Pride in Boedapest

   Vrijdagavond is de federale Arizona-regering er weer niet uitgeraakt en een nieuwe deadline is er nog altijd niet. Als er deze maand niets definitiefs beslist wordt, dan zal er volgend jaar – in 2026 dus – niets veranderd zijn op gebied van de meerwaardetaks, de beperking van de werkloosheid in de tijd, de programmawet en andere hangijzers waarbij MR en Vooruit elkaar in het haar blijven zitten. Wordt zondagavond misschien vervolgd. Dat ondertussen Maxime Prevost terug in het land zal zijn na zijn vlucht met hindernissen met Flup en Mathilde naar en terug van Chili zal daar niet veel aan veranderen. De nationale feestdag van 21 juli dreigt daardoor helemaal in mineur te zullen verlopen. Over de Vlaamse feestdag van 11 juli zullen we best maar zwijgen. Na 9 juni 2024 valt er ook in  Vlaanderen helemaal niets meer te vieren, tenzij voor het overheidspersoneel en de ambtenarij die er een verlengd weekeinde aan over zullen houden. De ‘apartheidsfeestdag’, zeg maar, die voor de modale Vlaming een gewone werkdag blijft.

        Dinsdag was er in dit land weer een algemene staking, ditmaal van alle drie de vakbonden. Die zijn zozeer gewoon van niets te doen dat ze zo’n staking een ‘actiedag’ noemen, zoals de Franse komiek Coluche het ooit stelde. Nu stakingen, al dan niet met betogingen, vallen niet meer op. Dat gebeurt tegenwoordig elke dag wel ergens. Als er dinsdag iéts opviel, dan was het dat de NMBS en De Lijn niét staakten.

--

   En terwijl er in  Gaza mensen letterlijk de hongerdood sterven – voor zover ze al niet doodgeschoten worden als ze radeloos eten komen zoeken  - terwijl Rusland stilaan 29.000 raketten en drones naar Oekraïne heeft afgevuurd en superblauwe smurf Mark Rutte zich – én de NAVO - in Den Haag belachelijk maakte t.o.v. Trump, zijn Flup de Laatste en zijn  madam met een hele entourage naar Chili vertrokken voor een zgz ‘staatsbezoek’. Verder weg dan Chili – de andere kant van de wereld - kon moeilijk, want dan wenkt daar alleen nog de Zuidpool. Het gezelschap kwam er met een dag vertraging aan en vertrok daarna met nog een dag vertraging, twee keer door problemen met het vliegtuig van Brussels Airlines. Geweldige reclame!

--

      Wat doe je als man als je thuis komt en je vrouw dood aantreft, klaarblijkelijk vermoord? Wel, dan  begraaf je haar in de tuin van je buurman en geeft je haar aan als vermist. Dat is wat gebeurd is in Sint Martens Latem en dat aan het licht kwam toen men, na meer dan  30 jaar, de stoffelijke resten van  de vrouw ontdekte. Ondertussen is die zaak verjaard, de man verklaart zijn vrouw niet vermoord te hebben, wel begraven en heeft, bij mijn  weten, geen reden opgegeven waarom dat bij de buurman gebeurde en niet in de eigen tuin. Zijn patatten waren misschien nog niet gerooid? Daar de zaak ondertussen verjaard is, wordt de ex-partner, zoals hij ondertussen genoemd wordt, door het Gentse Gerecht niet meer vervolgd, ook niet voor het begraven van de vouw bij de buren en het aangeven van de zgz verdwijning.

   We zijn in Gent op politiek gebied al e.e.a. gewend. Op gerechtelijk gebied lijkt het niet veel anders…

   De NAVO-top in Den Haag had veel weg van een aflevering van de Smurfen. De Grote Smurf uit Amerika werd op zijn wensen bediend en kreeg gedaan dat de 32 smurfjes akkoord gingen om hun bijdrage te verhogen tot 5% van hun Bruto Nationaal Product (bbp), met als compensatie dat dit eerst definitief moet zijn over 10 jaar, in 2035 dus. Verder hoeft men slechts 3,5% rechtstreeks in bewapening te investeren, de overige 1,5% mag in infrastructuur, die ook voor andere doeleinden kan benut worden.

   2035 is nog even weg en ondertussen zullen in bijna alle NAVO-landen tussentijdse verkiezingen gehouden worden. Veel beloven en weinig geven blijft dan ook mogelijk. Na ons de zondvloed.

      Met al dat internationaal nieuws lijkt de binnenlandse politiek niet meer belangrijk. Het zal maar tijdelijk zijn, want er is binnen Arizona nog steeds geen definitief akkoord over o.m. de meerwaardebelasting en de langdurige werkloosheid. Na de NAVO-bijeenkomst in  Den  Haag zal het allemaal waarschijnlijk nog wat ingewikkelder worden.

   Ondertussen is wel bekend geworden dat bij ons meer dan 184.000 mensen  straks riskeren hun uitkering te verliezen omdat ze al meer dan twee jaar werkloos zijn. Liefst 25.000 daarvan zijn langer dan 20 jaar werkloos. België heeft samen met Nederland verhoudingsgewijs het grootste aantal openstaande vacatures van de eurozone. In Nederland werkt echter zowat iedereen, wij hebben 75.000 extra werkenden nodig om het even goed te doen.

   En er is bij ons nog een veel groter probleem: meer dan een  half miljoen invaliden. Meer dan één op de twaalf op actieve leeftijd  krijgt een  invaliditeitsuitkering. In  Nederland is dan  één op de twintig, Duitsland één op de dertig.

     Bovenstaande cijfers haal ik uit een artikel van Ive Marx,  hoogleraar aan de UAntwerpen in  De Standaard. Naar slechte gewoonte vergeet de brave man erbij te vertellen wat de verschillen zijn op gewestelijk vlak, tussen Vlaanderen en  Wallonië. Met de wetenschap dat de arbeidzaamheid in  Vlaanderen bijna 10% hoger ligt dan Wallonië (76 tegen 67%) valt daarvoor het ergste te vrezen, zeker voor onze zuiderburen..

     Het was mijn  bedoeling dit blog te schrijven over de reeds lang aangekondigde NATO-vergadering in  Den Haag die vandaag plaats grijpt. Door de ontwikkeling van de oorlogssituatie in het Midden-Oosten heeft dat echter geen zin en is het beter eerst af te wachten wat daar nog zal gezegd en gedaan worden.

   Zelfs het drama in de Christelijke kerk in  Damascus, met tientallen doden en gewonden, zegt niets over wat er daar verder nog te gebeuren staat. Assad liet het beleven van de andere kerken toe, omdat zij een tegengewicht vormden in de verhouding van zijn  Sjiïetische Alawieten (12,5%) t.o.v. de Soenitische moslims (65%). Men kan alleen maar hopen dat dit een eenmalig incident is. Men zal maar christelijk zijn in het huidige Midden-Oosten

      Nadat de US tenslotte toch een tiental ‘bunker-buster’ bommen heeft gedropt op drie Iraanse centra waar plutonium werd aangemaakt die kon dienen voor het aanmaken  van atoombommen, zit het spel in het Midden-Oosten weer helemaal op de wagen. Hoe het verder zal verlopen is nog koffiedik kijken. Hier in Europa kunnen we alleen maar hopen dat ze het ginder blijven uitvechten en niet hier bij ons.

   Voor wie het interesseert, de officiële taal van Iran is het Perzisch (Farsi), een Indo-Europese taal. Het Farsi wordt in het Arabisch schrift geschreven, van rechts naar links. Het alfabet heeft tweeëndertig letters. Naast het Farsi worden er in Iran tal van andere talen gesproken zoals het Koerdisch, Azeri (Turks) en Turkmeens.

   Iran is een beetje een België in het groot: een multiculturele natie bestaande uit diverse etnische- en taalgroepen, waarvan de Perzen 61% uitmaken, de Azeri 16%, de Koerden 10% en de Lor 6%. De meesten zijn sjiitische moslims, een minderheid binnen de islam. De officiële taal is het Perzisch, een Indo-Europese taal.

--

   En dan nog dit:   In de discussie over de Amerikaanse interventie in Iran wordt regelmatig verwezen naar de fout die de USA maakten, toen ze Irak aanvielen met het excuus dat dat land massavernietigingswapens zou hebben gehad. Die oorlog, de zgz ‘tweede Golfoorlog’, zou niet nodig zijn geweest, hadden de USA het Iraakse leger,  eens verslagen  in Koeweit, hadden gevolgd naar Irak en er meteen komaf mee hadden gemaakt. Hopelijk gaan ze die fout niet herhalen in Iran.

   Ondanks het feit dat de hittegolf hier op radio en Tv voorspeld werd en er tevens gewaarschuwd werd voor verkeeropstoppingen aan de Kennedytunnel in Antwerpen,  wegens onderhoudswerkzaamheden, zaten duizenden automobilisten urenlang vast aan de konijnenpijp van de koekenstad. Moet men daar nog medelijden voor hebben?

   De mensen wordt aangeraden langs Brussel om te rijden, alhoewel er voor wie in het noorden van  Antwerpen of Limburg woont er ook een variant is door over Nederland (Noord-Brabant en Zeeland) om te rijden. Dat is ook een omweg, maar dan staat men tenminste geen uren stil in  de brandende hitte.

   Op het Graspop-festival in Dessel was het niet veel beter, maar daar moet men al van lotje getikt zijn om bij normaal weer tussen de tienduizenden metalfans te staan puffen. Ieder diertje zijn pleziertje, zeg maar.

     De algemene tendens in dit land is dat zowat iedereen er gefrustreerd bij loopt. Politie, gerecht, gevangenissen, onderwijs, overal vindt men zich tekort gedaan en meestal gaat het niet alleen over wat er al is, maar vooral over wat nog komen moet. Niemand vindt zich in de eisen die gesteld worden door Europa, de NATO en andere officiële instellingen. Om het nog even niet te hebben over The Donald.

   Niet dat ze allemaal ongelijk hebben, maar we wonen nu eenmaal in een land met een schuldenberg en een tekort op de begroting om U tegen te zeggen. Arizona probeert dan ook zowat alles op de lange baan te schuiven, tot na de volgende verkiezingen van 2029 of 2035. Na ons de zondvloed!

--

   En dan nog dit: volgens de PAL-nieuwsbrief zou Philippe de Laatste aan Bart De Wever gevraagd hebben de aankoop van de Brussels Airport aandelen door de Vlaamse deelregering tegen te houden. Nota bene: eindelijk eens een beslissing waarbij wat geld verdiend kan worden. Bart zal de volgende jaren werk zat hebben om het Belgiekske van Philippe van het bankroet te redden. Of dacht die misschien de aandelen beter aan Lorenzo Vastapane te geven?

   Het is niet altijd kommer en kwel op deze verloederende wereld. Mijn lezers weten dat ik een liefhebber ben van klassieke muziek. Die volg ik elke dag op Stingray Classica, een zender die op Telenet te zien en te horen is op nr 50, die 24 op 24 uur klassiek uitzendt. Die is niet altijd even goed, maar op donderdag 18 dezer maakte ik het mee dat ik op één dag liefst vijf meesterwerken te horen en zien kreeg:

-        Het begon ’s morgens met het afscheidsconcert van Vladimir Horowitz, beschouwd als een der beste pianisten ooit. Hij speelde vanuit New-York het derde pianoconcert van Rachmaninov, waarbij het orkest gedirigeerd werd door de toen nog jonge Zubin Mehta.

-        Wat later kreeg ik het eerste pianoconcert van Tsjaikovski vanuit Berlijn met de Berliner o.l.v. Simon Rattle en aan de piano Lang Lang.

-        Les Dissonances, een orkest uit Dijon dat speelt zonder dirigent en geleid wordt door de eerste violist, speelde de derde symfonie van Ludwig Van  Beethoven, de ‘Eroica’.

-        Nog later kreeg ik ook Van Beethovens vijfde symfonie (de zgz ‘Noodlot symfonie’) te horen en zien in de reeks ‘Exploring Masterpieces’, met tussendoor weer  de Berliner, nu geleid door Claudio Abbado.

-        Tenslotte was er de uitvoering van Tsjaikovski’s ‘Notenkraker’, door het nationaal ballet van Estland. Die uitvoering was iets minder, maar de muziek van Tsjaikovski maakte veel goed. Tsjaikovski is een van mijn voorkeurscomponisten, samen met Mozart en onze* ‘Van’  Beethoven.

*Ludwig Van Beethoven was de achterkleinzoon van een bakker uit Mechelen, werd in Bonn geboren waar zijn grootvader Louis zijn muzikale carrière beëindigde als Kapelmeister van het Keurvorstendom Keulen (Duitsland bestond toen nog niet als staat).

      Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 3 dezer, wordt oorlog voeren steeds meer een computerspelletje. Na die tussen Oekraïne en Rusland is er nu die tussen Israël en Iran. We zitten erbij en kijken ernaar.

   In eigen land wordt het wachten op de NATO-top in Den Haag die er aankomt. België zou daarbij haar bijdrage moeten optrekken tot 5% van het bruto binnenlands product (bbp), een onmogelijk iets als men weet dat die 5% gelijk staat aan wat een Belgisch gezin gemiddeld per jaar uitgeeft voor zijn voeding (± 6.000 euro!). God weet wat ze allemaal nog zullen moeten uitvinden om de schone schijn te redden.

   Ondertussen is er toch al iéts positiefs gebeurd, nl de aandelenaankoop door Vlaanderen bij Brussels Airport die niet alleen politiek verantwoord was (tweede grootste werkgever in Vlaanderen), maar ook financieel (er zal op termijn geld mee worden verdiend). Een tweede zaak kan de afschaffing van de Senaat worden, al moeten een of meerdere oppositiepartijen daarmee akkoord gaan. Het argument dat België dat niet zou mogen doen, omdat dat nergens anders gebeurt, houdt geen steek. Als we willen doen zoals bijna overal anders, kan men België best afschaffen (zie mijn lijst ‘Only in  Belgium', bijna allemaal zaken die alleen bij ons en nergens anders gebeuren).

       Door overconsumptie van geneesmiddelen dreigt het budget voor gezondheidszorg in 2026 met een half miljard euro te ontsporen. De overconsumptie van enkele dure en massaal verkeerd gebruikte geneesmiddelen is de hoofdreden van de onvoorziene stijging van het budget.

   Bovenstaande komt niet van mij, maar van niemand minder dan Brouckie himself, federaal minister van Volksgezondheid.

En dan hebben we het nog niet gehad over het budget voor defensie, waar over miljarden gepraat wordt alsof we die teveel hebben, terwijl het land ondertussen zowat de grootste staatsschuld en het grootste tekort de begroting heeft van de hele E.U.  En dat terwijl iedereen zowat gefrustreerd is over de bersparingen i.v.m. de werkloosheid in de toekomst en de discussies over de meerwaardebelasting.

   Eén lichtpuntje: de federale regering is het erover eens geworden dat de overbodige senaat zal worden afgeschaft tegen 2029, tegen de volgende verkiezingen zeg maar. Om dat te verwezenlijken is er echter een twee-derde meerderheid nodig en zal minstens een deel van de oppositie het daarmee eens moeten zijn. Hopelijk gebeurt dat, want het zou een eerste stap kunnen zijn om de duizenden overbodige mandaten en de daarbij horende functies te schrappen. Dat iemand zoals Bert Anciaux het bestaan van die senaat blijft verdedigen is een  reden temeer om het wél te doen. Bertje was destijds de doodgraver van de Volksunie die tenslotte van armoe lid is geworden van de kaviaarsocialisten en nog steeds een voorbeeld is van hoe het niét moet.

      ‘De politiek van Poetin is absurde eisen stellen en daarna de tegenpartij de schuld geven omdat die ze niet wil nakomen, niets toegeven, heel de tijd het proces uitstellen, aanhoudend de verwachtingen uitstellen, wachten dat de anderen compromissen of toegevingen voorstellen en die daarna afwijzen als zwakten. Poetin zal niet stoppen tot iemand hém zal stoppen. Dat kan voorlopig alleen op financieel gebied en door de olie- en gas leveringen droog te leggen.’

   Bovenstaande is niet van mij, maar van Baiba Braze, minister van Buitenlandse Zaken van Letland. Zij weet waarover ze spreekt. Haar land was lang bezet door zowel de Duitsers als de Russen. Ik herinner me nog ooit een artikel gelezen te hebben van een Vlaams professor die nu les geeft aan de universiteit van Riga en schreef dat voor de Letten de Duitse bezetting van Letland ‘een verademing’ was t.o.v. de Russische. Dat geldt ook voor Estland, Litouwen én Polen die zich even erg zullen verzetten tegen elke Russische invasie als de Oekraïners het nu doen.

   Volgens een artikel in The Economist van 7 dezer – ‘Putin’s deathonomics’ - is de kans groot dat het Rusland van Poetin tegen eind dezer maand in Oekraïne een kwart miljoen (250.000) soldaten zal verloren hebben. Daarbovenop komt nog driekwart miljoen (750.000) gewonden. Voor elke gesneuvelde Oekraïner zijn er acht Russen gevallen. Het weekblad haalde deze gegevens niet alleen bij de  Oekraïense generale staf, maar ook bij Meduza en Mediazona, twee Russische onafhankelijke zenders (ja, die bestaan daar nog!). Rusland verloor in diezelfde drie jaar oorlog ook zo’n 11.000 tanks en 23.000 gepantserde voertuigen. Rusland produceert elk jaar zo’n 15.000 tanks.

   Hoe kan een land zoiets volhouden? Wel, dat gebeurt daar hoofdzakelijk op kosten van de economie, met de opbrengsten van gas en olie, waarbij rekruten zwaar overbetaald worden, wat ook gebeurt met families uit de armere streken, die met sterfgevallen te maken krijgen. En dat alles in een oorlog tegen een christelijk buurland dat Poetin beschouwt als neonazistisch omdat het niet langer bereid is onder de Russische knoet te blijven…

--

*’Deathonomics’ krijg ik niet letterlijk vertaald, maar betekent zoveel als een economisch systeem waarbij de economische groei van een land, tenminste gedeeltelijk, gevoed wordt door militaire uitgaven.

   Er is goed nieuws uit Zaventem, waar de Vlaamse deelregering haar aandeel in de luchthaven verhoogd heeft tot 39%, waardoor ze de grootste aandeelhouder wordt. De luchthaven mag dan officieel ‘Brussels Airport’ heten, ze ligt in Vlaanderen en is, na de Antwerpse haven, de tweede grootste werkgever van onze regio. Met daarbij ook nog de 25% van de federale regering zal de kans op verfransing niet veel meer betekenen. Wie op Brussels Airport komt werken en rechtstreeks met de klanten – de reizigers – te maken krijgt, werkt in Vlaanderen en moet meertalig zijn. E.e.a. houdt in dat Brusselaars hun kinderen dan best ook fatsoenlijk Nederlands leren spreken door hen bv in Brussel naar een Nederlandstalige school te sturen, waardoor ze later ook meer kans maken op een degelijk werk buiten Brussel.

   En dan nog dit: de operatie wordt weliswaar voornamelijk betaald met schuld, maar vanaf 2028 zullen de dividenden-inkomsten groter zijn dan de rentekosten. Tegenover de schuld waarvan sprake, staan er dan  activa. Dit in tegenstelling tot het federale België en het Brussels gewest wier kredietwaardigheid deze week nog verlaagd werd door enkele ratingbureaus. Voor Brussel betekent dit zelfs de tweede verlaging op rij…

       De financiële problemen waarmee Brussel zit opgescheept nu het stadsgewest al een jaar niet meer aan een regering geraakt, zijn op te lossen, althans gedeeltelijk. De federale regering zou het ontbrekende geld bij kunnen schieten, maar dan op voorwaarde dat  Brussel en Wallonië eerst de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ opdoeken. Dit extra gewest staat niet eens in de Belgische Grondwet en kan dus geschrapt worden zonder staatshervorming of grondwetsherziening. Het heeft geen eigen inkomsten en kost miljarden euro’s per jaar. De materies die het behandelt, in de eerste plaats cultuur en onderwijs, kunnen naadloos overgenomen worden door het Waalse- en Brusselse gewest, net zoals het Vlaams gewest dat al enkel decennia doet.

   ‘Simple comme bonjour’ om het zeggen in de taal die de meeste ketjes nog verstaan.

      Kevin De Bruyne heeft gisteren een contract voor twee jaar getekend bij Napoli, dat dit seizoen het Italiaans kampioenschap won. ‘Lo scudetto’ noemen ze dat daar, ‘het schildje’, dat ze het hele volgende kampioenschap op hun shirt mogen dragen. Het record van Driesje Mertens zal hij wel niet verbeterd krijgen op die twee jaar.

   Van ons verblijf in Italië in de jaren 1960 herinner ik me nog dat de doorsnee Napolitaan soms geen geld meer had om rond te komen, maar een abonnement op hun Napoli (toen 80.000 plaatsen) hadden ze allemaal. En dan moest Maradonna nog komen!

--

   En dan nog dit:   De tijd dat de Noord-Amerikanen ons voetbal, dat zij ‘soccer’ * noemen, maar niets vonden (‘It’s like kissing your sister’) lijkt wel stilaan voorbij te zijn. Voetbal is ook daar synoniem geworden van geldgewin en een voetbalploeg kopen is tegenwoordig een investering.

   Zo hebben we meegemaakt dat KV Oostende gekocht werd door een Amerikaan en nu ook RWDM, Racing White Daring Molenbeek, ook bekend als ‘Rassemblement Wallon de Meulebeek. Die ploeg is in het nieuws gekomen omdat de nieuwe Amerikaanse eigenaar vanaf volgend seizoen de naam van de club veranderd wil zien in ‘Daring Brussels’ (let op de laatste letter). De RWDM-supporters vinden het maar niks, maar ‘l’argent fait la guerre’.

--

* ‘Soccer’ is een Amerikanisme voor het Engelse woord ‘Football’.

      De tijd toen Amerika innoveerde, China imiteerde en Europa reguleerde lijkt voorbij. Tegen China concurreren zal moeilijk worden. Het is nog altijd een éénpartijstaat t.o.v. de Europese zoveel hoofden, zoveel zinnen. Hoe meer zielen, hoe groter kerkhof. Het gevolg daarvan zijn eindeloze discussies, zowel in de diverse landen als in Europees verband. Discussies die meer afleveringen krijgen dan Familie of Thuis. Denk maar aan de meerwaardebelasting of de werkloosheidsonderbreking en dat in landen zoals het onze (én Nederland), waar bedrijven nog altijd een groot tekort aan personeel hebben, terwijl er anderzijds steeds meer mensen binnenkomen die we niét nodig hebben..

   Zoals ik gisteren reeds schreef over mijn ‘Only in Belgium’ lijst, ziet het er voor dit land niet goed uit. De wereld is aan het verloederen en de problemen worden steeds talrijker op alle gebied. Om daaraan het hoofd te bieden heeft men meer nodig dat politiek as usual. Voor landen met een grote staatsschuld zoals België en een begrotingstekort dat men maar niet onder controle krijgt, zal het nٕóg moeilijker worden om daaraan veel te veranderen, zowel internationaal als nationaal, om bij ons nog te zwijgen over federaal en regionaal. Dat laatste geldt niet meteen voor Vlaanderen, maar wel voor Wallonië en zeker voor Brussel. Het probleem daarbij is dan dat een Vlaanderen met overschot zal mogen bijspringen om de door Wallonië en Brussel gemaakte putten te dichten. Dat is nooit anders geweest, maar kan ook niet eeuwig blijven duren.