Mijn Memoires ( 4)

2/b Kalmthout

   In 1946, één jaar na WO II, stierf mijn zuster Lutgarde aan de gevolgen van een amandel- en poliepenoperatie tijdens de oorlog en het gevolg van een tekort aan medicijnen en zorg. Ze was amper acht jaar…

 --

  In het Kalmthoutse lager onderwijs maakte ik al iets speciaals mee. De zes leerjaren werden nl gegeven door drie onderwijzers, die elk twee leerjaren onder zich hadden in eenzelfde klaslokaal. Toen ik en mijn medeleerlingen van het eerste jaar naar het tweede moesten verhuizen, bleken er in het eerste jaar zoveel nieuwe leerlingen te zijn bijgekomen, dat er niet genoeg plaatsen meer waren in dat lokaal. Om dat probleem op te lossen mochten de negen besten van de klas meteen van het eerste studiejaar naar het derde overstappen. Dat was geen lachertje, want dat eerste jaar hadden we, bij een mevrouw Aerts, niet veel geleerd en konden de meesten nog steeds niet fatsoenlijk lezen of schrijven. Dat probleem was snel opgelost, want het derde (én vierde leerjaar) werd gegeven door ene meester Brughmans, die niet aarzelde om ons een draai om de oren te geven of een lat de klas in te smijten. Vanaf dat jaar zouden de eerste drie plaatsen steeds worden ingenomen door drie ‘overstappers’: Frank Smout, Marcel Van Mol en ikzelf. Eén keer ben ik de eerste geweest. Men had me thuis een nieuwe fiets beloofd als ik dat klaar speelde en toen heb ik eens echt ‘geblokt’, wat toen op die leeftijd normaal niet gebeurde. De fiets kreeg ik wel, maar pas enkele jaren later!

---  

   Na het zesde studiejaar liet men mij inschrijven in het college van de paters Redemptoristen in Essen, op de ‘Rauwmoershoeve’, in de omgang de ‘Rommeshoef geheten’. Daar vond ik Frank Smout terug. Normaal hadden we eerst het voorbereidende jaar moeten doen, maar meester Nijs, de onderwijzer van het vijfde en zesde leerjaar (en tevens hoofdonderwijzer) in Kalmthout, had gezegd dat we de zesde Latijnse best aankonden zonder voorbereidende. Dat was feitelijk dan al de tweede keer dat we een jaar oversloegen. We konden volgen, ja, maar bij de eersten zijn was er niet meer bij. Frank Smout stopte ermee na de vierde Latijnse en ging in Antwerpen handel studeren. Ik stopte na de derde o.w.v. problemen met wiskunde – meer bepaald algebra - maar ook omdat vaders zaak failliet was verklaard.

   In het college heb ik ook drie jaar in het orkest gespeeld als tweede klarinet. Wij speelden er lichte klassiek zoals bv de Blauwe Donau, Anchors Away en Humoresk. Ik heb dat later niet meer kunnen doen, omdat de klarinet eigendom was van het college en wij op dat ogenblik geen geld hadden er zelf een te kopen.

---

   Nadat men bij ons alles weggehaald had, had vader de schoenenzaak – winkel en werkplaats –van zijn vader overgenomen. Hij werkte er met drie gasten, echte schoenmakers die niet alleen schoenen konden repareren, maar ook aanmaken. Toen er na WO II  schoenfabrieken kwamen, kon hij daar niet tegen concurreren en ging zijn zaak failliet. De tweede tegenslag in zijn leven.

   Ik zou eerst nog even proberen aan een marconistenschool in Brussel (!) en daarna, op vraag van Heeroom, terug de derde Latijnse doen in Vriesdonk, maar dat werd niets meer en ik besloot dan maar te gaan werken. Eerst als jongste bediende bij het expeditiekantoor Deroo & Hall in de Lange Nieuwstraat in Antwerpen, waar men mij 150 Bfr (6 euro) per maand betaalde en daarna bij Vacuum Cleaner, een  schoonmaakbedrijf, waar ik zo’n 20 Bfr (0,50 euro) per uur kreeg. Dat laatste bleef ik doen tot ik in januari 1960 mijn militaire dienst moest gaan vervullen.

   2/a Kalmthout

    Grootvader Petrus bleef niet in Achterbroek wonen, maar verhuisde naar Kalmthout, waar hij zich een nieuw huis bouwde op de Kapellensteenweg waar hij verder het familiebedrijf van schoenmaker uitoefende. Hij had daar niet alleen zijn schoenmakerij, maar ook een winkel. Hij en zijn vrouw, Maria Quirijnen, een boerendochter uit Loenhout, kregen negen kinderen, waarvan er zeven overleefden. Mijn vader was het eerste kind en de oudste zoon. Hij kreeg bij zijn geboorte de naam Adriaan – die van zijn peter zoals dat toen  gebruikelijk was – maar iedereen heeft hem altijd ‘Jos’ genoemd.

   Vader trouwde met Augusta Rijssens, een dochter uit het tweede huwelijk van Jaak Rijssens en Cornelia Guns die weduwnaar en weduwe waren geworden na een eerste huwelijk.

 --

    Ik ben geboren in Kalmthout op 6 februari 1940, de dinsdag van carnaval, op mardi gras dus, ‘vastenavond’. Dat was volop in de mobilisatie en drie maand vóór de Tweede Wereldoorlog in België uitbrak (10.05.1940). Er zou toen één meter sneeuw gelegen hebben. Ik was het tweede kind en had nog een zuster, Lutgarde, die twee jaar eerder geboren was. Later zou ik nog twee zusjes bij krijgen: Lucia en Vera, die respectievelijk 5 en 6 jaar jonger waren.

   Mijn vader had tijdens WO II een schoenmakerij in Kalmthout. Enkele straten verder dan waar wij woonden, was er een houthandel met een grote loods. Die loods werd door het Duitse leger aangeslagen om er een legereenheid in onder te brengen. Die legereenheid had zijn eigen schoenmakers bij (zo ging dat in die tijd) en die kwamen bij ons hun schoenen repareren. Daar konden wij niets tegen inbrengen. De Duitsers betaalden ‘pünktlich’ de gemaakte kosten en brachten af en toe al eens iets mee dat in oorlogstijd moeilijk tot niet te vinden was: leder, chocolade bv of koffie. Buren die daarvan op de hoogte kwamen, hadden het daar moeilijk mee, zoals later uit dit verhaal zal blijken.

   Toen, bij de bevrijding van Antwerpen, stad en haven bijna zonder tegenstand of schade door de Geallieerden werden ingenomen, was er een Canadese eenheid, ‘versterkt’ met Belgische weerstanders van de Witte Brigade, die meteen verder oprukte naar het noorden. In Kalmthout werden ze tot staan gebracht door de Duitsers die zich daar in en rond de heide gehergroepeerd hadden. De wijk waarin wij woonden lag in het vuurgebied en de hele bevolking ervan werd gevraagd hun huizen te verlaten. Wij trokken te voet naar Putte-Kapellen, dat al bevrijd was en kregen daar logies bij gastvrije medemensen.

   Dezelfde avond, toen wij in Putte aankwamen, werd vader aangehouden op verdenking van collaboratie met de vijand. Waarschijnlijk had dat te maken met die Duitse militaire schoenmakers en kwam de klacht van jaloerse buren. Hoe dan ook, vader werd binnen de 24 uur weer vrijgelaten, een duidelijk bewijs dat die collaboratie een verzinsel was. Voor hetzelfde geld werden toen  mensen doodgeschoten! Een grote week later konden we weer naar huis en vonden daar alles leeggeroofd. In het ouderlijk huis was letterlijk alles weg, tot zelfs het laatste stukje leder uit de schoenmakerij. Buiten op het huis had men enkele hakenkruisen geschilderd. Vader is nooit vervolgd geweest, laat staan veroordeeld, maar was wel alles kwijt. Van de hele inboedel van ons huis hebben wij nooit iets terug gezien. Ik was toen maar een  jochie van 5 jaar, maar kan me zelfs nu nog herinneren wat voor indruk het op mij maakte het ouderlijk huis volledig leeg te zien.

   Het verhaal van wat wij toen meemaakten kwam op 11 september 2019 in het Repressienummer van ’t Pallieterke onder de titel ‘Nooit vervolgd, wel alles kwijt’, op de laatste bladzijde, waarvoor ik toenmalig hoofdredacteur Karl Van Camp nog steeds dankbaar ben.

VOORWOORD

   Mijn bedovergrootvader, de grootvader van mijn grootvader, Laurens van Alphen, was de zoon van een schoenmaker uit Rijsbergen/Noord-Brabant. In 1830, toen hij achttien was, trok hij – samen met een groep jongeren van zijn ouderdom – de nieuwe Belgische grens over. Zij vestigden zich in Achterbroek, een dorp dat toen voor de helft lag op het grondgebied van de gemeente Wuustwezel en de andere op dat van Kalmthout. Sinds de gemeentelijke fusies van de jaren 1970 is het helemaal bij Kalmthout.

   De reden waarom die jongelui de grens overstaken en in het nieuwe België gingen wonen, was omdat ze dan niet meer konden worden opgeroepen om in Nederland soldaat te worden en als Nederlander in België ook niet. In die tijd wist je wel wanneer je werd opgeroepen, niet hoelang je in dienst zou zijn en er waren regelmatig oorlogen.

   Mijn grootvader Petrus werd nog als Nederlander in België geboren, maar werd Belg nadat hij had meegedaan met de loting voor het Belgische leger. Hij lootte er zich uit en werd dus niet opgeroepen, maar het feit dat hij zich  had aangeboden gaf hem de nieuwe, Belgische nationaliteit. In het dorp stond hij bekend als ‘Peer van Nelles (Cornelis) van Laawkes (Laurens)’.

   Mijn vader was de oudste van zeven en moest daarom ook geen soldaat worden, zodat ik de eerste van de familie was die het wél moest.

      En daarmee gaat de politiek voor één week met vakantie en zullen we moeten wachten tot er weer gesprekken zullen zijn. We kunnen alleen maar hopen dat er iets uit de bus komt vóór de Europese deadline van 20 september.

   Waarover we ons al wél zorgen kunnen maken is dat De Wever de communautaire agenda heeft losgekoppeld van de regeringsvorming en Sander Loones* - bij cd&v meid voor alle vuil werk -  benoemd heeft tot communautair commissaris die verder op zoek kan gaan naar een eventuele staatshervorming. Het gevaar hierbij is dat we straks riskeren dat het communautaire straks weer in de koelkast geraakt, dat zou dan de tweede keer zijn na die tijdens de regering Michel.

  Wie in elk geval in blessuretijd nog het vel tracht te redden, is ons Gwendolientje die, na uit de politiek te zijn gestapt omdat ze federale Quicky niet mocht opvolgen, maar terugkwam toen ze Bartje uit Mechelen wél opvolgde en meteen vice-Vlaams minister-president werd, nu in die functie ontslag nam om weer burgemeester van haar Aarschot te worden. 

*Als ik me niet vergis, was het dezelfde Loones die zijn lijsttrekkersplaats in West-Vlaanderen moest afstaan aan Deckerken, die zetelt als onafhankelijke…

--

   In de week politieke vakantie die eraan komt, zal ik niet veel stof tot schrijven vinden en denk ik er ernstig aan mijn memoires te publiceren. Over de Repressie, mijn  jeugd, mijn legerdienst, mijn 9 jaar op Sardinië, Kasterlee en mijn werk bij DAF-Trucks, waarvan 27 jaar in Eindhoven, de auto-lichtstad.

--

      In mijn blog van 21 juli had ik er reeds over dat De Wever zich niet moet laten opjagen door Transconnah en zijn kaviaarsocialisten – die o.a. de overheidsuitgaven buiten de begroting willen houden -  maar desnoods politiek à la Machiavelli moet voeren, waarbij het doel de middelen wettigt. Datzelfde werd trouwens dezelfde week bevestigd in het artikel van oud-hoofdredacteur Karl Van Camp die in ’t Pallieterke exact mijn zelfde titel gebruikte.

   In hetzelfde Pallieterke, maar dan dat van deze week, breekt Maurits Vande Reyde, Vlaams parlementslid en kandidaat-voorzitter van Open-VLD een lans voor een federale regering te vormen zonder de gauche-caviar van ons mateke, maar mét de Vlaamse liberalen, zodat die volgende regering helemaal geen linkse partij meer zal bevatten. Die regering zou dan wel maar één zetel over hebben in de Kamer en geen meerderheid in de Vlaamse deelregering.

   Om daaraan te verhelpen, zou de Open VLD in het Vlaams parlement voor gedoogsteun vanuit de oppositie kunnen zorgen, iets wat ik in mijn blog het VB al had aangeraden te doen. Dát is pas politiek á la Machiavelli.

   En nu maar afwachten wat het worden zal met die  laatste regeringsvormingen, voor Vlaanderen, Brussel  en federaal. Voor het eerst in de geschiedenis van dit land dat niet meer zou worden uitgevonden worden als het al niet bestond, riskeert het geleid te zullen worden door iemand van een partij die nu zegt dat Vlaanderen niet onafhankelijk moet worden, terwijl dat laatste toch  haar eerste programmapunt is (was?)…

  Met een week vakantie voor de onderhandelaars in ’t zicht, hebben we er het raden naar of en wat er nog uit de bus zal komen. Persoonlijk blijf ik erbij dat er eerst een akkoord moet komen tussen de regio’s waarbij elk gewest de tering naar de nering zal moeten zetten. Als dat niet meteen kan, moet er wel een plan gemaakt worden, desnoods in twee legislaturen, zoals de nieuwe Waalse deelregering denkt te kunnen doen.

   In Venezuela heeft dictator Maduro zich door een door hem zelf geïnstalleerde kiescommissie laten uitroepen tot winnaar van  de presidentsverkiezingen met 51%, één procentje meerderheid.

   Dat terwijl alle peilingen én de exitpolls de oppositie een meerderheid gaven van meer dan 70%. Verder weigert Maduro – een ex-buschauffeur - de aparte uitslagen per kiesdistrict bekend te maken. De Verenigde Staten en een tiental naburige landen, waarin zich reeds enkele miljoenen vluchtelingen uit Venezuela bevinden, weigeren de door Maduro  uitgeroepen overwinning te erkennen. Alleen China, Rusland en Cuba hebben het tot nu toe wél gedaan. Kameraden onder elkaar, zeg maar.

     De zgz ‘Pfas-normen’ om de vervuiling van gronden door deze even zgz ‘onafbreekbare’ stoffen tegen te gaan, worden uitgesteld naar 2025 en zullen dus een klus worden voor de volgende regering. Dé reden waarom daartoe beslist is; is gewoon omdat het onbetaalbaar is. Zowat het hele land is erdoor vervuild, mede doordat het product ook overal gebruikt werd door de brandweer.

   Het hele Pfas-verhaal klopt wel in de zin dat het werkelijk vervuilend is, maar na enkele jaren dat er over gebakkeleid wordt, moet de eerste mens die er ziek van werd, zich nog steeds melden. In vergelijking met het asbest-schandaal bv, waarbij doden en zieken vielen, is Pfas een verhaal dat alleen nog past in de vergroening en dat kost geld, als we ondertussen weten dat er duizenden tonnen aarde zullen moeten verplaatst en gesaneerd worden zonder dat er ook maar één cent aan te verdienen valt. Een land met een staatsschuld als het onze heeft nog wat anders te doen, maar dat zal door een volgende regering moeten gebeuren…

   ‘Na ons de zondvloed…’

      Tijdens het weekeinde hoorde ik in de media e.o.a. statistiek, waaruit bleek dat de gemiddelde Belg slechts 35 jaar echt werkt. Daarmee zitten we onder het Europees gemiddelde, al dient daar onmiddellijk aan toe te worden gevoegd dat het niet alleen gaat om werkenden en werklozen, maar om álle Belgen, in begrepen huisvrouwen en -mannen, én inactieven, zoals bv langdurige zieken. Zoals bijna altijd het geval is, wordt er geen getal geplakt op de Vlaamse of Waalse getallen, want ik heb zo de vage indruk dat die in Wallonië nóg lager zullen liggen en in Vlaanderen hoger. Aan Bouchez en Prévot om daaraan iets te doen.

--

   Kijk, België meteen laten verdwijnen, zal nooit lukken. Wat men wél kan doen, is ervoor te zorgen dat de regio’s de tering naar de nering zetten en niet langer meer uitgeven dan ze ontvangen. Dat geldt trouwens ook voor de provincies. Die moeten ook niet verdwijnen, wel de provincieraden en alleen een gouverneur met een kleine hofhouding laten bestaan. Dit land en zijn instellingen geven miljarden uit aan mandaten die niets opbrengen. Daaraan moet een einde komen, desnoods in stappen, zoals momenteel ook de nieuwe Waalse deelregering het wil doen.

     In ‘t Pallieterke van donderdag verscheen er een uitgebreid interview van een volle twee bladzijden met Jurgen De Landsheer, korpschef van de politiezone Brussel-Zuid. Uitgerekend op dezelfde dag als mijn blog ‘De Midi’ over hetzelfde thema. De man, een oud-rijkswachter, doet daar zijn uiterste best, maar het blijft er vechten tegen de bierkaai. Opmerkelijk is wel dat de journalist van dienst de vraag van één miljoen vergat te stellen, of althans niet publiceerde, nl of het allemaal niet efficiënter zou zijn met één i.pl.v. zes politiezones, zoals dat in alle grote wereldsteden gebeurt, waar de bevolking vele malen groter is.

 Denk maar aan bv New-York of Londen.

--

   Wat in bovenstaand verhaal wel positief klonk, is dat er plannen zijn om in Brussel een digitaal onthaal te organiseren. Wie slachtoffer zou worden van een van de vele misdrijven die er gepleegd worden, hoeft dan niet naar het eerste het beste politiekantoor te gaan met het risico daar niemand te vinden die hem/haar niet in de eigen taal kan helpen, maar meteen laat weten waar dat wél kan. Wettelijk klopt dat niet, want in Brussel behoren de openbare diensten tweetalig te zijn, wat in werkelijkheid niet het geval is, maar het zou een stap in de goede richting van de ééngemaakte politie zijn.

      ‘Antwerpen, dat is ‘t stad, de rest is parking’, gaat het gezegde van de sinjoor. Bij mij wordt dat ‘Antwerpen, dat is de haven, de rest is ’t stad’. Uitgerekend in die haven zit het er bovenarms op, na een vernietigende brief van VOKA Antwerpen-Waasland aan haven-CEO Vandermeiren en de stad. De klacht gaat in grote lijnen over heel wat, maar vooral over wat er allemaal over het omschakelen op waterstof* gezegd en geschreven wordt. Hoe ecologisch dat project ook mag zijn, die overgang blijkt – momenteel althans – onbetaalbaar te zullen worden omdat er alleen gespeculeerd wordt op groene waterstof, en vergroening zo stilaan synoniem wordt van verarming.

   De Antwerpse haven staat, samen met die van Zeebrugge waarmee het één geheel vormt,  garant voor zo’n kleine 20% van alle Vlaamse  arbeidsplaatsen.

--

  *Waterstof wordt gewonnen door water onder stroom te zetten die zo gesplitst wordt in zuurstof en waterstof. Om dat te verwezenlijken heeft men  enorm grote hoeveelheden energie nodig en daar knijpt het schoentje als dat alleen maar via zonnepanelen en windmolen moet gebeuren. De materie elders produceren, waar meer zon en wind is, kan ook maar dan heeft men de extra transportkosten en waarschijnlijk door schepen die (nog) niet op waterstof werken..

   Het zal dus nog niet voor morgen zijn.

   Alle deelnemers aan het ingangsexamen geneeskunde kregen dit jaar 26 punten extra, omdat anders slechts de helft geslaagd zou zijn. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Dat examen heeft met geneeskunde zelf niets te maken. Het is berekend om te vermijden dat we straks met teveel artsen zouden blijven  zitten. Nu hebben we er echter te weinig. In twee op de drie Vlaamse gemeenten is er een  tekort aan huisartsen. Zes op tien huisartsen hebben een patiëntenstop en bij de tandartsen is het nog erger.

   Dit gaat wel alleen over Vlaanderen. Voor de Franstaligen  gelden deze regels ook, maar die hebben zich daar nooit iets van aangetrokken en kregen later via de federale regering toch een  RIZIV-nummer waardoor ze een praktijk konden beginnen. Een typisch Belgische discriminatie, die ook in onze Vlaamse media opmerkelijk genoeg niet wordt aangeklaagd en die ik best bij op mijn ‘Only in Belgium’-lijst zou kunnen zetten.

   Geneeskunde is, zoals de meeste zorgberoepen, meer dan een beroep,  een roeping die je niet kan laten afhangen van een multiple-choice examen, enkel en alleen omdat de verbetering ervan in geen tijd kan nagekeken en beoordeeld worden.

   Een jaar geleden werd er, na een zoveelste politie-interventie, besloten bij het Brusselse Zuidstation een vaste politiepost te installeren om een einde te maken aan de plaatselijke drugs- en andere problemen. Dit betekende dat Brussel er dan feitelijk een zevende politiezone bij zou krijgen, terwijl de stad genoeg heeft aan één zone. Nu, na een jaar, blijkt zelfs die zevende post er nog steeds niet te zijn en zou de situatie er alleen maar op verergerd zijn. Een deel van de stationsgebouwen zijn gekraakt en het is er smeriger dan ooit. Tegen eind dezer vakantie zou het probleem (weer) opgelost moeten zijn.

   ‘Eerst zien’, zei de blinde…

--

   En dan  blijft het ook rommelen binnen de Open VLD, n.a.v. de benoeming van de niet verkozen Goedele Liekens tot gecoöpteerde senator. Het doet zo een beetje denken aan de zaak El Kaouakibi (‘El keuken ribbedebi’, zoals ik het toen verwoordde).

      In mijn blog van 20 dezer (‘Het wordt besparen!’) had ik het reeds over het nutteloos in stand houden van onze Senaat, waarin de hopelijk laatste 50 senatoren nog een legislatuur rijkelijk betaald  worden om zo goed als niets te moeten doen, en dat er buiten die 50 ook nog voor elke partij een gecoöpteerd senator mocht worden aan geduid, iets wat Vooruit niet meer wou doen. Open VLD, die ik al jaren de ‘postjespakkerspartij’ noem, wil die titel blijkbaar alle eer blijven aandoen en  heeft Goedele Liekens die post cadeau gedaan. De ex-Miss België was nl op 9 juni een van de vele Open VLD’ers die niet herkozen raakte…

--

   Voor de rest blijft het stil over de regeringsvormingen. Er is ook zoveel leukers te doen dezer dagen: Rock-Werchter, de Gentse ‘Fieste’, de Tour de Wallonië en vanaf vrijdag  nog de Olympische Spelen. Crisis? Welke crisis?

       In mijn  blog van 16 dezer (‘Het Wilde Westen’) schreef ik dat ik de Amerikaanse politiek wel volg,  maar er me niet te veel van aantrok. Ik denk dat ik die aanpak zal moeten herzien, nu ‘Old Joe’ dan toch beslist heeft uit de race te stappen. Zelf ben ik ook de tachtig voorbij en weet ik dat het met ouder worden niet beter wordt.

   ‘Goodbye, Joe’, het klinkt zo’n beetje zoals de eerste woorden van ‘Jambalaya’, de hit uit de jaren stilletjes van mijn jeugd, populair gemaakt door o.m. Jerry Lee Lewis en Fats Domino. 

   Het is nu wachten of huidig vice-presidente Kamala Harris de democratische nominatie zal krijgen en wat ze ermee gaat doen. The Donald zal wel een beetje van toon moeten veranderen, zeker nu hijzelf ‘de oude’ in deze verkiezingen wordt.

   Als gevolg van de nationale feestdag en  het ontbreken van enig nieuws over de federale en Vlaamse regeringsvormingen, ben ik zo vrij hieronder nogmaals mijn lijst ‘Only in Belgium’ te publiceren. Misschien gaan we die straks wel nodig hebben om straks eens te vergelijken met wat er eventueel zou kunnen  veranderen.

‘Only in Belgium’:

-           De automatische index.(bestaat ook in Luxemburg, Malta en Cyprus, maar die kunnen we bezwaarlijk echte landen noemen).

-           De vastgelegde koopjesperiodes, met daaraan verbonden de sperperiode en de koppelverkoop.

-           De kiesplicht voor het federaal en Europees niveau (samen met Griekenland en Luxemburg).

-           De werkloosheidsuitkeringen zonder beperking in de tijd. Meer nog: tijdens de werkloosheid kan men in België pensioenrechten blijven opbouwen, de zo genoemde ‘gelijkgestelde periode(s)’.

-           Het bestaan van een kabinet voor elke minister, zowel federaal als regionaal en zelfs voor burgemeesters. In een normaal land heeft alleen de eerste minister een kabinet.

-           Het bestaan van een alternatieve gewestelijke regering, de Fédération Bruxelles-Wallonie, (zgz van de Franse Gemeenschap), die grondwettelijk niet eens bestaat, maar wel een extra minister-president, een regering en een parlement heeft die allemaal door de staat betaald worden.

-           Het recupereren van feestdagen die tijdens het weekeinde vallen.

-           Het verbod van opkomst voor onafhankelijken bij sociale- of bedrijfsverkiezingen (zoals bv de ondernemingsraden).

-           Het cordon sanitair rond een politieke partij, die echter wel mag meedoen aan verkiezingen en zelfs subsidies krijgt in verhouding tot het aantal stemmen dat ze haalt.

-           De bedrijfswagens. Een vorm van gelegaliseerde belastingontduiking. Nergens rijden er meer en dit als compensatie voor loonsverhogingen die men niet geven kan wegens allerlei akkoorden tussen werkgevers en vakbonden i.v.m. de index en de loonnorm, het risico van verhoogde belastingen (we hebben al de hoogste ter wereld) en het verlies van concurrentiekracht  t.o.v. de buurlanden, volgens de loonwet van 1996..

-           Het afschaffen van de Rijkswacht, wat in geen enkel ander Europees land gebeurd is (gendarmes, marechaussees, guardia civil en carabinieri zijn blijven  bestaan), waardoor bij rampen en aanslagen geen Plan B meer voorhanden is, ook al omdat de dienstplicht eveneens werd afgeschaft.

-           De nationale sociale loonakkoorden (elders bestaan die ook, maar zijn ze sectoraal).

-           Het uitbetalen van de werkloosheidsvergoedingen via de vakbonden aan hun leden, niettegenstaande een Nationale Hulpkas die het zelfde doet voor de niet gesyndikeerde leden,

-           Nog zoiets: Het Noordzeestrand is Vlaams, de zee echter Belgische federale materie, waardoor de windparken in zee Belgisch zijn..

      In mijn blog van 19 dezer (‘De TINA-coalitie’) schreef ik dat er een alternatief was, mocht Vooruit dwars blijven liggen in de discussies over de vorming van de nieuwe regeringen, nl een minderheidsregering van N-VA en cd&v met gedoogsteun door het Vlaams Belang vanuit de oppositie. Maar wat als cd&v zo’n combinatie ook zou weigeren? Dan is er nog Open VLD, een partij die momenteel in de touwen ligt maar niet vies is van bokkensprongen als het om postjes gaat. En dan komen we terecht in een politiek à la Machiavelli (‘Il Principe’: het doel wettigt de middelen, zeg maar) : een politiek voor gevorderden, maar wel een mogelijk laatste kans voor een zelfstandiger Vlaanderen in deze jaren 2020.

       Ondertussen legden ook de allerlaatste 50 senatoren de eed af voor de komende regeerperiode. Bovenop die 50 kan elke partij nog een ge-coöpteerde senator aanduiden. Wat kunnen die laatste Mohikanen van onze politiek nog doen? Eén ding: stemmen bij een Staatshervorming met als enige punt de afschaffing van … diezelfde Senaat! Ondertussen worden ze wel voor een hele legislatuur doorbetaald en blijven de logistieke kosten van onderhoud, personeel en verwarming  doorlopen. Absurder kan moeilijk. De partij Vooruit is het voor één keer met mij eens en heeft besloten dit keer geen gecoöpteerde senator meer aan te duiden. Als het goed is,  zeggen we het ook.

--

  En dan blijven er nog de provincieraden over. De provincies zelf blijven uiteraard bestaan en het zou wenselijk zijn dat er ook in elke provincie een gouverneur bleef met enkele medewerkers, al was het maar als referentiepunt bij grote rampen en voor wat de cultuur betreft. Maar voor de rest hebben we die raden niet meer nodig en kunnen ze in het beste geval nog hier en daar samensmelten met intercommunales, nóg zo’n entiteiten waarop men weinig vat heeft, maar die extra geld kosten.

    N.a.v. de Vlaamse regeringsvorming rond N-VA, cd&v en Vooruit heeft men het wel eens over de ‘Tina-coalitie’. ‘Tina’ staat dan voor de afkortingen van de Engelse term ‘There Is No Alternative’ en heeft vooral te maken met de problemen die de partij van Transconnah blijft aanvoeren en waarbij men denkt dat partijtje absoluut nodig te hebben..

   Dat er geen alternatief zou zijn is voorbarig; er is er wél een, nl een minderheidsregering van N-VA en cd&v met gedoogsteun door het Vlaams Belang vanuit de oppositie. Dat zou zelfs geen primeur zijn, want dat was o.m. ooit het geval in Nederland waar de PVV van Wilders gedoogsteun gaf aan de regering Rutte 3 (die ze trouwens later liet vallen toen ze het niet meer eens werden).

--

   Ondertussen blijven er goede tips komen uit Wallonië, waar we reeds wisten dat ze het deze keer met 3 ministers minder zouden doen. Het aantal kabinetsleden – nog zo iets Belgisch – wordt er met 10% verminderd. Verder is de nieuwe minister van o.m. Landbouw iemand die bekend raakte tijdens de boerenprotesten en die van Gezondheid een arts én epidemioloog, zowat te vergelijken met onze Steven Van Gucht. Bekwame mensen, zeg maar.

   Het enige waarop men er ook bespaart, maar beter zou afschaffen is die Fédération, de Franstalige Gemeenschap, die men beter zou integreren in het Waals Gewest, zoals dat in Vlaanderen al járen geleden gebeurd is.