De Noordzeecoalitie

     Straf, dat verhaal over ‘La Schlitz’. Ik schrijf er een blog over en dat mens neemt dezelfde dag ontslag! Grapje, natuurlijk. Wel een pluim voor Sander Loones, die de scalpen aan zijn gordel opstapelt. Sander profileert zich steeds meer als de coming man in zijn partij. Hopelijk trekt hij daar zijn lessen uit en zullen we in 2024 ook op hem kunnen rekenen voor ‘the big shift’, mocht zijn partij volharden in de boosheid.

    Ondertussen is Schlitz al de vijfde die ontslag neemt uit de regering van Crootje. Die heeft in een onbewaakt ogenblik zelf eens gezegd dat een goede federale regering voldoende had aan 10 ministers en staatssecretarissen, maar hij is tenslotte premier geworden met een dubbel aantal. Dat hebt ge als ge een regering moet vormen met 7 partijen en loopt ge het risico dat er enkele miepies en jochies bijzitten die niet veel voorstellen en nog minder uitspoken.

   Schlitz gaf haar ontslag in de twee landstalen en daarbij was het opmerkelijk dat ze in de Nederlandse tekst niet eens haar verontschuldigingen aanbood over het liegen in de Kamer. Ze gaf trouwens geen verdere uitleg over de beschuldigingen tegen haar, maar wel kritiek over een aantal toestanden die met haar zaak niets te maken hadden.

  ‘Onze Lieve Heer moet zijn getal hebben,’ gaat het gezegde. Bij onze Groentjes en zeker bij het Franstalige Ecolo is er  ‘l’embarras du choix’, keuze te over. Een laatste recente zaak, die vandaag weer in  het parlement terugkomt is die van Sarah Schlitz,  staatssecretaris voor gendergelijkheid. In die functie en via het Instituut voor Gelijkheid van Mannen en Vrouwen subsidieert ze tal van projecten van organisaties. Op zich is daar niet veel mis mee, tot Sander Loones (N-VA), dezelfde die ook Eva De Bleeker (Open VLD), toen  staatsecretaris van Begroting, al eens tackelde en tot aftreden dwong, ontdekte dat er met die subsidies van Schlitz e.e.a. niet volgens het boekje verliep. In de communicatie daarover bleek nl regelmatig het persoonlijk logo van die Sarah te verschijnen , hetgeen wettelijk niet mag.

    La Schlitz vertelde eerst dat het om een slordigheid ging, maar bleek daarover gelogen te hebben, waarna de N-VA een motie tot ontslag indiende. De beslissing daarover werd uitgesteld en valt pas donderdag in het parlement.

   Tot daar kon men nog alle kanten uit, ware het niet dat een medewerkster van die Sarah ergens op de (a)sociale media was gaan vertellen dat men bij de N-VA nazi-sympathieën  koestert. Ook dat werd eerst ontkend, maar bleek wel degelijk gebeurd te zijn.

    Schlitz is trouwens niet de enige Franstalige politicus (m/vr) die de Vlaamsnationalisten, zowel van het VB als van het N-VA,  dat laatste verwijt toestuurt. Ik volg geregeld het TV-nieuws van de RTL, zowat de Franstalige tegenhanger van onze VTM, en daar hoort men regelmatig dergelijke uitspraken van Franstalige verkozenen die álle Vlaamsnationalisten verdenken van  nazi-sympathiën en coillaboratie. Alleen daarom zou men al wensen dat het volgende Vlaamse parlement een Vlaamsnationale meerderheid zou krijgen, mét het VB, om te zien wat ze dán gaan zeggen. De kans is zelfs groot dat ze dan met dat parlement en met de volgende Vlaamse gewestregering zelfs niet eens meer willen praten. Het zou Vlaanderen sneller een stap dichter brengen bij haar autonomie.

   Bij het Delhaizeconflict lijkt men er niet uit te geraken. Hoofdreden is dat de vakbonden willen dat de zgz ‘Wet Renault’ wordt toegepast, maar dat kan juridisch niet. Die wet was nl gemaakt voor bedrijven die sloten en/of dreigden failliet te gaan. Dat is bij Delhaize niet het geval. Bij de geplande privatisering behouden de werknemers hun huidige loon en verworvenheden, maar zal hen waarschijnlijk gevraagd worden flexibeler te werken. Nieuwe kandidaat-werknemers zullen waarschijnlijk wel een lager loon krijgen, maar kunnen dan zelf beslissen of ze ermee akkoord gaan. Met de tienduizenden vacatures die er momenteel in dit land zijn – hoofdzakelijk in Vlaanderen – hoeft dat geen probleem te zijn.

   De zoveelste nationale betoging die de vakbonden nu plannen is er dan ook een van wanhoop. Betogingen stellen al niet veel meer voor. Men komt tegenwoordig voor alles en nog wat op straat en voor wie er niet woont zijn betogingen een ver van mijn bed show geworden.

--

    En dan was er dat zoveelste debat over abortus, waarbij CD&V nog maar eens federaal dwars ging liggen om daarna toch weer toe te geven. ‘Enerzijds, anderzijds’, het zit in de genen bij de kadodders, maar haalt steeds minder uit. Sinds de aanstelling van Mahdi als voorzitter, is het de derde keer dat de partij dat doet en  laat zien dat ze nog steeds geen ruggengraat heeft.

   E.e.a. herinnert mij aan het mopje dat men destijds daarover vertelde met Eddy Merckx. Toen was er ook een fel debat, het eerste feitelijk en sprak iedereen erover. Toen een  journalist aan Eddy vroeg wat hij dacht over abortus, zei die: ‘Eh, ik kan er niets over zeggen. Ik heb tegen die jongen nog niet gereden’!

   2024 wordt het jaar van de leeuw! Volgens de laatste peilingen kan dit nog altijd als de twee Vlaamsnationale partijen zouden samenwerken. Zolang de N-VA in het algemeen en haar voorzitter De Wever in het bijzonder die samenwerking echter blijft weigeren, zit er niets anders op dan ook de N-VA-leden te overtuigen in 2024 tenminste regionaal VB te stemmen. Dat behoort tot de mogelijkheden als we enig geloof mogen hechten aan een peiling van begin 2022, waarin 81% van de ondervraagde N-VA’ers bereid was met het VB samen te werken als die meerderheid zich zou voordoen.

   Het heeft geen zin N-VA’ers en VB-leden tegen elkaar uit te spelen. Dat verhoogt het totale Vlaamse stemmenaantal niet. We moeten ook rekenen op de nieuwe kiezers en op kiezers van de traditionele partijen om ervoor te zorgen dat men volgend jaar geen Vlaamse regering meer zou kunnen maken zonder het VB, tenzij men er Groen en de communisten van de PvdA zou bij halen, wat helemaal absurd zou zijn.

   Zelfs al zou De Wever straks toch nog van gedacht veranderen en zeggen wél te willen samenwerken met het VB, kunnen we dat risico niet meer nemen. Een ‘Lachaertje’* is snel gemaakt en N-VA’ers die de samenwerking genegen zijn en later zien dat er toch niets van komt, zouden de vernedering van hun leven meemaken. Ook voor Bart De Wever zou het een afgang zijn. Stel u voor dat juist hij, een historicus, de afspraak met de geschiedenis mist!

   Tenslotte nog dit. Een Vlaamsnationale meerderheid betekent niet dat in 2024 alles zal zijn opgelost. Dat is pas nog maar de start. Ondertussen moet er ook worden opgelet dat de reeds genomen akkoorden worden nageleefd en dan denk ik hier in de eerste plaats aan het wegwerken van de transfers, zoals overeengekomen bij de laatste staatshervorming, die mede ondertekend werd door de PS als voorwaarde tot het tot stand komen van de regering Di Rupo.

*Voor wie het nog niet zou weten: Lachaert beloofde bij de laatste voorzitterverkiezing van zijn partij aan zijn diepblauwe achterban dat hij, eens voorzitter, zou zorgen voor een paars-gele federale regering (mét de N-VA). Eens verkozen, brak hij zijn woord en ging hij akkoord met Paarsgroen.

--

   Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 3 maart jl zou, volgens een raming van de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV) de Vlaamse begroting in 2026 in evenwicht kunnen zijn, de federale niet en die van Brussel en Wallonië nooit.

    Vóór het einde van deze maand, dus nog deze week,  zou België er zich moeten toe verbinden in 2025 en 2026 in totaal 10 miljard euro extra te besparen  om binnen de Europese normen te blijven en recht te blijven hebben op de relance-miljarden. Dat wordt een mission impossible, zeker voor een eventuele Vivaldi II-regering die, als Vivaldi I,  voor één jaar (2024) niet verder geraakte dan een besparing van 1,2 miljard.

    Met het vooruitzicht op de verkiezingen van 2024 en de wetenschap dat de huidige federale regering dat nooit opgelost krijgt, zou het dan ook wenselijk zijn dat de politieke partijen van dit land eens duidelijk maken hoe zij dat denken op te lossen. Langer aanmodderen zoals men nu bezig is,  kan niet meer. Specifiek voor Vlaanderen moet er ook een einde komen aan de Noord-Zuid transfers waarbij onze regio jaarlijks 12 miljard euro van  haar welvaart weggeeft aan regio’s die dat geld niet investeren, maar uitdelen.

   Dit land moet grondig hervormd worden, met autonomere regio’s die verantwoordelijk zullen zijn voor de eigen begrotingen en waarbij overbodige instanties zoals de Senaat, de provincieraden en de zelfs ongrondwettelijke ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ dienen  te worden afgeschaft.  Om nog te zwijgen over Brussel waar gewest en stad één moeten worden, met één burgemeester, één schepencollege, één gemeenteraad en één politiezone, zoals in alle grote internationale steden, waarvan sommige, zoals New York,  tienmaal meer inwoners hebben.

   Volgend jaar krijgen we een eerste en misschien enige kans om daar zelf iets aan te doen, beginnende met te zorgen voor een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement.

    Er liggen momenteel acht internationale handelsakkoorden te wachten op de goedkeuring door de diverse Belgische parlementen. Onze federale regering is daarvoor reeds op de vingers getikt door de Europese Commissie, maar er lijkt maar geen schot in te komen. Reden is dat in dit land zowat elk parlement daarmee moet instemmen en het volstaat dat één ervan dwars gaat liggen of het gaat (voorlopig althans) niet door.

   Dat is geen nieuwigheid. Enkele jaren geleden was er ook al een hoop heisa over een akkoord met Canada en niemand minder dan Magnette (die van de ‘levensgenieters’) ging toen een tijdje dwars liggen. Tenslotte is dat toch in orde gekomen, waardoor de export naar Canada sindsdien met 61,8% is gestegen, de import met de helft. Hetzelfde gebeurde na een akkoord met Japan, waarnaar de export steeg met bijna 140%, tienmaal meer dan het Europees gemiddelde.

   De reden, waarom het hier allemaal zo lang duurt om dergelijke akkoorden goedgekeurd te krijgen, is gewoon omdat het de francofonen – in de eerste plaats de PS geen barst kan schelen, daar het gros van onze export (meer dan 80% ) uit Vlaanderen komt. Dat datzelfde Vlaanderen Francofonië toch genereus blijft financieren, vinden ze daar niet meer dan normaal. Ze zijn dat al gewend sinds 1830.

   Volgend jaar kunnen we daaraan een eind maken, althans een begin ervan , als de Vlaamsnationalisten voor één keer eens samen zouden willen werken .

    Ik kom even terug op een van mijn stokpaardjes i.v.m. de brandstoffen en meer bepaald de waterstof, die niet fossiel is en de zuiverste van allemaal. Na verbranding stoot die alleen waterdamp uit, helemaal geen CO2.

   Het systeem bestaat al van de vorige eeuw. Ik schreef er al een artikel over in het personeelsblad van DAF in Oevel in de jaren zeventig.

   Een firma die al decennia lang waterstof produceert in België, is het Franse Air Liquide. Dat kwam recentelijk nog eens aan het licht toen de federale regering besliste één netbeheerder over te houden voor de uitbating van de waterstoftransportinfrastructuur. Net zoals dat nu voor gas gebeurt via Fluxys. Air liquide was het daarmee niet eens. De Franse firma heeft nl al 600 kilometer waterstofleidingen in België liggen en mag die nu toch in eigen beheer houden.

    Air Liquide is bij ons niet het enige bedrijf dat toekomst ziet in waterstof. Ook de Vlaams staaltechnologiegroep Bekaert investeert momenteel in het onderzoek naar elektrolysematerialen om in de toekomst waterstof te produceren en heeft daarin reeds een omzet van 15 miljoen euro, die tegen 2025 100 miljoen wordt. Ze denkt eraan waterstoffabrieken te beginnen in Antwerpen, Gent, Oostende en Zeebrugge.

   Vlaanderen kan er alleen maar beter van worden.

   Nog zo’n verhaal is de beslissing van de E.U. om zowat  alle fossiele brandstofprijzen reeds vanaf 2027 te verhogen. Voor wat betreft de zware vrachtwagens, die internationaal rijden, zal dat nooit lukken. De lichtere vrachtwagens die nu al elektrisch rijden doen alleen aan wat ze ‘distributie’ noemen. In mensentaal betekent dat tot ± 500 km. Vóór men een elektrische truck van 40 ton naar de andere kant van Europa zal kunnen sturen, zal er nog e.e.a. moeten veranderen. Momenteel kan dat alleen als diezelfde truck 10 ton accu’s mee neemt, wat betekent 10 ton minder lading…

   Zoals de meeste klimaatmaatregelen zijn die wel goed bedoeld, maar zal er veel meer tijd nodig zijn om ze te realiseren. Voor zwaar vervoer bv , ook per schip, zal dat waterstof worden. Die is nu nog te schaars en te duur, maar men werkt er overal aan.

   Tenslotte zullen die hogere brandstofprijzen weer betaald worden de eindverbruiker, u en ik of wat dacht je?

   Vrijdag  was er in Brussel een ontmoeting tussen de top van Engie, Crootje en onze groene federale minister van Energie. De obstakels over een maximumfactuur voor de berging van  het nucleaire afval zouden daarbij zijn weggewerkt. Wat dat gaat kosten is nog steeds niet officieel bekend. Eventuele subsidies om het rendement van Doel4 en Tihange3 te garanderen, zijn er echter ook nog steeds niet en de vrees bestaat dat de kosten daarvan via de energiefactuur verhaald zullen worden op de gezinnen en de bedrijven. Ook moet nog worden uitgeklaard onder welke voorwaarden de overheid en Engie elk voor de helft eigenaar worden van de twee centrales. Volgens regeringskringen zouden de onderhandelingen met Engie nog deze maand tot een doorbraak leiden.

   ‘Eerst zien’, zei de blinde…

     In de heisa omtrent Delhaize is mij het beeld bijgebleven van die ACV-man vóór het gebouw van de aandeelhoudersvergadering in  Zaandam, die het had over ‘zakkenvullers & rekkenvullers’. Dat was wel wat kort door de bocht en ruikt naar demagogie die we eerder gewend zijn van links en uiterst-links, zelfs in vakbondskringen..

   Aandeelhouders en werknemers hebben elkaar nodig. Zonder de rekkenvullers zou er inderdaad geen dividend zijn voor de zakkenvullers, maar zonder zakkenvullers zou er ook geen werk zijn en dus ook geen inkomen voor de rekkenvullers.

  Werknemers krijgen een vaste vergoeding voor hun werk, aandeelhouders niet voor het kapitaal dat ze inbrengen. Ze kunnen wel aanspraak maken op de winst die overblijft na de betaling van alle kosten, maar dragen het risico niets over te houden als er geen winst is.

   Die aandeelhouders zijn tegenwoordig institutionele beleggers, fondsengroepen die optreden voor grote en kleine beleggers: pensioenfondsen, verzekeraars en particulieren. Het kunnen ook pensioenreserves of spaarverzekeringen zijn  van eigen medewerkers, ook bij Delhaize.

   Persoonlijk heb ik het faillissement meegemaakt van de oude DAF. Die had op een gegeven moment het Britse Leyland overgenomen en trok naar de beurs. Elke DAF-medewerker kreeg toen aandelen ter waarde van 500 gulden. Ik heb toen  geluk gehad, want ik verkocht mijn aandelen meteen door aan een Nederlandse collega die dacht daarmee een zaak te doen. Even later ging de oude DAF echter failliet en waren die aandelen niets meer waard.  

  ‘De aanhouder wint’, zegt het spreekwoord. De aandeelhouder soms ook, maar niet altijd.

  Er is dezer dagen nogal wat te doen geweest over het bedelingscontract voor periodieke uitgaven, kortweg het krantencontract genoemd. Daar geeft de staat 175 miljoen per jaar aan uit en dat gebeurt via een besteding. Nu blijken daar enkele onderlinge afspraken over geweest te zijn en niet alles volgens het boekje te zijn verlopen. Zo zou Bpost vrijwillig de verdeling van kranten in Gent aan concurrent PPP hebben gelaten na in 2021 illegale afspraken te hebben gemaakt met  PPP en de uitgevers DPG Media (Het laatste Nieuws en De Morgen) om een concessie voor de krantenverdeler binnen te halen. Ondanks het feit is het de staat jaarlijks zo’n 175 miljoen euro kost, is het er allemaal niet beter op  geworden, dat heb ik zelf kunnen ondervinden.

    Ik heb nl een abonnement op ’t Pallieterke en The Economist. Het eerste zou ik elke donderdag moeten krijgen, het tweede op vrijdag. Het gebeurt regelmatig dat ik The Economist pas op maandag krijg en mijn weekeindlectuur daartegen al gedeeltelijk oud nieuws is. Vorige week kreeg ik geen van de twee bladen vóٕór het weekeinde, ook ’t Pallieterke dus niet en ben ik er dan maar een gaan kopen om wat bij te blijven .

   Geweldige service! En dan maar klagen over de concurrentie van de digitale pers...

     ‘Om de verhitte gemoederen bij de groene achterban af te koelen, gaat Duitsland de aarde opwarmen!’

   De titel en de eerste zin van dit verhaal heb ik geleend bij Matthijs Bouman, een Nederlands columnist wiens commentaar ook in de weekeindeditie van De Tijd te vinden was.

    Vrijdagnacht heeft Duitsland nl de laatste drie nog werkende kerncentrales definitief gesloten, waarbij hun (én onze) CO2-uitstoot alleen maar zal verhoogd worden. Nog een gevolg van een van de vele kemels die Merkel indertijd geschoten heeft. Of het ook bij deze kernstop ‘wir schaffen das’ gaat worden, is maar de vraag. Zeker is echter nu al dat er in Duitsland nog voor vele jaren beroep zal moeten gedaan worden op de vervuilende fossiele brandstoffen van steen- en vooral bruinkool. Of er zal duurdere stroom uit het buitenland moeten worden ingevoerd, dan wel van landen waar men de uitstap (nog) niet zal gedaan hebben. Twaalf jaar geleden was er maar een minderheid niet akkoord met de Duitse uitstap, nu spreekt men al van 60%. Bij een volgende verkiezing mogen die Grünen het waarschijnlijk ook daar vergeten.

   Gelukkig zijn ze bij ons nog niet zó gek, al is er nog steeds geen definitief akkoord met Engie over een eventuele doorstart en blijven ook onze groentjes voorstanders van een kernstop, maar kunnen ze dat niet meteen hard maken. Of dat later wél zal lukken is nog af te wachten. Wie gelooft zo’n mensen nog?

   Met het Paasreces voorbij, lijkt het politiek gebeuren in dit land één lange aanloop naar de diverse verkiezingen van 2024 te worden. De bestaande problemen worden maar half of helemaal niet opgelost en over die verkiezingen geheven. En dan hoopt men dat er een Vivaldi II zal komen. Dat zou nóg eens vijf jaar aanmodderen betekenen met de PS als grootste partij en zonder meerderheid in  Vlaanderen. Om even aan te duiden hoe ingewikkeld dit land, dat men niet meer zou uitvinden als het niet bestond, werkelijk is, geef ik hieronder nog eens mijn lijst ‘Only in Belgium’. Ahold had die beter eens gelezen alvorens de krachtmeting met onze ‘travailleurs’ over Delhaize aan te gaan...

‘Only in Belgium’:

-        De automatische index. ( bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-        De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-        De kiesplicht voor het federaal en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-        De werkloosheidsuitkeringen zonder beperking in de tijd. Meer nog: tijdens de werkloosheid kan men in België pensioenrechten blijven opbouwen, de zo genoemde ‘gelijkgestelde periode(s)’.

-        Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal en zelfs voor burgemeesters. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet.

-        Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’, (zgz van de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement heeft die allemaal door de staat betaald worden.

-        Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-        Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden).

-        Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt.

-        De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-        Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven  bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-        De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-        Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die het zelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

    In deze rubriek heb ik al meer dan eens geschreven dat dit land de grootste Europese staatsschuld heeft na het zo goed als failliete Griekenland. Met een verwacht tekort van zo’n 27 miljard euro dit jaar. Het probleem is niet alleen dat het er is, maar vooral dat men er zo goed als niets aan doet en niemand kan zeggen hoe dat zal eindigen.

   Een laatste voorstel ter zake komt van Pierre-Yves Dermagne (PS), vice premier en federaal minister van Werk. Als protégee van Magnette heeft hij geen ander voorstel dan nieuwe belastingen. Als geen ander weet ook deze socialist dat belastingen in dit land wel voor iedereen bedoeld zijn, maar dat ze in werkelijkheid praktisch alleen door Vlaanderen worden betaald. Door de hogere inkomsten en de betere werkzaamheidsgraad zijn het tenslotte bijna uitsluitend de Vlamingen die ze zullen betalen. En daarbij zal het niet ophouden.

   Bij de PS hoopt men dat Vlaanderen straks niet linkser, maar rechtser gaat stemmen, want het cordon sanitaire zal er dan voor zorgen dat de PS bij de volgende federale regeringsonderhandelingen aan gewicht zal winnen en wat er overblijft van de Vlaamse partijen erdoor verzwakt zal worden. Ze rekent erop dat meer stemmen voor het Vlaams Belang de andere Vlaamse partijen nog meer tot toegevingen zal dwingen. De enige mogelijkheid voor Vlaanderen om vanuit een sterkere positie te kunnen onderhandelen, zal dan ook zijn dat cordon te doorbreken en te trachten in het Vlaams parlement bij de verkiezingen van 2024 een Vlaamsnationale meerderheid te halen. Samen met de N-VA als het kan, zonder als het moet. Op die manier wordt de afschaffing van het cordon dan ook de inzet van de volgende regionale verkiezingen. Eens in Vlaanderen afgeschaft, zal er geen enkele reden meer zijn om dat op federaal vlak niet te doen en zal Vlaanderen vanuit een veel sterkere positie eender welke onderhandelingen met de francofonen kunnen aangaan. Het cordon sanitaire wordt de inzet van de volgende verkiezingen.

    ‘We zullen moeten bewijzen dat wat wij doen, beter doen’, is een bekende uitspraak van Gaston Geens, de eerste Vlaamse minister-president. Zoals we ondertussen weten, lukt dat niet altijd, maar het kan erger als we zien wat het Waalse gewest er van bakt.

   We kennen al het verhaal van het autocircuit van Spa-Francorchamps, zowat het mooiste uit de hele F1-competitie, eigendom van het Waalse gewest, dat er echter jaarlijks zo’n 90 miljoen euro aan verspeelt. En daar houdt het niet mee op.

   Het Waals gewest is ook voor 100% eigenaar van de wapenfabriek van FN in Herstal. Daar zou flink wat geld mee kunnen verdiend worden, maar dat blijkt niet het geval. In 2020 en 2021 maakte het bedrijf zelfs  flink wat verlies. Het management werd vernieuwd en toen die het bedrijf liet doorlichten, bleken er tientallen miljoenen euro te ontbreken. De verantwoordelijke van de inkoopdienst, een zekere Jean-Thomas Mayaka, werd ervan verdacht 15 tot 30 miljoen te hebben verduisterd. De man, van Kongolese afkomst, bleek met de noorderzon naar het zuiden te zijn verdwenen, naar zijn Kongo, dus.

   Daarmee is het verhaal niet ten einde, want diezelfde man is recentelijk teruggekeerd met in zijn koffer een diplomatieke paspoort dat hem moet vrijwaren van eventuele gerechtelijke vervolging. Dat is nog eens inventiviteit! Buiten FN had hij trouwens nog andere ‘bezigheden’ als sportmakelaar en manager van allerlei artiesten en profvoetballers uit het Luikse. Zijn bloedrode Porsche Panamera, met zijn naam op het kenteken, staat gewoon weer voor de deur van zijn kantoor.

   Gelukkig gewest dat zich dat allemaal kan veroorloven.

   Er is nogal wat mediatieke deining ontstaan omdat de stad Brugge Dalila Hermans heeft voorgedragen als coördinator voor Brugge Culturele hoofdstad van Europa 2030. Die

Dalilla is een Belgische schrijfster van Rwandese afkomst. Ze is vaste columniste bij De Standaard en heeft daar zowat eigen meningen die niet altijd in de smaak vallen van de doorsnee Vlaming.

   Er zijn heel wat steden in West- en Noord-Europa die zich de titel ‘Venetië van het Noorden’ hebben gegeven, maar alleen Brugge verdient die titel; omdat het zijn glorietijd beleefde in ongeveer dezelfde periode als de Italiaanse dogenstad. Typisch daarvoor is dat de huizen er, net zoals in Venetië, in het water van de kanalen zijn gebouwd. Die van Amsterdam bv, dat zijn glorietijd pas 5 eeuwen later beleefde, staan niet in het water van de grachten, maar achter straten die ze van de grachten scheiden.

   99% van de mensen die Brugge willen zien, gaan daarheen o.w.v. haar middeleeuwse geschiedenis, die ze daar veel meer dan elders kunnen terugvinden. Een gevolg van het verzanden van het Zwin. Daarom was het inderdaad geen goed idee om de kandidatuur van zo’n stad te laten coördineren door een zwarte Afrikaanse, die met die heel die geschiedenis niets te maken heeft. Dat heeft m.i. alles te maken met de oude geschiedenis en niets met racisme. Het is trouwens hoopvol te zien  dat tenminste in Brugge N-VA én VB het over iéts akkoord zijn. Nu ook nog over de rest.

   ‘Zie gie van Brugge, zet joen vanachter’ kan straks misschien nog dienen om gezongen te worden voor haar voetbalploeg, die er dit seizoen niet veel van bakt, maar niet voor haar glorierijk verleden.

     Sinds 1 September 2022, het begin van het nieuwe schooljaar, heeft het Franstalig onderwijs een nieuwe vakantieregeling, met een kortere zomervakantie en meer vakanties tussendoor. Dat maakt dat de Franse Gemeenschap, ongrondwettelijk de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ genoemd, nu geen paasvakantie heeft, maar wel twee weken vanaf 1 mei.

     Het Brussels parlement heeft een compromis klaar om tegemoet te komen aan de sinds dit schooljaar verschillende vakantieregimes in het Nederlandstalig en het Franstalig onderwijs, want het Nederlandstalig onderwijs heeft de bestaande vakanties wél behouden. Het Brussels onderwijs heeft nu de eerste paasweek mee gedaan met het Nederlandstalig onderwijs, maar opende deze tweede week weer haar deuren en volgt dan het regime van het Franstalige..

   ‘Tous ensemble’, weet je wel. Een kreet die men de laatste weken ook hoort bij de Delhaize-stakingen. Uitsluitend in het Frans, omdat er in Vlaanderen nauwelijks wordt mee gedaan.

   L’union fait la farce...

---

   Om even op de zaak Delhaize terug te komen, dat wordt er een met alleen verliezers. Zeker als de vakbonden de depots zouden blijven viseren. Die bevoorraden nl niet alleen de supermarkten die Delhaize nog in eigen beheer heeft, maar ook de honderden zelfstandige, kleine ondernemers die reeds een Delhaize hebben overgenomen en straks het slachtoffer kunnen worden als ‘collateral dammage’. Nog erger is het voorstel van – nota bene - de christelijke en liberale vakbonden om het syndicale voorstel uit te breiden naar andere supermarkten zoals bv Colruyt, Mestdagh e.d. Dan gaan we allemaal, ook in Vlaanderen, naar een DDR-systeem dat Francofonië liever zou hebben.

   Wordt pas vervolgd op 18 april...

   Op Paaszondag was Tom Van Grieken uitgenodigd als gastspreker op het VTM-journaal  en heeft die iets gezegd, waar ik nog niet direct bij heb stilgestaan. Tom zei nl dat, als het cordon bij de volgende federale verkiezingen niet wordt opgezegd en men een zoveelste regering wil maken zonder het Vlaams Belang, op dat ogenblik – nota bene - waarschijnlijk Vlaanderens grootste partij,  de traditionele partijen, plus Groen en de N-VA, de rekening zullen gepresenteerd krijgen bij de gemeentelijke verkiezingen, die in 2024 zo’n drie maand later zullen gehouden worden. Dan zou nl uitkomen wat ook ik hier al lang schrijf, nl dat men zal blijven aanmodderen met de traditionele partijen en er voor Vlaanderen geen zicht op enige autonomie zal komen, maar we – integendeel – de rekeningen zullen mogen blijven betalen voor de schulden die links, groen-links en uiterst links zullen blijven maken, in de eerste plaats voor wie niét werkt. En dan zullen de overtuigde Vlamingen, van welke gezindheid ook, weten dat ze voor de ‘elfendertigste’ keer  voor de gek zullen gehouden zijn.

   In tegenstelling tot de diepblauwe achterban die bij de laatste voorzittersverkiezingen bij Open(?) VLD de kans niet  kreeg daar iets aan te doen, nadat Lachaert zijn woord niet hield, krijgen de Vlaamsnationalisten die uitzonderlijke kans  drie maand later wél bij die gemeentelijke verkiezingen.

   ‘We verklaren ons soeverein vanuit ons legitiem Vlaams parlement en geven de Franstaligen tot 2029 om met ons aan de tafel te zitten over de boedelscheiding. Want nu gebruiken Vlamingen dat zelfs nog niet als stok achter de deur. Het lijkt me niet logisch dat je alleen maar een echtscheiding kan krijgen door te wachten op de goedkeuring van de ander’

---

   Bovenstaande is niet van mij maar van Barbara Pas, Kamerfractieleider voor het Vlaams Belang, in een uitgebreid interview in t Pallieterke van 6 april. Daarmee zitten we voor wat dat betreft alvast op één lijn en moeten we ervoor blijven ijveren dat tenminste bij de gewestelijke verkiezingen van 2024 alle Vlamingen met hun hart op de juiste plaats VB zullen stemmen om er zeker van de zijn dat die soevereiniteitsverklaring er werkelijk zal komen. Vlamingen die nu (nog) niet voor het VB stemmen, om welke reden ook, hebben dan nog de kans bij de andere verkiezingen voor een andere partij te stemmen. Maar de eerste stap zal in het Vlaams parlement moeten gezet worden, iets wat ik al enkele jaren schrijf (De ‘Senelle doctrine’). En zelfs al zou Bart De Wever of wie ook van de N-VA straks zeggen toch met het VB te willen samenwerken mocht er in het Vlaams parlement een Vlaamsnationale meerderheid zijn, geloof ze niet blindelings, want de ramp zou niet te overzien zijn, mochten ze ná die verkiezingen ‘een Lachaertje’ doen.