Neo-communisme

     Rekening houdend met wat we op politiek vlak nog allemaal mee gaan maken tot de verkiezingen van 9 juni, kan het geen kwaad dat ik nog eens de Senelle doctrine uitleg. Nota bene: Robert Senelle was geen Vlaming, laat staan een flamingant, maar een Franstalig Brusselse academicus en Grondwetspecialist. Als vrij objectieve buitenstaander gaf hij ons, Vlamingen, de volgende raad:

   ‘Als België onbestuurbaar zou worden, bijvoorbeeld omdat er geen federale regering meer kan worden gevormd, dan moet het Vlaams Parlement Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams Parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige wat telt’.

   Als de Vlaamsnationalisten op 9 juni een serieuze meerderheid zouden halen in het eigen parlement, doen ze er dan ook best aan die soevereiniteitsverklaring af te leggen alvorens met de francofonen in debat te gaan over een volgende federale regering, die anders meer dan waarschijnlijk weer geen meerderheid zal hebben in Vlaanderen door het afhaken van traditionele partijen en groenen.

      Er was vorige week in de nieuwsberichten nogal wat te doen over de priesterwijding van een getrouwde man met drie kinderen. De man in  kwestie was echter al priester, zij het in de Chaldeeuwse kerk die deel uitmaakt van de Katholieke kerk, maar werkt volgens een oosterse ritus. Ze hebben ook een eigen kerkelijke organisatie en er geldt voor hun priesters geen celibaatsverplichting. Voor België was dat een primeur.

    Buiten ons land zijn er al langer getrouwde priesters in de Katholieke kerk. Anglicaanse priesters hebben ook geen celibaat en konden dus steeds trouwen. Het is al meer dan eens gebeurd dat een Anglicaans priester overstapte naar de Katholieke Kerk. Als hij op dat moment getrouwd was - hetgeen in de Anglicaanse Kerk werd toegestaan – dan bleef hij getrouwd.

   Een ander verhaal was dat van de Katholieke Kerk in Oekraïne  toen die tijdens de Sovjet-bezetting daar verboden werd en ondergronds ging. Om niet op te vallen kregen de katholieke priesters daar ook de mogelijkheid te trouwen. Tenminste dat is wat ik ervan begrepen heb.

   Om het tekort aan priesters in de Katholieke Kerk op te vangen, zou men dat celibaat beter afschaffen. Het zou als bijkomend voordeel hebben dat de kans op grensoverschrijdend gedrag bij de katholieke priesters waarschijnlijk een stuk kleiner zou worden. Het zijn tenslotte ook maar mensen.

       Zoals ik in deze rubriek al meermaals geschreven heb, zou het meer dan wenselijk zijn dat de N-VA en het VB – als ze straks in  het eigen parlement samen een serieuze meerderheid zouden halen – ze aan tafel gaan zitten met de andere regio’s om te bespreken wat ze voortaan nog samen zullen doen en wat niet. Ondertussen heb ik ontdekt dat dat helemaal niet moeilijk hoeft te zijn en dat ze dat zelfs kunnen doen binnen de bestaande Belgische wetgeving, want daar hebben we nog artikel 35.

   Wanneer dit artikel 35 in werking zou treden zouden de gefedereerde regio’s niet meer, zoals nu, bij uitzondering het voor het zeggen hebben, maar zouden de regels worden omgedraaid en de overheid nog slechts enkele taken overhouden, in principe Buitenlandse Zaken, Defensie en – misschien – Justitie.

   Als artikel 35 van kracht zou worden, zullen Vlaanderen, Wallonië en eventueel Brussel grotendeels bevoegd worden als onafhankelijke entiteiten, zal elke regio de tering naar de nering moeten zetten en zal er een einde komen aan de gedeeldeerantwoordelijkheden van de huidige chaos. Denk bv maar aan onze 9 ministers en staatssecretarissen voor het milieu…

       Op vraag van voormalig Brussels staatssecretaris PascalSmet (‘Smetje’ voor de kenners) heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) een studie van liefst 15 maanden afgewerkt over Brussel en is daarbij tot deconclusie gekomen dat Brussel boven zijn stand leeft en beter een voorbeeld zou nemen aan Antwerpen, met zijn stadsdistricten. Dat laatste is iets dat ik hier al enkele jaren schrijf.

   Volgens de OESO moeten de gemeenschappen hun bevoegdheden overhevelen naar de stad en moet er een einde worden gemaakt aan de administratieve overlappingen van de negentien gemeenten, de zgz ‘baronieën’..

   Voor de vele Brusselse gemeenten is dat echter een stap te ver en noemt men voorstellen in die richting ‘un fantasme flamande’. L’argent flamand blijft echter wel welkom…

   Ondertussen heeft de stad wel een schuld staan van zo’n 10 miljard euro. Volgens een studie van de universiteit van Namen zou die tegen 2028 naar 17 miljard kunnen stijgen, driemaal de totale jaarinkomsten van de stad en hoopt men daar dat officieel België, maar in werkelijkheid Vlaanderen  het gat wel op e.o.a. manier zal dichten.

   Er zijn  nog altijd goedgelovige Vlamingen die vinden dat Brussel bij Vlaanderen moet blijven. Ze vergeten er telkens wel bij te zeggen hoe dat in zijn werk zal gaan.

      ‘Als het Vlaams Belang federaal, en enkel en alleen federaal, eenmalig geen kieslijst neerlegt, kan er gestemd worden op partijen die in staat zijn om de democratie op federaal niveau te proberen (!) herstellen, zonder het juk van het cordon of van Waalse partijen die weigeren met het Vlaams Belang samen te werken Is dat democratisch? Neen, natuurlijk niet, zelfs verwerpelijk, maar het is de enige manier om deze opdracht met enig zicht op succes aan te vangen’

   Beste mensen, de tekst hierboven is niet van mij,  maat staat zo letterlijk in de februari-editie van Onaf, het maandblad van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) en komt van hun medewerker-bestuurslid Guy Dierick. Men zou het een variant kunnen noemen van de voorstellen, die ik in deze rubriek al enkele jaren doe, met dit verschil dat de tegenpartijen het VB geen alternatief bieden in het Onaf-artikel.

   Als het VB federaal geen kieslijst zou neerleggen, zou – volgens mij – de N-VA dat als compensatie regionaal ook moeten doen. Dat zou dan wel als resultaat hebben dat het VB federaal en de N-VA regionaal geen enkele vertegenwoordiger meer zouden hebben na 9 juni. Verwachten dat alleen het VB, dat meer dan waarschijnlijk als grootste Vlaamse partij uit de verkiezingen zal komen, toegevingen moet doen, is een beetje te simplistisch. Het zou een teken van zwakte zijn t.o.v. de francofonen, terwijl Vlaanderen zich juist sterker zou moeten tonen wil het straks meer zelfstandigheid krijgen. Dat zal alleen kunnen als VB en de N-VA samen een Vlaamsnationale meerderheid halen in het eigen  parlement. Met de traditionele partijen  én Groen in de verdrukking, biedt die gelegenheid zich aan. Het zou onvergeeflijk zijn daarvan geen gebruik te maken.

   Veel lezers zullen het zich misschien niet meer herinneren, maar in 2009 werd in Antwerpen een referendum over de Lange Wapper gehouden.  Van de 388.089 kiezers brachten 133.288 een geldige stem uit (34.34 %). De rest stemde blanco door niet te komen opdagen of door een ongeldige stem uit te brengen. Van de geldige stemmen waren er 54.333 ja-stemmen (40,76%) en 78.955 nee-stemmen (59,24%).

   De nee-stemmers vertegenwoordigden dus slechts 20,34% van het totaal ingeschreven kiezers maar behaalden toch de  meerderheid!.

   Iets identiek speelde zich dezer dagen ook af in Parijs, waar voor de tweede keer op een jaar tijd een referendum werd gehouden – de eerste keer over het beperken van de steps in de stad, de tweede keer over het verhogen van de parkeerkosten voor SUV’s (voor de niet-Parijzenaars!) – waarbij maar ± 20% kwam opdagen. Iets meer dan de helft daarvan (54%) stemde tegen en zo werd ook daar het referendum goedgekeurd met maar een fractie van het totaal aantal inwoners..

   Dat noemen ze democratie!

--

   Als men het Lange Wapper project in 2009 had goedgekeurd zouden de verkeersproblemen rond Antwerpen niet zijn opgelost, maar wel een stuk kleiner zijn geworden en had men alle verdere uitbreidingswerken, die nu nog moeten beginnen, rustiger kunnen aanpakken en met veel minder hinder voor het hedendaagse verkeer..

-

       Ik denk niet dat we ons mateke gaan terugzien bij de verkiezingen van 9 juni, zelfs niet als lijstduwer op de Vooruit-lijst. Momenteel werkt hij o.m. als consultant voor Sue & The Alchemists, een Nederlands communicatiebedrijf dat werd opgericht door ex-politicus en oud-minister Klaas Dijkhoff (nota bene: VVD en dus liberaal). In die functie heeft hij een voordracht gegeven in het Amsterdamse congresgebouw op het ‘Behaviour Design Fest’, wat dat ook moge betekenen.

    De Vlaamse pers, goed vertegenwoordigd, is daar op haar honger blijven zitten. Ze had gehoopt dat Transconnah zijn terugkeer naar de Vlaamse en Belgische politiek  ging aankondigen, maar daar heeft hij het met geen woord over gehad. Hij beantwoordde zelfs geen vragen uit het publiek. Na het applaus was hij even snel weg als hij gekomen was.

   Waarover hij het in Amsterdam dan wél had?  Hij was er te gast als ‘politiek pionier’ en ‘briljant communicatiestrateeg’ en beschreef zichzelf als een ‘jong politicus’, wat hij daarna wel meteen corrigeerde tot ‘gewezen politicus’. Zijn meest opmerkelijke uitspraak was, dat hij in een vorig leven op zoek was naar zijn ‘muur van Trump’, maar dan op links.

   Freya, in Wagner’s Ring de godin van de eeuwige jeugd, zou het bij de ‘Götterdämmerung’ van 9 juni wel eens zonder Siegfried moeten stellen…

      Om ervoor te zorgen dat er op 9 juni een Vlaamsnationale meerderheid komt, moeten alle  overtuigde Vlamingen, tot welke strekking of partij ze ook behoren, die dag best – al was het alleen maar gewesteijk - VB stemmen, zeker zolang Bart De Wever en Co daarmee niet uitdrukkelijk instemmen. Dat schrijf ik hier al een hele tijd en daar blijf ik bij. We moeten ervoor zorgen dat het VB regionaal ‘incontournable’ wordt. Dat zou niet alleen inhouden dat de nieuwe Vlaamse deelregering de Vlaamse soevereiniteitsverklaring zou kunnen afleggen, maar dat er tevens in eigen regio een einde komt aan het cordon sanitaire, een schande een democratie onwaardig. Mochten, bij een volgende bespreking met de francofonen – die er hoe dan ook moet komen -  de andere regio’s het daarmee niet eens zijn, dan zal het huidige België tot stilstand komen, hetgeen geen ramp is want het werkt al lang niet meer. We zullen dan wel te maken krijgen met een permanente federale regering in lopende zaken, maar ook dat is niets nieuws in een land dat niet meer zou uitgevonden worden als het niet bestond.

   Als die Vlaamsnationale deelregering er niét zou komen,  riskeren we er een met de N-VA en alle overige partijen samen, wat helemaal niet zou werken. Dat zou pas een einde maken aan het verhaal van Vlaanderen...

   Waar ze het allemaal vandaan blijven halen, weet ik niet, maar onze zgz ‘serieuze pers’ blijft maar speculeren op een volgende Vlaamse deelregering van de N-VA met één of meerdere traditionele partijen,  desnoods zelfs met Groen, terwijl de simpelste geest na het boerenprotest weet dat dit voor Groen dodelijk zal zijn. Ook Vooruit wordt nog genoemd in een recente peiling van de Gazet van Antwerpen, mét of zonder ons mateke. En dat alles terwijl de N-VA waarschijnlijk zelf niet eens als eerste uit de bus zal komen op 9 juni. ‘Il faut le faire’, om het in de taal van Bouchez te zeggen, de man die al jaren zgz Nederlands leert maar waarvan we nog altijd het eerste woord moeten horen.

   Knack kwam enkele weken geleden trouwens met een nieuw ideevoor de vorming van de volgende federale regering. Die stelt voor een ‘afspiegelingscoalitie’ te maken. Een Vlaamse en een Waalse regering vormen dan samen een regeerakkoord. Dat zou kunnen, maar wat met Brussel en het VB ? En wat met een Vlaamse regering als er een Vlaamsnationale meerderheid zou zijn in het eigen parlement? Hoe men het ook denkt te spelen, zolang de Vlaamse meerderheid in een minderheidspositie blijft hangen is hier van echte democratie geen sprake.

   In deze woelige dagen, die ook onze buurlanden teisteren, moet men er wel rekening mee houden dat België een geval apart is, waar in de wetgeving zoveel uitzonderingen en achterpoortjes zijn en waar situaties bestaan die men in de meeste van onze buurlanden niet eens kent. Ik vind dat ik er best aan doe mijn lijst ‘Only in Belgium’ nog eens te publiceren. Die ziet er voorlopig ongeveer zo uit:

-       De automatische index. ( bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-       De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-       De kiesplicht voor het federaal, gewestelijk en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-       De werkloosheidsuitkeringen zonder beperking in de tijd. Meer nog: tijdens de werkloosheid kan men in België pensioenrechten blijven opbouwen, de zo genoemde ‘gelijkgestelde periode(s)’.

-       Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal en zelfs voor burgemeesters. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet.

-       Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de Fédération Bruxelles-Wallonie, (zgz van de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement heeft die allemaal door de staat betaald worden.

-       Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-       Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden).

-       Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt.

-       De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-       Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven  bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-       De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-       Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die het zelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

-       Het Noordzeestrand is Vlaams, de zee echter Belgische federale materie, waardoor de windparken in zee Belgisch zijn..

   Volgens de laatste cijfers van de Nationale Bank nam de economische activiteit in Vlaanderen sinds 2019 toe met 6,5%, terwijl die in Wallonië slechts 1,9% bedroeg. De laatste 70 jaar deed de Vlaamse economie drie op de vier jaar beter dan de Waalse.

   Mede als gevolg daarvan riskeert 11% van de Vlamingen armoede of sociale uitsluiting, het laagste van de Europese regio’s, terwijl dat percentage in Wallonië 28% bedraagt, een van de hoogste in Europa. De Walen schijnen zich daar weinig van aan te trekken. Zowel Di Rupo als Waals staatssecretaris Dermine (beiden PS) schreven er zelfs een boek over, waarin ze zeggen dat de oorzaak daarvan nog het gevolg is van de sluiting van de Waalse koolmijnen en de  staalfabrieken.

    Dat laatste wordt weerlegd door het Internationaal Muntfonds (IMF), dat stelt dat alle andere oude industriële bekkens in Europa beter geslaagd zijn in de transitie dan die uit Henegouwen en Luik. Waalse voorstellen van hogere belastingen op multinationals en hogere lonen zullen daarin geen verandering brengen, integendeel. De economische kloof tussen Vlaanderen en Wallonië zal er alleen maar groter door worden.

    ‘Als de boeren klagen, nadert het einde der dagen’ is een spreekwoord dat actueel lijkt. Dat einde geldt dezer dagen wel eerder voor de boerenstiel zelf dan voor de samenleving, al zal die er voor moeten betalen. De wereld blijft maar veranderen en die verandering gaat hoe langer hoe sneller, en op alle gebied. Dus ook in de landbouw.

   De klimaatverandering is een feit en daar we er weinig aan kunnen/willen doen (schrappen wat niet past), zullen wij ons moeten aanpassen en dat ‘wij’ zijn wij allemaal, zowel de agrariërs als de rest. Om dat te realiseren zullen we geen gekke dingen moeten doen, er de tijd voor moeten nemen en vooral erop te letten alles zoveel mogelijk samen te doen. Een dialoog waarbij iedereen, ook de landbouwers, een stem moeten hebben.

--

   Over onze boeren zijn er nogal wat mopjes in omloop, misschien niet erg gepast in deze tijd, maar toch nog eens enkele op zijn pallieters:

-         De maand waarin de boeren het minst klagen? Februari, die heeft maar 28 dagen…

-         Boeren hebben altijd geklaagd. Dan was het weer te droog, dan weer te nat, dan moesten ze te lang wachten op hun nieuwe Mercedes…

     Nu de hoerakreten van de nieuwjaarsrecepties verstomd zijn, wordt het weer business as usual en zitten we nog altijd met dezelfde problemen die ervoor ook slecht of niet werden opgelost en die men liefst van al over de verkiezingen heen zou willen tillen. Denk maar aan de hervorming van de financieringswet, de begroting, de staatsschuld, de stikstofaffaire, abortus (nog maar eens) en nog van dat moois. Zowel federaal als regionaal blijven de hangijzers heet.

     Kop van jut zijn in Vlaanderen in de eerste plaats de traditionele partijen én Groen die met een bang hartje de volgende politieke peilingen afwachten. Bij Open VLD was het op een haar na slaande ruzie en de partij moet het, net zoals Vooruit trouwens, doen met een trouw partijlid maar tweederangsfiguur als voorzitter. Bij cd&v is het al niet veel beter, zeker nu hun ‘verlosser’ zich opwerpt als ‘het enige alternatief voor de ‘extremen’. Na zijn dragqueen optreden is het maar de vraag wat hij daarmee bedoelt...

    Laat 9 juni maar komen!

      Grote titel in de weekeindeditie van De Standaard: ‘Philip Van Acker stapt op bij N-VA’. Philip wie? Wel, de man blijkt een Deurne’s districtschepen te zijn. Hij zegt verder te gaan als onafhankelijke, maar dat klopt niet helemaal, want hij voegt er aan toe dat hij de overstap maakt naar Vista. Dat is een recent opgerichte, nieuwe Vlaamse partij waarover ooit een artikel verscheen in het maandblad van de Vlaamse Volks Beweging (VVB), maar ook niets méér.

     Vista blijkt trouwens verre van de enige nieuwe partij te zijn die aan de verkiezingen van 9 juni wil meedoen, Voor zover ik weet zijn het er een tiental:

-         ‘Volt’ zou een tak zijn van een uitgesproken Europese partij met een sociaalliberaal programma.

-         Els Ampe komt op met ‘Voor U’, nadat ze uit de Brusselse Open VLD was gestapt. Peter Verlinden, VRT-journalist deed daar even aan mee, maar bedacht zich en krijgt een plaatsje op de lijst van ‘Cindy Envy’.

-         ‘BoerenBurgerBelangen Vlaanderen’ is een tak van het voorlopig Nederlandse succesverhaal.

-         ‘Viva Palestina’ is van Abou Jahjah en hoeft geen verdere uitleg.

-         ‘Forum voor Democratie Vlaanderen’ is dan weer de tak van de partij van Thierry Baudet in Nederland.

-         ‘Blanco’ is duidelijk een partij voor de niet-stemmers. Mocht er daarvan iemand verkozen worden, zal die zich bij elke stemming onthouden. Absurder kan moeilijk.

-         En dan is er nog Fouad Ahidar, de vriend van Bert Anciaux in  Brussel, die bij Vooruit opstapt omdat hij ‘maar’ een lijstduwersplek kreeg. Zijn partij heeft nog geen naam.

--

  Met ‘Vista’ erbij zijn dat het negen. Het hadden er tien kunnen zijn. Als Deckerken  weer zou opgekomen zijn met zijn LDD-lijst. De man koos echter eieren voor zijn geld en kreeg zowaar de eerste plaats in West-Vlaanderen voor N-VA. De rest mag blij zijn de kiesdrempel en één zetel te halen. Tenminste die LDD-stemmen zijn hopelijk (nog niet) verloren voor Vlaanderen.

   Bart De Wever vergist zich als hij denkt weer alleen met de PS te kunnen gaan praten na de volgende verkiezingen. Hij heeft dat in 2019 al eens gedaan zonder succes en dat zal nu niet anders zijn als hij er eerst niet voor zorgt sterker te staan.

   De meester stratego vergeet dat zijn partij straks – als de peilingen blijven wat ze zijn  - niet meer als eerste uit de bus zal komen en dat een kwart van de Vlamingen in de besprekingen weer niet vertegenwoordigd zal zijn, waardoor hij ipso facto van onze meerderheid een minderheid maakt.

   Mochten de Vlaamsnationalisten – N-VA én VB – uit de regionale verkiezingen komen met een serieuze meerderheid, dan zal de tegenpartij in casu, de PS,  moeten aanvaarden dat het cordon sanitair niet thuis hoort in een democratie, zelfs niet in een ingewikkeld land zoals België, dat – althans volgens The Economist - niet meer zou uitgevonden worden als het niet bestond.

   Er zit voor de N-VA en het VB niets anders op dan na 9 juni samen te werken en eerst de Vlaamse soevereiniteitsverklaring af te leggen als nieuwe Vlaamse deelregering vóór men gaat onderhandelen met de francofonen.

   Vorig weekeinde kwam er in  Duitsland zo’n 300.000 man op straat om  te protesteren tegen extreemrechts. Dat lijkt enorm veel, maar men vergeet daarbij te vertellen dat dat land meer dan 80 miljoen inwoners telt. In verhouding tot het totaal aantal inwoners is 300.000 maar  0,4%.   

Tegenwoordig komt men voor alles en nog wat op straat. Het volstaat dat de klassieke drie man en een paardenkop voor eender wat op de (a)sociale media meldt dat er zal gedemonstreerd worden en er zijn kandidaten voor. Dat fenomeen is vooral toegenomen sinds de betogingen van Black Lives Matter (BLM).

   Al die straatbetogingen hebben dan ook nog weinig impact. Buiten de vakbondsleden die er meestal voor betaald worden en de hooligans die het alleen maar gemunt hebben om de boel kort en klein te slaan, heeft men er zo goed als niets aan. Zelfs in Tel Aviv, waar het er echt om gaat, laat Bibi zich er niet door vermurwen.

--

   Iets anders zijn de betogingen van onze landbouwers. Daarbij gaat het niet om links of rechts, maar om het levensonderhoud en de toekomst van onze Landbouw, waar we zelf ook de gevolgen van zullen dragen. Stikstofverdragen en andere groene plannen zullen wel nodig blijven, maar geef de mensen de tijd om dat te  realiseren en stop met vervaldagen en -termijnen, waar niemand beter van wordt.

  Federaal minister zonder Financiën Van Peteghem lijkt zelf geschrokken te zijn van zijn eigen successen. Eerst was de run op de staatsbon zo groot dat er te veel geld werd opgehaald. Daarna zorgde de 5.000 euro subsidie voor de aankoop van elektrische wagens ervoor dat het beschikbare geld al op is vóór men ermee beginnen kan. Drie jaar geleden besliste hij dat tegen 2026 alle bedrijfswagens elektrisch zouden zijn. De reactie van het bedrijfsleven was zo massaal positief,dat Van Peteghem bij wijze van afschrikking wie dan nog zou rondrijden op fossiele brandstof extra belasting zou belasten.

    Ondertussen is de verkoop van elektrische wagens echter flink gedaald. Buiten het bedrijfsleven zijn er weinig mensen die zo’n wagen, die gemiddeld driemaal  duurder is dan een op fossiele brandstof, kunnen of willen betalen. Het schijnt zelfs dat het aantal publieke laadpalen sneller stijgt dat het aantal nieuwe elektrischeauto’s.

    Eenzelfde verhaal met de warmtepompen, die te duur blijken om potentiële kopers deftige terugverdientijd te geven. Als gevolg daarvan moet de fabriek van Daikin Europe voor de tweede keer tijdelijke werkloosheid invoeren.

   Tenslotte is er van zijn belastinghervorming ook niet in huis gekomen. Van Peteghem lijkt steeds meer op de leerling-tovenaar die de geest niet terug in de fles krijgt. Ik heb hem al eens VanPrutseghem genoemd en het ziet er steeds meer naar uit dat hij die titel aan het verdienen is.

   Volgens een online bijlesschool uit Duitsland, TutorSpace, is Zwitserland het slimste land van Europa. Zwitserland krijgt een score van 81,1 op 100. Ook de Scandinavische landen krijgen een hoge score. Ze staan gerangschikt op plaatsen twee tot en met zes. En wie staat er zevende (op vierenveertig!)? België!

   Hoe dat juist berekend werd, is me een raadsel. Het zou gaan om een lijst van zeventien punten. Opmerkelijk daarbij is wel dat uitgerekend Zwitserland op de eerste plaats staat, de ‘Confederatio Helvetica’ (CH op de autokentekens), het land waarnaar ik reeds lang verwijs als voorbeeld voor een confederaal België, de eerste stap naar meer Vlaamse zelfstandigheid.

   Alvorens we hier toe zullen zijn aan het confederale België, moet er eerst orde op zaken komen i.v.m. de Belgische schuldenlast. Op dat punt heeft Bart De Wever misschien gelijk met zijn voorstel om eerst een zakenkabinet te vormen dat die schuld – de grootste van Europa na Slowakije – moet wegwerken. Dat wordt wel een bijna onmogelijke zaak Met de kloof die er in dit land is tussen de economische en politieke realiteit zal er hoe dan ook een staatshervorming nodig zijn. En zullen  we weer op ‘af’ staan.

   Hoe het verder ook zal evolueren, zal Vlaanderen er alle belang bij hebben bij de onderhandelingen – die er hoe dan ook zullen moeten komen – zo sterk mogelijk te staan en dat zal alleen kunnen als er bij de volgende regionale verkiezingen een Vlaamsnationale meerderheid zal zijn in het eigen parlement. Blijven  voortmodderen met de traditionele partijen die er al decennia niets aan gedaan hebben, is geen optie meer. We kunnen alleen maar hopen dat enkele van hen op 9 juni zelfs de kiesdrempel niet meer zullen Halen.