De superstakers

   Nadat het Europees Hof van Justitie begin december 2019 al had aangegeven dat een Europees verkozen politicus onschendbaarheid geniet, heeft de ‘Abogacia del Estado’ , de advocaat van de (Spaanse) Staat’, ermee moeten instemmen dat Oriol Junqueras, ex-vicepresident van de Catalaanse regering onder Carles Puigdemont, zijn functie als Europees verkozene moet kunnen uitoefenen en hij derhalve moet ontslagen worden uit de Spaanse gevangenis waarin hij zich al enkele jaren bevindt, na een veroordeling omdat zijn links-nationalistische ERC- partij mede de onafhankelijkheid van Catalonië had uitgeroepen. Carles Puigdemont, de toenmalige Catalaanse president en een van zijn ministers, die de vlucht hadden genomen, in België resideren en ook verkozen werden voor het Europese Parlement, hadden van datzelfde parlement reeds de toestemming gekregen om daarin te zetelen.

   Daarmee lijkt ‘Europa’ zich eindelijk geëngageerd te hebben en zou Spanje bereid te zijn tot een gesprek met Catalonië, maar niets is minder waar. De reden, waarom Spanje eindelijk een toegeving heeft gedaan, is enkel om eigen politieke redenen. De Spanjaarden zijn de laatste vier jaar al evenveel keren moeten gaan stemmen. Reden daarvoor is dat het politieke landschap er hopeloos verdeeld is (waar hebben we dat nog gehoord?) en dat de socialistische partij van Pedro Sanchez (partido socialista obreros Español /PSOE), die de twee vorige verkiezingen ook als grootste uit de stembus kwam, telkens een minderheidsregering moest vormen die tenslotte het onderspit moest delven. Dit keer is het niet anders en is de koppige Sanchez verplicht geweest een akkoord te sluiten met de nóg linksere partij ‘Podemos’ en toen dat nog niet genoeg zetels bijbracht, ook nog eens met twee regionale Baskische en één linkse Catalaanse, de ERC en laat dat nu de partij zijn van Junqueras, die al een paar jaar in voorhechtenis zit en veroordeeld is tot liefst 13 jaar cel. M.a.w. om dit keer een kans op een meer stabiele Spaanse regering te hebben – het zal voor de eerste keer in 44 jaar nog eens een coalitieregering zijn - zal Sanchez aan de Catalanen toegevingen moeten doen, te beginnen met de vrijlating van de politieke gevangenen, een schande voor een staat die zich nog steeds democratisch durft noemen. Er is in elk geval overeengekomen dat men er binnen de twee weken over zal beginnen te praten, iets wat eerder nooit was gelukt.

   De attente lezer zal ondertussen wel al hebben opgemerkt dat – in tegenstelling tot Vlaanderen - er bij de Catalanen ook linksnationalisten zijn. Die zijn daar in de eerste plaats Catalaan. Daar kunnen onze linksen nog wat van leren.

   Terwijl Open VLD grotendeels een Belgicistische partij blijft, ziet men CD&V opschuiven naar rechts. Dat was reeds te merken toen de partij on 2019 – voor de allereerste keer – niemand afvaardigde om te speechen op Rerum Novarum, nadat de Christelijke vakbond herhaaldelijk had opgeroepen niet op CD&V te stemmen. Du jamais vu! De uitspraken van Pieter de Crem en Hendrik Bogaert wezen eveneens in de richting naar rechts. Ook bij de voorzitterverkiezing werd de minst linkse kandidaat, Coens, verkozen. Die heeft ook wel een ACV-achtergrond maar kent eveneens wat van de economie en de zakenwereld, kennis die zijn tegenstrever in de finale niet had. Die laatste, die nog steeds voorzitter is van de CD&V-jongeren, zou zich beter met zijn core business bezig houden dan zich te blijven opwerpen als gelijkwaardige spreekbuis van de partij, wat hij niet is..

   Daarna kwam kamerlid Franky Demon, een streekgenoot van de nieuwe voorzitter, pleiten voor een strenger terugkeerbeleid en gaat partijgenote Leen Dierck enkele voorstellen indienen om het pensioen van de zelfstandigen op gelijke hoogte te brengen van dat van de werknemers.

   Kortom, er beweegt iets bij de kadodders en nog wel in rechtse richting en weg van de vakbond. Als de partij dat kan aanhouden en Open VLD zou capituleren voor de paarsgroene oekazen van de PS, dan zou het niet verwonderen dat de blauwe postjespakkkerspartij straks uitzicht zal krijgen op de verkiezingsdrempêl

---

   Voor wie het nog niet wist: deze week staakte het ABVV bij de bussen van De Lijn, van maandag tot en met vrijdag. Een compleet nutteloos initiatief, omdat de socialisten bij het bedrijf maar één derde van de chauffeurs leveren én het Kerstvakantie is en er dus een deel vakantiegangers vertrokken is, plus daarbij dat er geen schoolgaande kinderen en leerkrachten moesten vervoerd worden. Een schoolvoorbeeld van hoe men de eigen ruiten inslaat! Er vielen enkele busverbindingen uit, wat ook gebeurt als er geen stakingen zijn en de directie maakte zich sterk dat er op de overgang van oud naar nieuw een normale dienstverlening zou zijn. Het wordt stilaan tijd dat men bij het ABVV begint te beseffen dat we reeds in 2020 zijn beland en acties uit de negentiende eeuw zo stilaan voorbijgestreefd zijn, zeker als die om de haverklap worden uitgevoerd en niet alleen als laatste drukkingsmiddel.

  Tijdens de overgang van oud naar nieuw zijn er in Brussel toch weer meer dan 200 relschoppers opgepakt, maar bleef het in de stad relatief rustig, verhouding tot vorig jaar. Er was voor de gelegenheid – twee dagen - maar één centrale commandopost voor het hele Brusselse grondgebied, alle zes de politiezones en alle 19 baronieën inbegrepen. Dit om de reeks gewelddaden en brandstichtingen te voorkomen zoals die van vorig jaar in Molenbeek, de jihadi hoofdstad van Europa. Dit lijkt min of meer gelukt te zijn. Er werden ‘maar’ zo’n 20 auto’s in brand gestoken. Stel maar eens voor dat de ordediensten niét versterkt waren geweest, dan had het Rijk van Flup Moustache, waar zijn dochter (PvdA/PTB) nu de plak zwaait, er waarschijnlijk weer het toneel van verwoestingen en brandstichtingen kunnen zijn, waarbij vorig jaar zelfs brandweermannen werden aangevallen.

   Nu maar hopen dat dit politieoptreden voor herhaling vatbaar zal zijn en zo een eerste stap kan zijn naar eengemaakt Brussels politiecorps, zoals in elke wereldstad die naam waardig. Minister De Crem van Binnenlandse Zaken mag er dan al terecht voor pleiten, de Brusselse burgemeesters – Close van Brussel-stad op kop - hebben hem al laten weten dat er, wat hen betreft, niets van in huis zal komen. Het zal waarschijnlijk wachten worden tot er eventueel een nieuwe federale regering komt, nieuwe verkiezingen of dat stad of gewest weer eens geld zullen nodig hebben om, meestal gratis, te feesten.

   En zo zijn we dan aanbeland in het jaar 2020, een getal om gemakkelijk te onthouden. Of het ook een gemakkelijk jaar gaat worden, is nog af te wachten, maar op politiek vlak meer dan waarschijnlijk niet. De kans dat er een nieuwe federale Belgische regering komt in bijna nihil. Het is al de vierde opeenvolgende keer dat er zo’n impasse is en het wordt elke keer erger. Zoals ik al enkele keren geschreven heb, werkt het Belgisch systeem tot vorming van een nationale regering niet meer. Er zijn zoveel instanties die elkaar overlappen, dat men door de bomen het bos niet meer ziet. Stefan Sottiaux; hoogleraar Grondwettelijk Recht aan de KU Leuven, zegt het zo: ‘In België is iedereen voor alles bevoegd, maar nooit helemaal’, De man heeft daarin grotendeels gelijk, als men ziet hoeveel materies en bevoegdheden er verdeeld zijn over het federale én tegelijkertijd het regionale vlak. Het is een van de redenen waarom Vlaamsnationalisten naar een confederaal België willen, terwijl de francofonen er meestal tegen zijn.

   Het was dan ook een verrassing vorige week te vernemen dat alle Waalse partijen waren ingegaan op een voorstel van de krant Le Soir om vóór de volgende verkiezingen artikel 195 te activeren, waardoor een volgende grondwetshervorming mogelijk zou worden.

   De aap kwam uit de mouw toen bleek dat het pas zou gebeuren in 2024 en maar voor een beperkt aantal zaken. Waarschijnlijk zaken waarvan men in Vlaanderen niet wakker ligt. Zo wil men daar nog steeds niet praten over confederalisme en wil men niet alleen zaken overhevelen van het federale naar de gewesten, maar ook andersom. Dat laatste is onaanvaardbaar voor Vlaanderen, dar wil dat alleen Defensie, Veiligheid, Buitenlandse Zaken en de afbouw van de overheidsschuld federaal moet blijven, waardoor men geen uitgebreide federale regering meer nodig heeft. Alle materies die zowel op federaal als op gewestelijk vlak liggen, moeten daarom straks naar de gewesten gaan.

   E.e.a. belet me niet vrienden, kennissen en lezers een voorspoedig 2020 toe te wensen en te hopen dat we er met zijn allen het beste van maken.

   Gwendolientje is boos op Grote Jan. Die had ergens op e.o.a. vergadering geïnsinueerd dat asielzoekers hier een huis konden kopen met wat ze krijgen aan kindergeld. Dat blijkt niet te kloppen volgens de Gezinsbond die als voorbeeld een huisgezin neemt met 5 kinderen, wiens asielaanvraag pas na vijf jaar verblijf in ons land wordt goedgekeurd. Die kan dan maximaal zo’n 87.500 euro retroactief ontvangen op voorwaarde dat iemand van dat gezin hier al vier jaar gewerkt zou hebben, waarbij men zich kan afvragen hoe dat laatste kan zonder asielerkenning. Daar komt nog bij dat men moeilijk voor die prijs hier nog een fatsoenlijk woning zal vinden, zeker voor zeven personen. Ondertussen blijkt men die retroactieve wet gelukkig weer te hebben ingetrokken, wat er op wijst dat e.e.a. wel niet koosjer was.

   Jan Hesp, zoals de Franstaligen hem in hun eigen taal noemen, zou toch beter opletten dat hij in zijn nieuwe functie van Vlaams minister-president er wat minder onzin uit slaat. Tegenwoordig hoort iedereen zowat alles en kan iedere politieke uitspraak tegen u worden uitgespeeld. Dat de reactie uitgerekend van Gwendolientje komt, heeft trouwens weinig te maken met Immigratie en Inburgering, maar alles haar eigen ambitie om in een mogelijke nieuwe federale regering een grote viool te spelen, een idee dat ze blijkbaar niet heeft opgegeven. Haar voorstel aan Jambon, dat hij dan maar een minderheidsregering met het VB moet opstarten, spreekt boegbeelden. De club van Gwendolientje, Crootje, Bartje en kleinzoon Declercq heeft aan haar hoop op een deelname aan federaal paarsgroen duidelijk nog niet verzaakt.

   Mocht dat laatste ooit gebeuren, zou er niet alleen een Vlaamsnationale minderheidsregering van N-VA en VB kunnen komen, met eventuele gedoogsteun door CD&V of een van N-VA én CD&V, maar dan gedoogd door het VB. Iets dergelijks heeft men in Nederland meegemaakt met het kabinet Rutte II, dat gedoogd werd door de partij van Geert Wilders, die er later zelf wel de stekker uittrok, iets dat hij – volgens mij – niet had moeten doen.

   Nieuwe verkiezingen voor het Vlaams parlement kunnen pas plaatsvinden in 2024, maar als Open VLD en/of CD&V ondertussen mee in een paarsgroene federale regering zouden stappen, riskeren ze tegen de volgende verkiezingen niet meer aan te kijken tegen de voor hen reeds uiterst lage 10% grens van de laatste peilingen, maar zelfs tegen de verkiezingsdrempel. En dat alles om – bij Open VLD althans – Gwendolientje aan haar droomjob te helpen!

   I.v.m. de door een wolf doodgebeten (en opgegeten) kangoeroes in Limburg, had ik mij al afgevraagd wie zich bij ons nu bezig houdt met dat soort dieren, die hun natuurlijke habitat hebben bij onze tegenvoeters in Australië en hier absoluut niet thuis horen (tenzij misschien in een zoo). Blijkt nu dat de kleinste soort kangoeroes hier mag gehouden worden als huisdier. Die benaming klopt echter niet, want ze zijn wild, niet afgericht, laten zich niet aaien en kunnen alleen gehouden worden om naar te kijken, wat men in een zoo ook kan doen. Om te vermijden dat ze gaan lopen, hebben ze wel een afsluiting nodig van zes meter hoog, liefst onderaan voorzien van een elektrische afschrikdraad. Dit laatste om te vermijden dat o.a. wolven hen aanvallen. Deze laatsten springen nl niet over een hek, maar graven zich er onderdoor.

Nu, ieder diertje zijn pleziertje, maar ge moet toch een beetje gestoord zijn om zo’n dieren zgz als huisdieren te gaan houden.

---

En dan nog dit:

   Onze regionale busmaatschappij De Lijn moet dit jaar zo’n 38.000 euro aan boetes betalen omdat ze nog steeds bussen Brussel laat binnenrijden die niet voldoen aan de nieuwe emissie-eisen. In 2020 kan dat in de miljoenen lopen. Nu heeft De Lijn een 50-tal bussen besteld die wél voldoen, maar die niet allemaal tegelijk meteen geleverd kunnen worden. Dit is geen supermarkt product; daar kunnen enkele jaren over gaan.

   Als ik het bij De Lijn voor het zeggen had, ik stuurde naar Brussel ondertussen alleen nog bussen die aan de nieuwe Brusselse normen voldoen en dan moeten ze het daar maar met minder buslijnen stellen tot de nieuw bestelde bussen allemaal zullen geleverd zijn.

   Die waarschuwing zou ik ook geven aan andere steden, zoals Antwerpen, waar men eveneens begonnen is met een lage emissiezone en Gent die ermee gaat beginnen. In die laatste stad kan men trouwens best helemaal weg blijven zolang blauwe broekschijter Declercq de roodgroenen er hun gangen laat gaan.

   Federdrive, de federatie van autorijscholen, stelt voor het rijbewijs te vernieuwen. Tot nu toe is het altijd zo geweest, dat men voor een normaal rijbewijs de rijles krijgt met een wagen die handmatig geschakeld wordt en men een meerprijs betaalt voor een rijles met automatische schakelbak. De federatie wil dat in de toekomst omdraaien omdat, zegt ze, nu bijna 4 op de 10 nieuw verkochte wagens een automatische v-bak hebben. Dat zou wel kunnen, maar bijna 4 op 10 bij de nieuwe verkochte wagens is nog geen 4 op 10 voor álle voertuigen die momenteel in omloop zijn. Het doet zo’n beetje denken aan de klimaatonzin die er verkocht wordt: een zaak die er ongetwijfeld komt in de toekomst, maar meteen niet mogelijk is. Daar komt ook bij dat de meeste voertuigen met automatische versnellingsbak meestal elektrisch zijn en in grotere aantallen gekocht worden als bedrijfswagens of door mensen die zich de hogere prijs kunnen veroorloven. Anderzijds zullen vele oudere mensen geen van dergelijke nieuwe wagens meer kopen, omdat ze heel hun leven geschakeld hebben, er een automatisme hebben aan over gehouden en terecht vrezen minder veilig te zullen rijden*. Om nog te zwijgen over wie zich de meerkosten niet kan veroorloven.

   De ideale oplossing zou dan ook zijn de twee rijlessystemen een bepaalde tijd naast elkaar te laten werken tot er een echt groot overwicht zou zijn van de automatische versnellingsbakken en niet de kar vóór het paard spannen zoals men dat ook bij het klimaatgebeuren wil doen.

• Ik hoor daarbij. Ik rij van mijn zestiende (toen, in 1956, was er nog geen verplicht rijbewijs) en had mijn eerste auto op mijn 21ste.

   Crisis? Welke crisis? Er is bij de eindejaarshopping nooit zoveel verkocht als dit jaar. Niet alleen bij het onlineshoppen, zoals men zou denken, maar ook bij het traditioneel winkelen. Zelfs qua digitaal betalen was het nooit zo druk. Op Tweede Kerstdag gaven de meeste zaken al uitgebreide kortingen, ook bij tweede handszaken, kringwinkels inbegrepen en kon men hier en daar al ‘verkeerde’ cadeaus’ omwisselen of te koop aanbieden.

   In tegenstelling tot wat men vanuit linkse hoek – media inbegrepen – soms hoort, is het niét waar dat de koopkracht van onze medeburgers zou gezakt zijn. Die blijkt zelfs gestegen te zijn met 2,7%. E.e.a. is het gevolg van de taxshift, waardoor de personenbelasting verlaagd werd. De Zweedse coalitie van onze nationale Charel mag dan al in grote ruzie geëindigd zijn, er kwamen in dezelfde periode wel 316.000 banen bij, wat de koopkracht verhoogd heeft. Kon die regering die nog altijd in lopende zaken ‘zit’, meer doen? Ik denk het niet. Als er ooit een nieuwe federale regering komt, zal die het meer dan waarschijnlijk niet beter doen.

   Een andere beschuldiging aan het adres van deze federale regering als zou zij verantwoordelijk zijn voor de Belgische staatsschuld, klopt evenmin. Ze heeft niet genoeg bespaard, maar het gat, dat rond de 100% van het bbp is blijven hangen, danken we aan paarsgroen, uitgerekend de formule die socialisten en groenen opnieuw willen lanceren en waarbij bepaalde liberalen zich willen aansluiten, enkel en alleen o.w.v. de postjes, waarbij ze in het spoor treden van Verhofstadt in 1999 en Matthias Declercq vorig jaar in Gent, die daarbij al hun principes over boord gooiden.    

   We kunnen beter geen federale regering hebben dan weer een van dattem, waarmee men al 20 jaar niets heeft opgelost. Daar de gewestregeringen legislatuurregeringen zijn waarbij men er geen tussentijdse verkiezingen voor kan organiseren, kan men best hopen op nieuwe federale verkiezingen. Als die ook geen oplossing bieden, rest alleen een nieuwe aanpak via bv gesprekken van gewest tot gewest en zullen we nolens volens zijn aangekomen bij het confederalisme.

   Voor de haven van Antwerpen, de economische motor van onze regio, was 2019 een recordjaar, voor de zevende keer op rij, met een groei van 1,3% en een totale overslag van 238 miljoen ton cargo. Onnodig te zeggen dat dit de werkgelegenheid ten goede komt, niet alleen voor de koekenstad, maar voor de hele omtrek en regio als dusdanig. En dat in een de tijd van smeulende internationale handelsoorlogen, met de dreiging van de Brexit en de schaduw van de klimaatheisa. De haven is goed voor 160.000 banen – direct plus indirect – en een toegevoegde waarde van 20 miljard euro en blijft de tweede grootste van Europa (na die van Rotterdam).  

   Havendirectie en stad blijven trouwens niet bij de pakken zitten. Er is de investering van de Britse chemiereus Ineos (voor 3 miljard euro, a.u.b.) en een nieuwe raffinaderij van ExonMobil, een bedrijf dat ook al een miljard investeert. De Antwerpse chemiecluster blijft de tweede grootste van de wereld, na die van Houston in Texas.

   Tenslotte zijn er de plannen om de CO2-uitstoot drastisch aan te pakken met pijpleidingen die de gassen naar opslagplaatsen, waaronder enkele afgedankte olievelden in de Noordzee, zouden kunnen brengen. Het dorp Doel zal mogen blijven bestaan – er is zelfs de bouw van een nieuw dok voor geschrapt - al vraag ik me wel af wie daar nog zal willen wonen. Er zijn ook al testen met sleepboten die op waterstof en duurzamere methaan varen en er wordt gewerkt aan een betere uitstroming van de goederen via waterwegen en Spoor.

   Met de haven van Zeebrugge komt er een fusie, terwijl ook die van Gent profiteert van de internationale samenwerking met die van het Zeeuws-Vlaamse Terneuzen. Daarmee blijft de Antwerpse haven de grootste werkbezorger van Vlaanderen, daarin (op afstand) gevolgd door de luchthaven van Zaventem, waar men ook niet stil zit en zopas – als eerste in België – beslist heeft met een G5-netwerk te starten dat geleverd wordt door Citymesh, een Vlaams bedrijf uit Brugge dat zich genesteld heeft in het supersnelle mobiele internet.

   Kortom, ondanks alle doemberichten van onze groene wereldverbeteraars, blijft Vlaanderen een werkzame regio die het niet verdient in de Belgische impasse te moeten blijven steken. Als de Vlaamse deelregering slaagt in haar plan de werkzaamheidsgraad op te krikken in de richting van de 80% - het huidig niveau van o.m. Duitsland en Nederland – dan zal ze automatisch meer inkomsten hebben en minder sociale uitgaven, waardoor de begroting op orde kan gebracht worden en de kritiek de mond gesnoerd.

   Eind 2005 verscheen ‘Het manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa’, waarin Vlaamsgezinde bedrijfsleiders en BV’s, verenigd in de denkgroep ’In de Warande’, zich uitspraken voor een zelfstandig Vlaanderen. Mij bekende namen daarbij waren die van Frans Crols, Jan Jambon, Guido Naets, Marc Platel, Bruno Valkeniers, Matthias Storme, Remi Vermeiren en Herman de Bode. Die laatste, van Herman de Bode, is mij steeds bijgebleven, omdat de man, die toen in de Benelux het Amerikaanse Consultancybedrijf McKinsey leidde, bij zijn bedrijf een stap moest terugzetten nadat Belgicistische (VBO?) werkgevers ermee dreigden hun relaties met McKinsey stop te zetten. Hij werd dus (gedeeltelijk) gebroodroofd voor zijn Vlaamsgezindheid. Diezelfde de Bode kreeg in De Standaard van vorig weekeinde een interview, die ik de lezers niet wil onthouden.

   I.v.m. de problemen omtrent de huidige pogingen tot federale regeringsvorming zegt de Bode (nu 66 en, na twee hartaanvallen en een begin van leukemie, met pensioen), dat coalities samenstellen, louter omdat ze mathematisch een meerderheid hebben, niet meer van deze tijd is. De enige reden waarom de PS nog van België houdt, is o.w.v. de miljardentransfers uit Vlaanderen. Confederalisme invoeren kan conceptueel met één pennentrek. En tenslotte: Brussel heeft niets meer met Vlaanderen te maken. Laat Brussel aan de Brusselaars. Het kan een aparte stadsstaat worden.

   Ik kan daar weinig aan toevoegen, tenzij misschien een nuance aan het Brussels verhaal. Voor mij mag dat ook een aparte stadsstaat worden, maar dan via een confederatie met Vlaanderen, waarbij de stad zich verplicht onze Nederlandse taal op gelijk niveau met het Frans en eventueel andere talen te behandelen (Frans- en Nederlandstaligen zijn momenteel reeds een minderheid geworden in Brussel).

Voor de rest zal het in dit land nooit meer business as usual worden. Vlaanderen en Wallonië zullen nooit één land kunnen blijven. Wij, Vlamingen, zijn een volk met een eigen taal, een eigen vlag, een eigen volkslied en een eigen cultuur, waar we fier op kunnen zijn. Wij hebben de zee, de havens, de grootste internationale luchthaven en een eigen werkzaamheid, waarvan we de vruchten niet blijvend moeten afstaan aan een regio die dat alles niet is of heeft en ons daarenboven uitscheldt zonder reden. Tenslotte bestaat er reeds een taalgrens, die straks moeiteloos een echte grens kan worden.

    En daarmee zitten we weer aan Kerstmis. Een jaar is zo voorbij. Het zal weer snel Pasen zijn. Zeker voor wie ouder wordt, vliegt de tijd.

   Aan al mijn vrienden en lezers een Zalig Kerstfeest en een voorspoedig 2020 (gemakkelijk te onthouden jaartal!). Voor wie wat ouder wordt: vooreerst een goede gezondheid of beterschap als er al problemen zouden zijn. Die maakte ik dit jaar voor de eerste keer ook mee.

   Tot mijn 79^ste heb ik goed gefunctioneerd. In dit voorjaar werd ik wel snel oververmoeid. Na een bloedcontrole bleek ik een nijpend tekort te hebben aan ijzer in mijn bloed. Dat werd verholpen door tien weken aan een stuk elke dag een ijzerpil te nemen. Daarmee was dat opgelost, maar niemand kon zeggen hoe het kwam dat ik dat ijzer verloor. Normaal gaat dat door bloedverlies (ijzer maakt de rode bloedcellen), maar bij mij vond men niets, ook niet na tweemaal een week onderzoek in het hospitaal, waarbij ze mij binnenstebuiten hebben gekeerd. Er was tenslotte maar één conclusie: uitgeput, óp...

   Sinds het overlijden van de vrouw van mijn leven, nu al bijna negen jaar geleden, heb ik onze alleenstaande woning op mijn eentje onderhouden. Niet alleen de woning, maar ook de kelder die even groot is als de woonruimte, de tuin eromheen, de bloemen, de gazons, een moestuin van 100m², een kippenhok met ren en een serre. De vruchten werden geweckt en/of tot confituur verwerkt en daarenboven deed ik ook de was, de strijk, het koken en het (brood)bakken. Dat blijkt teveel te zijn voor iemand van 79 en ik zal het dus voortaan wat kalmer aan moeten doen. Sinds twee maanden heb ik een poetsvrouw die om de twee weken komt en gelukkig kan ik op mijn kinderen rekenen, die allemaal in de buurt wonen.

   Wat me is opgevallen is, dat als ge vertelt dat ge 79 bent, niemand daarvan opkijkt. Als ge echter zegt dat ge begin volgend jaar 80 wordt, dan gaan de ogen open. Zo oud! Ik werd trouwens geboren op 6 februari 1940, dat is één dag later dan ‘kunstenaar’ Panamarenko, maar mijn kindertijd was een stuk korter.

    Ik was het bijna vergeten, maar vorige week vrijdag zijn informateurs nrs 6 en 7 bij de Flup geweest en hebben hem daar hetzelfde verteld wat ook de informateurs 1 tot en met 5 gezegd hebben: ‘van het federale front geen nieuws’. Ze hebben nu uitstel gekregen tot 13 januari 2020, maar dat is slechts uitstel van executie omdat de feestdagen eraan komen. De stelling van de twee pas verkozen partijvoorzitters, dat ze vanuit het middenveld gaan werken en niet meer vanuit links of rechtse hoek, is flauwe zever, want het is juist het middenveld dat de zwaarste klappen heeft gekregen op 26 mei. Men kan geen federale regering meer vormen zonder de PS en geen Vlaamse zonder de N-VA en de drie traditionele partijen zouden, volgens de laatste peiling (van HLN,VTM en RTL) samen minder stemmen halen dan het Vlaams Belang alleen.

   Het land België, zo            als het nu bestaat, is niet meer leefbaar. Gelukkig hebben we de gewestregeringen die nog wél werken, zodat bijna niemand van de federale chaos nog wakker ligt, Men zou best de bevoegdheden van die regionale regeringen verder uitbreiden en op federaal vlak alleen bevoegdheden laten die (nog) niet meteen kunnen gesplitst worden (Defensie en Buitenlandse Zaken bv). Dat is de enige oplossing om dit België (voorlopig) te redden en dan moet men niet flauw blijven doen over confederalisme of hoe men het ook wil noemen.

   Tenslotte moeten de veelvuldige drukkingsgroepen, die elke beslissing van de nieuwe Vlaamse regering aanvechten, stilaan beseffen dat het geld op is. Mocht Vlaanderen van de transfers af geraken, zoals beslist werd in de zesde staatshervorming, dan komt er een uitdoving van de jaarlijkse zes miljard euro aan transfers vanaf 2024. Stel eens voor wat we daarmee zouden kunnen verwezenlijken en dan hebben we het nog niet eens gehad over een ongeveer zelfde bedrag dat we jaarlijks afgeven om de rente op de Belgische staatsschuld te betalen. Inspanningen waarvoor we niet eens een merci krijgen van de Waalse regio die er zelf geen cent aan bijdraagt...  

   Vrijdagvond zag ik toevallig het begin van ‘De Afspraak’ op Canvas. Aan tafel o.m. Rik Van Cauwelaert, uitmuntend politiek commentator met een column in de weekeindeditie van De Tijd en ook Karel De Gucht, vergane politieke grootheid. Moderator Ivan De Vadder startte de causerie, een overzicht van het jaar 2019 en vroeg aan Van Cauwelaert wat hij de belangrijkste gebeurtenis van het jaar vond, waarop Rik antwoordde: ‘De verkruimeling van de drie traditionele partijen’. Op dezelfde vraag antwoordde De Gucht: De ‘impeachment’ van Donald Trump”...

   Dat laatste antwoord slaat gewoon nergens op. Geen enkele ‘Joe Sixpack’ in The States gelooft dat men The Donald zal kunnen afzetten. Om dat te doen heeft men immers in de Amerikaanse Senaat een 2/3 meerderheid nodig en de Democraten hebben daar nu niet eens de helft. Dat betekent dat minstens 20 Republikeinen tegen Trump zouden moeten stemmen, terwijl er tot nu toe niet één daartoe bereid is. Ge moet inderdaad een groot politiek genie zijn om zoiets als de uitval van De Gucht te verklaren. Nu is het de man gewoon te doen om te provoceren. Hij heeft nooit anders gedaan. Denk alleen nog maar aan zijn jaren als voorzitter van de VLD en hij met zijn eigen partijgenoten constant in de clinch lag. Hij ligt o.m. ook al enkele jaren overhoop met de Belgische fiscus over een vermoeden van belastingontduiking en handel met voorkennis en recentelijk gaf hij de kiezer nog de schuld van de impasse bij de federale regeringsvorming. Aan dat laatste kan iets gedaan worden, nl opnieuw verkiezingen houden. Dan kan de kiezer de traditionele partijen, waaronder die van De Gucht, een nóg grotere pandoering geven.

   Of men nu vóór of tegen Trump is – The Donald gedraagt zich wel eens als een ongeleid projectiel * - iedereen met een beetje gezond verstand weet dat Trump niet zal worden afgezet en dat de Democraten door onmogelijke acties zoals een impeachment riskeren, dat de kans groot is dat de man straks voor een tweede termijn zal verkozen worden. Het is zonde voor alle energie en geld dat er nodeloos aan verloren zal gegaan zijn..

   .

*Dit kan ook gezegd worden van ‘onze’ Theo Francken, die op Twitter ook wel eens te onbesuisd reageert.

    Zoals ik halvelings verwachtte, is er nogal wat kritiek gekomen op de beslissing van Vlaams Minister Weyts om zich niets meer aan te trekken van de numerus fixus voor het ingangsexamen voor (tand)arts. Het is de eerste keer dat Vlaanderen dat doet, terwijl de francofonen die regel al 21 jaar aan hun laars lappen. Wij Vlamingen worden verondersteld de Belgische wetten gedwee na te leven, de francofonen hoeven dat alleen te doen als het hun uitkomt. En als we het dan ook zo doen, is er meteen kritiek uit de eigen rangen.

   In De Standaard van dit weekeinde staan twee volle bladzijden kritiek op Weyt’s beslissing. Ondertussen blijkt dat we zelfs nu niet alleen al een tekort hebben aan huisartsen, spoedartsen en tandartsen, maar eveneens aan kinderpsychiaters en geriaters. Daarbij komt nog – zoals ik in mijn blog van gisteren schreef – dat de eerste studenten die er nu extra via het ingangsexamen bijkomen, pas over zes jaar afstuderen. Tegen die tijd kunnen er een heel deel reeds gevestigde dokters mee gestopt zijn of met pensioen zijn gegaan,

   Dat meer dokters de Sociale Zekerheid meer geld gaan kosten, is een feit. Die Sociale Zekerheid krijgt men nu al maar amper gefinancierd en dat zal er niet op beteren, meer of minder dokters ten spijt. Dat de geneeskunde daardoor duurder zal morden, is echter een fabeltje. Meer concurrentie zal die zelfs goedkoper maken.

   Wij moeten hier in Vlaanderen af van die kruiperige mentaliteit voor al wat Belgisch is. Waals viceministerpresident Crucke beweert dat wij, Vlamingen, de Walen maar Untermenschen vinden. In werkelijkheid is het juist andersom. De Vlamingen ondergaan de Belgische wetten, de Franstaligen misbruiken ze. Wie 21 jaar lang duldt dat een wet door de francofonen overtreden wordt, maar pas reclameert als de Vlamingen dat een eerste keer doen, kan men bezwaarlijk een moedig mens noemen en dan blijf ik nog beleefd...

   Ben Weyts, Vlaams minister voor o.m. Onderwijs, gaat zo’n 1.450 studenten toelaten in het ingangsexamen voor (tand)arts. Dat zijn er een kleine 400 meer dan wettelijk toegestaan. Volgens de Belgische wet kan dat niet, maar de Franstaligen in dit land overtreden al 21 jaar dezelfde wet en trekken er zich niets van aan, zoals ze zich nooit ook maar iets aantrekken van wetten die niet in hun voordeel zijn.

   Lezers die deze rubriek al enkele jaren volgen, weten dat dat ingangsexamen een klucht was en dat terwijl we dokters tekort komen. De Vereniging van Artsenvakbonden zou tegen het besluit van Weyts bezwaren hebben, geeft echter toe dat de Franstaligen deze wet nooit hebben nageleefd en vindt het nu ‘kinderachtig’ dat de Vlamingen dat nu ook niet meer gaan doen. Diezelfde Vereniging geeft trouwens ook toe dat er momenteel in Vlaanderen nu reeds een tekort is aan huisartsen, maar zegt er niet bij dat dit ook al het geval is voor spoedartsen en tandartsen. Misschien heeft men schrik van teveel concurrentie...

   Studenten die nu beginnen te studeren voor (tand)arts studeren in het beste geval pas af over zes jaar. Tegen die tijd zullen er weer x-aantal gevestigde artsen minder zijn (bv op pensioen gegaan of iets anders gaan doen) en kan het ook zijn dat een aantal van de studenten de studies niet afmaakt. En dan hebben we het nog niet gehad over het te grote aantal Franstalige afgestudeerden, die zich meestal in en rond Brussel vestigen en zo de zaak daar mee helpen verfransen. Hetzelfde geldt voor buitenlandse artsen. Als die laatsten kunnen bewijzen dat ze een diploma in eigen land hebben behaald – zonder de kwaliteit ervan te controleren - en een van de drie officiële talen van dit land spreken, krijgen zij meteen een RIZIV-nummer waarmee ze hier een artsenpraktijk kunnen uitoefenen. Wat extra pervers is aan die maatregel is, dat bv artsen die Duits spreken zich wel in Brussel en omstreken mogen vestigen, terwijl ze dat in feite alleen zouden mogen doen in de Oostkantons.

   We kunnen alleen maar hopen dat Weyts het been stijf houdt. Het gaat hier zelfs niet eens om een wet die dient ontgrendeld te worden, zoals ik in mijn blog van gisteren schreef, maar een die alleen maar door ons, Vlamingen, wordt nageleefd en niet door de francofonen die ze in feite al 21 jaar overtreden.

   Na de harde woorden van Magnette (SP), die de N-VA een staatsgevaarlijke partij noemde en Jean-Luc Crucke (MR), die vond dat de Vlamingen de Walen als ‘Untermenschen’ beschouwen, plus daarbij de vaststelling van Demotte dat SP en N-VA nooit zullen samenwerken in eenzelfde regering, kan er daardoor geen federale regering gevormd worden zonder de SP noch een Vlaamse zonder de N-VA. Het enige alternatief blijft dan nieuwe verkiezingen, waarop aan Vlaamse kant alleen het Vlaams Belang zich zal verheugen. Volgens de laatste peiling van Het Laatste Nieuws, VTM en RTL – volgens mij, maar ook volgens Kaaiman (!) - de meest objectieve bevraging in de Belgische politiek - haalt het VB nu al evenveel stemmen als CD&V, SP.a en Open VLD samen.

   In deze rubriek heb ik al meerdere keren geschreven dat de formule om Belgische federale regeringen te vormen niet meer werkt en dat er iets anders moet worden uitgevonden. Ik had het dan over een direct gesprek tussen de gewestelijke deelregeringen, maar dat kan ook iets anders zijn. Want er kan nl ook e.e.a. veranderd worden zonder staatshervorming. Hendrik Vuye en Veerle Wouters, de zogenoemde fractie V&W, die uit de N-VA zijn gestapt; hebben daarover een boek geschreven: ‘Sleutels tot Ontgrendeling’, waarin haarfijn wordt uitgelegd hoe we voor een deel van onze Vlaamse aspiraties helemaal geen hervorming nodig hebben. Vuye is een grondwetspecialist die, nota bene, doceert aan de universiteit van Namen en Wouters is handelsingenieur die informatica en economie doceerde.

   Mochten er nieuwe verkiezingen komen – een nieuwe modetrend zou men zeggen (in de UK 4x in 5 jaar, in Spanje 4x in 4 jaar en in Israël zelfs 3x in één jaar) en de Vlaamsnationalisten in Vlaanderen eindelijk meer dan 50% halen in hun eigen regio, dan houdt niets hen tegen de artikelen van de Wet, die volgens V&W geen staatshervorming hoeven, te realiseren.

‘Sleutels tot Ontgrendeling’ is uitgegeven door Doorbraak, de website van de Vlaams Volksbeweging (VVB). 231 blz met een uitvoerige bepaling van alle begrippen ter zake.

    COP 25, zoals men de klimaattop in Madrid had genoemd, zal eerder de geschiedenis ingaan als FLOP 25. Na twee weken met de gebruikelijke verklaringen en beloften, had men twee dagen nodig om tot een vage slotverklaring te komen die niemand voldeed. Zo abnormaal is dat niet, als men weet dat het om een gezamenlijk akkoord moest gaan van bijna 200 landen. Ik zou er mijn hand niet voor in het vuur steken om te beweren dat al die verklaringen zouden kloppen. Om maar een idee te geven verklaar ik me wat nader over wat onze Belgische delegaties het ervan afgebracht hebben. Rijk land dat we zijn, beschikken we over liefst 4 klimaatministers. Enig voordeel daarbij is dat ze samen kunnen kaarten. Dat ze ondertussen, ná de conferentie, een gezamenlijk akkoord hebben gevonden, verandert weinig ter zake.

   Er is in onze linksgezinde en anti-Vlaamse media nogal wat aandacht besteed aan het feit dat Wallonië op die klimaatconferentie met veel betere cijfers voor de dag is gekomen dan Vlaanderen. Ik had daarvan reeds melding gemaakt in mijn blog van 10 dezer (‘De pauzeknop varia’). Het blijkt nu nl dat de 55%, die Wallonië aankondigde, de totale uitstootreductie was sinds 1990 voor de Waalse landbouw, gebouwen, transport, kleine industrie en afval, plus de uitstootreductie van de industrie- en energiesector, allemaal zaken die in werkelijkheid Europees geregeld worden en niet meetellen voor de nationale klimaatdoelen.

   E.e.a. maakt dat de totale uitstootreductie voor Wallonië niet 55, maar slechts 36% bedraagt en het nationaal resultaat voor België daardoor ook zakt (en tekort komt), waardoor niet alleen het Vlaamse, maar ook het Belgische klimaatplan de 35% niet zal halen. Het was dan ook veel eerlijker wat Zuhal Demir vertelde, nl dat Vlaanderen hoopte de 35% te halen, maar slechts garandeerde dat het maximaal 32,6% zou worden. De Waalse overdrijving op klimaatgebied is trouwens een afspiegeling van wat de francofone partijen hun kiezers beloven op politiek vlak. In geen van de twee gevallen zal Wallonië tenslotte iets betalen, maar dat officieel overlaten aan België, in werkelijkheid aan Vlaanderen..

   Wallonië zal trouwens wel niet de enige regio geweest zijn die op de klimaattop vals speelde. Ga dat maar eens controleren op een totaal van bijna 200 deelnemers. Daarbij komt nog dat de drie meest vervuilende landen op aarde, de USA, China en Rusland, niet aanwezig waren in Madrid. Ze tekenden ook het verdrag van Parijs niet. Dat lieten ze over aan de simpele zielen die de rest van de wereld denken te moeten vertegenwoordigen en waarbij voorlopig alleen Europa bereid is zijn eigen burgers te laten opdraaien voor een uitstootscenario dat voornamelijk buiten Europa plaats vindt.

   Zondagavond, 15 dezer, geraakte ik wel in SenioreNet, maar niet bij de blogs. Men nam mijn paswoord – dat ik pas had sinds 26 november (toen mijn PC een update kreeg van Windows 7 naar 10 – niet meer aan en ik slaagde er niet in iets anders te ondernemen, zelfs niet een nieuwe blog aan te maken. Zopas is mijn systeem beheerder er wél in geslaagd en bereid ik een nieuwe blog voor. Oef!

Hieronder een mopje, waarmee de draak gestoken wordt let dat wachtwoord verhaal.

Waarom 50-plussers wachtwoorden haten...

Een 50-plus computergebruiker probeert wachtwoord in te stellen

WINDOWS: vul wachtwoord in

GEBRUIKER: bloemkool

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord moet meer dan 10 karakters bevatten

GEBRUIKER: gekookte bloemkool

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord moet een getal bevatten

GEBRUIKER: 1 gekookte bloemkool

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord mag geen spaties bevatten

GEBRUIKER: 50gekooktebloemkolen

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord moet ten minste één hoofdletter bevatten

GEBRUIKER: 50GEKOOKTEbloemkolen

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord mag niet meer dan 1 op elkaar volgende hoofdletter bevatten

GEBRUIKER: 50GekookteBloemkolen(DieUinUwGatKanSteken)AlsMijnWachtwoordNuNogNietGoedIs!!

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord mag geen leestekens bevatten

GEBRUIKER: 50GekookteBloemkolenDieUinUwGatKanStekenAlsMijnWachtwoordNuNogNietGoedIsGodverdommemiljaardedjuu

WINDOWS: Sorry, het wachtwoord is al in gebruik

    De verkiezingsuitslag in de UK zorgde voor aardig wat sensatie. Ondanks het feit dat zowat iedereen dacht dat de Tories zouden winnen, had niemand gedacht dat het zo’n ‘landslide’ zou worden. Onze media hadden – zoals gebruikelijk - nog zo hun best gedaan om Labour een kans te geven of om er tenminste voor te zorgen dat de conservatieven geen absolute meerderheid zouden halen. Denk maar aan de heisa over het filmpje van dat jongetje op de hospitaalvloer daar er geen bed vrij was.

   Allemaal verloren werk, want dat laatste gebeurde toch zodat Jommeke Johnson toch victorie kon kraaien. Tegelijk kreeg Labour zijn grootste nederlaag te verwerken sinds 1935 en die kwam grotendeels op rekening van partijleider Corbyn, die voor veel socialisten veel té links was en met een zo goed als onbetaalbaar programma afkwam. Een beetje te vergelijken met dat van ‘onze’ Magnette, nog zo’n linkselaar, die een vergelijking met Corbyn doorstaat..

   Bij de overwinning van de conservatieven, hoe massaal ook, toch twee kanttekeningen. De conservatieven wonnen niét in Schotland en Noord-Ierland, niet toevallig twee regio’s waar een meerderheid in het Brexit referendum gestemd had om in de E.U. te blijven, de ‘Remainders’, zoals ze genoemd werden. In beide landsdelen was het verschil nu nog groter; in Schotland haalden de nationalisten van de Scottish National Party (SNP) een overgrote meerderheid en in Noord-Ierland verloren de Unionisten, de voorstanders van een samenwerking met Engeland, voor de allereerste keer de meerderheid aan de Republikeinen, die een hereniging met de Ierse Republiek willen. Vergeten we niet dat het DUP partijtje van de Unionisten zijn gedoogsteun gaf aan de conservatieve regering van Theresa May nadat die zo roekeloos was geweest nieuwe verkiezingen uit te schrijven waarbij haar partij de meerderheid verloor.

   Als gevolg van de grote stemmenverschuiving in Schotland heeft Nicola Sturgeon, de SNP-partij voorzitter, al een aanvraag ingediend om in Schotland een tweede Referendum te houden waarin de Schotten zich kunnen uitspreken om al dan niet in de E.U. te blijven en in het eerste geval uit de UK te stappen. In een eerste stemming, enkele jaren geleden, verloor de SNP met een percentageverschil van 45/55, maar nu liggen de kaarten helemaal anders.

   Als Vlamingen kunnen wij er ons alleen maar in verheugen dat het plots in Schotland zo’n vaart loopt. Het moeten niet altijd de Catalanen zijn, waar we onze hoop op vestigen om zelf later ook eens tot e.o.a. vorm van onafhankelijkheid te komen. Als we weten dat het onafhankelijksgevoel ook speelt bij de Noord-Ieren, de Basken, de Zuid-Tirolers en in nog wel enkele andere Europese regio’s, is het nog te laat voor een Europa der Volkeren.