(S)lopende zaken

   In mijn blog van gisteren schreef ik dat Vlaams Belang en de communisten van de PvdA/PTB als enige partijen niet uitgenodigd waren voor een afspraak met koning Flup. Dat klopte niet, want nu blijkt dat Peter Mertens, voorzitter van de ex-Amada’ers wél is uitgenodigd als de enige op dag drie van de consultaties. Zelfs Défi, het vroegere FDF- partijtje van Vlaminghater Maingain, blijkt uitgenodigd te zijn. Het cordon sanitair, ooit uitgevonden door de geografische Vlaming Jos Geysels (toen nog Agalev), blijft een schande voor een land dat zich democratisch blijft noemen en dat – volgens de recente uitspraak van onze nationale Charel in Marrakech – ‘aan de goede kant van de geschiedenis’ zou staan…

   Tom van Grieken had het momentum echter goed ingeschat en kwam gisteren toch in beeld, toen hij langs het verzamelde journaille voor de poort van het kasteel van Laken reed met een campagnewagen, waarop de foto’s van de uitgenodigde partijvoorzitters van een rode clownneus waren voorzien.

   Wie zich in dit land nog republikein voelt, kan niet anders dan bij een volgende verkiezing te stemmen voor de partij die door de koningsgezinde poco’s wordt uitgesloten. Ook Flup van Saksen Coburg, die voor de eerste keer in zijn leven aan dergelijke consultaties mocht deelnemen, heeft de kans gemist om ook eens origineel uit de hoek te komen en te breken met deze ondemocratische traditie. Gebuisd in zijn eerste examen..

-------------------------------

   In Antwerpen zou er dan toch eindelijk een akkoord zijn om tot een nieuwe meerderheid te komen na de recente gemeenteverkiezingen. Dat zat er aan te komen, want de socio’s zullen wát blij zijn dat ze er weer mogen meespelen. Zeker nadat ze in Oostende door de (vis)mand zijn gevallen en in Gent nog mogen mee doen als quantité négligeable. Dé grote verliezers in de koekenstad zijn de kadodders, met dank aan federale boycotter Kris Peeters, die de partij er ook daar aardig wat kiezers heeft doen verliezen.

   Charel I is dus zijn ontslag gaan aanbieden aan Flup I, die voorlopig alles nog in beraad houdt. Zelfs al zou hij het anders willen doen, zou het niet gegaan zijn, want de koning kon gisteren maar vier van de zeven uitgenodigde partijvoorzitters te woord staan (die van het VB en de PvdA/PTB hadden blijkbaar geen uitnodiging gekregen: democratie op zijn Belgisch). De reden was dat Flup met zijn Mathilde en kroost in de namiddag aanwezig moest zijn op het jaarlijkse koninklijke Kerstconcert. Opmerkelijk bij dit alles is dat het zowel voor Charel als voor Flup de eerste keer is dat ze zoiets meemaken. Voor Charel zou het ook wel eens de laatste keer kunnen zijn…

   Hoe het daar in Laken ook zal aflopen, het wordt meer dan waarschijnlijk een regering in Lopende Zaken die tot aan de verkiezingen einde mei op de winkel zal moeten letten. Veel meer zal ze ook niet kunnen doen, daar ze zal moeten regeren met voorlopige twaalfden, waarover in de commissie voor Financiën al een akkoord is voor de eerste drie maanden van 2019. Reden voor de nieuwe federale minister zonder Financiën om aan de klaagmuur te gaan staan. Als de trend zich ook na de verkiezingen doorzet – en dat zit er dik in – dan verwacht Crootje een minder inkomst van zo’n twee miljard euro. Eigen schuld, dikke bult. Dat had zijn partij en de andere coalitiegenoten dat verdomde pact van Marrakech maar niet moeten goedkeuren. En dat zal ook gelden voor alle andere zaken die (voorlopig?) niet zullen kunnen worden uitgevoerd.

   Voor de man/vrouw in de straat is er alvast één voordeel aan deze situatie: er kunnen ook geen nieuwe belastingen geheven worden. Cruyff wist het al: ‘elk nadeel heb se voordeel’.

   Ik schrijf dit verhaal normaal ergens ’s avonds om het iets na middernacht te kunnen posten op SeniorenNet. Dat was gisteren een vrij hachelijke zaak, want de politieke gebeurtenissen bleven zich opvolgen tot, ergens tegen 20.00 uur, duidelijk werd dat onze nationale Charel het ontslag van zijn regering – of wat ervan over bleef – ging aanbieden aan de koning. Zoals Wim Van de Velden, politiek redacteur van De Tijd al schreef in de weekeindeditie van zijn krant, was het tijd voor een ‘Tindemanske’, waarbij hij verwees naar Michels voorganger uit 1978, die toen de historische woorden uitsprak: ‘De Grondwet is geen vodje papier. Ik ga naar de koning en ik bied het ontslag van de regering aan’.

   Vóór het zover was, had dezelfde Charel nog een wanhopige poging gedaan om de meubelen te redden, door te zeggen bereid te zijn te praten met socialisten en groenen over hun eisen, die feitelijk neerkwamen op de afbraak van wat zijn eigen regering in de laatste vier jaar had verwezenlijkt. Iets waarmee zelfs de blauwe postjespartij van Gwendolientje niet akkoord kon gaan. Daarop volgde de al aangekondigde motie van wantrouwen tegen de regering vanwege socialisten en groenen en kon het klassieke Belgische zwartepietenspel beginnen, waar men waarschijnlijk nog een tijdje mee door zal gaan. Dit alles was niet nodig geweest als de coalitiepartners van de N-VA – Open VLD, MR en CD&V - zoals ik al schreef in mijn blog van 17 dezer ‘(Dat verdomde pact’), gewoon besloten hadden af te stappen van de Belgische goedkeuring van het migratiepact, net zoals de VS, Australië, Oostenrijk, Zwitserland, Italië en zowat bijna alle vroegere Oostbloklanden hadden gedaan.

   Wat het nu wordt, is nog even afwachten - de koning zou het ontslag nog in beraad houden - maar de kans is groot dat er een regering in Lopende Zaken komt. Niet dat dat veel zal uithalen, maar zo kan men vermijden dat er vervroegde verkiezingen komen, het enige punt waarover alle partijen het eens zijn – zowel meerderheid als minderheid – met misschien als uitzondering die de regel bevestigt het Vlaams Belang. De klacht van het VB is bij de Raad van State niet ontvankelijk verklaard, maar dat maakt voorlopig weinig uit.

   Terwijl in Syrië het bloedvergieten grotendeels lijkt te zijn gestopt; kondigt de Turkse sultan Erdogan aan, dat hij daar een nieuw offensief gaat starten. Dat zou bedoeld zijn tegen de Syrische Koerden van de YPG, die volgens Erdogan onder één hoedje spelen met wat hij de terroristen van de PKK noemt. Die YPG-strijders waren in de Syrische burgeroorlog de efficiëntste strijders tegen IS en werden daarom ook gesteund door de Verenigde Staten. Bij hun troepen hebben ze trouwens ook nu nog heel wat Amerikaanse adviseurs, die straks dus ook riskeren mee in de vuurlijn te komen liggen. De Syrische Koerden bezetten momenteel het land ten oosten van de Eufraat dat – oh, toeval! – de meeste Syrische oliebronnen heeft.

   Erdogan en zijn Turken zouden beter twee keer nadenken alvorens die Koerden daar aan te vallen. Op 7 februari van dit jaar probeerde Assad het ook al eens, gesteund door een bataljon met Russische zgz ‘vrijwilligers’, in werkelijkheid goed betaalde huurlingen, dat beschikte over artillerie, tanks, raket lanceersystemen en mortieren, maar bij het stadje Deir Ezzor, net over de Eufraat, tot een puinhoop herleid werd door Trump’s US-Airforce (mijn blog van 28 februari), die door de eigen adviseurs bij de Koerden gewaarschuwd was. Bij de doden waren zo’n honderd Russen en nog meer gewonden, die toen werden overgevlogen naar hospitalen in Moskou en Sint Petersburg, waardoor het nieuws uitlekte via enkele kleine Russische websites. Officieel had Rusland er natuurlijk weer eens niets mee te maken…

   Het Pentagon heeft de sultan al een waarschuwing ter zake gestuurd. Hopelijk is een verwittigde Turk er ook twee waard…

---

   Ondertussen blijkt men er bij de E.U. ook een Commissariaat voor Uitbreidingsgesprekken op na te houden. Daar schijnt men er nu eindelijk overtuigd van te zijn dat het geen zin meer heeft met Turkije te blijven onderhandelen over een eventuele toetreding. Dat werd verklaard door een zekere Johannes Hahn, de huidige E.U.-Commissaris ter zake. Die onderhandelingen duren, nota bene, al 54 jaar! Beter laat dan nooit is hier wel op zijn plaats.

---

   En dan nog dit.

   De Belgische hockeyploeg, die het al enkele jaren goed doet in internationale tornooien, heeft deze keer de hoofdvogel afgeschoten en is in India wereldkampioen geworden. Opmerkelijk aan deze ploeg is dat men er zo te zien geen allochtonen in aantreft. Het lijken allemaal jongens van bij ons, waarbij de Franstaligen meer dan hun best doen om ook behoorlijk Nederlands te spreken. Eens iets anders dan het Frans gewauwel bij de Belgische voetbalbond met een voorzitter die de taal van de uitgesproken meerderheid niet eens verstaat en enkele ‘sterren’ die wel Vlaams verstaan maar vertikken er één woord van uit te brengen. Men zou er haast van verschieten dat het de dag van vandaag bij het hockey nog mogelijk is en dat er geen kritiek op komt uit Belgicistische hoek of van de groene wereldverbeteraars.

   Er is nogal wat gekrakeel dezer dagen over de vraag of deze Michel Light regering aan kan blijven of niet en of er vervroegde federale verkiezingen moeten komen of niet. Wat die laatste betreft staan werkgevers en vakbonden bijna op één lijn om hun afkeuring kenbaar te maken en zeggen ze dat die het land in één grote ellende zouden kunnen storten. Als men in het federale parlement niet tot een oplossing komt, wat houdt hen daar dan tegen om de oorzaak van heel die ellende, nl de goedkeuring van het pact van Marrakech door datzelfde parlement, regering én oppositie, met uitzondering van de Vlaamsnationalisten, af te schaffen? Laat België de goedkeuring voor het migratiepact van Marrakech herroepen en men kan de Zweedse coalitie tijdelijk in eer herstellen, althans tot de reeds geplande verkiezingen van 26 mei 2019. Dan moet er sowieso gekozen worden. Ondertussen kunnen de zaken die door de huidige regering al zijn goedgekeurd verder afgewerkt worden. Als blijkt dat door vasthouden aan dat verdomde pact er straks hier niets meer fatsoenlijk zou werken, schaf de goedkeuring aan dat pact dan af! Dat kan perfect legaal gebeuren. Brazilië, dat het pact ook mee heeft goedgekeurd, heeft nu reeds te kennen gegeven dat het er op 01.01.2019 uit zal stappen, wanneer de nieuw verkozen president officieel in functie treedt. Als Brazilië dat kan, kan België dat ook.

   Het is niet de schuld van de N-VA als er in dit land straks niets meer zou werken, maar van de verzameling traditionele partijen en Groen, die blijkbaar vinden dat zo’n internationaal pact voor hen belangrijker is dan een goed functionerend eigen land.

   Philippe Moureaux (79) is gestorven. ‘Van de doden niets dan goed’, zegt men, maar dat geldt niet voor de man die men in zijn gemeente, St.Jans Molenbeek, ‘Flup Moustache’ noemde en die daar bijna 20 jaar als burgemeester de scepter heeft gezwaaid. Hij was de vader van de anti-racismewet, wat op zich niet verkeerd was, maar hij paste die wet in zijn eigen Molenbeek zover aan, dat de autochtone bewoners zich afvroegen of ze in hun eigen gemeente nog wel gewenst waren. De zgz verdraagzaamheid t.o.v. vooral de moslims was er zo groot dat hij o.m. zijn politieagenten verbood tijdens de Ramadan buiten op straat iets te eten. Verder deed hij meer dan een oogje dicht voor allerlei moslim activiteiten, wat er tenslotte toe leidde dat de aanslagen in Parijs en Brussel, met telkens tientallen onschuldige slachtoffers, in alle rust in Molenbeek konden worden voorbereid. Zelf noemde hij zijn beleid daar een ‘multicultureel laboratorium’. Voor wie nog zou twijfelen aan zijn voorkeur voor de islam, volstaat het te verwijzen naar zijn derde huwelijk, op 72 jarige leeftijd, met een moslima die maar half zijn ouderdom had. Officieel staat het niet bekend, maar algemeen wordt aangenomen dat hij zich ondertussen tot die ideologie bekeerd had. Hij zal in elk geval herinnerd worden als de hoofdverantwoordelijke voor het lakse beleid t.o.v. moslims die wat later terroristen bleken te zijn.

   Philippe Moureaux was niet alleen burgemeester van Molenbeek, maar tegelijk ook vele jaren vicevoorzitter van de PS en werd beschouwd als de ideoloog van de partij, waar men wát blij was de moslim inwijkelingen met open armen te kunnen ontvangen als het nieuwe proletariaat dat voor de partij zou stemmen en verkozen worden. De gemeenteverkiezingen van 14 oktober ll werden in Molenbeek trouwens weer gewonnen door de PS, die dochter Cathérine als nieuwe burgemeester installeerde. Een van de campagnepunten van de partij in die verkiezingen, was een einde te zullen maken aan het zgz ‘Kanaalplan’ van Jambon dat ondertussen al tientallen overtredingen en overtreders van de Wet had geïdentificeerd. Meestal mensen met een officieel verblijfsadres in Molenbeek, die er echter niet woonden.

   Het is nu aan dochter Cathérine om de zaken daar te regulariseren of verder te laten verrotten. In dat laatste geval zal Molenbeek voor velen wel de Jihadi hoofdstad van Europa blijven.

   Er was gisteren nog maar eens een soort nationale stakingsdag in dit land, een ‘actiedag’, terwijl de bedoeling was dat er zo weinig mogelijk gewerkt werd. De reden ervoor is dat er binnenkort weer afspraken moeten gemaakt worden met de werkgevers en/of de overheid en dat de vakbonden – nog vóór er één woord gesproken is – druk willen zetten, op die besprekingen. Absurd, maar typisch Belgisch. Tussendoor hoort men in de Kamer Meryame Kitir, de fractieleidster van de SP.a, vertellen dat er maar eens een einde moet komen aan vier jaar sociale afbraak in dit land. Wat ze daarmee bedoelt is mij niet duidelijk, want uit de nieuwste cijfers van Eurostat, het E.U.-orgaan van de statistieken, blijkt dat de welvaart van de Belgische gezinnen een stuk hoger ligt dan het Europees gemiddelde. 12%, om juist te zijn. Daarmee stellen we het hier beter dan bv in Nederland, Frankrijk en Zweden. Het enige negatieve in deze vergelijking is dat het verschil iets minder geworden is dan de vorige jaren. Erg, hé?

   Ondertussen ziet en hoort men op onze Tv-journaals allerlei vakbondsmensen klagen hoe slecht ze er aan toe zijn. Wat moeten we daarvan geloven? Ondertussen willen diezelfde mensen wél dat we wat genereuzer mogen zijn t.o.v. allerlei al dan niet echte vluchtelingen die hier binnenvallen. Dat, terwijl het officiële België zich wel solidair gaan verklaren is met het pact van Marrakech, samen met landen met een bedenkelijke reputatie zoals Saoedi Arabië, Syrië, Iran, Qatar, Iran, Kongo en Venezuela – om er maar enkele te noemen, zeg maar driekwart van Afrika en alle moslimlanden - maar niet veel meer wil te maken hebben met democratische, Europese landen zoals Italië, Hongarije, Oostenrijk, de Baltische staten e.d.

   Een gevaarlijke ontwikkeling in de manier van staken en actie voeren is bovendien, dat ook de vakbondsmensen het verkeer beginnen tegen te houden, net zoals die gele hesjes. In Frankrijk zijn daarbij al doden gevallen. Moeten er ook hier drama’s gebeuren vóór men daar paal en perk aan zal stellen? Tenslotte is heel die syndicale actie een maat voor niets, want men stelt eisen aan een regering, die (nog) geen echte regering is, niet de legitimiteit heeft om haar werk te doen en waarvan op dit ogenblik niet eens zeker is dat ze een eerste vertrouwensstemming zal overleven. Om dezelfde reden is het trouwens fout ze Michel ll te noemen, zoals de media doen. Het is hoogstens, zoals ik ze zelf noem, een Michel Light.

   De Europese politiek is zo stilaan een serieuze puinhoop aan het worden.

   In Duitsland heeft Angela Merkel het voorzitterschap van haar partij doorgegeven aan haar rechterhand, ene Annegret Kramp-Karrenbauer (‘AKK’ voor wie het simpel wil houden), ooit minister-president van Saarland, die nu al de ‘mini-Merkel’ wordt genoemd. Ze haalde het nipt, met de hakken over de sloot (51%) van een tegenstander van Merkel, waardoor duidelijk wordt dat Merkels Christendemocratische partij, de CDU, grondig verdeeld is.

   Dat laatste is ook het geval in Great (?) Britain, waar Theresa May wel een vertrouwensstemming in haar eigen Tory-partij overleefde, maar moest vaststellen dat zo’n derde van de leden niét voor haar stemde en haar eerder weg zou willen hebben. Na een zoveelste bedelronde bij de E.U. moet ze in januari zien een meerderheid te halen in het Britse Lagerhuis, wat weinig waarschijnlijk zal zijn, omdat haar partij daar geen meerderheid heeft en ze zelfs voor die Brexit stemming niet kan rekenen op het Noord-Ierse partijtje dat haar na de laatste verkiezingen tot nu toe gedoogsteun heeft gegeven. Die laatste landsverkiezingen waren trouwens een stommiteit van diezelfde May. Daarvóór had haar partij nl wél een meerderheid en door die nodeloze verkiezing uit te schrijven is ze die kwijt geraakt. Wat er daarna met de Brexit gaat gebeuren is nog koffiedik kijken, maar meer dan waarschijnlijk loopt het slecht af, voor May, voor haar partij, voor Great (?) Britain en misschien zelfs voor de E.U.

   Tenslotte heeft in Frankrijk Macron bakzeil moeten halen voor het straatgeweld van de gilets jaunes en zoveel toegegeven dat het de Franse begroting zo’n 9 tot 10 miljard euro extra zal kosten, waardoor die daar finaal de mist in gaat. Als Europa dat nog eens door de vingers wil zien (het is al eens gebeurd), dan mag men het monetair beleid van de E.U. helemaal vergeten en zitten de schuldenlanden Griekenland en Italië (én België) op rozen.

   Bij de bovenvermelde heibel zou men haast vergeten dat het ook in het Koninkrijk België terdege fout zit en we tot volgende week zullen moeten wachten of de door de oppositie gevraagde vertrouwensstemming er zal komen en wat het resultaat ervan zal zijn. In heel deze chaos is maar één zaak duidelijk: niemand wenst vervroegde verkiezingen en als die er toch zouden moeten komen, is het de vraag wie met de zwarte piet zal blijven zitten.

   Tussendoor is er nog een tweedaagse politiestaking, een actiedag van de vakbonden (wat dat ook moge zijn) op vrijdag (verlengd weekeinde!), een zoveelste dreiging van de hoofdzakelijk Waalse versie van de gele hesjes en een door de Brusselse PS niet toegestane ‘Mars tegen Marrakech’ door de studentenverenigingen KVHV en NSV, Voorpost, de Vlaams Belang jongeren en Schild en vrienden, waarmee men rekening zal moeten blijven houden..

   Tout va très bien, madame la Marquise…

   Een studie uit 2012 had uitgewezen dat Vlaanderen zo’n dikke 4.000 km lintbebouwing had. Oeps, foutje, bleek later. Volgens het eerste ruimterapport ter zake door de Vlaamse regering, bleek dat maar natte vingerwerk geweest te zijn. Volgens het in Gent voorgestelde rapport zijn er liefst zo’n 13.000 km, dus meer dan drie keer meer dan eerst gedacht en zowat het dubbele van het gemiddelde in de E.U.

   Voor iemand zoals ik, die 27 jaar in Nederland heb gewerkt en dagelijks het verschil kon zien, is dit geen verrassing. En in de commentaar vanuit de Vlaamse regering, die grotendeels ging over de bijdrage tot meer verkeer – en dus meer vervuiling (een geliefd argument dezer dagen) – vergeet men er nog bij te vertellen dat al die wegen extra aansluitingen moeten hebben van water, elektriciteit, gas en kabel. Deze situatie omkeren wordt iets van heel lange adem en zal – zoals de meeste klimaatverordeningen - veel geld kosten.

   Het klimaat zal trouwens, net als de migratie, een rol spelen bij de volgende verkiezingen. De klimaatmars in Brussel, waar vier keer meer mensen kwamen opdagen dan eerst door de organisatoren werd geschat, heeft vele politici wakker geschud. Ook onze nationale Charel die straks met zijn Michel Light voor elke goedkeuring een meerderheid in het parlement zal moeten vinden. Daarbij moet hij rekening houden met de N-VA, die van dat Marrakech gedoe niet wil weten én van de Groenen, die hij zal moeten paaien met de belofte iets aan dat klimaat te zullen doen. Dat dat laatste een zaak van heel lange adem is, zullen de groentjes erbij moeten nemen. 2030, zoals hier en daar vooropgesteld wordt, zal nooit gehaald worden, 2040 evenmin en 2050 misschien. ‘Na ons, de zondvloed’ kan hier zelfs wel letterlijk genomen worden.

   In heel die klimaatheisa moet men trouwens goed opletten het kind met het badwater niet weg te smijten. Verkeer en energie is één zaak, onze bedrijven moeten wel concurrentieel blijven. Bedrijven zoals bv ArcelorMittal en de Chemiezone in de Antwerpse haven (de tweede grootste in zijn soort ter wereld) zijn ons te kostbaar op gebied van inkomsten en werkgelegenheid. Het klimaat redden zoals onze groenen dat willen, zal onze regio regelrecht de armoede injagen, maar misschien is het juist dat wat de nieuwe roden beogen.

   Ik reageer even op de diverse reacties die ik op mijn laatste blogs heb gekregen (waarvoor dank) en ik doe dat hieronder met het antwoord dat ik al aan enkele lezers rechtstreeks heb gestuurd. Mag ik er trouwens op wijzen dat de reactie van lezer Ropie exact dat was wat ik bedoelde en niets anders.

   Als wij Vlaanderen ooit onafhankelijk willen zien worden, dan is een eerste stap dat de partijen, die er voor zijn, in het Vlaamse parlement een meerderheid halen. Die hebben ze nu niet, ook als ze samen zouden willen werken. Ik heb het al eens geschreven, maar wil het nog eens herhalen. Als de N-VA bv 30% haalt en het VB 15, hebben we geen meerderheid. Die gaan we ook niet halen als het omgekeerde het geval zou zijn. Het heeft dus helemaal geen zin dat die twee partijen elkaar kiezers proberen af te pakken, want zo komt men nooit aan minstens 51%.

   Bij de laatste Ipsos peiling (die van het VTM, RTL en Laatste Nieuws) was het de eerste keer dat béide Vlaamsnationale partijen vooruitgingen. Dat betekent dat er ook stemmen bij waren gekomen van de andere kiezers en dat is een goed teken. Als die trend zich doorzet – en dat zit er dik in als de migratie blijft spelen – bestaat er een kans dat ze in mei van volgend jaar wél een meerderheid halen in het eigen parlement.

   Als het zover zou zijn, moet de Senelle* doctrine worden toegepast. Ik herhaal ze u even:

   ‘ Als België onbestuurbaar zou worden, bv omdat er geen federale regering meer kan gevormd worden, dan moet het Vlaams Parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige dat telt.’

   (Bovenstaande tekst vindt u ook terug in ‘De Ordelijke Opdeling van België’ door Annemans en Utsi). Blz 165.

   Als bovenstaande zou gebeuren, zal Vlaanderen nóg niet onafhankelijk zijn, maar het is wel een eerste stap naar confederalisme en hopelijk dan naar die onafhankelijkheid. Mocht er, na de volgende regionale verkiezing, zo’n Vlaamse meerderheid zijn en de Vlaamsnationale partijen zouden dan nog steeds niet willen samenwerken – om welke reden ook – dan kunnen we best de boeken toe doen en stop ik er alvast mee op SeniorenNet.

* Robert Senelle was een Brusselse grondwetspecialist, die in zijn laatste jaren een overtuigde Vlaming was geworden.

   Aan de argeloze, brave zielen die nog altijd zouden denken dat onze nationale Charel en zijn acolieten van CD&V en Open VLD het met ons goed voor hebben, raad ik even aan eens het wekelijks artikel van Rik Van Cauwelaert te lezen in de laatste weekeindeditie van De Tijd. Rik is verre van een Vlaamsnationalist, maar heeft nog wel het gezond verstand dat de meeste van onze journalisten compleet lijken verloren te hebben.

   Het artikel gaat over de zgz ‘schaduwpopulatie’ in de grote Europese steden: de illegale papierloze migranten, de zgz ‘sans papiers’ die ofwel niet erkend werden als asielzoekers ofwel het niet eens hebben aangevraagd, zoals de meeste transmigranten. De bevoegde schepen van de stad Brussel weet niet hoeveel het er in zijn stad kunnen zijn. Specialisten schatten het in Brussel alleen al op tienduizenden, misschien zelfs tegen de honderdduizend! Wie er iets meer over kwijt wou, was het Europese ‘Clandestino Research Project’ dat voor de grote Europese steden al in 2008 sprak van tussen 1,9 en 3,8 miljoen!

   Alleen al in 2017 kregen 45.000 migranten, waarvan zo’n 30% transmigranten, het bevel het Belgisch grondgebied te verlaten. Niemand die controleert of dat ook werkelijk gebeurt. En dat was dan nog onder Theo Francken. De kans bestaat dat big Maggy nu een van haar al kleine oogjes dicht zal knijpen, waardoor het aantal min of meer illegalen inderdaad officieel zal dalen. Er wordt echter nergens iets gezegd tegen welke prijs dat zal gebeuren.

   Intussen zorgt officieel België, maar in werkelijkheid het Waals Gewest, dat eigenaar is van FN, ervoor dat er voor zo’n miljard euro Belgische wapens geleverd worden aan Saoedi Arabië, waarmee in Jemen en omstreken massale moordpartijen worden aangericht, die er mede voor zorgen dat er nóg meer asielzoekers bij ons zullen terecht komen. Die hebben echter geluk nu Michel Light, gesteund door zijn oranjeblauwe coalitie van tsjeven en postjespakkers, er eens werk van zal maken.

   En tenslotte, beste Vlaamse vrienden, nog dit: houdt op met elkaar te bestrijden. De echte vijanden van ons volk zijn de traditionele partijen aan beide zijden van de taalgrens, plus Groen/Ecolo en PvdA/PTB die zich blijven profileren als Belgische partijen. Met een SP.a die in de touwen hangt en een zwalpende CD&V, die haar stemkanonnen ziet vertrekken, is er voor het eerst sinds lang een kans op een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement. Aan ons om die kans samen te grijpen.

     Dat de N-VA de rekening zal betalen bij de volgende verkiezingen, is alles behalve zeker. Het zou wel eens de uitzondering kunnen worden die de Belgische regel bevestigt. Voor de nieuwe minderheidsregering van Michel zal het geen wandeling in het park worden. De reeds aangekondigde versoepeling van de immigratieregels door Maggie De Block zal in geen goede aarde vallen, evenmin als nieuwe initiatieven op gebied van de Klimaatverordeningen, die bedoeld zijn om de Groenen te paaien, maar zullen leiden tot nieuwe belastingen. De laatste politieke peiling heeft daarenboven aangetoond dat zowel N-VA als VB erop vooruitgaan, wat duidelijk aangeeft dat ook kiezers van de traditionele partijen er stilaan genoeg van hebben en overkomen naar de Vlaamsnationalisten.

   Zoals ik reeds vermeldde in mijn blog van 15 november, is de migratiecrisis een welgekomen alternatief voor de verkiezingscampagne van de N-VA, die moeilijk haar communautaire argumenten van 5 jaar geleden kan herhalen om ze daarna in de frigo te stoppen. Europa ondergaat al enkele decennia een massale immigratie zonder dat de kiezers daarover geraadpleegd te zijn. Het is niet meer dan logisch dat daartegen eindelijk verzet gekomen is, ook in dit land. Met het pact van Marrakech hopen de traditionele partijen alleen maar de autochtone bevolking op dit gebied monddood te maken. Dat het pact niet bindend zal zijn, is een lachertje. De rechtspraak en zeker de E.U.-arresten van Straatsburg zullen er zich gegarandeerd op beroepen. Het zal tevens als resultaat hebben dat het een soort Magna Carta zal worden van de immigratie. De instemming die heel wat landen, waaronder het onze, in New York vooraf gegeven hadden, gebeurde zonder enig overleg met het thuisfront. Elf Europese landen, waaronder Oostenrijk, Italië en Zwitserland, plus de VS en Australië hebben al aangekondigd dat ze het pact niet zullen ondertekenen. Waarom moet ons land dit dat wél doen? De derde wereldlanden worden zelfs niet eens verplicht uitgewezen onderdanen terug op te nemen. Dat Merkel en Macron dit pact aanvaarden is geen garantie. De eerste is bezig aan een fin de carrière en de tweede is momenteel zelfs in eigen land de gebeten hond.

   Tenslotte is het afwachten of het kortgeding dat Filip De Winter bij de Raad van State heeft aangespannen nu Charles Michel toch naar Marrakech is vertrokken, op korte termijn iets aan de politieke situatie kan veranderen. In eerste instantie was die klacht er omdat Michel een mandaat had van het parlement en niet van zijn regering. Hoe dat nu – na het vertrek van de N-VA zit – is mij niet duidelijk. Anderzijds zou de nieuwe regering Michel – ‘Michel Light’ (5 postjes minder) – volgens de Wet een parlementaire fiat moeten krijgen in de vorm van een investituurdebat met daaropvolgend een vertrouwensstemming, waarbij hij de meerderheid van het parlement achter zich zou moeten krijgen, iets wat in de huidige omstandigheden erg problematisch zou zijn. Het zou wel eens kunnen dat de Raad van State eerder daarover een negatief advies zou geven. Met het allereerste minderheidskabinet in dit land zou het nog wel eens spannend kunnen worden…

   Wie herinnert zich nog het faillissement van Electrawinds in Oostende? Dat afvalverwerkingsbedrijf kwam in moeilijke papieren en werd tenslotte verkocht aan Nethys, een Waals bedrijf dat toebehoorde aan Publifin dat later zelf in de problemen kwam door het uitbetalen van aanwezigheidspremies voor vergaderingen die niet eens hadden plaatsgevonden. Hetzelfde bedrijf dat ook in Gent, onder de naam Publipar, de plaatselijke socialisten in de verdrukking bracht en maakte dat eerste schepen Tom Balthazar, de gedoodverfde opvolger van Termont, moest aftreden. In Oostende zat Vande Lala ermee tussen, maar die professor was waarschijnlijk te leep om zich ergens op te laten betrappen.

   Door de verkoop van het zo goed als failliete Electrawinds, moest het bedrijf echter een subsidie van 573.749,13 euro, die het gekregen had van de Vlaamse regering, teruggeven. Overdracht binnen de eerste vijf jaar mag nl niet volgens de subsidieregels. Die zaak is nog steeds hangende. Dat zijn zaken die niet zouden mogen gebeuren, maar jammer genoeg slepen die dikwijls jaren aan als de overheden ermee gemoeid zijn. In dit geval van Electrawinds komt er echter nog iets anders kijken.

   De topman van het destijds failliete Electrawinds, Luc Desender, is nu met een nieuw afvalverwerkingsproject begonnen, weer in Oostende. En geloof me of niet, hij krijgt van de Vlaamse regering wéér een subsidie, deze keer zelfs een van 1,2 miljoen euro. Dus, terwijl Electrawinds nog een dik half miljoen euro moet teruggeven, krijgt het nieuwe project, RenaSel Recycling, 1,2 miljoen cadeau. Bij beide projecten is Desender op e.o.a. manier betrokken. Vraag is nu wat de nieuwe burgemeester van Oostende, Bart Tommelein, erover denkt en wat zijn voorganger, Vande Lanotte, er nog mee te maken zou kunnen hebben, al zal die laatste er denkelijk niet meer op reageren, nu hij beslist heeft uit de politiek te stappen.

   Het is in elk geval een zoveelste geschiedenis over duurzame stroom die geld zal kosten.

 * ‘Return to sender’ (Elvis Presley)

 ---------------

    Ondertussen is er toch een eind gekomen aan wat men de ‘Zweedse coalitie’ was gaan noemen en gaat onze nationale Charel door zonder de N-VA, met een minderheidsregering wat voor dit land een primeur is. Het is nog te vroeg daarover veel commentaar te geven, al is het wel zekerder dan ooit dat de volgende verkiezingen helemaal in het teken van de migratie zullen staan en hebben we er een nieuw woord bij: ‘De Marrakech coalitie’.

    De meeste onder ons zullen Emmanuelle Praet wel niet kennen. Ik toevallig wel – een beetje althans – omdat ik af en toe ook eens naar de RTL kijk. Dat is zo’n beetje de Waalse versie van onze VTM, maar iets professioneler ingesteld. Dat dacht ik tenminste, tot ik hoorde dat bovenvernoemde Emmanuelle bij de RTL ontslagen is. De dame in kwestie nam meestal deel aan de politieke debatten op de zender en nam normaal geen blad voor haar mond om de plaatselijke, meestal linkse wantoestanden, die voor die van ons niet moeten onderdoen, integendeel zelfs, op de korrel te nemen.

   De reden waarom ze ontslagen werd is, dat ze in het politieke praatprogramma ‘C’est pas tous les jours dimanche’ (een soort Zevende Dag) gezegd had – i.v.m. de vooruitgang van Ecolo, de Waalse groenen, bij de gemeenteverkiezingen van 14 oktober: ‘Alle taksen die u betaalt zijn milieutaksen, dus denk een beetje na bij de volgende verkiezingen’. De waarheid kan hard zijn, zelfs blijkbaar voor een commerciële Waalse zender. Rechts stelt in Wallonië niets voor – de enige rechtse partij, de Parti Populair (PP) haalt er amper de kiesdrempel - en links stelt er dus de wet, blijkbaar ook bij de commerciële zenders.

   Het gebeuren stelt nog maar duidelijk dat al die nationale en internationale verdragen omtrent milieu en klimaat per slot van rekening maar excuses zijn om de mensen meer te belasten. In het licht daarvan is ook de opstand van de gele hesjes in Frankrijk te verklaren, waar Macron ondertussen de geplande belastingverhogingen op brandstof – zogezegd ook om de klimaatregels te halen – weer heeft moeten intrekken. Ik schrijf het hier al jaren dat we ons nog blauw zullen betalen aan die groene stroom. Kiezen voor Groen wordt dan stilaan ook synoniem van kiezen voor meer belastingen.

   Tenslotte nog dit: Emmanuelle Praet woont in Vlaanderen, waarvan ze geen geheim maakte. Misschien heeft dat ook meegespeeld en heeft men zo de stok gevonden om de hond te slaan. Hopelijk horen we nog van haar, ook bij ons.

---

   En dan nog dit. Gisteren raakte de uitslag bekend van de laatste politieke peiling door VTM/RTL en Het Laatste Nieuws. Normaal lig ik daar niet van wakker, maar nu lijkt er toch iets speciaals aan de hand. Bij alle vorige peilingen, ook die van andere groepen, was het steeds zo dat als de N-VA vooruit ging, het VB achteruit ging en vice versa, m.a.w. dat ze elkaars kiezers afpakten. Bij deze laatste peiling gaan, bij mijn weten voor de eerste keer, alle twee de Vlaamsnationale partijen vooruit. Dit wil zeggen dat er deze keer ook kiezers zijn bijgekomen die voorheen niet voor de Vlaamsnationalisten stemden en nu wel en dat is goed nieuws. Ik schrijf al jaren dat om de meerderheid te behalen in het Vlaamse parlement de Vlaamsnationalisten kiezers van de traditionele partijen moeten kunnen overtuigen. Daar blijkt nu eindelijk blijkbaar beweging in te komen. Het zou best kunnen, wat ik ook een tijdje schrijf, dat heel de heisa omtrent dat migratiepact bij de volgende verkiezingen het hoofdthema zal worden, ongeacht wie er de stekker uit trekt.

    Wie zich zijn geschiedenislessen nog enigszins herinnert, weet dat er ooit in Noord- en West-Europa bloeiende zgz ‘Hanzesteden’ bestonden die een soort handelsverbond met elkaar hadden en verscheidene eeuwen hebben samengewerkt. Nederlands premier, Mark Rutte, heeft voorgesteld opnieuw met zo’n verbond te beginnen en heeft in eerste instantie landen zoals Denemarken, Zweden, Finland en de Baltische staten daartoe uitgenodigd. Ook Ierland, Polen, Oostenrijk en Tsjechië zijn geïnteresseerd om, door een nauwere samenwerking een tegengewicht te vormen voor de Frans-Duitse as - wat die ook nog moge voorstellen - na de Brexit, zeker sinds Macron uit blijkt te zijn op een ‘transfer unie’, een België in ’t groot, zeg maar.

   Vlaanderen zou ook in passen in een handelsakkoord van het Hanzetype, maar werd tot dusver niet uitgenodigd omdat het beschouwd wordt als een deel van België, een land dat niét werd uitgenodigd. Redenen daarvoor zijn het begrotingsoverschot dat voor de uitgenodigde landen gemiddeld 0,03% bedraagt, terwijl er voor België geen overschot maar een tekort is van 1,52%, met dank aan het Wallonië van de gele hesjes. Daarbij is de Belgische staatsschuld zowat het dubbele van het gemiddelde van de nieuwe kandidaat Hanzelanden en komt de Belgische arbeidsmarkt 10% tekort om dezelfde activiteitsgraad te halen. Ook dat laatste heeft te maken met de achterstand in Wallonië; zoals Johan Van Overtveldt recentelijk nog vaststelde.

   In zekere zin staat België dichter bij de zgn ‘Club Medlanden’, waar verspilzucht eerder de regel is. Met de wetenschap dat steden als Brugge en Gent vroeger wél bij de Hanzesteden behoorden en zelfs Antwerpen er nu niet meer bij zou horen, weten we dus dat we als België tegenover onze noordelijke buurlanden achteruit gaan. Voor Vlaanderen is er maar één remedie: dit land splitsen, zodat het zou kunnen aansluiten bij de Hanzelanden, terwijl Wallonië naar de Club Medlanden kan verhuizen, waar het verder zijn Francéité kan koesteren…

---

   En dan nog dit. In zijn reactie op mijn blog van gisteren beklaagt onze vriend Walter er zich over dat ik – zelfs in de marge – niet vermeld heb dat Filip De Winter gesteld heeft dat hij naar de Raad van State zal trekken als Michel enig migratiepact zou tekenen. Dat had ik inderdaad kunnen doen, maar het is nog altijd koffiedik kijken óf Michel het zal doen. Zelfs na de discussie van gisteren in de Kamer bleef onze nationale Charel op de vlakte en spaarde hij de kool en de geit. Daarbij moet men er ook rekening mee houden dat die Raad van State soms wel eens ellendig lang wacht vóór ze een antwoord geeft en we dan ondertussen weer een eind verder zullen zijn, waarbij de politieke situatie er wel eens anders uit zou kunnen zien..

   Zoals halvelings verwacht kreeg onze nationale Charel in de Kamercommissie van Buitenlandse Zaken een wisselmeerderheid achter de resolutie om het Marrakech pact goed te keuren. MR, CD&V en Open VLD, samen met de hele linkse roodgroene oppositie. De N-VA bleef wel op haar standpunt en stemde tegen. Dé verrassing was feitelijk dat de N-VA beslist heeft niét uit de federale regering te stappen. Op die manier blijft de partij open staan voor het verder afhandelen van alle nog lopende zaken (en er zijn er nogal wat die heel wat belangrijker zijn dan dat zgz ‘niet-bindend’ pact) én vermijdt ze er (voorlopig?) de zwartepiet voor te krijgen.

   Het hele circus wordt vandaag nog eens overgedaan in de plenaire zitting van de Kamer. Hoe het dan verder moet is niet duidelijk. Grondwetspecialist Hendrik Vuye (ex-N-VA, nu V&W) stelde, dat Michel het hoofd is van de regering, niet van het parlement en daarom niet in deze hoedanigheid op10 dezer naar Marrakech en 19 dezer naar New-York kan gaan. Wettelijk zou hij dan de voorzitter van dat parlement, Siegfried Bracke, moeten sturen en laat die nu juist een lid zijn van de partij die tegen dat pact stemt…

   Terloops nog dit. Bij de Vlaamse meerderheidspartijen die wél vóór de goedkeuring van dat niet-bindend pact stemmen, hoort men de voorzitters regelmatig herhalen welke Europese landen wél pro zijn, maar niet welke contra. Bij die laatste horen niet alleen bijna alle ex-Oostblok landen, maar ook Zwitserland, Oostenrijk en Italië. Buiten Europa zijn dat o.m. de VS, Australië en Israël.

---

   Ondertussen heeft datzelfde land dat zich zo inzet voor het Migratiepact op de Klimaatconferentie in Polen tégen een Europese motie voor energiebesparing gestemd. Samen met België stemde alleen Tsjechië tegen. De Belgische neen stem was het resultaat van een unanieme neen stem van alle Belgische gewesten. Enkele dagen na de klimaatmars in Brussel, die vier maal meer betogers kreeg dan verwacht, is ook dat een blamage die kan tellen.

   En gisteren bereikte ons ook het nieuws dat de onderzeese stroomkabel, die de UK met het Europese continent moet verbinden, klaar is en in Zeebrugge is aangesloten. Die kabel (zo’n 140 km lang) zou hoofdzakelijk duurzaam verwekte stroom (van windmolens bv) doorsturen en kostte de habbekrats van 600 miljoen euro. Om het even in oude Befkes te zeggen: vier en twintig miljard (24.000.000.000!).

r

   Een N-VA promotiefilmpje tegen het pact van Marrakech stuurde gisteren de federale politiek compleet in de war. Niet dat het filmpje zelf zo erg was, al zullen de tegenstrevers dat wel zo vinden, maar de timing op de sociale media zat echt fout. Net op de dag dat de opgeroepen experts zich eens over dat pact zouden uitspreken, leek alles vierkant te lopen. De hele zaak kan wel grote gevolgen hebben, in de eerste plaats de val van de regering Michel. Onze nationale Charel kan geen kant meer op en heeft, volgens de laatste berichten, besloten vandaag naar het parlement te komen om daar misschien een wisselmeerderheid te krijgen om het pact te kunnen ondertekenen. Als dat gebeurt en hij het pact volgende week in Marrakech zou ondertekenen, tekent hij tegelijkertijd het doodvonnis van zijn eigen regering en gaan we naar vervroegde federale verkiezingen. Die federale verkiezingen zullen dan helemaal in het teken staan van identiteit en migratie, zoals bij de recente verkiezingen in de meeste Europese landen.

   Als het zover komt, kan men er gif op nemen dat het zo’n beetje één tegen allen wordt, met het VB als lachende derde en dat het filmpje waarvan sprake nog eindeloos vertoond zal worden op onze linkse media. Men krijgt zo stilaan de indruk dat wij Vlamingen op die sociale media achter lopen of tenminste nog steeds niet beseffen wat voor schade zo’n stomme filmpjes kunnen aanrichten. Denk maar aan die van de jongelui van Schild & Vrienden, aan dat chocolademousse filmpje uit Ninove en nu dit. Allemaal acties waar het sop de kool niet waard was, maar die door de traditionele aanhang wel gretig zullen herhaald worden en er bij de neutrale en niet politiek geïnteresseerde kijkers als koek in zullen gaan. Ik schrijf hier al zo lang dat we het in Vlaanderen nooit waar zullen maken als we geen stemmen kunnen afsnoepen van de traditionele partijen. Zoals we nu bezig zijn, zal dat waarschijnlijk steeds minder lukken.

    De regering Di Rupo begon op Sinterklaas, die van Michel zou er op die dag wel eens op mee kunnen houden.

   Bij het overlijden van George H.W. Bush, ook bekend als Bush senior, zijn alle hulderegisters opengetrokken en wordt de man beschreven als dé ideale Amerikaanse president. Mag het iets minder zijn?

   Bush senior was Reagan’s republikeinse tegenkandidaat bij de voorverkiezingen en noemde diens supply side intenties ‘voodoo politics’. Later werd hij alsnog president omdat hij tijdens de twee ambtstermijnen van Ronald Reagan toch diens vice mocht zijn. Als president verzamelde hij een internationale krijgsmacht rond zijn Amerikaans leger en versloeg daarmee dat van Sadam Hoessein die Koeweit was binnengevallen, in wat men de eerste golfoorlog is gaan noemen. Dat laatste is niet correct. In feite was dat de tweede golfoorlog. De eerste was die tussen het Irak van Sadam en Iran. De derde golfoorlog had kunnen vermeden worden als Bush senior beslist had de tweede met één week te verlengen. Door dat niet te doen gaf hij Sadam de kans zijn leger te reorganiseren en heeft zijn zoon, George W. daarna de onzin over de Iraakse massavernietigingswapens moeten uitvinden om een excuus te hebben die oorlog af te werken.

   Op binnenlands gebied hield Bush senior het maar één termijn uit. De magie van het Reagan tijdperk was toen uitgewerkt, de economie deed het minder goed en hij hield zich niet aan zijn belofte geen nieuwe belastingen te zullen heffen, wat hij dus wél deed (zijn uitspraak: ‘Read my lips: no new taxes’ ging de wereld rond). Een andere fout die hij maakte - en waarover de media de dag van vandaag met geen woord meer reppen - was de keuze van zijn vice-president, Dan Quayle. Een jonge, onervaren politicus die niets voorstelde en waarvan men zelfs beweerde dat hij niet eens foutloos kon schrijven. In de campagne voor een mogelijke tweede ambtstermijn had vader Bush een andere running mate moeten nemen. Colin Powell bv, die de eerste kleurling was die opperbevelhebber werd van het Amerikaanse leger, meer dan zijn deel had in de geallieerde overwinning bij de tweede golfoorlog en toen erg populair was in de States. Met Colin Powell, die later onder George W. zelfs staatssecretaris werd, zou hij die tweede termijn bijna zeker gehaald hebben.

   Kortom, George Bush senior was een goed, maar middelmatig president, te plaatsen in de reeks van Jimmy Carter en Barack Obama, maar teveel ambtenaar om boven de rest uit te stijgen.

   Bij de N-VA zit men met enige spanning te wachten op het oordeel van zes opgeroepen experts die deze week hun mening moeten geven over het migratiepact van Marrakech. Dat oordeel zou kunnen dienen als schaamlapje om eventueel dat pact toch te aanvaarden en zo de regering van onze nationale Charel van een vroegtijdige dood te redden.

   De belangrijkste reden waarom de N-VA zo vastberaden lijkt vast te houden aan het niet ondertekenen van het pact van Marrakech, is omdat de volgende verkiezingen hoofdzakelijk zullen gaan over de migratie, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 15 november (It’s the immigration, stupid!). Theo Francken en zijn partij krijgen nu van de poco’s te horen dat ze in het begin wél vóór het pact waren. Dat kan natuurlijk, maar het is pas de definitieve tekst die telt en daarmee kunnen de Vlaamsnationalisten (ook het VB) niet akkoord gaan. Pas aan de meet geeft men de prijzen.

   De N-VA heeft het probleem dat ze het communautaire voor 4 jaar in de frigo had gestopt, maar ook wel weet dat zoiets niet voor herhaling vatbaar is. Door nu weer met communautaire eisen af te komen lijkt de partij weinig geloofwaardig en komt de heisa rond de immigratie goed van pas. Daar heeft de partij zelfs een regeringscrisis voor over. Het zou ze goed uitkomen, want met aparte verkiezingen kan ze tweemaal haar kopstukken voluit uitspelen, wat bij gezamenlijke verkiezingen niet haalbaar is. Vraagteken blijft wel of de partij afgestraft zou worden als ze er de stekker uit trekt, een Belgische traditie. Met een terugkeer van de traditionele partijen is Vlaanderen echter nog minder gediend.

   Dat de immigratie de mensen wel degelijk aanspreekt, bewijst de belangstelling voor de debatclub in Edegem. Een debat tussen Tom Van Grieken en Theo Francken over dat thema lokte daar vorige week 670 aanwezigen, een record in de 38-jarige geschiedenis van de club.