordig liever niet meer herinnerd wordt, niet die van de actieve welvaartstaat toen hij de Belgische staatsschuld deed exploderen…

   Ik kom nog even terug op die kleine 300 miljoen onterechte RVA-uitbetalingen via de vakbonden. Men doet daarover nu zeer verontwaardigd, zowel van vakbondszijde als van de kant van CD&V en Open VLD. Volgens Tommelein (Open VLD, ex-volksunie) hebben de vakbonden vorig jaar liefst 5 miljoen euro terugbetaald van uitbetalingen die ze beweerden niet meer te kunnen recupereren. Ten eerste is het niet meer dan juist dat zoiets gebeurt. Ten tweede is dat een aalmoes op een totaalbedrag van 291 miljoen. Dat er de laatste jaren op dit gebied veel inspanningen zijn gedaan en minder fouten zijn gemaakt, kan waar zijn. Feit blijft dat er van de vorige jaren nog steeds zo’n 286 miljoen euro niét is gerecupereerd.

   Die 5 miljoen stellen ook niets voor als men weet dat de vakbonden van de staat jaarlijks 175 miljoen euro krijgen ter dekking voor hun administratiekosten ter zake. Het kan best zijn dat, zoals de syndicalisten beweren, het bij de kas van de staat nóg meer kost. Niets belet de overheid de bestaande structuren op te heffen en er één nieuwe voor in de plaats te creëren die het voor heel wat minder zou moeten kunnen doen.

   De staat verliest trouwens niet alleen geld bij de uitbetalingen van stempel- en tijdskredietgelden. Hoewel het zo bv al meer dan twee jaar mogelijk is onbetaalde verkeersboetes te innen via de belastingen, blijkt dat tot hiertoe nog nooit gebeurd te zijn. Wie weet hoeveel andere zaken zijn er nog die eveneens vertragingen oplopen. ‘De staat is een geheel van in elkaar grijpende hiërarchieën die vol zitten met mensen die boven hun competentieniveau zitten*’, zegt het Peter Principe. Geen wonder dat het niet werkt.

* In gewone mensentaal: doodgepromoveerd

   In vroegere blogs heb ik meermaals het feit aangeklaagd dat vakbonden in dit land werklozensteun, tijdskrediet e.d. uitbetalen en daar dik voor vergoed worden door de overheid (ergens tussen 150 en 200 miljoen per jaar!), terwijl diezelfde overheid ook zo’n dienst heeft die dat evengoed alleen zou kunnen doen. In ’t kort zou men kunnen zeggen dat onze vakbonden leven van de werklozensteun en dat iedere nieuwe werkloze hen meer opbrengt. Anderzijds is elke werkloze die werk vindt een verlies voor die vakbonden. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof! Vrij recentelijk heb ik daarover o.m. nog geschreven dat dit systeem een unicum is in de wereld. Wel, dat was een foutje. Het schijnt ook in Zweden te bestaan, niet toevallig een ander land met torenhoge belastingen, al krijgt de Zweed in de straat van zijn overheid wel meer terug dan de gemiddelde Belg.

   De heisa die er nu over deze zaak is, is feitelijk niet nieuw. Ze werd indertijd al aangekaart door o.m. Alexandra Coolen en Marie-Rose Morel van het VB. Zelfs Rudy Aernoudt, ooit kabinetschef bij Serge Kubla (ondertussen aangeklaagd voor fraude) en Fientje Moerman (door diezelfde Aernoudt uitgerangeerd) en zeker niet Vlaamsgezind, schreef er in februari nog een analyse over.

   Dat Zuhal Demir(N-VA), een lid van een meerderheidspartij deze aanklacht nu herhaalt, kan alleen maar het vermoeden versterken dat het potje nog altijd stinkt. De gezamenlijke reacties vanwege vakbonden, RVA, SP.a, CD&V (natuurlijk) en zelfs Open VLD liegen er niet om. Nergens wordt echter de kern van de zaak ontkend. Het schandalige van de hele zaak is, dat het de RVA is die de dossiers samenstelt en die overhandigt aan de vakbonden. Die hoeven niet anders te doen dan het geld door te sluizen en hun kosten in rekening te brengen. Als de betalingen onterecht blijken, dan moet echter eerst de RVA er achteraan om het geld terug te krijgen. Pas als dat niet lukt kan men de vakbonden vragen het te doen. Nu blijkt er, volgens het jaarverslag van de RVA, zo’n kleine 300 miljoen euro (bijna 12 miljard Bfr!)* onterecht te zijn toegekend en dat cijfer zou nog steeds stijgen. Crombez (SP.a) en Tommelein (Open VLD), de vorige en huidige staatssecretaris van o.m. fraudebestrijding, zeggen dat het aantal onrechtmatige uitbetalingen reeds 4 jaar zakt. Hoe kan dat totaalbedrag dan blijven stijgen? Daarvoor is maar één uitleg, nl dat er nog steeds geen cent van het te recupereren bedrag is teruggestort naar de RVA, maar daarover zwijgen de criticasters van Mw Demir in alle toonaarden. Misschien rekenen zij op e.o.a. verjaring?

   Maffia, noem ik zoiets.

* Een woordvoerder van de RVA meende in de Tv-journaals de zaak te moeten minimaliseren door te stellen dat het te recupereren bedrag ‘maar’ 1,27% van het totale RVA-budget vertegenwoordigt, in RVA-termen blijkbaar peanuts. Dat percentage verandert echter niets aan het totale onterecht uitgegeven bedrag van bijna 300 miljoen euro.

   Nu straks de taxshift moet worden aangepakt, waardoor de belasting op de loonkosten naar omlaag zal moeten en meer op consumptie,vervuiling en (misschien) vermogen zal liggen, komen o.a. ook de intercommunales in het vizier. Reeds jaren schrijf ik hier dat ze best provincieraden en Senaat zouden afschaffen, maar die intercommunales hoeven ook niet te blijven bestaan in de vorm die we nu kennen. Ze zijn volledig in handen van de politiek en dienen hoofdzakelijk om gebuisde politiekers in onder te brengen. Mensen die misschien wel hun vaardigheden hebben, maar meestal niet voor de taken binnen die intercommunales.

   Als het goed is, zeg ik het ook: op dit gebied had Freya Van den Bossche in de vorige Vlaamse regering al wél goed werk geleverd. Zij halveerde het aantal intercommunale bestuurszitjes van 1600 naar 800. Het is dus ooit nٕóg erger geweest. Die mandaten waren in de eerste plaats goed voor snoepreisjes, gratis abonnementen, dure etentjes en concerten. Dat zou nu voorbij moeten zijn. Maar alles kan beter.

   Intercommunales worden in principe niet verondersteld winst te maken. Als ze dan toch doen, dan is het niet meer dan normaal dat die belast worden. Als ze die belastingen dan gaan doorrekenen aan hun klanten – zoals ze zinnens zijn te doen – rekenen ze die door op een winst die ze niet hadden moeten boeken. Volgens Peter Reekmans (LDD), burgemeester van Glabbeek kunnen de twee grote overkoepelende intercommunales heel hun business wel alleen aan en hebben zij al die gemeentelijke onderafdelingen niet nodig, tenzij om extra kosten te maken. Reekmans zegt ze te kunnen herleiden tot enkele tientallen bestuurders, maar dan wel mensen die weten waarmee ze bezig zijn.

   Kortom, er valt in dit landje nog veel te besparen. De hoofdreden, waarom we internationaal niet meer concurrentieel zijn is, omdat onze overheid veel te omvangrijk is en daarvoor te veel geld nodig heeft dat niet rendeert. Een laatste Oeso rapport over de lonen maakt dat nog eens pijnlijk duidelijk. In de meeste Europese rangschikkingen over belastingen staat dit land op kop. Fiscale en sociale heffingen maken bij ons arbeid te duur en zorgen tenslotte zo voor meer werkloosheid. De overheid probeert die werkloosheid dan te bestrijden met extra subsidies e.d., wat nóg eens extra geld kost, terwijl de echte oplossing is die lasten naar omlaag te halen. Even zien hoe Michel en Co eruit zullen geraken. Met een CD&V in haar rangen die de oude politieke cultuur niet wil/kan afzweren, wordt dat gegarandeerd weer gekrakeel.

   Tenslotte nog dit: als men hier echt wil besparen, dan moet men ook ophouden politieke partijen, vakbonden en media te subsidiëren. Dat zouden pas echte besparingen zijn, in de honderden miljoenen euro per jaar..

   Günter Grass (1927/2015) is niet meer. Over de literaire kwaliteiten van de man wil ik het niet hebben. Ik ben niet geschikt om daarover te oordelen en heb trouwens geen enkele van zijn werken gelezen. Grass het geweten van Duitsland noemen, zoals enkele van onze media doen, is wel een brug te ver, tenzij men hem het ‘linkse’ geweten wil noemen. De man was als knaap lid van de Hitlerjugend en nam als zeventienjarige dienst bij de Waffen-SS. Als Duitser is ook daartegen weinig in te brengen. Met de wetenschap van toen was daar feitelijk weinig mis mee, evenmin als met onze jongens die uit idealisme samen met de Duitsers aan het Oostfront gingen vechten tegen de goddeloze communisten. Wat wél fout zat bij Grass was, dat hij dat pas 60 jaar later bekende, nadat hij er al een hele carrière als gevierde schrijver op had zitten en zelfs de Nobelprijs voor literatuur gekregen had. Tussendoor was hij bevriend met Willy Brandt en Fidel Castro en bleef hij – ondanks zijn verleden als ex-nazi – een overtuigde DDR communist. Zo overtuigd zelfs, dat hij tegen de eenmaking van ‘zijn’ Duitsland was. Kortom, nog maar eens een verhaal van links denken en rechts leven. Ik denk niet dat hij zal gemist worden.

---

   Ook bij ons is er een linkse figuur, die nog niet gestorven is, maar wel uit de politiek stapt, nl Mie Vogels. Ze begon als een van de boegbeelden van de eerste groene partij van dit land: Agalev, dat stond voor ‘Anders GAan LEVen’. Dat anders gaan leven was een kort leven beschoren, want toen ze na haar tweede parlementaire ambtstermijn had moeten opstappen – zoals de partijregels toen voorschreven – werden die regels ‘aangepast’. Nu ze toch opstapt, krijgt ze de maximale vertrekpremie van 425.000 euro. Mooie beloning vanwege een samenleving waartegen ze als linkse activiste steeds geageerd heeft (als haar partij in de oppositie zat tenminste). Ook zij zal niet gemist worden, al zullen de vreugdepasjes die zij uitvoerde na de goedkeuring van de Lange Wapperbrug wel in het Antwerpse geheugen gegrift blijven, zeker zolang het alternatief uitblijft.

---

   In de States is Hillary Clinton nu officieel kandidaat om volgend jaar Barack Obama op te volgen, samen met Jimmy Carter (ook al een democraat) zowat de zwakste president die de USA ooit gekend heeft. Dat ze de politiek van Obama wil verder zetten is dan ook een veeg teken dat hopelijk niet door Joe Sixpack & Co zal gesmaakt worden, al zegt ze dat ze vooral de presidente wil zijn van de man/vrouw in de straat. Doet denken aan François Hollande, ‘monsieur normale’, weet je wel. Hoe diens presidentschap verder verlopen is, weet men in Frankrijk ondertussen. Hopelijk trappen de Yankees niet in dezelfde val en slagen de Republikeinen erin tegen 2016 een degelijke tegenkandidaat te hebben. Ik heb zo de indruk dat de Amerikanen niet zitten wachten op een 69 jarige ‘mistress normal’, die heel haar leven in luxe heeft geleefd en het nu zou gaan opnemen voor de mensen voor wie de American dream een droom blijft.

   Volgens de officiële cijfers zouden er in België 3 trajectcontroles geïnstalleerd zijn, waarvan 2 in Vlaanderen. Ben ‘Schuppeke’ Weyts denkt daar in Vlaanderen nog twee bij te zetten. Die dingen kosten zo’n half miljoen euro per stuk.

   Hier klopt iets niets. Bij ons in de regio Turnhout, laatst gerangschikte centrumstad van Vlaanderen volgens de nieuwste stadmonitor, tel ik er al 6 (zes!) en wel op volgende wegen:

-          Wechelderzande-Oostmalle

-          Kasterlee-Turnhout

-          Turnhout-Oud-Turnhout

-          Tielen-Turnhout

-          Kasterlee-Retie

-          Lichtaart-Herentals

   Die laatste drie zijn gewoon wat we zouden kunnen noemen ‘binnenwegen’, met een hoofdzakelijk beboste omgeving, zonder enige bebouwing van betekenis en met voor 90% een afgescheiden fietspad. In de eerste weken na de inplanting van die kostelijke spullen, werden heel wat automobilisten daar beboet. Daar het echter steeds om dezelfde plaatselijke bewoners gaat, was dat snel afgelopen en hield daarna zo goed als iedereen zich aan de verbodsbepalingen. Met als resultaat, dat die controles daarna zo goed als niets meer opbrachten, buiten misschien enkele niets vermoedende bezoekers van het pretpark Bobbejaanland*. Dat laatste dan nog speciaal op het traject Kasterlee-Retie, waar niet eens bord staat dat de trajectcontrole aankondigt (in de andere richting wél) en waar toevallige passanten dan ook niet weten dat ze daar gecontroleerd worden.

   Trajectcontroles zijn alleen zinvol op autosnelwegen of drukke verkeersaders. Op andere plaatsen is het weggesmeten geld en dienen zij vooral om de plaatselijke bestuurders te pesten. Voor de regio Turnhout zorgt die pesterij er wel voor dat de stad tenminste in één discipline op kop zal komen te staan in de volgende stadsmonitor!

* Zelfs Bobbejaanland klanten lopen weinig risico, omdat die – zeker tegen de opening en de sluiting – meestal bumper aan bumper door de stille Kempen moeten slenteren.

   Sinds het faillissement van Sabena en de komst van de Thalys waren de passagiersaantallen op de Antwerpse luchthaven van Deurne dramatisch gedaald (van zo’n 260.000 in 2000 tot zo’n 120.000 in 2014). Reden temeer voor groenlinkse actievoerders om de sluiting van de luchthaven te eisen. Dat dit een ramp zou kunnen betekenen voor Antwerpen als haven- en diamantstad zal hen een zorg wezen. Hoe meer doppers, hoe meer geld voor de uitbetalingen door de vakbonden (een Belgisch unicum in de hele wereld!).

   De kans dat die actievoerders iets gaan binnenhalen is miniem. Om te beginnen heeft de nieuwe Vlaamse regering de aanpalende Krijgsbaan laten ondertunnelen, waardoor de hele reeds bestaande landingsbaan voortaan kan benut worden, zonder dat het verkeer daarvoor moet stoppen, zoals nu nog het geval is. Ondertussen werd de uitbating van de luchthaven uitbesteed aan de Franse Egis groep die grootse plannen heeft. Zo komt er een nieuw hoofdgebouw, een taxfree shop, twee extra gates en een grotere bagageband. Een extra tijdelijke parkeerplaats is er al. Dat Egis baat ook de luchthaven van Oostende uit en daar gaat het (ook) niet goed. Antwerpen heeft echter zijn haven en (voorlopig althans nog) zijn diamantcentrum en Oostende heeft alleen maar Vande Lanotte. Hierbij hoeft geen tekeningetje. Een ander pluspunt is dat de dotaties van de Vlaamse regering met de komst van Egis zijn stopgezet.

   De CEO van dat Egis is Marc Buelens, de man die de luchthaven van Charleroi op de kaart heeft gezet (het zgz ‘Brussels South’) en die daar voor zijn bewezen diensten werd bedankt omdat hij ‘maar’ een Vlaming was. Buelens is mede daardoor meer dan gemotiveerd en wil het aantal passagiers in Deurne nog dit jaar terug naar de 200.000 brengen. Jetairfly gaat daarbij een handje toesteken en verbindt vanaf vrijdag a.s. de koekenstad met Barcelona, Berlijn, Milaan, Palma, Alicante en Malaga.

   Onnodig te zeggen dat groenlinks in zak en as zit. Buiten Borgerokko stellen de kameraden niets meer voor in de Scheldestad en zelfs onder elkaar botert het niet meer sinds ze na 90 jaar uit het Antwerpse schepencollege werden gezet. In tegenstelling tot die van Deurne, gaat hun vlieger niet meer op…

   In de kakofonie die de Belgische politiek momenteel is, waar op alles wat beweegt (verbaal) wordt geschoten, zelfs op plannen die niet eens door politiekers zijn gemaakt (zoals bij defensie), is het bijna een verademing nog eens te kunnen vaststellen dat men soms ook nog met een echt probleem bezig is. Daarmee bedoel ik de studie die Geert Bourgeois heeft besteld om de huidige situatie van de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in kaart te brengen. Nu kan men daartegen inbrengen, dat die situatie toch duidelijk genoeg is. De verschillende cijfers, die wel over miljarden gaan, hebben te maken met het al dan niet meetellen van de federale staatsschuld en de daarbij horende intrestlasten. Wat er echter wel zou kunnen veranderd zijn, bijna zeker zelfs, is de situatie na de implementatie van de stilaan berucht geworden zesde staatshervorming. Men kan er gif op nemen dat die ervoor zal zorgen dat de transfers nóg groter zullen geworden zijn. De reden daarvoor is dat de Vlaamse partijen die de zesde her- of misvorming hebben goedgekeurd, dit waarschijnlijk weer gedaan hebben met de natte vinger, terwijl dat in Wallonië niet zo gebeurt. Ik heb recentelijk ergens de uitleg van een Waalse professor gelezen, die zei dat elk Vlaams voorstel in Wallonië onder de loep wordt genomen en slechts wordt goedgekeurd als blijkt dat Zuid-België er beter van wordt, wat meestal betekent dat dat voor Vlaanderen niet zo zal zijn.

   Er is nog een tweede reden, waarom Bourgeois er werk van wil maken. De vraag ernaar kwam van Vlaams Belanger Stefaan Sintobin en is ook reeds gesteld door Bart Maddens (eerst in Grondvest, het maandblad van de VVB, maar nu ook in De Morgen). Beide interpellanten zijn het er nl niet mee eens dat de N-VA haar communautair programma in de koelkast houdt. Federaal is dat nog te begrijpen, regionaal niet. Vraag is maar wat er verder zal gebeuren, als blijkt dat die transfers inderdaad door die laatste staatshervorming nóg zullen gestegen zijn, zoals ikzelf ook vrees.

   Vóór het einde van dit jaar zouden we daarop een antwoord moeten hebben.

   Mijn jongste dochter had bij Ryanair een korte vakantietrip met haar gezin geboekt naar het Spaanse Alicante, waar haar (Nederlandse) schoonouders wonen. Iets dat ze elk jaar een keer doen. Op paaszondag vertrokken en de donderdag daarop weer terug, was het plan. Maar toen kregen ze te doen met de staking van de Franse luchtverkeersleiders en geraakten ze, zoals zovelen, niet terug. Het wordt een verlengde vakantie, want terugvliegen zit er deze week niet meer in. Nu hebben zij geluk, want ze logeren daar bij opa en oma en vooral deze laatste zal er niet om rouwen haar kleinkinderen eens wat langer te kunnen zien. Voor wie daar echter extra kosten moet maken voor eten en logeren, is dat helemaal niet leuk meer.

   In feite zouden dergelijke categorieën van werknemers niet zomaar mogen staken. Ronald Reagan had daar destijds een oplossing voor: hij ontsloeg ze allemaal en verving ze door militairen die eenzelfde opleiding hadden gekregen. Zoiets zal in het ‘democratische’ Europa wel niet gebeuren, al dient daar ook aan toegevoegd dat het luchtverkeer sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw heel wat is toegenomen en nogal wat zaken gecompliceerder zijn geworden. Toch blijft het ergens immoreel dat een relatief kleine gespecialiseerde groep zomaar honderdduizenden passagiers, vliegtuigmaatschappijen en luchthavens kan gijzelen.

   Dat laatste geldt trouwens niet alleen voor luchtverkeersleiders. Ook bij ons is er nog steeds de dreiging van een staking van de zee- en rivierloodsen. Die had normaal op zondag moeten ingaan, is voorlopig opgeschort, maar niet afgeblazen. In dit laatste geval zijn de gegijzelden geen vakantiegangers, maar havens, transportbedrijven en industrieën, waar tienduizende mensen hun boterham verdienen. Straks is het misschien weer de beurt aan de sluiswachters en zo blijft onze samenleving een potentieel slachtoffer van onverantwoorde chantages en/of acties, al dan niet gesteund door de vakbonden. Ook de democratie blijkt zijn grenzen te hebben.