CD&WEE

    Om de coronacrisis het hoofd te bieden hebben wij in dit land nu een ontslagnemende minderheidsregering in lopende zaken die het drie tot zes maanden moet uithouden met volmachten die ze in het parlement ook van een deel van de oppositie gekregen heeft. Daar dit een mission impossible is, werden allerlei experts en adviseurs ter hulp geroepen, die ondertussen zo talrijk zijn, dat men het bos niet meer ziet door de bomen.

   Om te beginnen zijn er in dit landje 8 (ja,acht!) ministers die met de Volksgezondheid te maken hebben. Bij een eerste vergadering kregen die dan nog versterking van federaal minister De Backer, iemand zich voorgenomen had uit de politiek te stappen, maar zich bedacht heeft nadat hij een federale ministerpost kreeg aangeboden en zich nu o.a. onledig houdt met het medisch materiaal bij de coronabestrijding. Een eerste bespreking (over de woonzorgcentra) moest eerst nog doorgesproken worden met Defensie, met de ziekenhuis- en zorgkoepels, de ‘Risk Management Group’ van de federale- en gewestelijke gezondheidsautoriteiten en de pas opgerichte Risk Assesstment Group, een expertengroep voorgezeten door het wetenschappelijk expertisecentrum Sciensano. Buiten al deze hierboven opgesomde organen is er nog de ‘Cel Evaluatie’ (Celeval), een van de 10 (ja, tien!) ondersteunende beleidscellen van de Nationale Veiligheidsraad, waarbij ook de regionale administraties Volksgezondheid en Hoge Gezondheidsraad.

   We hebben daar een gezegde voor: ‘Teveel koks bederft het eten’. Dat het niet werkt, hebben we al kunnen zien bij de enkele beslissingen die er al genomen zijn, o.m. dat beperkte bezoek aan de woonzorgcentra (ondertussen al weer geschrapt) en de toelating om bepaalde handelszaken weer open te laten gaan (met veel betwistingen over wie dat wél en niet mocht). Vrijdag is er een volgende vergadering van die fameuze Nationale Veiligheidsraad, waarover ondertussen al een werkdocument voortijdig is uitgelekt in Le Soir. Niet toevallig aan Waalse kant. Dat gebeurde ook al tijdens de federale regeringsvorming (of wat daarvoor moest doorgaan), toen Magnette op die manier Conner Rousseau in zijn hemd zette...

   In verscheidene landen begint men hier en daar de lockdown terug te draaien, in het ene al wat meer als het andere. Of dat de oplossing gaat zijn, blijft een vraagteken. In dit land zullen er vrijdag weer maatregelen worden afgezwakt of andere bij getroffen. Buiten de problemen die men overal heeft, zit dit land met een ersatzregering, geleid door een dame die als opvolger al een tweede keuze was toen ze aantrad als volksvertegenwoordiger en nooit daarvoor een hogere post had bezet, noch enige ervaring ter zake had en met een parlementaire minderheid van 38 op 150 zetels op de politieke winkel moest letten. Haar regering heeft wel van het parlement tijdelijke volmachten gekregen, maar die tijd zal snel voorbij zijn en wat dan?

   Toen de zogenaamde ‘Zweedse coalitie’ aantrad, was daar maar één francofone partij bij, de MR. Daar de Belgische Grondwet voorziet dat de helft van de federale ministers – de premier niét meegerekend – van dezelfde taalgroep moeten zijn, moest de MR dus zeven federale ministers leveren. Daar was Sophie Wilmès zelfs niet bij. Zij was in de Kamer als eerste opvolger terecht gekomen toen Didier Reynders federaal minister werd en daardoor zijn plaats als volksvertegenwoordiger moest opgeven. Later volgde ze partijgenoot Hervé Jamar op, die aftrad als minister van Begroting. Toen onze nationale Charel naar Europa uitweek moest hij worden opgevolgd door een partijgenoot en bleek Sophie de enige te zijn die daarvoor in aanmerking bleek te komen. Dat gebeurde zo’n beetje hetzelfde als in de Vlaamse deelregering, toen Geert Bourgeois naar Europa trok en la Homans tijdelijk Vlaams minister-president werd. In tegenstelling tot Homans, die na de verkiezingen van mei 2019 plaats maakte voor Jan Jambon, bleef Wilmès zitten als premier van een regering in lopende zaken. Een regering die overvallen werd door de corona crisis en daardoor ten lange laatste toch maar werd ingezworen nadat ze die tijdelijke volmachten had gekregen, maar die in feite weinig voorstelt, zeker als men weet wat de huidige problemen zijn.

*’Sophie’s choice’ is ook de titel van een droevige film uit de jaren 1970.

---

   Het bestuur van het Franstalig onderwijs in België heeft besloten dit jaar geen examens meer in te richten. Iedereen is daar geslaagd! Wij in Vlaanderen, die vinden dat de kwaliteit van ons onderwijs achteruit gaat, gaan dat wél doen. Ons onderwijs mag dan al wat minder zijn dan enkele jaren geleden, in de interregionale Europese rangschikking staan we nog altijd bij de eerste tien, het Franstalig Belgisch onderwijs ergens achteraan in de twintig Doet zo’n beetje denken aan de Franstalige wetteloosheid waarmee ze jarenlang de ingangsexamens voor (tand)arts heeft genegeerd. Als men denkt een superieure taal te spreken en geen andere (tenminste niet fatsoenlijk), is het blijkbaar niet meer nodig de kwaliteit (of het gebrek eraan) van het onderwijs te evalueren....

   Het doet denken aan dat mopje over de aanleg van de Boudewijn autosnelweg van Antwerpen naar Luik in de jaren 1960. Toen men de taalgrens bereikte, stond er ’s anderendaags aan Waalse zijde een groot bord, met daarop de tekst ‘Ici on parle le français’. Eén dag later stond er ook aan de Vlaamse kant zo’n bord, met daarop: ‘Hier werkt men’.

   Je houdt het niet voor mogelijk, maar midden in deze coronacrisis zijn er nog altijd doortrappers die zich blijven bezig houden met immigratie, alsof er verder niets nieuws is gebeurd. Zo stond er zowat een week geleden ergens een klein berichtje in onze media van een schip van een Duitse ngo die 150 ‘geredde’ vluchtelingen aan boord had en al twee weken vruchteloos trachtte die ergens in een Europese Middellandse Zeehaven kwijt te raken. Of dat ondertussen gelukt is, weet ik niet, maar in tijden van corona nog steeds inwijkelingen trachten binnen te brengen in een continent dat wanhopig vecht tegen een pandemie, lijkt me van het goede teveel, om me beleefd uit te drukken.

   Als het aan mij lag zou ik die 150 aan wal laten komen, hen zorgvuldige controleren en behandelen volgens de bestaande wetten. Indien ze er geen recht op hebben, dienen ze meteen naar hun land van herkomst te worden terug gestuurd. Voor de bemanning idem, maar dan wel na een screening of ze geen strafblad heeft en – indien niet - ze daarna naar huis sturen op eigen kosten. De kapitein als hoofdverantwoordelijke aanhouden tot zijn organisatie een fikse borgsom heeft betaald voor zijn vrijlating. Onafgezien van de borgsom zou het schip verbeurd verklaard worden. Terwijl de eigen burgers in Europa het land niet in of uit mogen, moet men de zaken niet erger maken door er een pak mogelijke probleem- en besmettingsgevallen bij te doen.

   Men zal nog heimwee krijgen naar Matteo Salvini...

------------

   Op een persconferentie eind vorige week verklaarde Donald Trump dat er in de States minder corona besmettingen waren dan in vele landen van West-Europa. De man heeft gelijk, zoals ikzelf al meldde in mijn blog van 16 dezer (‘De corona verkiezing’), waarin ik stelde dat onze media altijd maar absolute cijfers gaven, terwijl men relatieve cijfers moet geven in verhouding tot het aantal inwoners. Dat laatste is wat de Trump administratie gedaan heeft en waaruit o.m. bleek dat er bv in Spanje viermaal meer besmettingen waren dan in de States als men ze vergeleek met het aantal inwoners. Op de tabel die the Donald erbij liet zien stond België zelfs op de eerste plaats met wat betreft de aantallen als percentage van de bevolking, al is dat cijfer ook weer niet correct omdat bij de overledenen in onze woonzorgcentra het niet zeker is dat ze gestorven zijn van het virus of van wat anders. In België maken we het graag ingewikkeld, met de gebruikelijke uitzonderingen en achterpoortjes, in de stijl van:‘If you can’t convince them, confuse them’ en dan krijgt men dergelijke resultaten.

   Liefst 4.000 Marokkanen, die naar België wilden komen, mogen hun land niet uit als gevolg van het sluiten van de Marokkaanse grenzen door het uitbreken van het corona-virus. Eindelijk nog eens goed nieuws. ‘Hou ze ginder’, zou ik zeggen. Wat moeten die in België?

   Wel, dat blijken allemaal Marokkanen te zijn die hier bij ons wonen en waarbij er zelfs zijn die hier werken. Het verbod heeft te maken met het feit dat deze 4.000 de dubbele nationaliteit hebben: de Belgische én de Marokkaanse en dat er in Marokko, in het kader van de corona-bestrijding, een wet is gestemd die alle Marokkanen – ook die met een dubbele nationaliteit - verbiedt voorlopig het land te verlaten. Zo zie je maar dat een dubbele nationaliteit ook zijn nadelen kan hebben. Feitelijk zou men die best afschaffen, om te beginnen zeker voor alle zgz Belgen, die ook de nationaliteit bezitten van een land dat niet behoort tot de E.U. Binnen de E.U. kan dat niet meteen, omdat zo’n problemen daar normaal eerst besproken moeten worden, waarna men tracht een gezamenlijk standpunt in te nemen. Voor landen buiten de E.U. kan men wel afzonderlijke akkoorden afsluiten. Dat gebeurt vrij zelden, ook niet met Marokko dat bv nog steeds weigert hier opgesloten Marokkaanse criminelen over te laten brengen naar gevangenissen in Marokko. Daarover was ooit zelfs een akkoord bereikt tussen België en Marokko door niemand minder dan Laurette Onkelinx, minister van Justitie in de paarsgroene regering van Verhofstadt begin dezer eeuw, maar daar is niet veel van terecht gekomen.

   Voor de ‘petite histoire’: tante Laurette was toen nog getrouwd met een Marokkaan, die later door Marokko en door Interpol gezocht werd voor drugshandel, daarvoor was aangehouden in Turkije, maar door de tussenkomst van Onkelinx vrij naar België kon terugkeren en daar zelfs van zijn vrouwtje een job kreeg bij Justitie als aanspreekpunt van dat ministerie met de moslimgemeenschap in België...

   De Waalse deelregering heeft bij het bedrijf Deltrian International uit Fleurus een bestelling geplaatst om 2,3 miljoen mondmaskers per maand te produceren. Het gaat om een investering van 1,4 miljoen euro. Tot daar alles normaal en iets dat zelfs toe te juichen valt. Het verhaal krijgt echter een andere dimensie als men weet dat het Waalse gewest dat bedrijf niet ondersteunt of een lening geeft, maar overneemt door iets meer dan 50% van de aandelen te kopen. Het gaat dus de weg op van de FN fabrieken en bv het circuit van Francorchamps dat ook eigendom is van het Waals gewest en waar jaarlijks miljoenen euro’s moeten worden bijgepast. Dit jaar misschien nog meer dan gewoonlijk, mocht de Grand Prix niet doorgaan.

   Ik vermeldde het reeds in mijn blog van 13 dezer (‘De post-corona recessie’), dat het Waals gewest, met een meerderheid van PS en Ecolo, steeds meer de linkse toer opgaat. Als het aan Magnette (SP) en Nollet (Ecolo) ligt, krijgt Wallonië straks een geleide, marxistische planeconomie met totale staatssturing. D.w.z. nationaliseringen, nationale productie, steeds meer non-profit, zgz CO2-taksen op bepaalde ingevoerde producten. Verder weg met het vrije marktdenken en een stop van de globalisering

   Dat dit alles, mochten PS en Ecolo hun zin krijgen, zal leiden tot nog grotere staatsschulden en begrotingstekorten, daaraan blijken de heren Magnette en Nollet echter geen boodschap te hebben. De tekorten zullen worden opgevangen door hogere belastingen en die zullen wel betaald raken via ‘België’ (lees: Vlaanderen).

   De Waalse DDR komt wel erg dichtbij. Niet voor niets krijgen marxistische figuren in Wallonië steeds meer media belangstelling en invloed. Niet alleen Magnette en Nollet, maar ook bv een Sophie Merckx, dochter van Kris Merckx, destijds medeoprichter van Amada, de voorloper van de PvdA en Cathérine Moreaux, dochter van ‘Flup Moustache’ voormalig topman en ideoloog van de PS en zoals haar vader nu burgemeester van Molenbeek, de jihadi hoofdstad van Europa, waar door de laissez-faire van Moureaux de terreuraanslagen in Parijs, Zaventem en Brussel ongestoord konden worden gepland en voorbereid.

   Tout va très bien, Madame la Marquise!

   De met veel poeha aangekondigde vergadering van de zgz nationale veiligheidsraad van woensdag is een beschamende vertoning geworden. Veel gezeur over punten en komma’s, weinig concreets in het algemeen. Deed zo’n beetje denken aan de ‘bijzaakspecialisatie’ van het Peter Principe: het kader belangrijker dan het schilderij. Als klap op de vuurpijl werd de meest getroffen groep uit de samenleving nog maar eens over het hoofd gezien. Nog maar eens, want het was al de tweede keer dat de woonzorgcentra te kort werd gedaan. Eerst vier weken vergeten en nu regels opgelegd waarover niet eens met de sector werd overlegd. Hetzelfde geldt trouwens voor de gehandicaptensector. En dat gebeurt dan door een comité samengesteld uit onze eerste vrouwelijke premier en vijf (5!) minister-presidenten. Volgende week vrijdag komen ze opnieuw bijeen en klooien ze verder. Tussendoor heerst er ook al een grote chaotische onzekerheid bij de doe-het-zelf en tuinzaken, die officieel vandaag wel kunnen openen, maar pas gisteravond wisten waar ze aan toe waren..

---

   Ondertussen zit Vlaanderens voor het ogenblik nog grootste partij in zak en as. Nadat ze reeds bij de bok gezet was in de nasleep van de Marrakech-affaire, waarbij ze naast de verhoopte vervroegde verkiezingen pakte, werd ze een tweede keer koud gepakt met de vorming van een hopelijk tijdelijke ersatzregering, de voortzetting met de restanten van de Zweedse coalitie vanuit de oppositie gesteund door socialisten en groenen. Dit, nota bene, met medewerking van haar partners in de Vlaamse regering, die ze er niet uit kan smijten omdat er geen alternatief is met meer dan 50% van de zetels. Daar de Vlaamse regering een legislatuurregering is, zit er voor de N-VA niets anders op dat ervoor te zorgen dat ze tegen de volgende verkiezingen, die van 2024, weer orde op zaken stelt en haar communautair programma meer dan ooit weer voorop stelt.

   Dat de coronacrisis een gat zal slagen in de diverse begrotingen en staatsschulden, is nu al duidelijk. De vele maatregelen om enerzijds het coronavirus te bestrijden en anderzijds ervoor te zorgen dat iedereen die zijn normale inkomsten ziet dalen (en soms zelfs ziet wegvallen) daarbij geholpen wordt, zijn dan ook niet meer dan redelijk. Toch zullen alle extra schulden, die nu worden aangegaan, ooit terugbetaald moeten worden en dat zal een ander paar mouwen worden. Het is nu al zeker dat de Belgische staatsschuld met minstens 10% zal stijgen en de begroting wel eens driemaal duurder uit zou kunnen vallen. Dat zal elders niet anders zijn, al dient daar meteen te worden aan toegevoegd dat landen met weinig schulden daar minder last van zullen hebben. Duitsland met een schuldenratio van 60 en Nederland van amper 50% t.o.v. hun bbp, zullen dat minder voelen dan België met meer dan 100% De schuldenlast van België was bij de aanvang van de coronacrisis de derde grootste van Europa, na Griekenland en Italië. Ze was zelfs groter dan die van Spanje. Er zal dan ook weinig anders opzitten dan de politieke accenten te verleggen en bepaalde plannen minstens op te schorten. Dat laatste geldt o.m. voor de zgz ‘Green Deal’, het miljarden euro kostende klimaatplan van ‘Timmerfrans’, Eurocommissaris en vicevoorzitter van de club van Ursula.

   Een ramp hoeft dat niet te zijn. Om te beginnen is door de crisis de globale handel en economie voor een deel stilgevallen (met dit jaar, naar schatting, 5% minder CO2 uitstoot) en zal er hopelijk bij de heropstart ook wel meer rekening gehouden worden met het klimaat in het achterhoofd, zonder dat daar telkens extra kosten voor moeten gemaakt worden. De kerncentrales zullen wel geleidelijk gesloten worden, maar niet meteen allemaal. Nieuwe vervoermiddelen zullen minder uitstoten en ook de luchtvaart zal moeten inleveren. Het is te gek dat men btw moeten betalen als men zijn auto voltankt of een treinticket koopt, maar voor een appel en een ei heel Europa kan rondvliegen zonder taksen te betalen. En zo zullen er nog wel uitzonderingen en achterpoortjes vermeden moeten worden, zeker in dit land dat ook de tering naar de nering zal moeten zetten. Vergeet anders maar de recessie, vrees de depressie.

  .

   Met heel die corona heisa zou men het haast vergeten, maar ondertussen heeft Bernie Sanders niet alleen zijn kandidatuur voor de democratische nominatie bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen ingetrokken, maar ook zijn steun toegezegd aan Joe Biden, iets wat in de lijn van de verwachtingen lag (zie mijn blog van 12/03 ‘Exit Bernie?’). Zoals ikzelf ook al eens geschreven heb, is ‘Joe Sixpack’, de Amerikaan in de straat, zeg maar, ook bij de democraten een stuk conservatiever dan wat ons linkse media ons steeds willen doen geloven.

   Geen Bernie dus, wel meer dan waarschijnlijk ‘Slow Joe’, al weet men tegenwoordig   maar nooit. Een moeilijkere tegenstander voor The Donald had misschien Andrew Cuomo kunnen zijn, de gouverneur van de staat New York, die op heel wat sympathie kan rekenen na zijn emotionele tussenkomsten voor zijn staat in de bestrijding van de corona besmetting. De tijd tot november speelt echter in diens nadeel. Dat Joe Biden tegen Donald Trump een kans maakt is vrij onzeker, al kan de coronacrisis daarbij nog voor verrassingen zorgen. Die is daar nauwelijks begonnen en zal er logischerwijze later eindigen, misschien wel ergens in het najaar, in de aanloop naar de verkiezingen van begin november...

---

   Nog zo’n desinformatie uit de States is dat onze media voor de nieuwe corona besmettingen en doden het steeds hebben over absolute cijfers en niet vergelijken met percentages, waarbij ze opzettelijk vergeten dat er in de States ±30 maal meer mensen wonen dan in dit kleine België. Als er in de States bv op een dag meer dan 2000 nieuwe gevallen worden gemeld dan is dit voor een totale bevolking van meer dan 300 miljoen. In verhouding zouden dat er in België een 70tal zijn, terwijl het in werkelijkheid bij ons over honderdtallen gaat, dus -verhoudingsgewijs - meer dan in de States. De USA is niet zomaar een ander land, maar een continent en dat geldt ook voor landen als China, India en Rusland, waarbij onze media meestal dezelfde fouten maakt als het in hun kraam past.

   Zoals ik gisteren al vertelde, is het systeem van de sper- en koopjesdagen niet het enige waarin België verschilt van de rest van Europa, om niet te zeggen van de wereld.

   Wij zijn, zeker in Europa, nog het enige land met een index. Die moet er zgz voor zorgen dat de koopkracht van de bewoners behouden blijft. Bij grote schommelingen – en we riskeren er straks mee te maken – maakt die bij ons alles duurder. Om te beginnen de pensioenen en uitkeringen – wat nog te verdedigen is – maar ook de lonen. E.e.a. maakt dit land dan minder concurrentieel en zorgt ervoor dat er dan toch weer arbeidsplaatsen verloren kunnen gaan. Daarbij aansluitend worden de loonakkoorden hier nationaal geregeld , terwijl er in de verschillende streken en/of sectoren diverse problemen kunnen zijn. Bij een algemene, nationale opslag krijgt een havenarbeider in Antwerpen niets meer dan een bij de FN in Herstal, wat niet altijd logisch is. In de meeste andere landen worden zo’n akkoorden regionaal geregeld en kan men dus flexibeler optreden naargelang de plaatselijke behoeften, zeker bij betwistingen,

   We zijn het enige land in Europa dat zijn Rijkswacht heeft afgeschaft. Die is zgz vervangen door een dubbele politiemacht – nationaal en lokaal – maar dat is niet hetzelfde. Onze Rijkswacht was een elite-eenheid met militaire opleiding, was veel professioneler ingesteld en stond steeds bereid om in te springen. Het was ons Plan B, dat we goed hadden kunnen inzetten tijdens de terreuraanslagen en nu bij de coronaheisa. In Nederland land heeft men nog de marechaussees, in Frankrijk de gendarmes, in Italië de carabinieri, in Spanje de guardia civil. Hier moet men nu soldaten inzetten om onze straten veilig te houden of zelfs te gaan helpen in ziekenhuizen zoals in Wallonië al gebeurt. Zelfs douaniers moeten komen helpen.

   We zijn het enige land waar de werkloosheidsuitkeringen niet beperkt zijn in de tijd. E.e.a. brengt met zich mee dat men in bepaalde grensstreken (in West-Vlaanderen bv) een tekort aan werkkrachten heeft omdat een deel van de in hoofdzaak Waalse werklozen uit een aangrenzende provincie liever niét werkt, zodat men er beroep moet doet op buitenlanders die haast verplicht zijn te gaan werken omdat hun uitkering in eigen land ergens ophoudt.

   We zijn het enige land in Europa waar nog stemplicht bestaat (buiten het armlastige Griekenland en het kleine Luxemburg). In de andere landen gaat de overheid ervan uit dat haar burgers democratisch volwassen genoeg zijn om zelf te beslissen of ze al dan niet stemmen. Hier blijkbaar niet.

   Er zijn nog meer verschillen, zij het minder algemene, zoals bv het verbod van opkomst van onafhankelijken bij de sociale verkiezingen bij bedrijven (zoals bv voor de ondernemingsraden), te veel om op te noemen.

   Als er aan de coronadreiging e.o.a. einde zal komen – hoe eerder hoe liever - zal het leven niet meer business as usual worden en zal er wel e.e.a. moéten veranderd worden. Laat ons hopen dat er nog genoeg gezond verstand over zal blijven om dat te doen in de goede zin van het woord, ook al klinkt dat af en toe verre van sociaal.

    Men wil de sperperiode en de koopjes dit jaar een maand later laten beginnen. Daarover is echter bij de verschillende sectoren die daar normaal aan deelnemen helemaal geen eensgezindheid. Zelf schrijf ik hier al jaren dat men die zaken beter zou afschaffen. De sperperiode is een grote klucht waarbij allerhande achterpoortjes en uitzonderingen worden gemaakt (denk maar aan de zgz ‘koppelverkoop’ bv). Typisch Belgisch, want men vindt het nergens terug in onze buurlanden. De laatste 27 jaren van mijn carrière werkte ik in Nederland, waar ik het hele jaar door koopjes vond. Dat gold en geldt niet alleen voor Belgen die er werken, maar ook voor al wie in de grensstreek woont en dat niet alleen in die met Nederland. En er is meer.

   Sinds enkele jaren is er de concurrentie van de buitenlandse webwinkels bijgekomen, vooral uit Nederland en Duitsland, die zich geen bal aantrekken van onze sper- en koopjesperiodes, die een groot deel van de Belgische e-commerce hebben overgenomen, opereren vanuit de grensstreek en het hele jaar door kortingen geven. Dit land verspeelt er elk jaar miljarden euro’s mee, omdat bij de aanvang ervan de toenmalige minister van Werk – ondertussen ‘weggepromoveerd’ naar Europa - gesteund door de vakbonden, onze e-commerce verlamde door een verbod op overuren en flexibele werktijden. Latere tegemoetkomingen kwamen te laat, want de meeste klanten die ze kwijt waren kwamen niet terug.

   Als die coronacrisis al voor iets goed kan zijn, dan is het om vastgeroeste, niet werkende systemen uit de wereld te helpen. Het zou een unieke kans kunnen zijn om heel wat overbodige reglementering gewoon af te schaffen, Waarom moet dat hier telkens anders gedaan worden dan elders? Hebben wij hier de waarheid in pacht? Verre van en ik kom een dezer dagen nog terug op dat ‘only in Belgium’.

   Nadat ze er eerder niet uit waren geraakt, hebben de Europese ministers van Financiën tenslotte toch een soort akkoord bereikt over een Europees steunfonds. Volgens de voorzitter van de eurogroep, de Italiaan Mario Centeno, komt de E.U. daarmee niet te laat, zoals dat gebeurd was bij de financiële crisis van het vorige decennium. Zou het?

   Bij de E.U. is men het nog altijd niet eens om samen schulden aan te gaan. Dat wordt ondergestopt met enkele moeilijke, geleerde termen zoals ‘innovatieve financiële instrumenten, die consistent moet zijn met de verdragen’. Volgens Italië betekent dat een eerste stap naar de zgz ‘coronabonds’, volgens Nederland bewijst dat dat de deur nog altijd dicht blijft. Die eurobonds – obligaties, zeg maar - zouden er nl voor moeten zorgen dat landen met grote schulden ongelimiteerd geld zouden kunnen blijven uitgeven (en daarna de rekening doorsturen aan de landen die wél hun begroting in orde hebben!). Als we straks, na corona, echt met een recessie te maken zouden krijgen, zal hierover het laatste woord nog niet gezegd zijn. De vraag is maar of het voortbestaan van de euro (én de E.U.) daarmee in het gedrang zou kunnen komen. Al bij al is die euro een munt zonder land en zijn de eurolanden landen zonder een eigen munt. Als straks zou blijken dat de noordelijke Europese landen niet meer bereid zouden zijn de financiële putten van de zuidelijke landen te blijven bijvullen, dan mag ook Vlaanderen zich terecht afvragen waarom wij dat hier wel zouden blijven doen met Wallonië, dat steeds marxistischer lijkt te worden. Bij de laatste uitspraken van ‘Magnjet’ tijdens een persconferentie via Zoom, leek het erop dat hij uit ‘Das Kapital’ aan het voorlezen was: ‘weg met het vrij marktdenken, stop aan de globalisering’ en nog van dat moois. Waarom probeert hij dat eens niet uit in een onafhankelijk Wallonië? Vlaanderen zou er hem dankbaar voor zijn.

   Jean-Marie. Dedecker, ex-liberaal, onze meest succesvolle nationale judocoach ooit, stichter van LDD en burgemeester van Middelkerke, die nu als onafhankelijke voor de N-VA zetelt in de Kamer, heeft vorige week nog eens van zich laten horen. In die Kamer heeft hij Patrick Dewael (Open VLD), Kamervoorzitter en architect van de volmachtenregering van Sophie Wilmès (MR) nog eens zijn waarheid gezegd: “De liberalen, zei ‘Deckerken’, kwamen in 1999 aan de macht door de dioxinecrisis en zijn er nu bij door de coronacrisis”.

   Recentelijk heeft dezelfde Dedecker in de Kamer ook nog eens de litanie opgesomd van de miljarden euro’s die de tandem Verhofstadt-Vande Lanotte er tijdens de paarsgroene federale regering heeft doorgejaagd, iets wat ik ook reeds meermaals heb aangekaart, o.a. in mijn blog van 26/01 (‘België’s grootste geldverkwisters’) en die de aanleiding zijn geweest van de grote ontsporing van de Belgische staatsschuld. De daarop volgende federale regeringen kan men verwijten niet genoeg gedaan te hebben om die schuld te verkleinen, maar zonder de verkwisting door beide hoger vernoemde heren, was dat misschien niet eens nodig geweest.

   Zo hoort men toch af en toe nog eens de andere waarheid. Goed dat we nog mensen hebben zoals ‘Deckerken’ en het duo Vuye-Wouters die niet te politiek gebonden zijn en niet aarzelen de vinger op de Belgische wonden te leggen.

   De dag van vandaag, Paaszaterdag, wordt ook wel eens ‘Stille zaterdag’ genoemd. Deze van dit jaar noemt men best ‘Stilste zaterdag’. Nog nooit gebeurd en dan mogen we van geluk spreken dat we ondertussen in het digitale tijdperk zijn beland. Zo’n 30 jaar geleden zou dat nog niet gewerkt hebben, zeker niet op grote schaal.

Dat digitale tijdperk heeft ook zijn schaduwkanten. Zo is in de Chinese provincie waar het coronavirus uitbrak de lockdown wel opgeheven, maar zijn de inwoners er verplicht een app op hun smartphone te installeren, waarbij e.o.a. controlerende autoriteit niet alleen kan volgen waar je bent, maar ook wie je frequenteert. Big Brother ten voeten uit. Voorlopig alleen nog in een Chinese regio maar met de mogelijkheid dat straks overal te doen. Dan vraag ik me af wat er nog zal overblijven van de privacy tout court. Ik stel me daarbij ook de vraag of ze dan iedereen kunnen verplichten een smartphone te hebben. Heel wat senioren hebben die bij ons nog niet en ik kan me moeilijk voorstellen dat dat in China wél het geval zou zijn.

   Wat wel zeker is, is dat het na corona geen business as usual gaat worden. Niet alleen zullen er veel bedrijven, winkels en sportclubs failliet zijn gegaan of met grote schulden blijven zitten, men zal ook moeten zien hoe men het miljardengat in de diverse begrotingen zal dichtrijden, om nog te zwijgen over de staatsschuld, die vóór corona hoger was dan de Spaabse. We zullen waarschijnlijk ook anders moeten gaan denken en leven willen we straks nog kunnen overleven. Er zal steeds meer gedigitaliseerd worden, zoals we nu al in China zien. Er komt een Internet of Things (IoT), waarop de meesten onder ons geen vat zullen hebben en waarbij alle mogelijke systemen steeds meer met elkaar verbonden gaan worden en de mens steeds minder direct nodig zal zijn. Of we daar allemaal beter en/of gelukkiger van gaan worden is helemaal niet zeker, maar het is een evolutie die niet meer tegen te houden is. Denk maar aan G5, zelfrijdende auto’s en elektronische netwerken die wereldomspannend zullen zijn.

   Het wordt ‘Fasten seat belts’!

‘   Elke ouderling die sterft is een bibliotheek die in de vlammen opgaat’, zegt een Afrikaans spreekwoord. Dat geldt ook voor onze ouderengeneratie, die vroeger niet kon rekenen op computers e.d. en alles zelf moest opslaan. Dat men in deze coronacrisis uitgerekend die generatie heeft verwaarloosd, is niet goed te praten.

   Dat een lichtgewicht als Wouter Beke Vlaams minister is kunnen worden was enkel te danken aan het feit dat hij als partijvoorzitter zichzelf tot die post had bevorderd. ‘Zelfbediening W. Beke’, zoals Kaaiman hem terecht noemt. De man stelde al niet veel voor als CD&V-voorzitter, reden waarom ik hem meestal ‘Markske’ noemde zoals de figuur uit De Kampioenen. Beke is een typisch voorbeeld van het Peter Principe, iemand die boven zijn incompetentieniveau was uitgegroeid. Een PQ-0, zoals Peter* die noemde, ‘Promotie-Quotiënt Nul’...

   Nadat zowat de hele oppositie terecht over hem gevallen is, is Beke nu toch in actie geschoten voor het bestrijden van de coronavirus binnen de rust- en verzorgingstehuizen en heeft hij een noodplan van tien punten laten opstellen, iets dat al had moeten gebeuren toen men de centra sloot voor de bezoekers, vier weken geleden a.u.b.. Ondertussen zijn er alleen in Vlaanderen al honderden van onze ouderen voortijdig gestorven en zouden er nog veel meer kunnen volgen, om nog te zwijgen van het risico dat de verzorgenden er zelf lopen.

*Laurence J. Peter was een Canadees hiërarcholoog. Het boek ‘The Peter Principle’ schreef hij samen met Raymond Hull, een toneel- en scenarioschrijver, maar werd naar hem genoemd wegens zijn rake formuleringen van overheidspersoneel.

   De Europese ministers van Financiën hebben anderhalve dag vruchteloos gedebatteerd over een voorstel tot steunfonds om de landen die nu door corona nog dieper in de rode cijfers komen te zitten, te helpen. Er werd geen overeenstemming bereikt, omdat landen zoals Duitsland en Nederland, die hun budget en begroting wél grotendeels onder controle hebben, willen dat de andere landen dat ook maar doen. Ze vinden het niet logisch dat er ook in Europa Belgische toestanden gaan ontstaan waardoor de E.U. een transferunie zou worden, Met de ervaring die wij hebben met onze francofone medeburgers (Wallonië én Brussel) weten we er alles van. Als er moet betaald worden hebben die geen geld, als er kan getrokken worden staan ze op de eerste rij, zoals we pas nog hebben meegemaakt met een eerste Europese bijdrage voor de slachtoffers van de corona (zie mijn blog ‘¨Politiek op zijn Belgisch’ van 04/04).

Er is echter een alternatief. Als Spanje en Italië het niet meer zien zitten, geef ze dan het statuut dat Griekenland heeft moeten aanvaarden om uit zijn schulden te geraken. Als dat gewerkt heeft bij Griekenland, moeten de andere landen dat ook aan kunnen. België dat na Griekenland en Italië tot nu toe de grootste staatsschuld had, riskeert dat straks ook mee te maken. Met dank in de eerste plaats aan Verhofstadt en Vande Lanotte en aan alle federale regeringen die er na paarsgroen gewest zijn.

   Voor wat de vergelijking met België betreft, mogen wij, Vlamingen, trouwens niet uit het oog verliezen dat er m.b.t. de transfers al een akkoord bestaat uit de zesde staatshervorming om ze vanaf 2024 af te bouwen tot ze in 2034 zouden verdwenen zijn. Dat staat zwart op wit ondertekend, ook door de PS die toen als compensatie daarvoor de premierspost voor Di Rupo kreeg. De Romeinen kenden dat al: ‘Pacta servanda sunt’ Akkoorden zijn er om nageleefd te worden.

---

   In het licht van bovenstaande is het natuurlijk een lachertje dat RSCAnderlecht heeft voorgesteld de opbrengst van de Belgische topclubs uit de Europese bekers voor een dcel te verdelen onder de clubs die de play-off niet hebben gehaald. In feite komt dat op hetzelfde neer als wat in de Europese politiek gebeurt. Als de coronacrisis ergens goed voor is, dan is dat wel in het profvoetbal, waar al jaren met miljoenen en miljarden euro’s wordt gegoocheld. Meer dan ergens anders werd het hoogtijd dat de geldverspilling bij die veredelde vorm van mensenhandel een halt wordt toegeroepen. Er zijn in de Jupiler Pro League al 7 clubs die in eerste instantie geen licentie krijgen, de meeste wegens wanbeleid. En wie zijn gat verbrandt...

   In mijn blogs schrijf ik al jaren dat men er in de Belgische politiek nooit in slaagt een wet of verordening van de eerste keer goed te maken. Steeds zijn er de achterpoortjes, de uitzonderingen en de uitzonderingen op de uitzonderingen en moeten wetten en verordeningen keer op keer worden gewijzigd en aangepast. Wie dacht dat we het stilaan daarmee zowat gehad zouden hebben, vergist zich. De verordeningen, die o.a. het nationaal crisiscomité voorschrijft in verband wat men al dan niet nog mag doen tijdens de coronacrisis, zouden Big Brother doen blozen.

   Het is niet te vatten wat men de mensen de dag van vandaag voorschrijft, zeker als men weet dat het gisteren anders was en de kans groot is dat het morgen weer zal veranderen. Dat zou op zich nog geen ramp zijn, ware het niet dat er soms boetes aan vasthangen die gewoon niet in overeenstemming zijn met de zgz overtredingen. En wat te denken over huiszoekingen door de politie zonder gerechtelijke toestemming, enkel maar om te zien of er zich geen mensen in hun tweede woning bevinden? Zoiets gebeurt alleen in dictaturen. Verder zijn de meeste van die maatregelen eigenlijk alleen maar bedoeld om iets af te raden en op basis daarvan zelfs niet eens strafbaar.

   In enkele Europese landen (o.a. Duitsland, Oostenrijk en Denemarken begint men al plannen te maken voor het post-corona tijdperk. Dat lijkt me wel iets te voorbarig, maar er wordt daar in elk geval al over gebrainstormd. Zoals men in financiële kringen wel eens zegt: ‘Don’t waste a good crisis’.

   Men kan niet zeggen dat men in dit land de strijd tegen het coronavirus slecht heeft aangepakt, zeker niet als we vergelijken met wat in andere landen al dan niet is gebeurd. Toch blijkt men ook hier iets over het hoofd te hebben gezien in heel wat rust- en verzorgingstehuizen. Daar heeft men wel bijna meteen de bezoekers geweerd en ervoor gezorgd dat de bewoners binnen bleven, maar heeft men nagelaten op dat ogenblik de bewoners (én het verzorgend personeel) te testen op corona. Dat blijkt nu een flater te zijn geweest, want in verscheidene woonzorgcentra bleken er toen al besmettingen te hebben plaats gevonden en die breken nu pas uit, met als gevolg een aantal overlijdens, mensen die feitelijk al op intensief hadden moeten liggen en – erger nog – eigen medewerkers die ook besmet geraakten en dus niet meer ingezet kunnen worden. Dat gebeurde o.m. toen in een privé rust- en verzorgingstehuis van het Vlaams-Brabantse Humbeek op enkele dagen liefst vier bewoners aan het virus bezweken waren. In Brugge stierven in een privé zorgcentrum vanaf 1 april op zes dagen tijd acht hoogbejaarden.

   Rust- en verzorgingstehuizen zijn niet ingericht zoals hospitalen, maar herbergen wel de categorie medemensen – ouderen met dikwijls een medische voorgeschiedenis en een zwakkere weerstand - met het grootste risico op coronabesmetting. Het gevaar is dan ook groot dat we hier een crisis binnen de crisis zouden kunnen meemaken.

   E.e.a. brengt ook met zich mee dat de opnames en overlijdens in de rust- en verzorgingstehuizen de corona-cijfers pas nu echt beginnen te beïnvloeden. En het gaat voorlopig maar om 20 van de 800 zorgcentra in Vlaanderen.

   ‘Natale con i suoi e Pasqua dove vuoi’ (Kerstmis met de zijnen en Pasen waar je wil) is een Italiaans spreekwoord. Dat is dit jaar niet toepasselijk, noch voor de Italianen noch voor ons.

   Het wordt nu een onuitgegeven Paasweek. Op Palmzondag geen palmtakken en hoe het met de Paaseieren zal verlopen, zal grotendeels afhangen van de vindingrijkheid van de ouders die nog ‘klokken van Rome’ willen spelen..

   De eigenaars van een tweede woning aan de kust mogen het dit jaar ook vergeten. Ze zijn er niet meer welkom zolang het coronavirus woedt. Wie dat wel doet, riskeert de politie op zijn dak te krijgen. Hun centen zijn er nog wél welkom, ook voor het betalen der diverse gemeentebelastingen. De inboorlingen hebben er zelfs een soort kliklijn ingesteld, zoiets als wat gebeurde met de joden tijdens de oorlog. Ik heb zo het vage idee dat er heel wat tweede verblijvers zullen zijn die na corona hun appartementje zullen verkopen. Wie woont er nu graag tussen mensen die hen liever niet zien komen?

   Een tweede verblijf kopen raad ik trouwens niemand aan, tenzij het is om constant te verhuren. Wie er zelf intrekt, wordt er de slaaf van. Er is altijd wel iets te onderhouden of te repareren. Ik heb dat vroeger meegemaakt op Sardinië. Buitenlanders die het daar terecht geweldig vonden en er een tweede verblijf kochten, hadden niet veel meer aan hun jaarlijkse vakanties. Toen, in de jaren 1960, was vliegen trouwens een stuk duurder dan nu, voorlopig althans..

   Sinds Palmzondag is ook de echte lente begonnen, met temperaturen van 15/20°C , wat veel mensen aanzet te gaan planten en zaaien. Er is de laatste twee weken echter zo goed als geen regen meer gevallen en alles lijkt weer uitgedroogd. Wie plant en zeker wie zaait zal er rekening mee moeten houden veel te gieten.

   Tegelijk met de echte lente, is ook het hooikoortsseizoen begonnen, die dit jaar de concurrentie van corona gekregen heeft. Het grootste verschil bij de symptomen, is dat men bij het krijgen van het coronavirus de reukzin verliest en koorts heeft.

   Voor de rest: geen concerten, geen festivals en geen sportgebeurtenissen (buiten een Ronde van Vlaanderen op rollen op de Tv!).

   Het wordt hopelijk weer snel Kerstmis...

   Het wordt steeds duidelijker dat er na de coronacrisis nog een schuldencrisis op ons af zal komen en dat die nooit opgelost zal kunnen worden door een toevallige premier en een noodregering half gevuld met weinig ervaren ministers. Er zijn er zelfs een paar bij die al afscheid van de politiek genomen hadden, maar plots weer bereid waren nadat ze de ministerpost kregen die hen eerst niet gegund leek.

   Waar iedereen het zowat over eens geworden is, is dat dit België, zoals het nu bestaat, niet meer werkt en daarom op e.o.a. manier zal moeten hervormd worden. Dat kan niet gebeuren door de klok terug te draaien naar het unitaire België van vroeger, want dat krijgen we gegarandeerd vroeg of laat opnieuw te maken met dezelfde problemen waar we nu vanaf willen.

   Zoals ik al enkele keren geschreven heb, zou men best opnieuw beginnen met een wit blad en dit door een samenwerking vanuit de gewesten, met Brussel als volwaardig tweetalig gewest. Hoewel men aan Franstalige kant huivert bij het woord confederalisme, zal men er niet buiten kunnen. Zoals reeds bleek uit interviews in diverse kranten zijn daar genoeg supporters voor en niet de eerste de beste: Geert Noels, econoom en belgicist, Philippe Destatte, hoofd PS-studiedienst, Hendrijk Vuye, Vlaamsnationalist en zelfs Marc Uyttendaele, evenals Vuye Grondwetspecialist en gehuwd met tante Laurette, Waalse pasionaria.

   Bij de vorige staatshervormingen heeft men telkens nieuwe politieke niveaus bijgemaakt, maar de oude grotendeels laten bestaan. Het is nu hét moment om af te slanken en dat kan men door zowel de Senaat als de provincieraden af te schaffen en een einde te maken aan de Franse Gemeenschap (Vlaanderen kan zonder, Wallonië moet dat ook maar kunnen). Verder moet er een eind gemaakt worden aan al die gedeelde bevoegdheden. Die moeten allemaal op eenzelfde niveau komen en federaal zal er alleen nog Defensie, Veiligheid en Buitenlandse Zaken blijven, die kunnen beheerd worden door een handvol ministers, zoals dat al lang met succes gebeurt in Zwitserland.

   Maar eerst is er nog corona...