Brusselse puzzel

       Een nieuwe federale wet geeft nu ook ‘sekswerkers’ de kans te genieten van de Sociale Zekerheid en een arbeidscontract. België blijkt het eerste en momenteel enige land ter wereld te zijn dat dat doet. Waarmee er weer een punt bij komt op mijn lijst ‘Only in Belgium’.

   Vraag is maar of het allemaal veel zal uithalen. Om te genieten van die sociale zekerheid moet nl ook de werkgever bekend zijn. In de verloederende samenleving waarin we zijn terecht gekomen, zijn we al veel gewend, maar is het niet evident dat die ‘werkgever’ gaat verklaren dat hij e.o.a. soort hoerenkot uitbaat, want daar komt het toch op neer…

  ‘ Wie heeft er ooit ’t verhaal gehoord, ’t verhaal van boerke Waes. Die had dan wél een leeuwenhart, maar was soms wel eens dwaas.’ (vrij naar Guido Gezelle).

   Dank zij Tom Waes, die aan de Antwerpse Kennedytunnel crashte met zijn Porsche oldtimer, kennen we ondertussen een woord meer uit onze Vlaamse woordenschat: een ‘botsabsorbeerder’. Dat blijkt een soort groot kussen te zijn dat achteraan een vrachtwagen wordt vastgemaakt bij wegwerkzaamheden en niet alleen de schok bij een aanrijding opvangt, maar tegelijk vooraf ook aangeeft dat men van rijbaan moet veranderen. Zonder dat kussen was het met Tom even slecht afgelopen als met zijn Porsche oldtimer: perte totale.  Zo’n oldtimer blijkt zelf meestal geen air bag te hebben, is ook volledig van hetzelfde staal wat de dag van vandaag niet meer het geval is, waardoor die oudere wagentypes minder veilig blijken te zijn .

     Bij Bpost schijnt men dan toch begrepen te hebben dat het zo niet verder kan, zoals ik al meldde in mijn blog van 2 november. CEO Chris Peeters, niet te verwarren met Kris Peeters, de cd&v-politicus*, heeft te verstaan gegeven dat Bpost een logistiek pakjesbedrijf moet worden dat de (dalende) brievenmarkt er nog bij zal doen, i.pl.v. zoals nu: een postbedrijf dat er wat pakjes bij doet.

*Die ex-voorzitter van Unizo, ex-Vlaams minister-president en ex-vicevoorzitter van de Europese Investeringsbank (EIB)  krijgt nu een bestuurszitje bij waterzuiveraar Aquafin, aan wie de EIB  in 2023 nog een lening van 200 miljoen euro had toegekend. Ons kent ons, zeg maar. Ergens komen zo’n mensen toch altijd op hun pootjes terecht.

--

   En dan nog dit:

   De eerste dag dat het lichtjes vroor en er een beetje sneeuw viel, raakte het treinverkeer in dit land weer verstoord en deed de NMBS zijn bijnaam van: ‘Niet Meer Bij Sneeuw’ weer alle eer aan. Er is ook een Franse vertaling: SNCB (Societé National de Chemins de fer Belge) wordt daar:‘Sans Neige Ça Bouge’!

       Brussel blijft in het nieuws, nu vier partijen van  de Vlaamse gemeenschap (Groen, N-VA, Vooruit en Open  VLD) er tot een akkoord zijn gekomen en ze samen met de Franstalige PS,  MR en Les Engagés dus een nieuwe Brusselse gewestregering zouden kunnen vormen. ‘Zouden’, want de PS heeft voorlopig nog bezwaren tegen de aanwezigheid van de N-VA. Mocht het wél lukken, dan zouden de vier Vlaamse partijen er maar drie ministers krijgen. De partij die uit de boot zou vallen wordt ‘gecompenseerd’ met een andere lucratieve job. OCMW misschien? Het wordt meer dan waarschijnlijk een stoelendans, waarbij Cieltje Van Achter weer naar voor zou treden en haar ministerpost in de Vlaamse regering ervoor zou opofferen. ‘Bruxelles vaut bien une messe’* om de Franse geschiedenis er even bij te betrekken …

--

* ‘Paris vaut bien une messe’  (‘Parijs is een mis waard’) was een uitspraak van Hendrik IV toen die zich als protestant tot het katholicisme bekeerde om koning van Frankrijk te kunnen worden in 1593.  Een tafelspringer ‘avant la lettre’, zeg maar,  te vergelijken met types zoals Verafstoot en Co.   

      In mijn blog van 21 dezer (‘Brussels leefloon’) schreef ik reeds dat wat gebeurd is bij het OCMW in  Anderlecht wel eens het topje van de ijsberg zou kunnen zijn. Dat is intussen bevestigd, nu blijkt dat ook de stad Brussel 10% leefloners kent, 15% langdurig werklozen en 7% zieken. De gemeenten dragen 30% van de kosten. 70% wordt ‘doorgeschoven’…

    Een andere bevestiging van een vorig blog van een jaar geleden, waarin ik schreef dat Brussel de problemen aan het zuidstation (de ‘midi’) zou oplossen door een zevende politiezone van de te maken, is eveneens uitgekomen. Zolang Brussel niet één politiezone krijgt, zoals dat het geval is in alle grote wereldsteden, krijgen ze de problemen er nooit opgelost en blijft het daar dweilen met de kraan open.

   Om in België tot een confederale oplossing te komen – de natte droom  van Bart De Wever – zou men beter het Zwitserse systeem toepassen. Nog zo iets dat ik al jaren schrijf. Daar dekt de overheid 100% van haar beslissingen, wat als gevolg heeft dat dat land een overheidsbeslag heeft van 33%. In België is dat 55%.

--

  En dan nog dit:

   Gent, met ongeveer de helft van het aantal inwoners van  Antwerpen, heeft dubbel zoveel leefloners! Het resultaat van jaren groen-links bestuur met een liberale burgemeester die dat bestuur tijdens de vorige legislatuur geen strobreed in de weg legde en dat ook nu niet zal doen… 

   Zoals verwacht heeft Bart De Wever van de koning nog eens uitstel van executie gekregen, deze keer tot 10 december. Of het allemaal veel zal uitmaken, is maar de vraag. Ondertussen is Vivaldi in lopende zaken bevestigd en mag die de zaken draaiende proberen te houden, met een noodbegroting voor de eerste drie maanden van 2025. België zal zijn staatsschuld wel in 4 jaar binnen de Europese normen moeten brengen i.pl.v. 7 jaar als het tijdig orde op zaken had gezet.

   In onze buurlanden is het al niet veel beter. In Duitsland trekken de socialisten van de SPD opnieuw naar de volgende stembus met de kleurloze Olaf Scholz, nadat tegenkandidaat Boris Pistorius, die bij de eigen  kiezers een stuk beter overkwam, had afgehaakt. De Nederlandse centrumrechtse regering blijft strompelen over de NSC-partij van huilebalk Pieter Omtzigt, een soort Eddy Wally, waarvan enkele ministers hebben afgehaakt en hijzelf pas weer meespeelt na een burn-out. In Frankrijk dreigt de regering te vallen over een begroting waarmee Marine Le Pen het niet eens is.

   Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan  blijft The Donald zijn duivels ontbinden, maar zal hij toch moeten wachten tot hij officieel zal zijn aangesteld en dat is dus pas op 20 januari 2025.

   December, een feestmaand? Eerst zien, zei de blinde!

      In het Izegem van ‘Geert Burger’ komt er nu toch een nieuw gemeentelijk bestuur mét deelname van het Vlaams Belang en dit niettegenstaande de bedreigingen van o.m. jobverlies die er door de zgz traditionele partijen waren geuit

   En daar houdt het niet bij op. Ook in het Kempense Brecht komt er een nieuw gemeentelijk bestuur van enkele plaatselijke partijen met het VB, dat zich daar ‘Ons Brecht’ zal noemen, in navolging van ‘Ons Ranst’.

   Samen met de volstrekte meerderheid in Ninove en het akkoord in Ranst betekent het wel dat het cordon sanitaire in Vlaanderen wel degelijk doorbroken is. Dat leden van plaatselijke partijen, die het eindelijk gewaagd hebben, hun lidmaatschap bij die traditionele partijen zijn kwijtgespeeld, zal hen een zorg wezen. Zoals ik al eens schreef, houden die traditionele partijen straks geen  leden meer over met een partijkaart.

   Cordon sanitaire is een ondemocratische vorm van politieke zelfverminking,  waarbij specifiek voor Vlaanderen, een volk zijn electorale meerderheid afgeeft.

      Alhoewel er politiek momenteel niets te beleven valt, blijft men toch opiniepeilingen houden. Dat geldt o.m. voor die van Het Laatste Nieuws en VTM, met als resultaat dat er feitelijk niets is veranderd sinds de verkiezingen. De verschillen blijven binnen de foutenmarge van 3%. Het is wachten op Godot (of wordt het Trump?).

   Mocht De Wever er toch nog in slagen een nieuwe federale regering te vormen, de zgz ‘Arizona-coalitie’, dan zou hij – volgens de nieuwe wet op de lokale verkiezingen – in Antwerpen als burgemeester moeten worden opgevolgd door de partijgenoot met de meeste stemmen, in dit geval Els van Doesburg, die op 13 oktober de meeste stemmen haalde na hem op de N-VA-lijst. Wil hij dat niet, dan kan hij een andere opvolger kiezen – Koen Kennis bv - maar daarvoor wordt de tijd wel erg krap.

   Wordt het Els van Doesburg, dan krijgt de koekenstad een burgemeester die in Nederland is geboren, meer bepaald in Soest bij Utrecht. Op haar achtste kwam ze met haar familie naar België. Ze is nu in de dertig en zal officieel wel Belg geworden zijn, anders had ze niet kunnen deelnemen aan de verkiezingen alhier. Doet me denken aan mijn eigen familie in de persoon van mijn  betovergrootvader,  die vanuit wat nu Nederlands Noord-Brabant is, ook de grens richting zuid overstak. Maar dat was in 1830…

      Maandag gaat Bart De Wever, volgens filmmaker Paul Jambers ‘een politiek beest’, voor een derde keer op bezoek bij Filip de Laatste om God weet wat te vertellen. Veel  kans op slagen lijkt er ook deze keer niet in te zitten als men weet dat niet De Wever maar Crootje van Lopende Zaken  een federale noodbegroting voor volgend jaar aan het klaarstomen is.  Als die er op 31 december niet zou zijn, is dat geen catastrofe, maar zal die er o.a. wel voor zorgen dat de schatkist vanaf 1 januari 2025 de beoogde meer-inkomsten uit BTW zal verliezen, die een deel van de fiscale hervorming zou moeten financieren. Verder zal de federale regering dan vanaf 01.01.2025 met ‘twaalfden’ moeten werken, één  twaalfde van het normale budget.

   En dan is er nog de deadline, dat De Wever volgens de Wet vóٕٕٕór Kerstmis moet beslissen of hij al dan niet burgermeester blijft van de koekenstad. Anders moet hij daar zijn opvolger aanduiden. Doet hij dat niet, dan wordt het Els van Doesburg, die in Antwerpen op 13 oktober de meeste voorkeurstemmen haalde.

  Politiek beestenspel, zeg maar…

   ‘Europa heeft de helft van de supermarkt geïmporteerd, omdat het goedkoper was. We hebben onvoldoende geïnnoveerd, geen nieuwe sectoren veroverd, te weinig nieuwe en waardevolle bedrijven voortgebracht. Onze productiviteit slabakt, terwijl onze actieve bevolking krimpt en onze algemene kosten stijgen. Onze energievoorziening is achterhaald en duur.’

   Bovenstaande is niet van mij maar van Mario Draghi, voormalig voorzitter van de Europese Centrale Bank en ex-premier van  Italië. De man die met de slogan ‘Whatever it takes’ de euro op koers hield, wat hem de titel ‘Super Mario’ opleverde. In een rapport van 400 bladzijden, dat ondertussen ‘Draghi 2.0’ genoemd wordt, stelt hij dat om Europa op koers te houden, er jaarlijks 800 miljard euro extra zal nodig zijn.

   Nota bene: dit Draghi 2.0  rapport kwam er vóór de eclatante  Amerikaanse presidentsverkiezingsoverwinning van The Donald. Als Europa niet ingrijpt zou het dus nóg erger kunnen worden, zoals ik reeds vreesde in mijn blog van 20 dezer (‘Fasten Seatbelts’).

   Education First (EF) is een internationale organisatie die taalcursussen organiseert en elk jaar een ranking publiceert voor de kennis van het Engels, nog altijd de eerste wereldtaal. Net zoals vorig jaar staat Nederland op de eerste plaats, gevolgd door Noorwegen en Singapore. België vinden we op die lijst terug op plaats 13, liefst 5 plaatsen lager dan vorig jaar. Met daarbij de kanttekening dat als Vlaanderen alleen mee zou tellen, het op de allereerste plaats zou staan, nog vóٕór Nederland. Dat dat bij België niet het geval is, hebben we dus uitsluitend te danken  aan Wallonië, waar men nog steeds denkt dat hun Frans de belangrijkste taal van de wereld is, alhoewel dat al zeker een halve eeuw niet meer het geval is, zeg maar sinds WO II.

   Ondertussen zijn onze Vlaamse leerlingen nog steeds verplicht het Frans als tweede taal te leren, terwijl de Franstaligen kunnen kiezen tussen Engels, Nederlands  en Duits. Democratie op zijn Belgisch…

      Ik ben blijkbaar niet de enige die vindt dat het met Brussel de verkeerde kant opgaat. In ’t Pallieterke van 21 november  weet Angelique Vanderstraeten – sinds jaar en dag de economische medewerkster van mijn lijfblad – te vertellen dat er elk jaar zo’n dikke 3.000 bedrijven wegtrekken uit Hellhole City. Als het een troost mag zijn: 1.853 van die uit Brussel vertrekkende bedrijven vestigden zich vorig jaar in Vlaanderen.

   Dat men zich in politieke kringen  daarover nog steeds geen zorgen maakt, komt doordat zelfs vandaag de dag het Brussels Gewest – met 10% van de bevolking - nog steeds goed is voor 20% van het Belgische bruto nationaal product (bnp). De vraag is maar of dat gaat ‘blaffeturen’.

 --

   En dan nog dit: bankverzekeringsbank Belfius, de opvolger van Dexia en in de eerste plaats Belgisch, zou niet langer bereid zijn nog geld te lenen aan de Waalse steden Luik, Charleroi en Mons die schulden hebben die twee tot driemaal hoger liggen dan in vergelijkbare Vlaamse steden. Bij Mons (Bergen) komt daar nog een extra politieke reden bij,  nl dat de communisten van de PTB daar nu mee in her stadsbestuur komen, wat het alleen maar erger zal maken. Om een idee te geven hoe daar met geld wordt omgesprongen: het nieuwe spoorwegstation van Mons zou 13 (dertien) keer meer kosten dan gepland…

   Al jaren schrijf ik in deze rubriek dat Brussel één grote verkwisting is, waarbij men de 19 gemeenten zou moeten herleiden tot één, met één burgemeester, één schepencollege, één gemeenteraad en één OCMW. Dat laatste werd nog maar eens bevestigd door het schandaal dat er nu in de gemeente Anderlecht is, waarbij men een leefloon kon krijgen zonder dat daar iets tegenover stond, soms zelfs zonder in Anderlecht te wonen. Men werkte dan met een vals adres. Anderzijds is het geweten dat mensen die wél terecht een leefloon hadden aangevraagd, er op een wachtlijst van het OCMW kwamen te staan, Met het excuus dat er te weinig personeel voor zou geweest zijn…

   Cieltje Van Achter (N-VA), de nieuwste Vlaamse minister voor Brussel, mag er achteraan gaan, en niet alleen in Anderlecht maar ook in de andere 18 (achttien!) Brusselse gemeenten en niet alleen voor wat het OCMW betreft. Het OCMW-schandaal zou wel eens het topje van de ijsberg kunnen worden…

   In tegenstelling tot de USA, waar één partij in de volgende regering de meerderheid heeft in Kamer en Senaat plus de meeste volksstemmen, is het in Europa huilen met de pet op.

   Duitsland en België zitten met een regering in lopende zaken. In Frankrijk moet president Macron rekenen op wisselmeerderheden om e.e.a. gedaan te krijgen. In Nederland heeft men een regering met vier partijen, waarvan  de voorzitters bulken van de eigen  ego’s. In Spanje, waar het politiek gezien ook al niet goed ging, heeft men de gevolgen van de catastrofale overstromingen er bovenop gekregen. In Groot-Brittannië  blijft het puin ruimen na wat Boris Johnson en  Liz Truss er hebben achter gelaten.

   Dat Europa zou straks moeten opboksen tegen het Amerika van The Donald, die er waarschijnlijk met de vuile voeten zal doorgaan. En dan  is er nog communistisch China dat thuis zijn eigen regels maakt, maar internationaal werkt aan dumpingprijzen.

2025 wordt ‘fasten seat belts’.

--

   En dan nog dit:

   Vrijdag is het Black Friday, een gebeurtenis net zoals Halloween, overgewaaid uit de USA, waarmee wij hier feitelijk niets te maken hebben. Het is gewoon big business.

     De beslissing van good old Joe Biden om Oekraïne lange afstandsraketten te geven waarmee men ook doelen verder in Rusland kan treffen, is een antwoord op het inzetten van duizenden Noord-Koreanen door het Kremlin. Of het een goede beslissing is, valt nog af te wachten, zeker met de wetenschap dat good old Donald over anderhalve maand wel eens iets heel anders zou kunnen  komen vertellen.

   Ondertussen duurt die oorlog daar al bijna drie jaar – uitgerekend vandaag, 19 november 2024, duizend dagen -   een oorlog die Poetin dacht op één week te zullen winnen. De troepen die Oekraïne in 2022 binnenvielen hadden maar een mondvoorraad bij voor zes dagen. Niemand had verwacht dat de Oekraïners zich zo hardnekkig zouden weren. Men vergeet daarbij dat er onder Stalins dictatuur al eens een paar miljoen Oekraïners de hongerdood zijn gestorven. Ook Polen en de Baltische staten, die de Sovjet bezetting aan de lijve ondervonden, zijn niet zinnens het een tweede keer mee te maken. De Duitse Nazi-bezetting, die zij ook meemaakten, was in verhouding een verademing.

   We mogen hier al blij zijn wat verder af te wonen, al is zelfs dat tegenwoordig geen zekerheid meer.

      ‘Doet ie het of doet ie het niet?’ was ooit de naam van een Tv-programma (ik dacht op de NOS ). Er is nu een moderne versie, een politieke nog wel en met ons mateke in de hoofdrol. Na drie supernota’s en  evenveel bezoeken van Bart dc Eerste aan Filip de Laatste, lijkt hij nu toch weer mee aan tafel te willen zitten. Of het allemaal veel gaat uithalen, is een ander verhaal. Transconnah is veel van zijn pluimen kwijt. Na zijn zattemanspraat in Sint Niklaas is hij daar ook geen burgemeester kunnen worden en in Gent werd hij door zijn eigen straatrakkers teruggefloten. Of dat straks bij de zoveelste bespreking over Arizona veel zal helpen, valt nog te bezien, zeker omdat hij daar te maken zal krijgen met die andere kandidaat-burgemeester die het niet gehaald heeft (in Bergen), de  donkerblauwe Georges-Louis, een graadje rechtser dan Bart De Wever.

      Dat België van vandaag op morgen zou verdwijnen zit er niet in, maar aan dit België heeft niemand iets. Het land heeft de tweede grootste staatsschuld van  Europa (Na Frankrijk). Mede als gevolg daarvan heeft het tot nu toe maar de helft van het Europees beloofde relancegeld gekregen – 2,5 miljard euro, aub! De Vivaldi-regering in lopende zaken heeft wel iets ingediend, maar dat is om te lachen. Als er deze maand geen echte begroting komt voor 2025, dan zal bovenvermelde staatschuld in 4 i.pl.v. 7 jaar moeten worden terugbetaald, wat nٕóg meer zal kosten.

   België is een land dat misschien niet kan  blijven bestaan, maar zal ook zo maar niet verdwijnen. Ondertussen zullen de gewesten echter financieel de tering naar de nering moeten zetten.

     In deze rubriek heb ik al meermaals mijn beklag gemaakt over Brussel en geschreven dat ik niet begrijp dat Brussel nog steeds de hoofdstad van Vlaanderen moet blijven. De bestorming van de Vlaams Belang hoofdzetel aldaar door linkse betogers deed me er nog eens aan herinneren. Wat  doen we daar nog?

   Om in Brussel een regionale regering te vormen, moet er daarvoor zowel een meerderheid zijn aan Vlaamse als aan Franstalige kant. Alhoewel de Vlamingen nog slechts ± 10% van de Brusselse bevolking uitmaken, hebben zij een gewaarborgde vertegenwoordiging in zowel in het Brusselse parlement als in de Brusselse gewestregering. Dat lijkt te mooi om waar te zijn, en ter compensatie krijgen de Franstaligen evenveel ministers in de federale regering.

   Voor wat hoort wat, zou men kunnen zeggen, maar de Franstaligen (Défi, MR en PS) zijn het daar niet meer mee eens en hebben nu voorgesteld aan de gewaarborgde Nederlandstalige vertegenwoordiging een eind te maken, meertalige lijsten in te voeren en de dubbele meerderheid af te schaffen, waardoor de Vlaamse partijen straks in Brussel in werkelijkheid helemaal niets meer zullen te zeggen hebben. Ze vergeten er echter bij te zeggen dat in dat geval die compensatie in de federale regering ook moet ophouden.

    De hele politieke wereld kijkt met argusogen naar de benoemingen  die The Donald aan het uitvoeren is met het oog op zijn regeringskabinet. Dat lijken tot nu toe wel bekwame mensen te zijn, maar zonder uitzondering hardliners. Met zowel de Senaat als de Kamer in  handen van de Republikeinen lijkt Trump vrij spel te krijgen.

    Speciaal in Trumps benoemingsproblematiek is de oprichting van een gloednieuw ministerie, dat van de ‘overheidsefficiëntie’, waarmee hij grote kuis wil houden in wat in zijn ogen overbodige functies en mandaten zijn. Dat ministerie zou min of meer beheerd worden door niemand minder dan fantast Elon Musk, momenteel Amerika’s rijkste man, de oprichter van sensaties als Tesla en Space-X.  Musk zou officieel niet door de staat betaald worden en een soort externe consultant worden, wat dat ook moge betekenen. Ik ga me niet uitspreken over wat dat in  Amerika kan betekenen, maar het zou geen slecht idee zijn ook bij ons bij de volgende staatshervorming zo’n ministerie op te richten. In verhouding tot onze bevolking heeft ook België in het algemeen en Brussel in het bijzonder nood aan een grote kuis bij veel geheel of gedeeltelijk overbodige overheidsinstanties.