Corona wars. The empire strikes back

   Bij De Standaard van het weekeinde (ik koop die alleen in het weekeinde) zat een overzicht van 2020 en daarbij een interview met André Alen, voorzitter van het Grondwettelijk Hof en mede-architect van de Belgische federale staatsstructuur. De man ging dit jaar met pensioen en – zoals dat wel meer gebeurt – praat hij voor het eerst sinds decennia eens vrijuit.

   André Alen is niet de eerste de beste. Zijn carrière bereikte een eerste hoogtepunt als kabinetschef van Jean-Luc Dehaene, toen die nog minister van Institutionele Hervormingen was en daarna van eerste minister Wilfried Martens. In die functies bepaalde hij mee de staatshervormingen die dit land federaal zouden maken. Maar ook hij is – als voorzitter van het Grondwettelijk Hof a.u.b. - tot de conclusie gekomen dat de Belgische constructie wankelt. Volgens hem vindt niemand zich nog terug in de Brusselse instellingen, die institutioneel en financieel op hun limiet zitten. Een oplossing zou zijn op te houden met de gemeenschappen en gewesten en over te stappen naar de vier deelstaten: Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Oostkantons. Als uitgangspunt zouden alle bevoegdheden bij die deelstaten komen te liggen, met een lijst van uitzonderingen, die dan wel in de Grondwet dienen opgenomen te worden, terwijl de lijst van federale materies zo kort mogelijk gehouden moet worden. Moeilijk moet dat niet zijn, het is in feite een uitvoering van het reeds bestaande artikel 35* van de huidige Grondwet. De federale regering die we nu hebben, heeft liefst twee ministers van Institutionele Hervormingen en – als Paarsgroen+ het zo lang uithoudt - hebben die nog vier jaar de tijd om iets dergelijks uit te werken.

   Ook André Alen zegt verder dat men de Senaat best afschaft en dat men de weinige bevoegdheden die die nog heeft – de vertegenwoordiging van de deelstaten - best kan overhevelen naar de Kamer. Tenslotte vindt ook hij dat de Nederlandstaligen dan wel waarborgen moeten krijgen in de aparte Brusselse deelstaat, als die er ooit komt.

   Zo hoort men het ook eens van iemand uit de machinekamer van de Belgische politiek, ook al hebben we daar enkele decennia op moeten wachten tot de man vrijuit kon spreken. Alen is trouwens geen uitzondering. Wie deze rubriek volgt, weet dat er, buiten de flaminganten, steeds meer bekende Belgen beseffen dat het in dit land zo niet verder kan en zijn hier reeds de revue gepasseerd met gelijkaardige verklaringen: Philippe Destatte (PS-studiedienst), advocaat Marc Uyttendaele (‘Monsieur Onkelinx’), Econoom Geert Noels en zelfs Paul Magnette (tijdens de Paarsgele besprekingen).

*Artikel 35 werd in 1994 in de Grondwet ingeschreven. Het artikel zegt dat de federale overheid enkel die bevoegdheden mag uitoefenen die haar uitdrukkelijk zijn toegewezen door de Grondwet en de gewone wetten. Alle andere, 'residuaire', bevoegdheden, worden dan automatisch aan de deelstaten toegewezen

    Waar men het ook weinig of niet over heeft is het geld dat de E.U. haar leden toeschiet. Men stelt het voor alsof men van Europa alleen maar geld krijgt, maar er geen moet geven, wat niet het geval is. Buiten de deelneming aan de Europese begroting, waarbij elk land zijn deel moet bijdragen, is er nu ook het geld van derden dat Europa op de financiële markten is gaan ophalen en dat ook vroeg of laat moet worden terugbetaald. En wat dat laatste betreft zit dit land in slechte papieren.

   Er bestaat trouwens ook nog zo iets als de ‘ellende index’, die wordt opgemaakt door het Internationaal Monetaire Fonds (IMF! en de universiteit van Oxford. Die index komt tot stand door het aanvullen van de economische schok met alle vrijheidsbeperkende maatregelen en het aantal besmettingen en overlijdens aan Corona, in verhouding tot het aantal inwoners. Op die lijst staat België op een weinig benijdbare tweede plaats. Alleen Spanje doet het nog slechter. Ter vergelijking: Nederland staat op plaats 12, Duitsland op 17.

   Er is dus weinig reden om euforisch te zijn.

    Het had veel weg van een pokerspel, maar op de vooravond van Kerstmis 2020 lijkt er dan in blessuretijd toch nog een akkoord uit de bus te zijn gekomen tussen de E.U en de U.K. i.v.m. de Brexit, die officieel over één week ingaat. Tussen Boris Johnson en Ursula von der E.U. is er alvast een akkoord, maar dat moet een dezer dagen nog bevestigd worden door de Britse parlement en door de E.U.

   Na de akkoorden over het Herstelfonds, de meerjarenbegroting en het Klimaatplan is dit het vierde halve Europees mirakel op amper acht dagen tijd. Het volstaat echter niet akkoorden te sluiten, ze moeten ook worden uitgewerkt, ‘geïmplementeerd’ zoals men dat tegenwoordig noemt, en dat zal nog wel enige tijd in beslag nemen.

   Na de grensblokkade van de laatste dagen, zal het iedereen wel duidelijk zijn dat de Britten hun markt zo maar niet op één, twee drie kunnen omschakelen op een andere bevoorrading. Twee dagen volstonden om te laten zien dat er tienduizenden vrachtwagens nodig zijn om de bevoorrading van het land nog maar op peil te houden. Het is leuk te zeggen dat ze dat ook zouden kunnen vanuit hun vroegere dominions en de USA. De vraag is maar of dat aan dezelfde voorwaarden, met dezelfde producten en aan dezelfde prijs zou kunnen. Ik zal wel niet de enige zijn die daarover zware twijfels heeft. We zullen het voorlopig wel niet te weten komen.

   Rechtuit gezegd, ik zou weinig last hebben om in quarantaine te leven. Ik verloor de vrouw van mijn leven, waarmee ik 48 jaar dat leven gedeeld heb, waarbij 35 jaar in het huis waarin ik sindsdien bijna tien jaar alleen leef, wat ook een soort quarantaine is. Kerstmis is dit jaar voor mij een etentje bij de kinderen en voor het overige een tijd zoals de rest van het jaar, waarbij ik dat huis onderhoud, gelukkig een grote tuin heb, met serre, moestuin en kippen en me verder bezig hou met mijn correspondentie, die internationaal is en het maken en bijwerken van mijn blogs.

   Dat wil niet zeggen dat ik geen contacten heb, via post en Internet, zoals gezegd internationaal: Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Luxemburg en – vooral – Italië, waar twee van mijn drie kinderen geboren zijn en ik nog heel wat vrienden en kennissen heb overgehouden uit ons negenjarig verblijf op Sardinië én mijn tijd als coördinator voor Italië van DAF’s International Trucks Service.

   Maar ik kan best begrijpen dat heel wat mensen het nu moeilijk hebben. Mocht dit Corona verhaal twintig, dertig jaar geleden hebben plaats gevonden dan had mijn situatie heel anders kunnen zijn, zoals ze anders is voor velen. Ik zou zeggen: help elkaar, in de eerste plaats de eigen familie. Op het einde van de rit is die het enige wat overblijft. Het koesteren meer dan waard.

   Een zalige Kerst!

   En daarmee zijn we bij de vooravond van Kerstmis 2020 aanbeland, een Kerstmis die zal verschillen met alle die we al hebben meegemaakt. Toch blijft het een feest voor ‘Vrede op aarde aan de mensen van goede wil’. Vraag is maar hoe men dat zal kunnen vertalen naar de politiek in dit land en vooral naar die binnen ons Vlaanderen.

   In onze politiek zijn nl de laatste tijd nogal wat zware uitspraken gevallen. Een ervan was die van N-VA voorzitter Bart De Wever, die in een interview in, nota bene, het linkse weekblad Humo, te kennen gaf dat hij nooit met het Vlaams Belang in zee zal gaan en zelfs zou aftreden als zijn partij, de N-VA, zoiets zou doen. Ik had daarover reeds mijn bedenkingen in mijn blog van 13 dezer (‘Wishful thinking’) en blijf daarbij.

   De Wever is voor de zesde maal verkozen tot N-VA partijvoorzitter en dat zou wel eens de keer teveel kunnen zijn. Dat dat zes keer kon gebeuren, terwijl het in feite maar twee keer mocht, bewijst dat de partij geen alternatief heeft. Hij heeft de grote verdienste gehad de N-VA van 3 naar 30% te brengen, maar heeft met lede ogen moeten aanzien dat ze bij de laatste verkiezingen zowat een derde van haar stemmen is kwijt geraakt (en niét alleen aan het VB) en er nog blijft verliezen als we de peilingen mogen geloven. Hoe is het zover kunnen komen?.

   Een eerste reden kan het feit geweest zijn dat de N-VA mee in de Zweedse coalitie is gestapt en daarbij het communautaire voor de hele legislatuur in de ijskast had gestopt. De Wever was er zich wel degelijk van bewust dat hij zich dat geen tweede keer kon veroorloven en zocht daarom tegen de volgende verkiezingen een alternatief. Dat werd de immigratie die, na het ‘Wir schaffen das’ van Merkel, erg actueel was geworden. De gok was, dat toen het pact van Marrakech gesloten werd, de N-VA uit de federale regering stapte om daarna de nieuwe verkiezingen, die daar het gevolg van zouden zijn, te kunnen winnen met als belangrijkste thema de immigratie. Het draaide anders uit.

   Er kwamen geen nieuwe verkiezingen. Wat overbleef van de Zweedse coalitie deed verder als een kabinet in lopende zaken, zonder de N-VA, gedoogd door de linkse oppositie. Toen Michel naar Europa vertrok en opgevolgd werd door Wilmès, behield die de linkse steun en kon ze zelfs daarna haar clubje tijdelijk laten beëdigen. Bij de daarop volgende verkiezingen werd de N-VA federaal nog een keer bij de bok gezet, nadat ze eerst een schijn van kans had gekregen via een paarsgele combinatie, kans die door de Open VLD vakkundig werd gefnuikt.

   Als de N-VA samen met het VB bij de verkiezingen van 2024 (eerder kan niet) meer dan 50% van de stemmen haalt in het Vlaams parlement, is dit de laatste kans voor Vlaanderen om een eerste stap te zetten naar de onafhankelijkheid. Als dat niet gebeurt, dan krijgen we meer van hetzelfde van wat we nu meemaken, een Vlaamse meerderheid die op alle niveaus in de minderheid zal gesteld worden, gesteund door de traditionele Belgicistische Vlaamse partijen. De kans is groot dat de N-VA dan de weg van de Volksunie zal opgaan. Als ze dat wil vermijden zal ze het tegen 2024 anders moeten aanpakken, desnoods zonder De Wever. Dat hij niet gemist zou kunnen worden? De kerkhoven liggen vol met mensen die niet konden gemist worden.

    Het is niet alleen de Coronacrisis die voor de nodige heisa zorgt. Daarmee verbonden is er ook nog de schuldenberg die de federale en de gewestregeringen aan het vergaren zijn. Ruw geschat zit men al aan zo’n 23 miljard euro alleen aan Corona maatregelen en het blijft maar oplopen. Het einde van de Coronatunnel lijkt nog niet in zicht. Daarenboven gaat het om geld dat er feitelijk niet is en – nul rente of niet – toch ooit zal moeten worden terugbetaald. Nadat men de Coronacrisis hopelijk onder controle zal hebben, riskeren we ook een nieuwe financiële crisis, maar niemand lijkt zich daarover druk te maken. De hoofdreden daarvoor is dat men rekent op Europa, meer bepaald op het geld van het relancefonds en dat van de Brexit. Vooral dat laatste zou wel eens voor de volgende communautaire rel kunnen zorgen. De kans is immers groot dat Vlaanderen, dat in staat voor 85% van de export naar de UK, volgens de traditionele Belgische verdeelsleutels hoogstens 60% zal krijgen. Het zou een grote onrechtvaardigheid zijn mochten de Vl        aamse bedrijven hun geleden schade maar deels vergoed krijgen en de Waalse meer krijgen dan ze verloren zouden hebben. Dit laatste geldt feitelijk ook voor het geld van het herstelfonds, want Vlaanderen tekent ook voor meer dan 80% van de totale uitvoer van dit land.

   De kans dat de Brexit er een wordt zonder akkoord komt met de dag dichterbij. Alsof dat nog niet erg genoeg was, is er nu ook het verschijnsel van een gemuteerde virus in zuidoost Engeland. Grotendeels het Graafschap Kent, dat de Britten ‘The green garden of England’ noemen, maar waar ook het overgrote deel van het vrachttransport uit het Europese continent arriveert en dat nu dreigt één grote parking te worden. Ook de hoofdstad Londen valt onder de nieuwe anti-Corona regels. Dat gewijzigde virus zou niet gevaarlijker zijn dan het originele, maar wel sneller besmetten. Of dat allemaal echt waar zou zijn is nog een vraagteken, anders zouden de omliggende landen voorlopig alle verkeer met de UK niet meteen stop gezet hebben. Een andere vraag is of het reeds ontwikkelde vaccin ook de nieuwe Corona variant weg zal houden en of die niet voor bijkomende problemen gaat zorgen.

   Het is nog veel te vroeg om hoera te roepen. ‘Eerst zien’, zei de blinde...

   Econoom Geert Noels schrijft, onder de titel ‘Noelsspeak’ maandelijks een column in De Tijd, waarin hij onomwonden zijn mening geeft over de stand van zaken in dit landje. De man is eerder een belgicist, maar blijft steeds positief in zijn beoordelingen. Reden waarom ik hem al meer dan eens heb geciteerd.

   In De Tijd van dit weekeinde had Noels het over de debatcultuur in dit land, een praktijk die er vroeger was, maar tegenwoordig – volgens hem – niet veel meer voorstelt. Die verandering, schrijft hij, is er gekomen bij het aantreden van de regeringen Verhofstadt. Kritische stemmen waren niet meer welkom. Een kritisch geluid over bv het Zilverfonds, de sale-and-lease-back operaties, de ontmanteling van de pensioenfondsen, de begrotingstrucs of het opsmukken van de statistieken werd zeldzaam of onmogelijk. Dat wanbeleid haalde de buffers leeg die de regeringen Dehaene hadden opgebouwd. Volgens Verhofstadt waren die debatten te technisch, niet interessant genoeg of te gevoelig voor de Belgische mainstreammedia. Net zoals die buffers en de miljarden die ze bevatten, is Verhofstadt ondertussen van het Belgisch toneel verdwenen. Het zitje dat hij na de laatste gemeentelijke verkiezingen nog in Gent had gekregen heeft hij opgegeven. Zijn partij volgt echter nog altijd zijn links-liberale lijn en lijdt volgens Noels aan het virus van het groepsdenken. Na Corona zullen er echter andere uitdagingen blijven komen zoals klimaat, de begroting of het verbeteren van het onderwijs, domeinen waarin het groepsdenken overheerst van mensen die krampachtig vasthouden aan een falende Belgische beleidslijn.

   Beter zou ik het niet kunnen zeggen, want het is zo ongeveer wat ikzelf in deze rubriek al jaren schrijf en waarvan ik overtuigd ben dat het hier niets zal veranderen zolang Vlaanderen zijn eigen boontjes niet kan doppen. Dat laatste schrijft Noels er niet bij.

    De nieuwste ministers en staatssecretarissen van Paarsgroen+, voor een groot deel zonder enige ministeriële ervaring, zorgen op tijd en stond voor de nodige opschudding en hilariteit. Na de uitspraak van de minister van Binnenlandse Zaken, Annelies Verlinden (CD&V), over het familiefeestje met barbecue waarbij men niet door het huis (en dus ook niet naar het toilet) mocht, die zelfs de Washington Post haalde, was er nu de stunt van staatsecretaresse, Eva De Bleeker (Open VLD), die de prijstabel voor de vaccins openbaar maakte, dat terwijl er tussen de E.U. en de farmabedrijven was afgesproken die geheim te houden. Ook dit verhaal gaat de wereld rond. Het gaat er niet om of men het daarmee al dan niet eens is, afspraken zijn afspraken en wie ze niet naleeft riskeert een contactbreuk . De Romeinen kenden dat al (‘Pacta servanda sunt’), maar voor een nieuwbakken Belgische regeringslid telt dat blijkbaar niet. Dat het bericht zonder haar medeweten door een medewerkster op de (on)sociale media zou gezet geweest zijn, doet weinig ter zake. Het betekent alleen dat ze haar kabinet niet onder controle heeft. Ik heb zo het vage voorgevoel dat we nog meer van die kemels gaan meemaken met deze regering van amateurs.

---

   Eva De Bleeker moet echter niet wanhopen. Ze zit in de goede partij die later wel voor haar zal zorgen. Denk maar aan Karel Pinxten, ex-christendemocraat die overliep naar de nieuwe VLD van Verhofstadt en daarvoor beloond werd met de job van auditeur bij de Europese Rekenkamer*. En rekenen kon hij: 17.000 euro netto per maand, plus een dagvergoeding voor verplaatsingen buitenhuis, waar hij uitgebreid gebruik van maakte, accijnsvrij tanken en God weet wat nog allemaal. De Europese antifraudedienst beschuldigt hem nu van geldverspilling omdat hij o.m. onkosten inbracht voor jachtpartijen op een kasteeldomein in Frankrijk, een wijnproeverij in de Bourgogne en een familiereis naar Cuba. De man, die in 2015 door koning Filip tot baron werd gezalfd, is zich van geen kwaad bewust.

*Als ik me niet vergis, zit Annemie Turtelboom nu ook in die Europese Rekenkamer. Ook zij was een overloopster (zij kwam van CD&V) die na de rel over de zgz ‘Turteltaks’ met een riante post beloond werd door Open VLD, waarbij nog maar eens bevestigd wordt, dat de liberale familie in dit land dé partijen van de jobkes zijn. Denk maar aan dat half dozijn ex-kabinetschefs na 20 jaar Reynders, dat men overal op topjobs kan terugvinden. Of aan Carina Van Cauter, die na een vierde plaats op het examen voor provinciegouverneur de voorkeur kreeg op de kandidaten die het beter deden.

    Zoals verwacht heeft het overlegcomité gisteren eerder bevestigd wat men reeds wist en gaan we een sombere Kerst- en Nieuwjaarsperiode tegemoet. We kunnen alleen maar hopen dat e.e.a. zal werken, maar denkelijk zal het niet alleen wachten worden op de vaccins, maar ook op de effectieve resultaten ervan. Ondertussen zal de polemiek over Corona voortduren.

   Persoonlijk geloof ik niet aan de Coronacomplottheorie. Het virus is er wel degelijk en er kan niet ontkend worden (wat de complotdenkers wél doen) dat er een grote oversterfte is, sinds het begin van de crisis, elke maand en overal. Wat er wél aan de hand is, is dat die Coronacrisis misbruikt wordt voor andere doeleinden en daarvoor zijn er voorbeelden zat.

   Neem nu bv die politieactie bij de betoging van de zgn ‘niet-medische contactberoepen’ (zoals bv kappers en schoonheidsverzorgers) die met een autokaravaan van Brussel naar Brakel wilden rijden om daar te gaan betogen vóór het huis van Crootje. Bij die betogers waren er bij met een leeuwenvlag, - sticker op de auto of -speldje op hun jas. Die moesten op bevel van de politie verwijderd worden. Wie ertegen protesteerde, ging voor 5 uur de cel in! De straat van de zoon van de hofnar was zelf helemaal versperd door een politiecordon. Waar is zoiets goed voor?

   Nog zo’n verfhaal is de federale beslissing dat de banken vanaf 01.01.2021 niet alleen het bestaan van een bankrekening aan de overheid zullen moeten doorgeven, maar dat diezelfde overheid ook inzage zal kunnen krijgen van het saldo en de betalingen. Op die manier is de weg vrij voor een vermogenstaks. Iets dat vroeger niet lukte, maar nu – met het excuus van Corona - wél.

   Big Brother was nooit zo dichtbij. Dat linkse partijen, met heimwee naar de vroegere Sovjet Unie, zoiets willen is één zaak. Dat een liberale familie daaraan mee doet is nieuw. De links liberaal Verhofstadt maakt school. En dan is er nog CD&V, die zich een centrum- en/of volkspartij wil blijven noemen, maar steeds meer een meeloperspartijtje voor amateurs wordt.

---

   Met mijn excuses voor het late posten van deze blog. SeniorenNet vroeg mijn paswoord en zei daarna dat het niet klopte. Gelukkig heb ik een systeembeheerder die snel kon komen en het probleempje oploste. Oef!

   In mijn blog van 13 dezer (‘Wishful thinking’) had ik het terloops even over de laatste peiling omtrent het kiesgedrag en schreef ik daarbij dat het – zoals bij de meeste peilingen - maar ging om een tijdelijke vaststelling, een momentopname zeg maar. Bij deze peiling stelde het feitelijk nog minder voor dan anders omdat men altijd rekening houdt met een foutenmarge van 3%. Er was nl geen enkele partij die meer dan 3% won of verloor t.o.v. de vorige peiling, waardoor het dus goed kon zijn dat er helemaal niets veranderd was en men zich dan ook blij maakte met een dode mus. En er is meer.

   Zo’n peiling houden op een moment dat er meer dan grote verwarring heerst in het politieke wereldje én in alles wat met het Coronasvirus te maken heeft, waarbij immunologen, virologen en politiekers het over alles en nog wat dan weer eens of oneens zijn, heeft het geen zin een peiling te houden. Daarmee zou men best wachten tot de situatie min of meer opgeklaard is. Dat wil zeggen tot ná de crisis, wanneer men de schade zal kunnen opmeten, de gevolgen van de crisis en de aanpak ervan.

   Ondertussen zitten we zo stilaan wel opgezadeld met een soort politiestaat, met een avondklok, gesloten horeca en zowat alle ‘niet essentiële’ winkels, drones die de burger bespieden, inzage door de fiscus van de bankrekeningen, een staatsdienst om de waarheden (welke?) op hun echtheid te controleren, een minister die niet eens verkozen werd en ga zo maar verder. In hoeverre dat allemaal niet misbruikt wordt, al dan niet volgens de wet, daar hebben we voorlopig het raden naar. En dat alles met een premier en een minister van Justitie van een liberale partij waarvan men normaal verwacht dat ze een garantie zou zijn voor onze vrijheden.

   Op Europees vlak gebeurden vorige week enkele halve mirakels. Na maanden van discussies werden op één etmaal (een dag en een nacht) de problemen rond het Europees herstelfonds en de meerjarenbegroting overdag opgelost plus de zgz ‘Green Deal’, het Europese klimaatplan de nacht daarop. Polen en Hongarije, die dwars lagen, kregen voldoening i.v.m. mogelijke sancties en dat was het.

   Het naderen van het jaareinde en het feit dat het om twee buurlanden van Duitsland ging, zal misschien hebben meegespeeld, maar ook het feit dat datzelfde Duitsland bij manier van spreken ‘thuis speelde’ (het had het tijdelijk zesmaandelijks voorzitterschap van de E.U.) en dat het daarbij voor Merkel waarschijnlijk de laatste keer was dat ze haar stempel kon drukken. ‘Das Mädchen’, zoals Helmut Kohl ze noemde, stopt er volgend jaar mee. Met de aanpak van haar ‘Wilkommenskultur’ en haar ‘Klimatwende’ zullen ‘ voor- en tegenstanders zich haar nog lang herinneren. Doet zo’n beetje denken aan destijds Margaret Thatcher. Het Amerikaanse tijdschrift ‘Forbes’ noemde haar vorige week nog voor de tiende opeenvolgende keer de machtigste politica van het ogenblik én de langst zetelende Europese leider. De vraag is wie haar volgend jaar in Duitsland (en Europa) zal opvolgen. Haar eerste gedoodverfde opvolgster, Annegret Kramp-Karrenbauer, heeft al afgehaakt. Iets waar onze media niet rouwig om waren, alleen al die naam!

   Voor de petit histoire: als Merkel ermee stopt, wordt de langst zetelende Europese leider niemand minder dan uitgerekend de Hongaar Victor Orban! Verhofstadt zal er niet om kunnen lachen.

   In mijn blog van 13 dezer (‘Wishful thinking’) had ik het er over, dat De Wever hoopt met de PS in 2024 een historisch akkoord te zullen kunnen sluiten en dat hij dat eerder zonder het Vlaams Belang dacht te zullen kunnen doen. Ik had daar reeds mijn bedenkingen over omdat de score van de N-VA eerder achteruit dan vooruit gaat en het VB die partij in de peilingen al flink stuk voorbij is gestoken, zodat het wel eens zou kunnen dat als Magnette het echt meent, hij in 2024 wel eens het VB als eerste gesprekspartner aan Vlaamse kant zou kunnen krijgen.

   Ondertussen is wel gebleken dat er ook nu in Wallonië het besef groeit dat het zo niet verder kan. Zo is Magnette nu voorstander van het afschaffen van de gemeenschappen en het promoten van de gewesten, waarbij het toekomstige België alvast in eerste instantie zou bestaan uit vier deelstaten: Vlaanderen, Wallonië, Brussel en de Duitse Oostkantons, die onder elkaar zullen moeten uitmaken hoe het verder moet. Hij staat daarbij niet alleen, want ook grondwetspecialist Marc Uyttendaele (in de wandelgangen ook wel eens Mr Onkelinckx genoemd) én Philippe Destatte de directeur van het Institut Jules Destrée, het PS-studiebureau, zijn nu die mening toegedaan. Zelfs Pierre Wunsch, een oud kabinetschef van Reynders (en dus geen PS’er), nu gouverneur van de Nationale Bank, is het daar steeds meer mee eens.

   Zoals ik hiernoven al schreef, is het echter niet zeker dat de krachtsverhoudingen in Vlaanderen in 2024 nog dezelfde zullen zijn. Daarom kan men het nog steeds betreuren dat we geen Paarsgeel gekregen hebben, waarbinnen een discussie nu al had kunnen worden gevoerd, blijft het tot 2024 – zoals ik ook reeds schreef – ‘wishful thinking’ en kan men in Vlaanderen alleen maar hopen dat Paarsgroen+ de rit niet zal uitrijden.

    Het Borlée team stapt over van de Waalse naar de Vlaamse Atletiek Liga (VAL). Het zou het gevolg zijn van het feit dat de ‘broertjes & Co’ niet meer sereen konden werken in de Waalse organisatie en zou niets te maken hebben met geld, al zullen er weinigen zijn die dat geloven

Het is een feit dat de Borlée’s zowat de meest sportieve familie van dit land is. Geen andere heeft – bij mijn weten – meer medailles behaald. Vlek op dit alles is wel het feit dat ik, met uitzondering van vader Jacques Borlée, geen enkele van de familie ooit een woord Nederlands heb horen spreken en dit niettegenstaande de kinderen zijn opgegroeid in Sint- Lambrechts- Woluwe, waar ze in het lager onderwijs ook Nederlands kregen. Zelfs de vier Nederlandse woordjes die ik Eden Hazard van de gelijknamige familie ooit heb horen uitspreken (‘Waar is dat feestje’) was er bij de Borlée’s niet bij. En dan hebben de Hazards nog het excuus dat ze van Charleroi afkomstig zijn, la Wallonie profonde..

Vraag is op welke wijze de Borlée’s nu denken ambassadeurs van de Vlaamse sport te zullen worden als ze er vanaf 01.01.2021 deel van gaan uitmaken. Vlaams minister Weyts heeft ze al verwelkomd! Hopelijk wordt hun lidmaatschap geen zoveelste excuus om het beeld van België in het buitenland als Franstalig land in stand te houden.

---

   Ik weet het: eigen lof stinkt, maar ondertussen ben ik er achter gekomen dat mijn blog van zaterdag de 4.500^ste was die ik gepost heb bij SeniorenNet sinds ik ermee begon, begin februari 2005. ‘Wie schrijft, die blijft’ zegt het spreekwoord, dus zullen we maar voortdoen, zeker?

   Er werd (en wordt) meermaals gelachen met het Belgische systeem van federale en regionale niveaus. Het bekendste voorbeeld daarvan is het vervoer van zieken, waarbij het normale vervoer een gewestelijke bevoegdheid is, maar de ambulances federaal zijn. Dat absurde systeem blijkt in dit land niet alleen te bestaan in de politiek, maar zelfs bij de politie, waar men ook spreekt van federale en lokale bevoegdheden. Nog een gevolg van de blunder van het afschaffen van de Rijkswacht.

   Zo blijkt bv dat niet de stad Antwerpen maar de federale scheepvaartpolitie verantwoordelijk is voor de Antwerpse haven. Terwijl de stad meestal de schuld krijgt voor wat er daar af en toe fout loopt in ‘the war on drugs’, blijkt dat die federale politie het niet op zijn eentje waar kan maken met die enkele tientallen agenten, is feitelijk een normaal gegeven. Dat er daar de laatste tijd toch een zekere samenwerking is, heeft alles te maken met het feit dat de lokale politie door de Coronacrisis minder werk heeft om allerlei sportmanifestaties te begeleiden.

   Vergeten we niet dat de haven van Antwerpen een van de grootste industriële maritieme complexen ter wereld is. Ze mag dan al vol camera’s hangen, men heeft ook de mensen op de grond nodig om het werk af te maken. Burgemeester De Wever heeft al voorgesteld dat de stad ook de haven zou overnemen, maar dan heeft hij minstens 300 agenten meer nodig en daar blijkt het schoentje te knijpen,

---

   In de marge van bovenstaande, nog dit: In zekere kringen - de zgz ‘opinion chique’ - schijnt het bon ton te zijn te stellen dat drugs op e.o.a. manier gelegaliseerd zouden moeten worden. Datzelfde meestal progressieve volkje betoogt mee voor zuivere lucht en natuurlijkere voeding, maar snuift wel op tijd en stond dat witte lijntje dat hen in vervoering brengt en beseft niet dat in de landen van herkomst het dikwijls gaat om slavenarbeid en doden.

   In de weekeindeditie van De Tijd staat een uitgebreid interview met Bart De Wever, die zegt te hopen op een historisch akkoord met de PS in 2024. In één adem vertelt hij daarbij dat er met het Vlaams Belang geen zaken te doen zijn. Nou, nou...

   Om te beginnen heeft De Wever wél gelijk als hij zegt dat de gesprekken die hij had met Paul Magnette voor de vorming van een Paarsgele federale regering vrij positief waren en dat – volgens hem – de PS ook nu bereid zou geweest zijn om tot e.o.a. vorm van confederalisme te komen. Dat het tenslotte Paarsgroen+ geworden is, was in de eerste plaats de schuld van de Vlaamse liberalen, maar zelfs een Paarsgele combinatie had de stap naar het confederalisme niet meteen kunnen waarmaken, hoogstens voorbereiden tegen 2024.

   2024 is echter nog ver weg en tegen die tijd kan er nog veel gebeuren. Zelfs al zou Paarsgroen+ zijn termijn niet uitdoen dan zal een eventuele tussentijdse regering ook niet méér kunnen doen dan e.e.a. voorbereiden. Maar het belangrijkste is, volgens mij, de vraag in hoever N-VA nog zal kunnen wegen tegen die tijd. Volgens de allerlaatste peiling naar het kiesgedrag zakt de N-VA voor het eerst sinds lang onder de 20% en blijft het Vlaams Belang Vlaanderens grootste partij. Nu is zo’n peiling maar een tijdelijke vaststelling, maar ze bevestigt wel de vorige enquêtes. Als het verschil tussen N-VA en VB zal blijven groeien – wat tot de mogelijkheden behoort – dan zal in 2024 het Vlaams Belang eerst aan het woord komen en zal Vlaanderen er alle belang bij hebben dat de twee Vlaamsnationale partijen aan één zeel zullen trekken. Als dat niet het geval zou zijn, zullen ze voor de zoveelste keer het kind van de rekening worden en door de belgicisten buitenspel worden gezet, zoals dat gebeurd is na Marrakech, bij de regering in lopende zaken en die van Wilmès én bij het mislukken van Paarsgeel.

   Als Vlaanderen ook in 2024 er niet in zal slagen een einde te maken aan dit België, dan zal inderdaad ‘het Vlaamse volk het enige ter wereld blijven dat altijd een grote toekomst zal hebben in zijn verleden’ (dixit Anton van Duinkerken, pseudoniem voor Willem Asselbergs, dichter, essayist en hoogleraar, Nederlander uit Bergen op Zoom, net over de grens in Noord-Brabant).

    Het besluit van het Brussels gewest om tegen eind volgend jaar een stadstol in te stellen voor al wie Brussel binnenkomt én er zich met de wagen in verplaatst, blijft voor beroering zorgen. Hoe men het ook bekijkt, het blijft een extra belasting voor alle pendelaars die er mee te maken zullen hebben en niet voor de Brusselaars zelf die dan als compensatie geen verkeersbelasting noch de belasting op inverkeerstelling meer zullen moeten betalen.

   Wat er in dit hele verhaal ook fout zit is, dat de liberalen, die van nature uit tegen belastingen zouden moeten zijn, in Brussel haast met getrokken messen tegenover elkaar staan. Open VLD is daar mee in de gewestregering gestapt, terwijl de MR niet mee mocht/kon doen (schrappen wat niet past). En laat dat MR nu juist de partij zijn van Georges-Louis Bouchez, die ook al met lede ogen moest aanzien dat hij van ‘zijn’ zeven ministers in de regering Wilmès er maar drie over houdt in die van Decroo. Voor de onberekenbare Bouchez betekent dit dat hij de verkiezingen had gewonnen, maar de onderhandelingen heeft verloren. Dat Open VLD, als zevende partij van het land, toch het premierschap kreeg was gewoon om ze mee in ’t bad te hebben. Voor de rest vindt men van het liberale programma in het regeerakkoord niet veel terug en blijf ik erbij dat dat de Vlaamse vleugel straks veel stemmen gaat kosten, ongeacht of dat gebeurde op initiatief van Lachaert zelf of van ‘hogerhand’. De MR-obstructie die men nu binnen Paarsgroen+ ondervindt, had men kunnen vermijden door voor Paarsgeel te kiezen.

---

   In de marge van bovenstaande nog dit: Op de provincieraad van Waals-Brabant heeft een zekere Tanguy Stuckens van de MR al gesteld dat de provincie de Brusselse bedrijven, wier pendelaars zullen getroffen worden door de stadstol, welkom zullen zijn bij hen. Een voorbeeld dat in Vlaams-Brabant navolging verdient. Dat zou dan een ‘Bruxit’ worden!

   En tenslotte nog dit dat de moeite loont om aangestipt te worden: Volgens Waals gemeenschapssenator André Antoine is de intra-Franstalige solidariteit in Brussel zo goed als dood. Of, zoals hij het stelt (Destrée achterna): ‘Sire, il n’y a plus de francophones dans ce pays, il y a des Bruxellois et des Wallons’.

   Ik heb er al een paar keer over geschreven, maar het blijft een schande hoe men in deze tijden van crisis toch blijft volhouden met de overfinanciering van politieke partijen en kabinetten.

   Het recentste verhaal daarover is een voorstel van Kamerlid Wim Van der Donckt (N-VA) die wist te vertellen dat men op de begroting van volgende jaar 634.000 euro kan besparen door de partijfinanciering niet meer te indexeren. Die totale financiering kost het land nu reeds 32,4 miljoen. Het gaat dus niet om de dotatie zelf, maar enkel om de indexering die de kosten elk jaar nóg groter maken. Komende van de oppositie werd dit voorstel door Paarsgroen+ natuurlijk afgewezen. Bij de discussie daarover bleek trouwens dat het voorstel van Van der Donckt geen primeur was. Het was nl in 2018 al eens voorgesteld door het duo V&W (Vuye en Wouters) dat zich toen al uit de N-VA had teruggetrokken.

   Daar houdt het trouwens niet bij op. De kredieten voor de werking van de ministeriële kabinetten werden met liefst een kwart opgetrokken, van 56 naar 68 miljoen euro. Dit alles omdat er met zeven vicepremiers in de federale regering ook extra kabinetten zijn bijgekomen. In totaal ‘werken’ daar 828 ‘cabinettards’. Daar zijn o.m. privé koks bij.

   Zou Paarsgroen+ ook gaan besparen? Zeker, maar niet op de eigen inkomsten. Het motto: ‘Les affaires c’est L’argent des autres’ blijft bij hen van kracht.

   Er is in ons wereldje weer de nodige heisa, nadat de Raad van State het verbod op religieuze erediensten, uitgevaardigd door Paarsgroen+ n.a.v. de laatste anti-Corona maatregelen, ongedaan heeft gemaakt. Dit gebeurde na een klacht van een groep joodse gelovigen. De vrijheid van godsdienst staat in onze Grondwet, waar het zelfs als een van de vier belangrijkste punten vermeld wordt. De federale regering krijgt vijf dagen om de regel bij te sturen, zoals dat heet.

   Met het totaalverbod op collectieve beleving van religie staat België trouwens alleen in Europa. In de andere landen zijn er wel verschillende regels, maar laten die op e.o.a. manier toch de beleving toe.

   Tot daar lijkt alles nog normaal, maar dat is het niet. Katholieke kerkgangers hadden nl reeds in mei dat verbod op religieuze vieringen bij de Raad van State aangeklaagd, maar die kregen toen geen gelijk, de joden nu wél. Van discriminatie en hypocrisie gesproken.

---

   Die discriminatie blijft zich ook stellen in de verhouding tussen het Westen en de islam, zoals pas nog maar eens bleek toen een docent van de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen op een online les een cartoon liet zien over de islam die niet naar de zin was van enkele studenten, die klacht neerlegden. Meer bepaald had de docent, naast de afbeelding van de profeet Mohammed, gesteld dat de islamlogica zich beledigd voelt door cartoons en kritiek, maat niet door onthoofding, verkrachting en zelfmoordaanslagen.

   Het resultaat was wel dat de docent op het matje werd geroepen, meer dan waarschijnlijk door enkele sujetten die recentelijk nog schande spraken over de onthoofding van de leraar bij Parijs, alhoewel het feitelijk over hetzelfde ging. Als men het recht op vrije meningsuiting niet meer kan bespreken, maar eenzijdig aan zelfcensuur moet doen, waar zijn we dan mee bezig? Weg met ons?