Blessuretijd begroting

     De Franse ambassadeur in de States, een zekere Gérard Araud, heeft zich behoorlijk boos gemaakt, nadat een plaatselijke stand-up comedian gesteld had dat Afrika de wereldbeker gewonnen had. De waarheid kan hard zijn. Ik ga me niet uitspreken over landen zoals Costa Rica en Panama, waar men zowat alle rassen kan tegenkomen, maar voor de rest denk ik dat er in Rusland maar twee landen waren die volledig met eigen volk speelden: Kroatië en Japan. In bijna alle andere landen speelde men eerder met een half vreemdelingenlegioen (nota bene: een Franse uitvinding!), zeker als men het bekijkt als buitenstaander. Zoals ik reeds in mijn blog van 17 dezer stelde (als doordenkertje): Kroatië verloor de finale omdat het team met teveel Kroaten speelde.
---

   Nu we het toch over voetbal hebben: straks speelt men hier in eigen land al de zgz ‘supercup’, tussen de winnaar van de beker van België en de landskampioen, in dit geval dus tussen Standard en Club Brugge. Dat betekent de nieuwe club van trainer Michel Preud’homme tegen de club die hij vier van de afgelopen vijf jaar getraind heeft. Standard was trouwens ook de club waar Preud’homme zijn voetbalcarrière begonnen is en men verwacht daar veel van hem, misschien wel té veel. Dat zou wel eens lelijk kunnen tegenvallen, want de vorige trainer, de Portugees Sa Pinto, mocht dan wel geregeld de clown uithangen, de man won toch maar de beker van België en loodste Standard vanuit een uitzichtloze positie naar Play-Off 1 waarin de club tenslotte nog de kwaadste concurrent voor de titel werd. Ik geloof nooit dat Preud’homme die prestatie zal kunnen evenaren, laat staan verbe

   The Donald krijgt weer bakken kritiek, nu na zijn gesprek met Poetin. De man blijft onberekenbaar in zijn uitspraken, maar wat hij ook zegt, het zal nooit goed zijn, al heb ik het idee dat hij er zich niet veel van aantrekt. Vraag is maar of hij het zich kan blijven veroorloven dingen te zeggen die hij daarna ijskoud negeert of waarvan hij daarna het tegenovergestelde zegt (zoals bij May) of moeten toegeven zich versproken te hebben. Poetin heeft dat treffen gewonnen op punten, zeg maar.

   Ondertussen heeft Rusland het er ook goed afgebracht met een zo goed als perfecte organisatie van het WK. Het heeft het land, net zoals bij de Olympische Spelen in Sotchi, wel handenvol geld gekost (men spreekt van de duurste Spelen ooit), maar het schijnt gelukt te zijn. Hopelijk wordt Poetin nu weer niet te overmoedig. De dag ná het doven van de Olympische vlag in Sotchi annexeerde hij immers de Krim!

   Nu wordt het uitkijken of er van dat onderhoud Poetin/Trump en van de uitspraken van laatstgenoemde iets gaat overblijven. Al bij al heeft de hele wereld er belang bij dat de supermachten met elkaar blijven praten i.pl.v. te vechten, al dan niet via derde partijen. Tenslotte wordt het tijd dat men in de States ophoudt met de interne ruzies tussen de partijen en met elkaar binnen de partij en dat de media daar beginnen te beseffen dat ze er hun land én de wereld geen dienst mee bewijzen. Waarbij ik me trouwens ook afvraag wat onze media bezielt om al die Amerikaanse welles-nietes verhalen uit te zenden, alsof wij er ook iets mee te maken zouden hebben.

   Bij de VRT durft men nog altijd zeggen dat de zender niét links is. Maar de aanstelling vanaf september van Liesbeth Imbo als nieuwe presentatrice van ‘De Zevendag Dag’, samen met Lieven Verstraete, doet het tegendeel veronderstellen. In feite gaat het om een terugkeer, want Liesbeth begon ooit bij de VRT en presenteerde het programma al tot 2013. Toen stapte zij op, werd eerst adjunct hoofdredacteur en daarna zelfs hoofdredacteur bij de Morgen, de meest linkse krant van Vlaanderen. Daar stapte ze in 2016 op wegens een zgz ‘vertrouwensbreuk’ en begint ze dus nu opnieuw bij de VRT. Als die Liesbeth niét links is, dan zijn er geen linksen meer in Vlaanderen, buiten die van de PvdA misschien. Het zou zelfs kunnen dat ze De Morgen niet links genoeg meer vond. Recentelijk schreef Joël De Ceulaer*, senior writer bij De Morgen, nog dat Links dood is, een statement dat kan tellen. Als de VRT haar links imago kwijt wil, dan heeft ze een grote kans daartoe laten liggen. De zender in het algemeen en De Zevende Dag in het bijzonder zullen er in elk geval de perceptie van de linkse ingesteldheid niet mee kwijt raken.

* Die De Ceulaer was indertijd de moderator van een debat op de VRT tussen Filip Dewinter en Abou Jahjah, waarbij hij Dewinter schoffeerde door te zeggen dat Jahjah meer intelligentie had in zijn pink dan Dewinter in heel zijn lijf (waarop Filip op stond en het panel verliet).

   Het WK is voorbij, de NAVO-bijeenkomst eveneens. Voor velen lonkt de jaarlijkse vakantie (het bekende ‘bouwverlof’) en de politiek maakt zich klaar om in reces te gaan tot ergens eind september, begin oktober. Maar eerst moet er nog eens getoeterd worden op de nationale feestdag van 21 dezer en traditioneel moet daarvoor een stand van zaken komen vanwege de federale regering. Het zal dit jaar geen met veel tarara aangekondigd zomerakkoord worden zoals in 2018, een akkoord dat de zomer alleen als vertrekpunt had en waar men nog steeds mee bezig is. Hét punt dit jaar wordt de beursgang van de genationaliseerde Belfius bank die ermee zou voor moeten zorgen dat de staatsschuld een weinig zal zakken, maar in hoofdzaak zal dienen om het investeringspact aan Europa verkocht te krijgen.

   Door circa 30% van Belfius naar de markt te brengen, kan de federale regering nl zo’n dikke 2 miljard euro incasseren, wat een daling van de staatsschuld met 0,5% zou doen zakken, niets om mee te koop te lopen, maar alle baten helpen. Tegelijk zou die drommelse begroting weer eens min of meer in evenwicht kunnen zijn en daar is het feitelijk om te doen. ‘Piece of cake’, zou men denken, maar dan heeft men zonder de tussenkomst van dwarsligger Peeters gerekend. Die is nl niet bereid de beursgang van Belfius goed te keuren als het Arco probleem niet wordt opgelost. Dat laatste hangt echter niet af van de federale regering, maar van Europa. Zowel N-VA als Open VLD geloven niet dat het ooit nog goed komt, dit ondanks het feit dat Belfius er al 400 miljoen euro voor opzij heeft gezet. De oplossing voor de Arco gedupeerden stond in het regeerakkoord van de regering Michel, maar kan nooit worden uitgevoerd tegen de wil van Europa. Wat Peeters nu doet is een soort chantage, waarbij de werkelijke schuldige – Beweging.net, het vroegere ACW – grotendeels gespaard blijft. Als er van deze zaak niets in huis komt zal Peeters en zijn CD&V er wel de schuld van krijgen dat de staatsschuld van dit land niet daalt. Met het oog op de federale verkiezingen is dit geen leuk vooruitzicht voor de al zo getormenteerde partij van de ooit zo machtige christendemocraten.

 -----

    En dan nog dit:

    Maandagmorgen was de Jupiler 33cl in onze plaatselijke Delhaize weer beschikbaar. Zo snel had ik het niet verwacht. Ofwel was de ‘Belgium’, althans bij ons, niet het grote succes dat men ervan verwacht had, ofwel heeft het iets te maken met de Hollandse zakelijkheid van de Albert Heyn organisatie, die het oerbelgische Delhaize heeft overgenomen. Het blijkt nu trouwens dat het idee om Jupiler tijdens het WK Belgium te noemen, uit Nederland kwam, van een reclamebureau uit Breda, waar ook de vestigingsplaats is van AB Inbev Nederland.

Enfin: ‘the hot spell is over’, om het nog eens te zeggen met de laatste zin van het toneelstuk en film ‘Dood van een handelsreiziger’ van Arthur Miller (ex van o.a. Marylin Monroe), dat me steeds is bijgebleven. Film met in de hoofdrol Dustin Hofman (1951).

---

   Tenslotte nog een doordenkertje: ‘Weet je waarom de Kroaten de WK-finale verloren hebben? Er speelden teveel Kroaten in hun elftal.’

   Na de commotie die er recentelijk was nadat de Gentse groene schepen Elke Decruynaere had voorgesteld het verbod op het dragen van een hoofddoek in de Gentse stadsscholen op te heffen, maar op dat besluit moest terugkomen nadat er in de eigen bestuursmeerderheid daarover geen consensus was, is er nu in Gent een gelijkaardig probleem met als inzet de boerkini, een zgz badpak voor moslima’s dat niet alleen hun hoofd, maar hun hele lichaam bedekt. Het verschil met de heisa rond het hoofddoekenverbod is dat het verbod op het dragen van een boerkini zou zijn teniet gedaan na een gerechtelijke uitspraak in hetzelfde Gent. In die stad blijkt heel wat mogelijk te zijn wat elders niet kan, denk maar aan het proces tegen het Vlaams Blok dat na enkele mislukte pogingen tenslotte toch lukte in het Gent van Verhofstadt die er zich persoonlijk voor had ingezet.

   Net zoals met het hoofddoek is de boerkini een zoveelste poging van de islam en haar roodgroene verdedigers om hun ideologie op te dringen aan een land waar moslims zich vestigen. Dat heeft niets te maken met discriminatie en mensenrechten, maar met een subtiele vorm van vrouwenonderdrukking. In heel wat zwembaden mogen bv mannelijke bezoekers ook al sedert enkele jaren geen shorts dragen die over de knie komen en daaraan houdt iedereen zich. Verdedigers van religieuze en ideologische symbolen zoals een Eva Brems (UGent en niet toevallig ex-volksvertegenwoordiger voor Groen) vertelden vroeger ook al die onzin over de boerka, maar die is ondertussen wel bij wet verboden. Volgens grondwetspecialist Hendrik Vuye is daarom een verbod op de boerkini eveneens mogelijk. Men doet er goed aan daarmee niet te lang te wachten, liefst nog vóór de gemeenteraadsverkiezingen, zodat men de neuzen kan tellen en de groenen terug op hun plaats zetten.

   ----

    In de Belgium hysterie bij de viering van de Rode Duivels in Brussel, zal het de meesten wel niet zijn opgevallen, maar Eden Hazard pakte daar uit met een primeur: hij sprak 4 (vier!) woordjes in het Nederlands (‘Waar is dat feestje?’) Hopelijk heeft hij daarbij zijn stembanden niet bezeerd…

   Mia Doornaert (72) is een ex-journaliste van De Standaard, die het grootste deel van haar tijd bij die krant heeft doorgebracht toen er nog AVV-VVK op de voorpagina stond en die in de krant van nu op maandag nog een tweewekelijkse column heeft, waarin ze eerder rechts conservatief schrijft, wat haar niet altijd in dank wordt afgenomen door het overwegend linkse journaille. Ze is trouwens ooit door Albert II in de adelstand verheven, als barones dacht ik. Om maar te zeggen dat ze zeker niet overdreven Vlaamsgezind is geweest.

   Mia is recent in het nieuws gekomen omdat ze, als niet partijgebondene, door de N-VA werd voorgedragen als voorzitter van het Vlaams Fonds voor de Letteren (VFL). Doet een beetje denken aan de benoeming van Jan Briers als gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen, die ook als niet partijgebondene door de N-VA werd voorgedragen. Toen was daar weinig reactie op. Op de benoeming van Doornaert is dat wel een beetje anders. In de wereld van de Letteren, die ook overwegend links is, wordt haar benoeming onthaald met ‘gemengde gevoelens’, zoals dat heet.

   Op 1 september volgt Mia Doornaert Jos Geysels op die tot dan de VFL-voorzitter is. Diezelfde Jos Geysels die vroeger ooit secretaris* was van Agalev, de voorloper van Groen, die zijn partij naar een verkiezingsnederlaag leidde die kon tellen: Agalev haalde in 2003 de door de partij mee ingevoerde kiesdrempel van 5% niet en verdween uit het parlement. Diezelfde Geysels was de bedenker van het cordon sanitaire tegen het Vlaams Blok. Tegen hem is door journaille en schrijvers nooit geprotesteerd. Bij de benoeming van Doornaert heeft links al meteen twijfels over de invloed van de politiek over de Letteren. Bij Geysels scheen men zich daar helemaal niet druk om te maken. En dan maar verwonderd zijn dat de mensen de media, op de politiek na, het minst vertrouwen…

* Agalev (‘Anders GAan LEVen’), waarbij o.m. ook in de partijregels voorzien was dat verkozenen maar één termijn zouden uitdoen, wat na de eerstvolgende verkiezingen al niet meer werd nageleefd) had geen voorzitter, maar een secretaris, zoals dat vroeger ook was bij de communistische partijen van Centraal- en Oost-Europa. De leden waren toen al ‘watermeloenen’: groen van buiten, rood van binnen.

   De NAVO-top in Brussel is vrij goed afgelopen, zeker na de onheilspellende uitspraken van The Donald. We zullen aan diens weinig diplomatische taal moeten wennen, het is nu eenmaal de aard van het beestje. Toch heeft Trump gelijk als hij het heeft over de financiering van de organisatie. Slechts 5 van de 29 NATO-landen halen de vooraf beloofde 2% van hun nationaal budget, zoals afgesproken op een vorige top in 2014. België, nota bene het land dat het hoofdkwartier – zopas nog compleet verbouwd – herbergt, staat op plaats 28, de voorlaatste dus, wat gewoon een schande is. ‘Het Belgisch leger is weinig meer dan een uitzonderlijk goed bewapend pensioenfonds’, zoals ooit eens iemand gezegd heeft, waarvan ik me de naam niet meer herinner.

   De vraag is maar hoe het verder moet, kan nog even uitgesteld worden, daar de belofte van die 2% regel in werkelijkheid bedoeld was tegen 2024. Op dit ogenblik betaalt de US zo’n 70% van het totaal budget, een situatie die Trump nooit zal toelaten te blijven bestaan. Misschien komt er wat meer klaarheid na zijn onderhoud van volgende week met Poetin in Finland. Tussendoor zou hij de Britse premier May geschoffeerd hebben in en kranteninterview aan The Sun, iets wat hij later ‘fake news’ noemde. Tussen Trump en de Pers komt het ook nooit meer goed. Van May’s uitspraak na het Brexit referendum (‘Brexit is Brexit’) moet trouwens ook nog alles bewezen worden.

   Ondertussen probeert onze nationale Charel zijn federale regering een volgende begrotingscontrole te laten uitvoeren, waarbij in de eerste plaats bespaard zal moeten worden, terwijl iedereen hier nog steeds denkt dat het geld niet op kan. Het wordt een moeilijke oefening met twee verkiezingen in het vooruitzicht.

 ---

   En dan nog dit:

   I.v.m. de reactie van Walter om de nationale feestdag van 21 juli te laten vervallen en elk gewest in de plaats een eigen dag te laten uitkiezen (wij, Vlamingen, op 11 juli) is dit wel een goed idee, maar denk ik niet dat de belgicisten (en er zijn er nog veel) dat ooit zullen aanvaarden. We zullen het wat pragmatischer moeten aanpakken. In november is er al de feestdag van Allerheiligen, zou men de herdenking van WO I daarmee kunnen laten samenvallen en van Allerheiligen, Allerzielen en WO I één feestdag maken. Die zouden zelfs bij elkaar passen.

   Op 11 juli was er de gebruikelijke viering van de Vlaamse feestdag op het Brusselse stadhuis. Daar werd aandacht gevraagd voor het maken van een echte Vlaamse feestdag voor iedereen. Dat gebeurde door het Vlaams Belang met een ludieke actie met strandstoelen buiten het stadhuis en een oproep binnen door kabouter Peumans, die in zijn afscheidsspeech als voorzitter van het Vlaamse parlement daarop terug kwam. Zoals lezers van deze rubriek weten, is dat ook het jaarlijks terugkomend appél van ondergetekende. Zoals bij de discussie over de provincies, zijn de Vlaamsnationalisten van N-VA en VB daar voor en laten de traditionele partijen zich ook in die materie rollen. Eeuwige dwarsligger Peeters beweerde dat de werkgevers daar tegen zijn, omdat ze dan een extra dag loon zouden moeten uitbetalen, want het wordt dan een betaalde feestdag. Dat hoeft echter niet meer te kosten, men kan van die dag een officiële feestdag voor iedereen maken door een andere af te schaffen. De feestdag die zich daar het beste voor leent, is die van 11 november: de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Dat moet niet betekenen dat we die oorlog niet meer zouden herdenken, wel dat er op die dag geen officiële feestdag meer zou zijn. Men zou dan, in navolging tot wat bv in de UK gebeurt, die gebeurtenis kunnen herdenken op de zondag vóór of na 11 november. Persoonlijk vind ik dat men die oorlog van honderd jaar geleden de laatste vier jaar meer dan voldoende heeft herdacht. Men mag die nooit vergeten, moet die blijven herinneren, maar kan dit niet tot in den treuren blijven herhalen.

   Het tweede probleem dat zich daarbij stelt, is dat Vlaanderen op 11 juli dan wel een officiële feestdag zou hebben, maar dat Wallonië en Brussel op die dag niets te vieren hebben. Wel, die gewesten kiezen dan een andere dag die hen wél past en klaar is kees. Dat mag voor mijn part zelfs voor de Oostkantonners, al zou het kiezen van een feestdag daar wel iets gecompliceerder kunnen worden.

   ---

   En dan nog dit: Een zeldzaam vogeltje zou er de oorzaak van zijn dat er geen tweede naaktstrand komt aan de Noordzeekust, in Westende. Nee, het is geen ‘pieteke’, maar een kuifleeuwerik. Nochtans zijn dat geen bangeriken. Ik ben ooit eens door zo’n vogel aangevallen, toen ik waarschijnlijk te dicht bij zijn nest in een grasland op een berm van een autosnelweg kwam. Ik was onderweg naar de kantine en was blij mijn brooddoos bij te hebben, waarmee ik de aanvaller kon afhouden…

   Voetballend Engeland mag zaterdag de troosting van het WK spelen tegen België. Het haalde evenmin als België de finale. In de Britse politiek is het al niet veel beter en is het de vraag of ze de finale van de Brexit wel gaan halen. De tegenstellingen blijven groot tussen de voor- en tegenstanders, niet alleen over de partijgrenzen heen, maar ook binnen die van Theresa May’s eigen minderheidsregering, die de onderhandelingen met de E.U. voert. Die onderhandelingen zouden moeten leiden tot de uitstap van Groot-Brittannië uit de E.U. ergens einde maart 2019. Om aan die onzekerheid een einde te maken organiseerde May vorige week vrijdag een speciale bijeenkomst op Chequers, het landgoed van de premier. Men kwam er tot een algemeen akkoord om grotendeels te werken naar een zgz ‘zachte’ Brexit.

   De euforie was van korte duur, want nog tijdens het weekeinde kwam uitgerekend de Britse Brexit onderhandelaar, David Davis, tot het besluit dat hij met de uitkomst van de vrijdagvergadering niet kon leven en gaf hij zijn ontslag, daarbij benadrukkend dat hij ook geen kandidaat was voor een andere functie, inbegrepen die van de premier en/of partijvoorzitter, wat in de UK steeds gecombineerd wordt. Enkele medewerkers, waarbij zijn onderminister Steve Baker, volgden zijn voorbeeld, met als resultaat dat de uitkomst van de Brexit meer dan ooit onzeker is en dat de deadline van einde maart 2019 bijna zeker niét gehaald zal worden. Als bijkomende klap op de vuurpijl stapte een dag later ook Boris Johnson, de excentrieke minister van Buitenlandse Zaken op, waardoor het heel twijfelachtig wordt of er van deze regering May én van de door haar gevoerde politiek inzake de Brexit nog iets in huis gaat komen. Nu er eindelijk, na twee jaar palaveren a.u.b., eindelijk een intern Brits akkoord leek te zijn tussen voor- en tegenstanders van die Brexit binnen de regeringspartij, is dat akkoord na amper twee dagen reeds afgeschoten.

   May, die al een eerste grote flater had gemaakt door verkiezingen uit de schrijven die niet nodig waren, maar waarbij haar partij wel de meerderheid in het Britse Lagerhuis verloor, ziet nu een tweede fiasco op zich en haar regering afkomen. Evenals bij die andere kinderloze domineesdochter (Merkel) zijn haar goede jaren blijkbaar voorbij, toch zeker in de politiek. Ze kan niet vergeleken worden met Margaret Thatcher, zoals men wel eens hoort of leest. Die had de zaken steviger onder controle. Denk maar aan de Falkland oorlog. Hoe het verder moet, is me een raadsel en of het tegen maart 2019 allemaal zal geregeld zijn nog meer.

---

   En dan nog dit. In hun reacties op mijn blog van gisteren, waarin ik schreef dat de N-VA de enige partij is die de provincies wil afschaffen, hebben lezers Walter en Jean-Paul gelijk: ook het Vlaams Belang wil dat en – zoals Walter schrijft – al langer dan de N-VA, die het wel eens van de Vlaamsnationale concurrenten zou hebben overgenomen kunnen hebben. Het is momenteel dus alleen de wens van de Vlaams-nationalistische partijen, maar zeker niet van de traditionele, al was het ooit ook die van een zekere Verhofstadt, maar die heeft de wens laten varen, zoals ook alle andere wensen uit zijn Burgermanifesten…

   Terloops nog eens even bij bevestigen dat ondergetekende wel geen VB-militant is, maar hij en zijn familie wel voor het VB gestemd hebben en dat blijven doen, zoals we dat vroeger hebben gedaan voor Herman Wagemans, de Volksunie en het Vlaams Blok.

   Maandag schreef ik hier nog dat het een spannende week zou worden. Het wordt zelfs nóg spannender. Alsof er nog niet genoeg aan de hand was (WK, Vlaamse feestdag, tweedaagse NATO bijeenkomst in Brussel – mét Trump! - en enkele stakingen), komt daar nu nog een Brexit thriller bij in de UK. De Vlaamse feestdag van vandaag, die al geen feestdag is voor iedereen, raakt zo helemaal bedolven onder het andere nieuws.

   Hoezeer ze bij de NMBS om Vlaanderen geven, blijkt uit de staking van de onafhankelijke treinbestuurders en enkele kleinere bonden, die uitgerekend op de vooravond én op die Vlaamse feestdag zijn gaan staken. Gelukkig is er nu die minimale dienstverlening, waar heel wat reizigers al tevreden mee zijn omdat ze de normale dienstverlening van de NMBS al niet veel beter vinden. Die spoorwegmaatschappij met zijn machtige vakbonden, politieke benoemingen en absurde trajecten (Turnhout-Binche bv) zal nooit werken en riskeert bij het volledig liberaliseren van het Spoor op een Sabena scenario te zullen eindigen.

   Het Vlaanderen van vandaag bestaat zo’n 50 jaar, maar werkt nog altijd volgens het Belgisch stramien. Er werd een beleidsniveau bij gemaakt zonder bv de provincies af te schaffen. Die heffen nog altijd belastingen die meer kosten dan ze opbrengen. Wie daaraan een einde wil maken kan bij de provinciale verkiezingen moeilijk anders doen dan bij die verkiezingen voor de N-VA stemmen, want het is voorlopig de enige partij die de provincies wil afschaffen. De postjes, weet je wel.

   Kortom, we zijn er nog niet. Er is nog veel werk aan de winkel. Allemaal toch maar een prettige Vlaamse feestdag gewenst, met mijn innige deelneming aan de Belgium diehards, die straks weer Jupiler zullen kunnen drinken en nu misschien beter de Ronde van Frankrijk volgen. Daar rijdt trouwens op 11 juli een echte Vlaming in het geel, als dat een troost mocht wezen…

   Vanavond spelen de Rode Duivels dus tegen la douce France, voor vele van onze francofone landgenoten het tweede vaderland. Evenals bij die van ons, is het Franse elftal al enkele decennia een multicultureel verhaal. Straffer nog zelfs: Franck Ribéry, een autochtone Fransman en vaste waarde voor het Franse nationale elftal, bekeerde zich tot de islam. Dat werd recentelijk nog duidelijk toen hij bij het behalen van de zoveelste landstitel van zijn huidige ploeg, Bayern München, weigerde bier te drinken bij de viering, iets dat in Beieren, bakermat van de Oktoberfeesten, niet in dank wordt afgenomen.

   Tot begin 1990 bestond het elftal van ‘Les Bleus’ nog bijna uitsluitend uit autochtone Fransen (er waren er hoogstens een paar bij uit de Overzeese Gebieden). Wie oud genoeg is, zal zich nog wel de halve finale herinneren van het WK in Zweden in 1958, het eerste ooit uitgezonden op Tv, waarop Frankrijk verloor tegen gastland Zweden dat in de finale de duimen moest leggen tegen het Brazilië met de toen achttienjarige Pele. Een Frans elftal met o.m. Kopa en Fontaine, sterspelers van Stade Reims dat in die tijd twee keer de Europese clubfinale haalde. Sindsdien zakte het niveau van het Franse voetbal tot de inbreng van steeds meer Fransen van allochtone afkomst, ‘Les Black, Blanc, Beur’ (zwart, blank; Noord-Afrikaans) voor een ommekeer zorgde.

   Als deze trend zich doorzet, kan men beter een wereldkampioenschap voor clubs organiseren, waarbij (bijna) iedereen akkoord is dat het in de eerste plaats om de centen gaat en niet om een vals nationaliteitsgevoel. Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat daar niet veel van in huis zal komen, maar de discussie had er wel kunnen komen, mocht bv Japan – dat nog wel een echte autochtoon nationaal elftal heeft - gewonnen hebben van onze multiculturele Duivels. En veel heeft dat toen niet gescheeld…

   Week 28 van dit jaar wordt in elk geval een spannende week. Om te beginnen is er dinsdagavond de halve finale van het wereldkampioenschap voetbal tussen België en Frankrijk. Zoals de zaken er nu bij staan, maakt dit land de kans ook die wedstrijd te winnen en dan worden er hier nog meer stapelgek. Het belooft in elk geval voor de Belgische nationale feestdag van 21 dezer, mocht ‘ons’ elftal weer winnen.

   Daarmee is de kous niet af, want met Frankrijk hebben we nóg enkele eitjes te pellen. Om te beginnen is er de discussie over het F16 dossier, waarbij we gerust kunnen stellen dat Frankrijk vals speelt. In tegenstelling tot de concurrentie hield het land zich niet aan de aanbestedingsregels en heeft het feitelijk geen recht meer op te eisen om er nog aan mee te doen, zeker niet met een vliegtuigtype dat nog niet eens bestaat. Op de NATO-top, die eveneens deze week in Brussel gehouden wordt, zouden daarover wel eens harde woorden kunnen vallen.

   Verder zijn er de kosten voor de ontmanteling van de kerncentrales die eigendom zijn van het Franse Engie. Daarvoor is reeds een spaarpot van 10 miljard euro opzij gezet, maar dat schijnt nog niet genoeg te zijn, waardoor België riskeert er nog eens enkele miljarden aan te verliezen.

   Joker in dit hele verhaal is onze nationale Charel, die maar al te dikke vrienden lijkt te willen blijven met de Franse president Macron en daarom, als volbloed Waal, in staat is op alle fronten toe te geven. Hijzelf beweert wel dat het zo’n vaart niet zal lopen, maar niemand is er erg gerust in. Het wordt dus een België-Frankrijk op drie fronten. Laten we maar eens beginnen met de eerste slag te winnen in Sint-Petersburg…

   Zoals ik reeds in mijn blog van 5 dezer (’11 juli in volle Belgium gekte’) schreef, zal er van de viering van Vlaanderens feestdag op 11 dezer niet veel in huis komen, nu de Rode Duivels de dag ervoor de kwart finale spelen en op de dag zelf president Trump hier arriveert voor de NAVO-bijeenkomst die ook rond die dagen plaats zal vinden.

   Rechtuit gezegd, ik had nooit verwacht dat de duivels het zouden waar maken. Veel goede spelers betekent nog altijd niet een goed elftal en zelfs een goed elftal niet dat het vlot zal winnen. Al bij al is er een zekere nivellering in het mondiaal beroepsvoetbal, grotendeels door het feit dat tegenwoordig overal spelers constant van club en land veranderen, verkocht, verhuurd, geleased of gewoon uitgewisseld. Italië en Nederland haalden de eindronde niet, Duitsland, Argentinië en nu ook Brazilië geraakten niet in de halve finales. Het WK is daardoor eigenlijk een EK geworden. Een teken des tijds (en money), zeg maar.

   Net zoals onze vriend Walter heb ik tot nu toe geen enkele match gezien Ik heb het te druk met het besproeien van mijn tuin (niet het gazon, maar de moestuin en zelfs enkele jonge fruitboompjes die hun bladeren begonnen te verliezen) en dat moet ’s avonds gebeuren. Als men echter de gewone Tv-journaals ziet, weet men er ook genoeg van. Alles wordt tot in der treuren herhaald en nog eens herhaald, inbegrepen de flauwe kul die dolgedraaide supporters verkopen.

   Wie in deze drukte op mij een gunstige indruk heeft gemaakt, is Rode Duivel Thomas Meunier, een Waalse voetballer, afkomstig van het bescheiden Virton uit de Gaume (Belgisch Lotharingen) en die nu bij het steenrijke PSG speelt. In tegenstelling tot heel wat Waalse sportsterren (de Borlées, de Hazards e.d.) spreekt de man een fatsoenlijk woordje Nederlands zonder dat hij daarvoor aangespoord dient te worden en blijft hij de bescheidenheid zelve. Een witte merel, zeg maar.

   In het kader van wat zij ‘een gewenningstraining voor meisjes noemen om zich te schikken in hun lot’, hadden de Groenen besloten in Gent het dragen van een hoofddoek in de scholen weer toe te laten. Dat voorstel werd enkele dagen later alweer ingetrokken, waarschijnlijk omdat men bij de groentjes gesnapt had dat ze daarmee de gemeentelijke verkiezingen niet zouden winnen. Nadat bekend werd dat Termont (vorige keer meer dan 50.000 voorkeurstemmen) besloten had straks de burgemeestersjerp niet meer te ambiëren, zijn doodgeverfde opvolger Tom Balthazar had afgemaakt n.a.v. de diverse financiële schandalen rond Optima en de uitlopers van het Luikse Publifin verhaal, dacht men bij Groen al dan hun broodje in Gent gebakken was. Dat is verre van zeker en het is zelfs waarschijnlijk dat Mathias Declercq de lachende derde zal worden, al heeft die meer te danken aan zijn familienaam dan aan iets anders.

   Wat in heel die zaak van de hoofddoeken minder bekend werd, was het feit dat Mie(ke) Van Hecke, lijsttrekster van CD&V in Gent en in een vroeger leven hoofd van het Katholiek onderwijs, het met dat groene voorstel over de hoofddoeken eens was, daarmee nog eens bevestigend dat haar partij inderdaad de titel van moslimpartij verdient, die er geen graten in ziet dat meisjes gestigmatiseerd en gediscrimineerd worden door hen van jongs af duidelijk te maken, o.m. via het dragen van een hoofddoek, dat ze een ondergeschikte sekse zijn.
  

   Ongeacht de uitslag van de voetbalmatch van de eeuw en hoe de Ronde van Frankrijk zal verlopen, wordt deze maand juli geen klassieke vakantiemaand. Er loopt nog altijd die cipiersstaking – al twee weken - die men wel wil opschorten – waarschijnlijk net o.w.v. de vakantie – maar niet stoppen. Er zijn de aangekondigde stakingen bij de NMBS, waarvan er al enkele zijn ingetrokken en andere dan weer niet. Er zouden stakingen komen bij Ryanair, waar het personeel onderbetaald moet werken om de kosten van de reistickets laag te houden. Enfin, allemaal zaken die een vakantie kunnen bederven.

   Daarbij komt nog dat we over enkele maanden met gemeenteraadsverkiezingen te maken hebben, waarbij ik aanneem dat we daarover ook in juli (én augustus) nog genoeg te horen zullen krijgen.

   Van een groot zomerakkoord, zoals vorig jaar, zullen we dit jaar niet veel horen. Wel heeft onze nationale Charel zich persoonlijk geëngageerd om de Chinese internetgigant Alibaba naar Luik te krijgen. Zou hij dat ook doen om een bedrijf in Vlaanderen te krijgen? Hopelijk loopt dat verhaal niet zoals het Oosters sprookje, want daarin was ook sprake van 40 rovers, al is dat misschien in de vurige stede niet zo’n probleem…

---

   En dan nog dit: KRC Gent lanceert SLO-project om de sfeer in het stadion op te krikken. Misschien zouden ze eens wat spelers uit de eigen streek een kans kunnen geven. Ik herinner me niet meer de juiste match, maar in de voorbije eindronde was er een, waarbij nog één speler van bij ons was opgesteld en nu pas vernemen we dat de club zijn enige jeugd international heeft laten vertrekken…

   Volgende week ‘vieren’ we weer de Vlaamse feestdag. Dat is al jaren een tweeslachtige bedoening, omdat het nog steeds geen officiële Belgische feestdag is. Het is er een voor de happy few, die het geluk hebben bij het Vlaams gewest in dienst te zijn of het in de CAO van hun bedrijf hebben kunnen krijgen. Voor de andere Vlamingen, die daarvoor geen dag vrijaf kunnen of willen nemen, is 11 juli een dag zoals een andere. Met de ‘Belgium’ gekte zal het dit jaar nog minder zijn dan anders, want de feestdag valt nu uitgerekend in de periode van het Wereldkampioenschap voetbal waarin ‘onze’ Rode Duivels het tot nu toe goed doen. E.e.a. zal afhangen hoe ze het er vrijdag vanaf gaan brengen tegen vijfvoudig wereldkampioen Brazilië. Mochten ze ook die match overleven, dan zullen de feestelijkheden rond 11 juli helemaal niet veel meer voorstellen.

   Persoonlijk verwacht ik dat niet. Panama en Tunesië waren makkies en de match tegen Engeland, waarbij beide ploegen al op voorhand wisten dat ze geplaatst waren, was eerder een klucht omdat de teams niet alleen volledig gewijzigd waren (België met 9 vervangingen, Engeland met 7) maar beiden eerder hoopten die match te verliezen dan te winnen om Brazilië te kunnen ontlopen. Dat is dan Engeland gelukt… De match tegen Japan was inderdaad een thriller, al kwam het eerste doelpunt van het Belgische elftal letterlijk uit de lucht gevallen. Even terloops, maar betekenisvol: in Japan kom je zo maar niet binnen, laat staan dat ge er de nationaliteit zou krijgen en in de nationale ploeg zou kunnen spelen zoals bij ons het geval is. Op een uitzondering na is het Japanse elftal dan ook echt Japans. Bij ons gebeurt het tegenovergestelde en is men soms zelfs verbaasd te moeten vaststellen dat er hier nog teams zijn waar enkele originele Belgen in rondlopen.

   Nadat er na de Europese top van vorig weekeinde nog steeds geen overeenstemming was tussen Merkel en haar minister van Binnenlandse Zaken, de Beier Horst Seehofer, bood deze laatste op een gegeven moment zelfs zijn ontslag aan, zowel als partijvoorzitter als minister, omdat bleek dat niet iedereen in zijn eigen CSU-partij hem volgde. De dag daarop trok hij dat ontslag weer in en besloot hij verder te vergaderen met Mutti. Na nog een dag palaveren werd er toch een compromis bereikt, waarin gesteld wordt dat er aan de buitengrenzen van Duitsland een serie transitkampen zullen worden geïnstalleerd, waarin alle vluchtelingen, migranten, inwijkelingen of hoe je ze ook wil noemen, die het land binnen komen, zullen terecht komen. Daar wordt uitgezocht of het gaat om mensen die echt zijn moeten vluchten voor oorlogsgeweld of gewoon economische immigranten. Deze laatste zullen worden teruggestuurd naar het eerste Europese land waar ze zijn aangekomen en waar ze zich hadden moeten melden.

   Het akkoord tussen CDU en CSU moet nog wel bekrachtigd worden door de derde bonsregeringspartner, in casu de SPD oftewel de socialisten en de kans is groot dat die er nog wat uitzonderingen bij zullen willen hebben, waarna het straks misschien een lege doos wordt.

---

   E.e.a. heeft wel zijn weerslag op de andere landen die van de huidige immigratiepolitiek van de E.U. of wat ervoor zou moeten doorgaan zo stilaan genoeg krijgen.

   Sebastian Kurz, de nieuwe premier van Oostenrijk, heeft n.a.v. de Duitse discussie, de kans niet laten voorbijgaan om zijn grenscontrole met Italië en Slovenië te versterken. Zoals ik in mijn blog van 1 juli al schreef, zullen de wereldverbeteraars, zeker de eerste zes maanden nu Oostenrijk het voorzitterschap van de E.U. waarneemt, met die knaap van 31 rekening moeten houden. Ik zie hem zo’n beetje als de Theo Francken van de E.U.

   Italië van zijn kant heeft de Libische kustwacht extra schepen bezorgd die would-be immigranten terug naar Libië moeten brengen en ermee moeten voorkomen dat mensen nog hun leven moeten riskeren in gammele bootjes. Zeker nu Italië (én Malta) besloten hebben geen ngo-boten meer te aanvaarden in hun havens, wordt een oversteek van illegalen stilaan een mission impossible.

   We kunnen alleen maar hopen dat Oostenrijk en Italië, hierin gesteund door de Viségradlanden (Polen, Hongarije, Tsjechië en Slowakije) het been stijf houden, waardoor de overige E.U.-politici straks verplicht zullen zijn iéts te doen. Dit probleem vraagt niet alleen een akkoord, maar ook een oplossing.

   Na het half mirakel waarbij, na 20 jaar gepalaver, een akkoord tot stand kwam tussen de stad Antwerpen, het Vlaams gewest en de Antwerpse drukkingsgroepen om een gedeelte van de nog te maken Oosterweelverbinding te overkappen en er een fietsbrug zou komen over de Schelde, pakte Ben Weyts eind vorige week uit met een akkoord met de actiegroep Doel2020, waarbij het dorp Doel dan toch zou kunnen blijven bestaan én het Deurganckdok verwezenlijkt zou worden, zij het op een andere manier. Dat dok, dat over 5 jaar 7 miljoen extra containers zou moeten kunnen verwerken, wordt ingekort en gedeeltelijk verplaatst. Rond Doel – of wat ervan overblijft – komt een grote groene bufferzone, die het dorp weer leefbaar zou moeten maken. Dat is natuurlijk allemaal theorie, maar het is verrassend dat opeens alles schijnt te lukken in Antwerpen. Het is natuurlijk altijd beter overeen te komen dan ruzie te blijven maken, maar het feit dat er op 14 oktober gemeenteraadsverkiezingen aankomen, zal er wel niet vreemd aan zijn. De overkappingen zouden evenveel groene zones worden, zodat de verkiezingsbelofte van Groen (en van Kris Peeters) om Antwerpen groener te maken automatisch geregeld zou worden. Ook door Doel te laten bestaan wordt aardig wat wind uit de linkse zeilen gehaald. Vraag is wel, wie straks nog in Doel zal willen wonen. Het dorp ligt er verkrot bij, bijna alle nog bestaande woningen zouden best worden gerenoveerd en/of afgebroken en het zal nu eenmaal midden in een havengebied liggen. Dat laatste hoeft geen drama te zijn, ook in de regio Rotterdam zijn er echte typisch Hollandse dorpjes blijven bestaan middenin Europa’s grootste havengebied.

   Het voorstel van Weyts inzake Doel was het negende ter zake en het eerste dat door alle partijen werd aanvaard. Een eerste evaluatievergadering zal pas plaatsvinden eind oktober, dus ná de verkiezingen. Zien of dan alle violen nog gelijkgestemd zullen zijn en men niet terug van een samenwerkings- naar het conflictmodel zal terugkeren…

   Naar het schijnt wil Macron, na de uitstap van de Britten, voorstellen van het Frans de officiële taal van de E.U. te maken. Dat onze nationale Charel hem daarin steunt is nogal wiedes, het is ook zijn moedertaal en als Waal kan hij moeilijk anders dan la douce France achternalopen. Maar daarmee zullen we het wel gehad hebben.

   Het Frans is niet meer de taal met het prestige van weleer, toen alle vorstenhuizen en diplomaten ze spraken. Engels is nu de lingua franca geworden, niet alleen van Europa, maar van de hele wereld, van het transport en de businesswereld. Ze is het dat ook voor alle Germaanse en Slavische talen. Als we als taal trouwens die van de grootste bevolking in Europa zouden nemen, zou het Duits moeten worden, dat gesproken wordt door 80 miljoen mensen, plus daarbij de Oostenrijkers en de Duitstalige minderheden in Zwitserland, Luxemburg, België en Italië. Duits was vroeger de tweede taal in de meeste landen van Oost-Europa, maar is die positie kwijtgespeeld door WO II. Ik herinner me nog bij ITS, de Internationale Pechdienst bij DAF Trucks, toen het IJzeren Gordijn viel. In de bureaus van achter het vroegere gordijn, waarmee we samenwerkten, was de tweede taal toen al Engels, vooral bij de jongere mensen. Alleen bij ouderen was er hier en daar nog iemand die zijn Duits nog kende.

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 8 juni (‘De taaldiscriminatie’), waarin ik reageerde op de vaststelling dat de kennis van het Frans van onze Vlaamse kinderen in het eerste middelbare onvoldoende was, wordt het hoog tijd dat we in Vlaanderen onze kinderen de keuze laten zelf een tweede taal te kiezen, net zoals dat al in het francofone onderwijs gebeurt. Voor de meeste van hen is Engels een stuk makkelijker en veel praktischer in het dagelijks gebruik. Frans kan, voor wie wil, dan nog de derde taal worden.