De bende van Marrakech

   Recentelijk werd er nog een ngo-schip aan de ketting gelegd en verloor een tweede haar licentie om nog te varen, maar ondertussen blijken er alweer twee andere ngo-boten ‘actief’ te zijn op de Middellandse Zee. Eén onder Nederlandse en één onder Duitse vlag. Dat bleek nadat een ervan weer enkele tientallen immigranten had ‘gered vóór de kust van Libië’. Die laatste zin, tussen haakjes, is de gebruikelijke term voor dergelijke operaties, maar betekent in werkelijkheid dat men die mensen is gaan ophalen vlak bij de Libische kust, iets wat vroeger ook regelmatig gebeurde en wat toen (en dat zal nu niet anders zijn) gebeurde na een akkoord met één of meerdere bendes van mensensmokkelaars.

   Sinds Malta, maar ook Italië, weigeren dergelijke schepen nog toegang te bieden tot hun havens, dobberen die wat doelloos rond en wordt er schande over gesproken in onze poco pers, die ons daarvoor een geweten wil schoppen. Tot bleek dat de burgemeester van Napels, een voormalig magistraat, een van die schepen toch in zijn stad wil laten aanmeren. Dit laatste tot groot ongenoegen van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken, Matteo Salvini, de drijvende kracht achter de Lega, tevens vice-premier. Die heeft de burgemeester al verteld dat hij dan beter kan opstappen.

   De reden waarom Italië geen nieuwe vluchtelingen, van welke aard ook, wil hebben, is omdat het er al meer dan genoeg heeft, niet meer weet wat ermee aan te vangen en daarvoor in de E.U. niet voldoende steun krijgt. Ondertussen blijkt ook dat steeds meer van die Afrikaanse immigranten het slachtoffer worden van de Italiaanse en zelfs van een soort Afrikaanse maffia. Ze hebben daar al de Cosa Nostra (op Sicilië), de Ndrangheta (in Calabrië) en de Camorra (in Napels). En daar houdt het niet bij op. Uitgerekend in Napels huist tegenwoordig een nieuwe criminele organisatie die zich ‘The Black Axe’ noemt, een afsplitsing van de Black Movement of Afrika, ontstaan in Nigeria. Deze letterlijk zwarte organisatie controleert er momenteel het drug- en prostitutiemilieu en blijkt zo gewelddadig te zijn dat ze er zelfs in slaagt de bestaande maffia de ‘pizzo’, hun eigen maffiabelasting, op te leggen. Dat ook de Napolitaanse burgemeester daaraan blijkbaar heeft moeten toegeven, is een teken aan de wand en een reden te meer dat men alleen maar kan hopen dat Salvini het been stijf houdt. En dat men ngo’s, die onrechtstreeks meehelpen aan dergelijke slavenhandel, niet langer meer ondersteunt.

    Ondanks alles probeert men het cordon sanitair in stand te houden en rechtsen – niet alleen partijen, maar ook individuen - buiten het beheer van gemeenten te houden, waar ze nochtans bij de laatste verkiezingen meer dan goed presteerden. Communisten erbij in Zelzate en Borgerhout blijkt geen probleem, één (ex)Vlaams Belanger elders en het zgz ‘democratische front’ staat in rep en roer. Als men een nieuw gemeentebestuur geregeld krijgt met één overloper van N-VA om rechts in Ninove van de macht te houden, vindt men daarin geen graten. Als er echter een coalitie komt met een Vlaams Belanger die plots gaat zetelen als onafhankelijke – zoals in het Antwerpse district Berendrecht gebeurd is – dan wordt er meteen schande geroepen. Wat een schijnheiligheid!

   De kiezers krijgen dit jaar een kans daartegen zelf te protesteren en duidelijk tijdig openbaar te maken dat overtuigde Vlamingen niet langer zullen stemmen voor partijen die zich tegen einde mei niet openlijk distantiëren van dat cordon, een relict uit een Belgische verleden dat nergens anders voorkomt en niet past bij een democratie. Het lijkt allemaal een beetje te ver gegrepen, maar als de N-VA in Antwerpen de ‘verbinding’ kan maken met de SP.a, wat houdt haar dan nog tegen om die straks ook te maken met het VB? Vooral gelet op de terugkeer van het VB in de gemeentelijke verkiezingen – waar ze zo’n half miljoen stemmen behaalde - is de kans reëel dat die partij straks verder gaat groeien en dan het enige Vlaams alternatief zal zijn t.o.v. een verder rommelen met de belgicistische traditionelen. De N-VA kan nooit geloofwaardig blijven als ze het eerste punt van haar eigen programma weer eens in de frigo zou stoppen. Het verdwijnen van het cordon zou de inzet van de volgende verkiezingen moeten worden.

   Als men ziet dat in Europese landen zoals Oostenrijk en Italië uitgesproken rechtse partijen mee in een regering kunnen stappen, waarom moeten die hier beschouwd blijven als lepralijders? Een einde aan het cordon en een ‘verbinding’ tussen de Vlaamsnationalisten moet een eerste vereiste worden om Vlaanderen weer op de kaart te zetten.

   Het was een vrij normale overgang van oud naar nieuw, met uitzondering van twee plaatsen met al een bijzonder slechte reputatie: het Brusselse Molenbeek en het Antwerpse Borgerhout, in de volksmond ‘Borgerokko’. Opmerkelijk daarbij was dat men in de eerste berichten over de baldadigheden (brandstichting, plundering en aanvallen op politie en brandweer) bij onze onvolprezen media eerst sprak van ‘een wijk in het noorden van Antwerpen,’ en het over Brussel in het algemeen had, niet over Molenbeek. De daders werden, zoals gebruikelijk bij onze media, alleen maar ‘jongeren’ genoemd, dit ondanks het feit dat iedereen met een beetje gezond verstand weet dat het om jonge allochtonen gaat. Een andere reden waarom onze zelf linkse media niet happig zijn om de waarheid te vertellen is, dat beide plaatsen niet alleen broeihaarden van onrust zijn, maar tevens onder links bewind staan. Bij de laatste gemeentelijke verkiezingen bleef in Borgerhout de linkse coalitie (met ook communisten) overeind en in Molenbeek wonnen de erfgenamen van Flup Moustache onzaliger gedachtenis, dé grote verantwoordelijke van alles wat daar is misgelopen, inbegrepen de voorbereiding en uitvoering van de aanslagen in Parijs en Brussel, met tientallen doden tot gevolg.

---

   Nadat bleek dat, zeker in Molenbeek, ook de politie steken had laten vallen, soms zelfs niet eens te zien was, zegt de nieuwe tijdelijke minister van Binnenlandse Dinges, Peter De Crem, er iets aan te gaan doen. Veel zal dat niet helpen, tenzij men eindelijk eens een einde maakt aan die versnippering van Brusselse politiezones (én gemeenten). Dat is iets dat de vorige voltallige regeringen mét een meerderheid niet klaar speelden. De huidige in lopende zaken helemaal niet.

    Bij onze media is er dezer dagen nogal wat te doen i.v.m. de verkiezingen in Kongo. Daar werden, met liefst twee jaar vertraging, presidentsverkiezingen gehouden, omdat de huidige president, Joseph Kabila, zoon van, volgens de Kongolese grondwet – of wat daarvoor moet doorgaan – niet meer herkozen kon worden. Ondertussen zijn er allerlei niet onverwachte problemen gerezen omtrent kiesmateriaal dat in vlammen is opgegaan, de eeuwige geruchten van fraude, streken waar gewapende benden het nog voor het zeggen hebben en andere waar een Ebola epidemie heerst.

   Allemaal erg, maar toch vraag ik me af wat wij daar nog mee te maken hebben. Zo goed alles wat België in dat land opbouwde is kapot gemaakt, alles wat er geïnvesteerd werd is verloren gegaan, al het geld dat men er nog in steekt is men ook kwijt. De belangrijkste grondstoffen die er zijn worden weggehaald door de Chinezen, die er wegen aanleggen die geen Kongolese steden met elkaar verbinden, maar mijnen met de dichtst bij gelegen vliegvelden, die meestal zelfs niet eens in Kongo liggen.

   ‘Onze Kongo’ is geen land, maar één uitgestrekte chaos, die niet meer te beheren valt. Als men daar ooit nog iets van wil maken, moet men het indelen volgens de gebieden van de etnische stammen die er leven. Daar er weinig kans is dat dat ooit gebeurt, zal het daar één grote miserie blijven van oorlog, miserie, hongersnood en epidemieën, zoals HIV en Ebola, die - nota bene - allebei daar ontstaan zijn. Er is geen enkel hulpprogramma of ngo die daaraan iets zal veranderen. Het land is niet ‘too big to fail’, te groot om te mislukken, maar is één grote mislukking juist omdat het zo groot is.

    Ik heb het in deze rubriek al eens gehad over het m.i. belachelijk gedrag van onze Waalse gele hesjes, die op straat komen, enkel en alleen om hun Franse taalgenoten na te apen, maar zonder zelf een serieuze reden in eigen land te hebben. Ondanks de torenhoge staatsschuld zijn Jan met de pet en zijn Liza zich hier nauwelijks bewust van enige crisis. Er werd hier tijdens de eindejaarsfeesten weer duchtig op los gekocht, tienduizenden zijn op wintervakantie en in Vlaanderen had men nog een dikke zeventien miljoen over om weg te schenken aan goede doelen.

   In buurland Nederland is de situatie wel iets anders. I.pl.v. een Belgische schuld die hoger ligt dan het bbp – dus meer dan 100% - zit de staatsschuld daar onder de 50%, bedraagt de werkloosheid er zowat de helft van die in België en heeft men er een begrotingsoverschot van liefst 12 miljard euro. Die luxe is het resultaat van acht jaar besparen onder, nota bene, liberaal bewind. Niet te vergelijken met bv ‘onze’ liberaal Verhofstadt, die er zelfs het door Dehaene aangelegde spaarpotje voor de vergrijzing doorjoeg.

   Er is natuurlijk ook een keerzijde aan deze eerder calvinistische politiek. De lonen zijn in Nederland amper gestegen, de pensioenleeftijd ging er omhoog (net zoals bij ons, trouwens) en de zorg werd flink duurder. Maar er is tenminste geen ‘na ons de zondvloed’ mentaliteit zoals hier, waar de regeringen geld blijven rondstrooien dat ze niet hebben en kinderen en kleinkinderen opgezadeld zullen worden met de schulden van hun potverterende (groot)ouders. Daar komt nog bij dat Nederland geen stakingscultuur heeft, terwijl die in Vlaanderen al iets erger is, maar in Wallonië de normaalste zaak van de wereld.

   Het Nederlands besteedbaar inkomen per persoon per jaar (17.885 euro) ligt lager dan het Europees gemiddelde (19.296) en nóg lager dan het Belgische (± 20.000). Dat laatste zou voor Vlaanderen zelfs nog hoger kunnen liggen als we van dat corrupte Waalse achterland vanaf raakten. Dat onze traditionele Vlaamse partijen dit nog altijd niet blijken te snappen, zal ooit hun ondergang worden, een deemstering die trouwens al aan de gang is. Men kan de eigen kiezers niet blijven wijs maken dat men goed bezig is, terwijl het tegenovergestelde het geval is.

   En zo zijn we dan weer beland bij de allerlaatste dag van een van die jaren die steeds sneller voorbij lijken te gaan. Met de beste wensen aan alle lezers die deze rubriek blijven volgen. Vorige week kreeg ik een ‘no-reply’ mailtje van zowaar een pater Norbertijn van de abdij van Tongerlo, een zusterabdij van die van Postel waar ik wekelijks te gast ben, die me feliciteerde omdat ik met mijn blog al meer dan één miljoen clicks had gekregen. Dat was even schrikken. Ik had al wel gezien dat ik bij SeniorenNet al een tijdje bij de eerste tien stond, maar had geen idee waarom. Dat blijkt dus af te hangen van hoeveel keer uw blog wordt aangeklikt. Dat moet natuurlijk wel gerelativeerd worden, omdat ik al schrijf sinds ik met pensioen ging, in het verre februari 2005 (en vanaf februari 2006 bijna elke dag), maar het was toch even een verrassing. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, toch een aansporing om nog even verder te doen.

   Het politieke leven wordt – niet alleen bij ons, maar zowat overal – een stuk ingewikkelder. Dat heeft in de eerste plaats te maken met het feit dat de sociale media een deel van de interesse in de andere media hebben weggekaapt. Tot wat dat kan leiden, hebben we al meegemaakt met de heisa omtrent de gele hesjes, maar we hadden al vroeger gezien dat heel wat mensen zonder nadenken reageren op allerlei oproepen – denk maar aan die van enkele rappers die de boel op stelten zetten. De vraag is maar of dat zich gaat doorzetten of dat de mensen straks hun hoofd wat meer aan de binnenkant zullen gebruiken.

   We maakten in dit land de gemeentelijke verkiezingen mee en daarvan had ik geschreven dat die toch nog iets anders waren dan de federale en regionale verkiezingen die er straks aankomen. Daar blijf ik bij, ondanks wat er allemaal gebeurd is in o.m. Zelzate, Ninove, Gent, Antwerpen en Oostende. E.e.a. wordt de onzekerheid die er ontstaan is na de val van de Zweedse coalitie van onze nationale Charel, die het pact van Marrakech (lees: zijn eigen internationale ambitie) belangrijker vond dan zijn regeerprogramma, wat er mede voor gezorgd heeft dat er waarschijnlijk nooit geen Michel II meer zal komen. Wat er dan wél zal komen, is voorlopig nog koffiedik kijken maar, samen met Herman De Bode (mijn blog van gisteren), hoop ik dat dit België onbestuurbaar wordt, zodat er iets nieuws uit de bus kan komen, op zijn minst een confederatie, met of zonder Flup de Laatste, die bij het ontslag van Charel Light zelf beslist heeft niet meer koning te zijn van alle Belgen, door niet álle partijen uit te nodigen bij de gebruikelijke consultatie.

   Het zouden, om te beginnen, wel eens vijf spannende maanden kunnen worden….

   Vorig weekeinde verscheen er in De Tijd een interview met Herman De Bode, met als titel: ‘Ik hoop dat het land onbestuurbaar wordt’. De Bode is een zakenman op rust, die in de Vlaamse Zaak vooral bekend werd toen hij als managing partner van Mc Kinsey & Co Benelux een verdere carrière doorgroei bij die firma mocht vergeten, nadat hij zo ‘vermetel’ was geweest het ‘Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa’ uit 2005 van de denkgroep ‘In de Warande’ mede te ondertekenen*. Hij heeft daar nooit een boterham minder voor moeten eten en – nu met pensioen en een beetje sukkelend met zijn gezondheid – heeft hij zopas nog de naar hem genoemde collectie schilderijen van Vlaamse expressionisten uit het Interbellum verkocht aan die andere Bekende Vlaming die het gemaakt heeft: Fernand Huts (waarvan we m.i. nog gaan horen, nu zijn vroegere medewerkster Annick De Ridder de nieuwe en eerste vrouwelijke Antwerpse havenschepen wordt).

   In het interview, waarvan hierboven sprake, zegt De Bode dat hij hoopte dat België onbestuurbaar wordt, waarna er een waterkansje bestaat dat Vlaanderen een eerste stap naar het confederalisme en/of de onafhankelijkheid kan zetten. Iets dat ik in deze rubriek ook al meermaals bepleit heb. Dan zou het Vlaamse parlement nl de mogelijkheid krijgen de Senelle Doctrine in praktijk te brengen. Eerste voorwaarde wordt dan wel dat daarvoor in dat parlement een meerderheid moet zijn, ofwel van Vlaamsnationalisten of samen met een of meer traditionele partijen, die dan wel moeten ophouden België te promoten.

   Met een Wallonië dat steeds linkser en een Vlaanderen dat rechtser wordt en met een federale minderheidsregering voor nog vijf maanden in lopende zaken, is het laatste woord daarover nog niet gevallen. We kunnen alleen maar hopen dat De Bode gelijk krijgt, want het is m.i. een enige kans om een versnelling hoger te schakelen in de onafhankelijksdroom van menig Vlaams nationalist.

* Andere medeondertekenaars waren o.m. Frans Crols, Jan Jambon, Guido Naets, Marc Platel, Matthias Storme, Bruno Valkeniers en Remi Vermeiren.

-------------------------

   Tijdens de Warmste Week van 2018 toonde Vlaanderen nog eens zijn warm hart en haalde men zo’n 17 miljoen euro op. Een nieuw record. In Wallonië was dat amper 5 miljoen. Zelfs als we rekening houden met de klassieke 60/40 verhouding van het aantal inwoners, heeft Wallonië per persoon nog niet de helft gehaald van Vlaanderen. Het mag dan al de armste regio zijn, ze zouden in het zuiden toch beter eens tweemaal nadenken alvorens ze de Vlamingen nog eens beschuldigen van hardvochtigheid, racisme en nog van dat moois, zoals jammer genoeg regelmatig gebeurt. We hebben het al meermaals meegemaakt met Vlaminghaters van het type Maingain en Magnette en vorige zondag nog in het programma ‘C’est pas tous les jours dimanche’ (een soort ‘Zevende Dag’ van de RTL), waarop een zekere Michel Henrion, een van de samenstellers van het programma, verklaarde: ‘Als ik Vlaming was, …wat God verhoede’. Stel eens voor dat een Vlaming zo’n uitspraak zou doen t.o.v. andersdenkenden, anderstaligen of buitenlanders. Het Belgisch kot zou weer te klein zijn. En de Vlaamse media wisten weer van niets...

   En dan hebben we het niet eens gehad over de 6 miljard euro die Wallonië elk jaar officieel van Vlaanderen krijgt (in werkelijkheid kost Wallonië ons het dubbele, omdat het nul komma nul euro bijdraagt in het afbetalen van de staatsschuld). Hoeveel miljarden Vlaanderen zo al is kwijtgespeeld vertellen onze Vlaamse media ons ook niet...

   In mijn blog van gisteren had ik er nog over dat die overwegend francofone gele hesjes van bij ons hier veel minder redenen hebben om klagen, zeker t.o.v. het economisch zieke Frankrijk. Ironisch genoeg bevinden de brandstofprijzen, waarover in Frankrijk de rage met de gele hesjes begonnen was, zich momenteel bij ons op het laagste peil in twee jaar. De laatste vier jaar zijn er 225.000 jobs bijgekomen, het loon van Jan Modaal steeg met 8%, de taxshift heeft mee gezorgd voor meer concurrentiekracht, samen met de hervorming van de vennootschapsbelasting en de hervorming van het pensioenstelsel. Er zat zelfs nog meer in, maar de MR van onze nationale Charel en zijn acolieten van Open VLD en CD&V vonden het pact van Marrakech veel belangrijker…

   In De Standaard van het weekeinde was er kritiek, omdat de niet-werkenden ‘in het verliezende kamp’ zouden zitten. Wat willen die verkrampte linksen, dat het de werkenden moeten zijn? Zij, die al afdragen om de rest wat meer te kunnen geven? Voor sommigen zal het nooit goed genoeg zijn.

   Tenslotte waren er tijdens de Kersttoespraken de obligate zorgen van de Paus en zijn kardinalen, omdat de armoede in de wereld toeneemt. Voor wat ons land betreft heeft dat grotendeels te maken met het feit dat wij de laatste tien jaar maar armoede zijn blijven importeren. Mensen die hier aankomen en niets (meer) hebben, krijgen kost en inwoon en men probeert hen aan het werk te zetten. Het kan echter niet zijn, dat die voorrang moeten krijgen op onze eigen zwakkeren en armen, zoals men stilaan begint te vrezen. Vlaanderen moet Vlaanderen blijven en geen veredeld Brussel worden.

     Dat het met Frankrijk niet goed gaat, is geen nieuws meer. Voor zover dat nodig mocht zijn, heeft het hele gedoe met de gele hesjes dat nog eens duidelijk gemaakt. Minder bekend is, dat Frankrijk niet alleen een noorden en een zuiden heeft, wat dikwijls - ook in andere landen – tot verschillen leidt, maar ook een tweedeling Parijs en de rest. Als men nl de regio Pärijs uit de statistieken haalt, blijkt de rest van het land een verbazend laag bbp per persoon te hebben, dat momenteel zelfs lager ligt dat het Italiaanse, waar men het steeds over heeft. Volgens econoom Geert Noels heeft Italië nu zelfs een sterkere economie dan Frankrijk. Een reden te meer om dat laatste land niet achterna te lopen, zoals onze Waalse landgenoten wat graag doen (tot de gele hesjes toe, die hier veel minder redenen hebben om te reclameren).

   Die Franse gele hesjes, hoe ongeorganiseerd ook, hebben inderdaad enkele punten. Het is een opstand van het Frans binnenland, het zgz ‘France profonde’. Hun (diesel)auto wordt geviseerd, ze hebben geen metro, geen dicht spoorwegennet, geen of weinig efficiënte busverbindingen en daarbij –zoals bij ons – de concurrentie van het Internet waardoor heel wat kleine zaken op het platteland sluiten.

   Frankrijk heeft momenteel de hoogste fiscale druk van de eurozone, zoals gezegd een dalende concurrentiekracht en wankele overheidsfinanciën. Vijftien jaar geleden kon de Franse economie nog een vergelijking aan met Duitsland doorstaan. Vandaag de dag is de werkloosheid er bijna het dubbele van de Duitse.

   President Macron heeft al enkele maatregelen moeten terugdraaien, maar dat zal niet voldoende zijn om het tij te keren. Hij verhoogde de minimumlonen en verlaagde de lasten op overuren. Dat klinkt allemaal erg mooi, maar maakt de arbeid wel duurder en het aanwerven van laagbetaalde arbeidskrachten zeker niet aantrekkelijker in een land met een reeds grote werkloosheid. Macron is niet voor niets erg pro-Europees. In tegenstelling tot bv Italië, heeft Frankrijk schulden t.o.v. het buitenland. Hij heeft de Europese centen broodnodig en zou niets liever hebben dan van de eurozone een transferunie te maken. Een België in het groot, zeg maar. Voor ons Vlamingen niet moeilijk om te begrijpen en een reden temeer om ons verder te blijven richten op Nederland, Duitsland en de Scandinavische landen, de Hanze landen, waarover ik het al eens gehad heb, o.m. in mijn blog van 7 dezer (De Nieuwe Hanze).

   Het politieke jaar 2019 belooft spannend te worden. Dit land heeft al meer regeringen in lopende zaken gekend, maar dat was steeds ná verkiezingen. De regering in lopende zaken die we nu meemaken, is er bijna zes maanden vóór de verkiezingen en dat betekent waarschijnlijk zes maanden verkiezingscampagne. De partijen hebben, via een stemming in de Kamer, hun eigen financiering er nog snel doorgestemd, dat ging nog wél, want kiescampagnes kosten veel geld en deze zal zowat de duurste worden van allemaal. We mogen ons dus aan e.e.a. verwachten.

   Ondertussen moeten de burgers van dit land hopen dat er in het parlement nog e.e.a. gestemd en beslist wordt. Dat zal alleen nog kunnen mits de regering van lopende zaken voor elk voorstel van wet een meerderheid vindt in dit parlement, wat niet gemakkelijk zal zijn. Onze Charel probeerde zijn politiek hachje te redden door met zijn minderheidsploeg aan het handje van de oppositie te lopen, maar zelfs dat werd hem niet gegund. Het was de rode oppositie zelf die hem de motie van wantrouwen aan zijn broek lapte.

   Een Michel II zal er nooit meer komen. Als hij de hangende zaken van zijn Zweedse coalitie nog wil verwezenlijkt zien, mag hij de N-VA niet langer tegen de kar rijden, wat eveneens aartsmoeilijk zal worden. En zeggen dat dit voorkomen had kunnen worden door gewoon uit dat Marrakech pact te treden. Als West-Europese landen zoals Zwitserland en Oostenrijk dat kunnen, waarom dan België niet? Het excuus dat België steeds het migratiebeleid zou kunnen bepalen omdat dat pact juridisch niet bindend zou zijn, zou kunnen kloppen, maar wordt er onderuit gehaald door de slechte ervaring die we met dat ‘juridisch niet bindend” hebben meegemaakt met dat gezin uit West-Aleppo. Die slaagde erin onze federale regering én onze justitie twee jaar aan het lijntje te houden. Na Marrakech kunnen dat honderden gezinnen (én/of alleenstaanden) worden. En dat alles omdat onze Charel zijn eigen gezicht wou redden, nadat hij in september in New-York was gaan vertellen dat zijn land dit pact zou goedkeuren.

   In mijn blog van 18 dezer (‘Turkse overmoed’) schreef ik nog dat sultan Erdogan beter op zijn tellen zou letten als hij de Koerden in Noordoost Syrië zou aanvallen, zoals hij gezegd heeft te zullen doen. Daarvan was er nl al een precedent geweest, waarbij Assad troepen, gesteund door Russische ‘vrijwilligers’ er van de kaart werden gebombardeerd door Trump’s Air Force. Nu blijkt dat diezelfde Trump zijn troepen daar wil wegtrekken, volgens hem omdat IS verslagen is – wat niet helemaal klopt. We zijn zo stilaan gewend geraakt dat er op elke mogelijke uitspraak van ‘The Donald’ kritiek komt, maar deze keer komt die niet van de media of van de democratische oppositie, maar van zowel het Amerikaanse legercommando als van een deel van zijn eigen republikeinse partij. Om nog te zwijgen over de geallieerden, de UK en Frankrijk, die hun troepen wél in Syrië houden. Mocht Erdogan zijn plan uitvoeren, dan kunnen de Koerden alleen maar hopen dat de Britse en Franse luchtmacht de taak van de Yankees daar overnemen en zo vermijden dat er in de Syrische oorlog een nieuw gewelddadig en bloedig hoofdstuk begint.

   Ondertussen heeft de opperbevelhebber van het Amerikaanse leger, James Massis, als gevolg van Trump’s beslissing, zijn ontslag aangekondigd, enkele dagen later gevolgd door dat van de speciale Amerikaanse gezant voor het Midden-Oosten, zodat het steeds meer op lijkt dat Trump die beslissing persoonlijk genomen heeft. Als straks zou blijken dat Erdogan in Oost-Syrië zijn gang mag gaan (nota bene: tegen een volk dat ook 15% van de bevolking in Turkije uitmaakt) zullen alleen Assad en Poetin in hun baardje lachen en wordt dit toch wel een gevaarlijke evolutie, waarbij ‘vrede op aarde’ ver af zal zijn…

-----

   Mag ik, ondanks alles, toch iedereen een zalig Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar wensen. Er zijn tenminste nog zekerheden in ons leven.

   Met veel tralala werd vorige week in de Ruhrstreek de laatste Duitse steenkoolmijn gesloten, dit in aanwezigheid van de Duitse president en het fuifnummer van de Europese commissie. Eén grote hypocriete vertoning, want om het stroomtekort op te vangen, ontstaan na de sluiting van de Duitse kerncentrales, is men steenkool gaan invoeren, omdat die goedkoper is dan de eigen Duitse. Men heeft dus wel de steenkoolmijnen gesloten, maar niet de steenkoolcentrales, die niet alleen buitenlandse steenkool, maar ook steeds meer eigen bruinkool stoken. Die laatste, ook ligniet genoemd, wordt gewonnen in open lucht – ‘dagbouw’, zoals men dat noemt – wat goedkoper uitvalt omdat men geen kilometers onder de grond moet zoals bij steenkool. Het grote nadeel ervan is dat hele streken worden omgeploegd en uitgegraven en dat men er zelfs al dorpen en oeroude bossen aan heeft opgeofferd. Men schat in Duitsland nog een oppervlakte bruinkool te hebben van zo’n 40.000 ha!. Die bruinkool vervuilt echter veel meer dan steenkool, zodat de uitstoot van het CO2 gehalte (onbestaande bij kerncentrales) er beduidend zal stijgen, niet alleen in Duitsland, maar straks ook bij ons. Ondertussen probeert men de mensen wijs te maken dat men goed bezig is met het klimaat, maar alle directe maatregelen om iets te doen aan dat klimaat zijn voorlopig niets anders dan extra belastingen.

   Na meer dan twee maanden lijkt nu ook in Antwerpen de kogel door de kerk voor de zgz ‘Bourgondische’ coalitie van N-VA’ers, liberalen en socialisten. Als het kind maar een naam heeft. Bij de sossen was er enige weerstand, maar het was te denken dat die geen tweede keer voor zes jaar in de oppositie zouden kiezen op een ogenblik dat ze overal al blij zijn te kunnen overleven (Leuven is de uitzondering die de regel bevestigt). Mocht de SP.a niet akkoord geweest zijn, was er - theoretisch althans - ook nog het alternatief met het Vlaams Belang, maar daarvoor blijft het water nog steeds te diep. Dat men in de koekenstad tot de nu bereikte coalitie is moeten komen, is in de eerste plaats niet de schuld van de ‘Bourgondiërs’, maar van Kris Peeters, die zijn partij daar in de vernieling heeft gespeeld, waardoor de bestaande coalitie niet kon gehandhaafd blijven.

   In zijn reactie van 21 dezer op het eerste nieuws over de nieuwe coalitie voor de koekenstad had onze vriend Rob gelijk, waar hij stelt dat door het opnemen van de SP.a in de nieuwe Antwerpse meerderheid, De Wever een soort ‘Steveke’ doet, naar analogie met wat Steve Stevaert – toen hij nog God was (althans volgens Yves Desmet van De Morgen) – uit zijn mouw schudde toen die er in Hasselt de groenen bij haalde om ze daarna dood te pamperen. Ook in Gent heeft men dat gedaan toen men bij de vorige verkiezing de liberalen erbij haalde om ze niet tegen zich te krijgen vanuit de oppositie. In feite gebeurt dat in de Arteveldestad opnieuw, maar zijn het nu wel de sossen zelf daar die blij mogen zijn nog te mogen meespelen.

   In Antwerpen zouden vandaag de postjes verdeeld worden, wat misschien toch nog voor enige opwinding zou kunnen zorgen bij de socio’s omdat enkele verkozenen er geen zin in hebben en anderen met het door Crombez afgekondigde cumulverbod zitten.

---

   Er is ook historisch nieuws, althans volgens gouverneur Jan Smets van de Nationale Bank (NBB). Voor de allereerste keer is er in dit land meer dan 70% van de mensen tussen 20 en 65 jaar aan de slag. Dat is nog altijd wel 10% minder dan in buurlanden Nederland en Duitsland. Ook bij de 55-plussers is meer dan de helft nog aan het werk. Voor de verandering maakt de NBB echter alleen maar nationale cijfers bekend, geen gewestelijke. Men kan er echter gif op nemen dat we in Vlaanderen wél op het niveau van Nederland en Duitsland zitten. Het is hetzelfde verhaal als dat bericht over een nieuwe Hanze Unie, waarvoor België niet werd uitgenodigd, terwijl een onafhankelijk Vlaanderen daarin thuis hoort (mijn blog van 7 dezer). Die geschiedenis zal zich blijven herhalen zolang dit België zal bestaan.

   Flup I heeft het ontslag van Charel I aanvaard en zo krijgen we officieel te maken met een regering in lopende zaken, wat feitelijk een tegenslag is voor de Vlaamsnationale partijen. Het had beter geweest nieuwe vervroegde verkiezingen te hebben, waarbij migratie het hoofdthema was geworden. Nu wordt het wachten of dat momentum er nog zal zijn over 5 maanden, op 26 mei 2019.

   Zoals ik vroeger ook al eens geschreven heb, was die Marrakech historie een godsgeschenk voor de N-VA. De partij was in 2014 naar de verkiezingen getrokken met een bundel Vlaamse eisen. Eisen die ze, toen ze erin slaagde een centrumrechtse federale regering met het MR op de been te brengen, voor vier jaar in de frigo stopte. Naar de volgende verkiezingen gaan met dezelfde eisen was niet meer geloofwaardig, met iets nieuws op de proppen komen wél. Dat nieuwe werd dan het migratiepact.

   Het wordt nu afwachten hoe Michel Light het er vanaf zal brengen. De regering moet voor elke serieuze beslissing een meerderheid zoeken in het parlement en de kans is groot dat het één groot zwartepietenspel wordt, telkens dat niet zou lukken. Dat zit er dik in, omdat in feite er van nu af aan al dan niet openlijk verkiezingscampagne gaat gevoerd worden en dit vijf maanden lang.

   In mijn blog van gisteren schreef ik dat Vlaams Belang en de communisten van de PvdA/PTB als enige partijen niet uitgenodigd waren voor een afspraak met koning Flup. Dat klopte niet, want nu blijkt dat Peter Mertens, voorzitter van de ex-Amada’ers wél is uitgenodigd als de enige op dag drie van de consultaties. Zelfs Défi, het vroegere FDF- partijtje van Vlaminghater Maingain, blijkt uitgenodigd te zijn. Het cordon sanitair, ooit uitgevonden door de geografische Vlaming Jos Geysels (toen nog Agalev), blijft een schande voor een land dat zich democratisch blijft noemen en dat – volgens de recente uitspraak van onze nationale Charel in Marrakech – ‘aan de goede kant van de geschiedenis’ zou staan…

   Tom van Grieken had het momentum echter goed ingeschat en kwam gisteren toch in beeld, toen hij langs het verzamelde journaille voor de poort van het kasteel van Laken reed met een campagnewagen, waarop de foto’s van de uitgenodigde partijvoorzitters van een rode clownneus waren voorzien.

   Wie zich in dit land nog republikein voelt, kan niet anders dan bij een volgende verkiezing te stemmen voor de partij die door de koningsgezinde poco’s wordt uitgesloten. Ook Flup van Saksen Coburg, die voor de eerste keer in zijn leven aan dergelijke consultaties mocht deelnemen, heeft de kans gemist om ook eens origineel uit de hoek te komen en te breken met deze ondemocratische traditie. Gebuisd in zijn eerste examen..

-------------------------------

   In Antwerpen zou er dan toch eindelijk een akkoord zijn om tot een nieuwe meerderheid te komen na de recente gemeenteverkiezingen. Dat zat er aan te komen, want de socio’s zullen wát blij zijn dat ze er weer mogen meespelen. Zeker nadat ze in Oostende door de (vis)mand zijn gevallen en in Gent nog mogen mee doen als quantité négligeable. Dé grote verliezers in de koekenstad zijn de kadodders, met dank aan federale boycotter Kris Peeters, die de partij er ook daar aardig wat kiezers heeft doen verliezen.

   Charel I is dus zijn ontslag gaan aanbieden aan Flup I, die voorlopig alles nog in beraad houdt. Zelfs al zou hij het anders willen doen, zou het niet gegaan zijn, want de koning kon gisteren maar vier van de zeven uitgenodigde partijvoorzitters te woord staan (die van het VB en de PvdA/PTB hadden blijkbaar geen uitnodiging gekregen: democratie op zijn Belgisch). De reden was dat Flup met zijn Mathilde en kroost in de namiddag aanwezig moest zijn op het jaarlijkse koninklijke Kerstconcert. Opmerkelijk bij dit alles is dat het zowel voor Charel als voor Flup de eerste keer is dat ze zoiets meemaken. Voor Charel zou het ook wel eens de laatste keer kunnen zijn…

   Hoe het daar in Laken ook zal aflopen, het wordt meer dan waarschijnlijk een regering in Lopende Zaken die tot aan de verkiezingen einde mei op de winkel zal moeten letten. Veel meer zal ze ook niet kunnen doen, daar ze zal moeten regeren met voorlopige twaalfden, waarover in de commissie voor Financiën al een akkoord is voor de eerste drie maanden van 2019. Reden voor de nieuwe federale minister zonder Financiën om aan de klaagmuur te gaan staan. Als de trend zich ook na de verkiezingen doorzet – en dat zit er dik in – dan verwacht Crootje een minder inkomst van zo’n twee miljard euro. Eigen schuld, dikke bult. Dat had zijn partij en de andere coalitiegenoten dat verdomde pact van Marrakech maar niet moeten goedkeuren. En dat zal ook gelden voor alle andere zaken die (voorlopig?) niet zullen kunnen worden uitgevoerd.

   Voor de man/vrouw in de straat is er alvast één voordeel aan deze situatie: er kunnen ook geen nieuwe belastingen geheven worden. Cruyff wist het al: ‘elk nadeel heb se voordeel’.

   Ik schrijf dit verhaal normaal ergens ’s avonds om het iets na middernacht te kunnen posten op SeniorenNet. Dat was gisteren een vrij hachelijke zaak, want de politieke gebeurtenissen bleven zich opvolgen tot, ergens tegen 20.00 uur, duidelijk werd dat onze nationale Charel het ontslag van zijn regering – of wat ervan over bleef – ging aanbieden aan de koning. Zoals Wim Van de Velden, politiek redacteur van De Tijd al schreef in de weekeindeditie van zijn krant, was het tijd voor een ‘Tindemanske’, waarbij hij verwees naar Michels voorganger uit 1978, die toen de historische woorden uitsprak: ‘De Grondwet is geen vodje papier. Ik ga naar de koning en ik bied het ontslag van de regering aan’.

   Vóór het zover was, had dezelfde Charel nog een wanhopige poging gedaan om de meubelen te redden, door te zeggen bereid te zijn te praten met socialisten en groenen over hun eisen, die feitelijk neerkwamen op de afbraak van wat zijn eigen regering in de laatste vier jaar had verwezenlijkt. Iets waarmee zelfs de blauwe postjespartij van Gwendolientje niet akkoord kon gaan. Daarop volgde de al aangekondigde motie van wantrouwen tegen de regering vanwege socialisten en groenen en kon het klassieke Belgische zwartepietenspel beginnen, waar men waarschijnlijk nog een tijdje mee door zal gaan. Dit alles was niet nodig geweest als de coalitiepartners van de N-VA – Open VLD, MR en CD&V - zoals ik al schreef in mijn blog van 17 dezer ‘(Dat verdomde pact’), gewoon besloten hadden af te stappen van de Belgische goedkeuring van het migratiepact, net zoals de VS, Australië, Oostenrijk, Zwitserland, Italië en zowat bijna alle vroegere Oostbloklanden hadden gedaan.

   Wat het nu wordt, is nog even afwachten - de koning zou het ontslag nog in beraad houden - maar de kans is groot dat er een regering in Lopende Zaken komt. Niet dat dat veel zal uithalen, maar zo kan men vermijden dat er vervroegde verkiezingen komen, het enige punt waarover alle partijen het eens zijn – zowel meerderheid als minderheid – met misschien als uitzondering die de regel bevestigt het Vlaams Belang. De klacht van het VB is bij de Raad van State niet ontvankelijk verklaard, maar dat maakt voorlopig weinig uit.

   Terwijl in Syrië het bloedvergieten grotendeels lijkt te zijn gestopt; kondigt de Turkse sultan Erdogan aan, dat hij daar een nieuw offensief gaat starten. Dat zou bedoeld zijn tegen de Syrische Koerden van de YPG, die volgens Erdogan onder één hoedje spelen met wat hij de terroristen van de PKK noemt. Die YPG-strijders waren in de Syrische burgeroorlog de efficiëntste strijders tegen IS en werden daarom ook gesteund door de Verenigde Staten. Bij hun troepen hebben ze trouwens ook nu nog heel wat Amerikaanse adviseurs, die straks dus ook riskeren mee in de vuurlijn te komen liggen. De Syrische Koerden bezetten momenteel het land ten oosten van de Eufraat dat – oh, toeval! – de meeste Syrische oliebronnen heeft.

   Erdogan en zijn Turken zouden beter twee keer nadenken alvorens die Koerden daar aan te vallen. Op 7 februari van dit jaar probeerde Assad het ook al eens, gesteund door een bataljon met Russische zgz ‘vrijwilligers’, in werkelijkheid goed betaalde huurlingen, dat beschikte over artillerie, tanks, raket lanceersystemen en mortieren, maar bij het stadje Deir Ezzor, net over de Eufraat, tot een puinhoop herleid werd door Trump’s US-Airforce (mijn blog van 28 februari), die door de eigen adviseurs bij de Koerden gewaarschuwd was. Bij de doden waren zo’n honderd Russen en nog meer gewonden, die toen werden overgevlogen naar hospitalen in Moskou en Sint Petersburg, waardoor het nieuws uitlekte via enkele kleine Russische websites. Officieel had Rusland er natuurlijk weer eens niets mee te maken…

   Het Pentagon heeft de sultan al een waarschuwing ter zake gestuurd. Hopelijk is een verwittigde Turk er ook twee waard…

---

   Ondertussen blijkt men er bij de E.U. ook een Commissariaat voor Uitbreidingsgesprekken op na te houden. Daar schijnt men er nu eindelijk overtuigd van te zijn dat het geen zin meer heeft met Turkije te blijven onderhandelen over een eventuele toetreding. Dat werd verklaard door een zekere Johannes Hahn, de huidige E.U.-Commissaris ter zake. Die onderhandelingen duren, nota bene, al 54 jaar! Beter laat dan nooit is hier wel op zijn plaats.

---

   En dan nog dit.

   De Belgische hockeyploeg, die het al enkele jaren goed doet in internationale tornooien, heeft deze keer de hoofdvogel afgeschoten en is in India wereldkampioen geworden. Opmerkelijk aan deze ploeg is dat men er zo te zien geen allochtonen in aantreft. Het lijken allemaal jongens van bij ons, waarbij de Franstaligen meer dan hun best doen om ook behoorlijk Nederlands te spreken. Eens iets anders dan het Frans gewauwel bij de Belgische voetbalbond met een voorzitter die de taal van de uitgesproken meerderheid niet eens verstaat en enkele ‘sterren’ die wel Vlaams verstaan maar vertikken er één woord van uit te brengen. Men zou er haast van verschieten dat het de dag van vandaag bij het hockey nog mogelijk is en dat er geen kritiek op komt uit Belgicistische hoek of van de groene wereldverbeteraars.