De (Z)Wever

   Als alles naar plan verloopt zou de Arizona-regering de laatste rechte lijn hebben ingezet om tegen de Belgische Nationale Feestdag van 21 dezer eindelijk een akkoord te hebben over haar programma én budget. Volgens ’t Pallieterke wordt het een aftellen naar de laatste nationale feestdag van het land dat, volgens o.m. The Economist, nooit meer zou uitgevonden worden. Voor alle duidelijkheid: die laatste nationale feestdag zal niet voor morgen zijn, zelfs niet voor 2026, maar in het beste geval voor 21 juli 2029, het jaar van de volgende regionale verkiezingen en één jaar vóór de 200^ste verjaardag van Belgenland.

   Volgens Karl Van Camp, oud-hoofdredacteur van ’t  Pallieterke en nog altijd schrijver van een eigen rubriek, zouden de Vlamingen beter een voorbeeld nemen aan de Kanaken, die erin geslaagd zijn ervoor te zorgen dat hun eiland in de Stille Oceaan i.pl.v. kolonie nu het statuut heeft  van ‘staat binnen de Franse Republiek’. Karl is iemand die ik genegen ben sinds zijn publicatie van het repressienummer van ’t Pallieterke van 5 september 2019, maar bovenstaande vergelijking gaat niet op. Niet alleen ligt hun eiland, Nieuw-Caledonië,  aan de andere kant van de wereld, die Kanaken draaien niet op voor de schulden van het vroegere zgz ‘moederland’, iets wat wij Vlamingen blijven riskeren, tot zelfs in de stad die we zelf nog altijd onze hoofdstad moeten noemen.

      In de weekeindeditie van De Tijd verscheen een uitgebreid interview met Europol-baas Catherine De Bolle. Die leidt sinds 2018 het Europese agentschap in de strijd tegen grensoverschrijdend zware criminaliteit. Begonnen als juriste bij de rijkswacht, werd ze korpschef in Ninove en schopte het als eerste vrouw tot commissaris-generaal van de federale politie.

   In het interview bevestigt De Bolle dat criminele bendes zich steeds meer bezig houden met online fraude. Vroeger overviel men banken* en geldtransporten, nu doet men dat vanachter zijn PC. Twee jaar geleden herkende men nog meteen een phishingmail. Vandaag klopt alles: de lay-out oogt professioneel, de taal is foutloos.

   Dat laatste heb ik zelf meegemaakt. Het laatste jaar kreeg ik vier phishingmails  van o.m. Fluvius, Proximus en zelfs tweemaal van de Christelijke Mutualiteiten (CM). Nu hebben die laatsten een kantoor in mijn Kasterlee en toen ik die daarover belde, kreeg ik meteen te horen dat het phishing was.

   Ik ben er nooit in getrapt, om de eenvoudige reden dat ik nooit online betaal. Mijn vrouw zaliger wou niet dat ik dat deed en ik blijf me daaraan houden. Ik krijg nog alles via de Post, zij het soms met de nodige vertraging en heb het geluk in eigen dorp nog een ouderwetse bank te hebben, waar ik alles over de balie kan regelen.

--

   Een mopje daarover. Komt een overvaller een Brusselse bank binnen, bedreigt de kassierster met een wapen, maar heeft ook een emmer bij en zegt: ‘Je veux de l’argent liquide’!

   In afwachting dat Bouchez lukt met zijn fantastisch plan voor het vormen van een nieuwe gewestregering voor Brussel, kan men alvast stellen dat het hoofdstadsgewest onder curatele moet komen en geen kans mag krijgen nog verdere schulden te maken. Een tweede stap zou kunnen zijn een aanvang te maken met het schrappen van die Fédération Bruxelles-Wallonie, iets waarvoor men geen grondwetsherziening nodig heeft daar ze ongrondwettelijk is, voor de Grondwet dus niet bestaat, alleen maar uitgaven heeft, geen inkomsten en dus ook geen reden tot bestaan. De taken die ze nu vervult, Onderwijs en Franse Cultuur, kunnen probleemloos worden overgenomen  door het Waalse en het Brusselse gewest. Net zoals Vlaanderen dat reeds decennia geleden heeft gedaan. Maar dat is waarschijnlijk al teveel gevraagd in dit absurde land dat nooit meer zou worden uitgevonden. Als er straks toch een plan Bouchez zou komen, wordt dit voor Vlaanderen de ultieme vernedering.

*Bouché betekent verstopt (neus bv) of bewolkt (in weertermen).

     Mijn oudste zus maakte  zo’n beetje het tegenovergestelde mee. Zij en haar man kwamen ook naar Sardinië en kregen er twee zonen, die zij in het Italiaans opvoedden. Ze spraken er dus alleen maar Italiaans mee. Dat bracht ook de nodige problemen mee en, alhoewel de zonen respectievelijk een diploma haalden voor advocaat en landmeter, moesten ze wachten  tot ze de dertig voorbij waren vóór ze een vaste job hadden. Terug naar Vlaanderen komen was er echter niet meer bij, want ze kenden onze taal niet. Het is later ook daar wel goed gekomen – de zonen zijn er beiden getrouwd met een Sardijnse -  maar dat heeft tijd gevraagd.

  E.e.a. betekent wel dat kinderen die de originele taal van hun ouders niet onderhouden, ook veel minder geneigd zullen zijn om ooit naar hun land van herkomst terug te keren.

--

  Volgens een studie van de Australische Western Sidney University zou meertaligheid goed zijn voor de hersenen, en helpen om bv dementie uit te stellen. Mensen die meerdere talen beheersen zouden ook nog wel dementie kunnen krijgen, maar dan op latere leeftijd. Dat talen leren kan men wel best op jeugdige leeftijd beginnen. Dat verhaal zou wel eens kunnen kloppen, want het beheersen van meerdere talen houdt de hersenen actiever. Mijn nonkel pastoor (‘Heeroom’ voor de Nederlanders), die zes talen sprak, kreeg wel dementie, maar pas op zijn 88^ste (hij werd tenslotte 90).

      Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir wil kinderen met taalachterstand (van emigranten, zeg maar) straks in aparte klassen onderbrengen. Dat zijn dan kinderen die thuis alleen nog de taal van hun ouders horen, ook op radio en Tv die men vanuit hun thuisland kan ontvangen. Dit doet bij mij een belletje ringen, want zoiets maakte ik ook mee in de jaren 1960 van de vorige eeuw, maar dan in  de omgekeerde richting.

   In 1962, zo’n anderhalf jaar na ons huwelijk, vertrokken mijn vouw en ik met een dochtertje van negen maanden naar Sardinië. Tijdens de negen jaar dat we daar woonden, kwamen er nog twee kindjes bij. Met hen spraken wij thuis altijd Vlaams, maar voor de rest hoorden zij niet anders dan Italiaans, ook op radio en Tv. Onder elkaar spraken onze kinderen Italiaans, de taal van de school en van het spel met alle andere kinderen.

   Het feit dat wij thuis Vlaams bleven spreken is voor onze kinderen een geluk geweest. Toen we in 1972 terug naar België kwamen  konden zij vrij vlot overschakelen op het Nederlandstalig onderwijs. Alleen de oudste dochter, die drie jaar lager onderwijs had gekregen in het Italiaans, moest een tijdje extra lessen volgen, de andere twee niet.

   Italiaans is bij ons de tweede taal gebleven. Ons oudste dochter is het blijven spreken. Onze zoon – zoals zijn ouders een opera-liefhebber - is avondschool gaan volgen om de Italiaanse opera-libretti te verstaan en ons tweede dochter is het weer gaan leren toen haar eigen dochter ermee begon. Daar we in contact gebleven zijn met onze vrienden op Sardinië is Italiaans bij ons zowat onze tweede taal gebleven.

   Het idee van bezig bijtje Demir is wel toe te juichen. Tweetaligheid vanaf de jeugd blijkt zelfs een garantie te zijn tegen dementie. Niet dat men het dan niet meer zou krijgen, wel dat – als het gebeurt - het jaren later kan zijn.

   (Wordt vervolgd)

      Tijdens de gebruikelijke viering van de Vlaams-nationale feestdag in het Brusselse stadhuis werd de hoofdrede, zoals even gebruikelijk, uitgesproken door de voorzitter van de Vlaamse Kamer van Volksvertegenwoordiging. Dit jaar gebeurde dat voor de eerste keer door de nieuwe voorzitster, Freya Van den Bossche. Ze deed dat vrij goed en maande iedereen aan achter de nieuwe Vlaamse en federale regering te staan om de diverse plannen te verwezenlijken. Ze had daarbij kunnen verwijzen naar haar eigen Gent dat per inwoner de grootste schuld van Vlaanderen heeft, mede als gevolg van een paar groenlinkse legislaturen met gedoogsteun van een liberale burgermeester, zoals ik ook al vermeldde in mijn blog van 7 dezer.

   In de weekeindkrant van De Standaard komt hoofdredacteur Karel Verhoeven daar ook op terug. Hij noemt burgemeester Declerq een illusionist en schrijft dat het Gentse stadsbestuur op een onverantwoorde manier de eigen nederlaag heeft georganiseerd. Voor Declerq was en is het uitsluitend om de postjes te doen, net zoals bij partijgenoten als Quicky, Gwendolientje en Lachaert. En dan maar verwonderd doen dat Open VLD tegen de kiesdrempel aankijkt.

   De nieuwste Vlaams-liberale voorzitster Eva De Bleecker heeft ondertussen voor alle zekerheid de naamverandering van de partij, die gepland was voor september, uitgesteld.

       In ’t Pallieterke van 11 dezer, op de Vlaams Nationale Feestdag, pleit VB-voorzitter Tom Van Grieken ervoor om van Brussel opnieuw een Vlaamse stad te maken, met respect voor het tweetalig karakter en de Franstalige Gemeenschap, maar onder verantwoordelijk Vlaams bestuur.

   Met alle respect van mijnentwege voor Tom en zijn partij, maar dit is wishful thinking. Met amper nog 10 tot 15% van  de bevolking die erin Brussel nog Vlaams spreekt zal dat nooit lukken.

   Men mag Brussel dan nog ‘onze hoofdstad’ noemen, ‘ons visitekaartje’ naar de wereld, voor de rest stelt dat niets voor, zeker nu niet nadat men er na meer dan een jaar na de verkiezingen niet eens in slaagt een eigen gewestregering te vormen omdat de SP er de N-VA – nota bene: ook in Brussel de grootste partij aan Vlaamse kant – niet bij wil hebben.

   Brussel moet ophouden tegelijk een stad, een gewest én een federatie met Wallonië te zijn en moet gereduceerd worden tot één stadsgewest met negentien districten, één burgemeester (die men dan ‘minister-president’ mag noemen), één schepencollege (‘gewestregering’), één gemeenteraad (‘parlement’) en één OCMW. Een stad die het kan doen met één brandweercorps moet dat ook kunnen doen met de andere diensten. Verder moet het één politiecorps hebben, zoals alle andere grootsteden ter wereld.

  Het blijft een schande dat Vlamingen in de eigen zgz hoofdstad riskeren niet eens in hun eigen taal geholpen te worden als er iets fout loopt met hun gezondheid of bij problemen met de politie, maar als puntje bij paaltje komt steeds wel de rekening mogen betalen.

   En daarmee is het weer 11 juli, de Vlaamse nationale feestdag, die in het unitaire België nog steeds niet erkend is  als de officiële feestdag voor iedere Vlaming.

   Nadat we enkele jaren politieke peilingen te zien kregen waarin het Vlaams Belang de grootste partij werd in de eigen  regio en samen met de N-VA naar een meerderheid stevende in de eigen regio, werden we op 9 juni 2024 geconfronteerd met een uitslag waarbij de N-VA als grootste uit de poll kwam. Daar bovenop kwamen de twee Vlaams-nationalistische partijen een paar zetels tekort om samen een meerderheid te halen in de eigen regio en kreeg Bart De Wever de kans om als eerste een nieuwe Vlaamse deelregering te vormen. Daar bovenop had hij het excuus dat hij minstens drie partijen  nodig zou hebben om die regering te vormen en dat nooit zou lukken met het Vlaams Belang, omdat er geen derde partij bereid was met het VB samen te werken.

   Het resultaat van dat alles is, dat enige Vlaamse zelfstandigheid, laat staan onafhankelijkheid, wishful thinking blijft en men hoogstens kan hopen op 2029 voor een volgende verkiezing. Ondertussen wordt België, Vlaanderen inbegrepen, verder ‘verbalemaand’ en is met beter hopen de tijd verlopen.

   Met innige deelneming.

     De grote vakantie mag dan al begonnen zijn, die geldt niet voor onze politiek die pas op vakantie gaat na de nationale feestdag van 21 dezer. Enfin, dat hoopt men toch. Ondertussen blijven zowel de federale als de regionale ministers het ene plan na het andere voorstellen zonder dat iemand zich afvraagt hoe men e.e.a. betaald zal krijgen. Veel beloven, weinig geven…

   Er zal minder papierwerk nodig zijn om de woning te verbouwen, er zou een akkoord zijn voor huishoudhulpen, Brouckie belooft te zullen blijven praten met de artsenvakbond en Zuhalleke gaat de taalachterstand van de meestal immigrantenkinderen oplossen met aparte taalklassen. Anneliesje Verlinden gaat de problemen bij Justitie oplossen en Jan Pasbon die bij Financiën.

   Waar maakt men zich nog zorgen over?

--

   Ondertussen blijkt The Donald in eigen land een bijnaam te hebben gekregen: ‘Taco’. Dat staat volgens de kruiswoordraadsels van Denksport voor een Mexicaans gerecht, maar wordt nu in de Amerikaanse politiek uitgelegd als de afkortingen van ‘Trump Always Chickens Out’. Vrij vertaald: ‘Trump trekt er altijd tussenuit’.

   En Trump blijft maar doordrammen met het opleggen,

veranderen en uitstellen van tarieven, zodanig dat de meeste

landen en grote bedrijven zich er niet teveel meer van aan

blijken te trekken. Dat alles terwijl er maar geen einde komt

aan de oorlog in Oekraïne noch aan de slachtingen in Gaza,

gebeurtenissen die The Donald eens snel zou gaan oplossen.

   Een mogelijke verklaring is dat men verwacht dat de

economische waanzin van de man binnen aanvaardbare

grenzen zal blijven. Verder hebben, zeker in de States, heel

wat grote bedrijven stocks aangelegd om de invoertarieven

voor te zijn. Ze hebben daar al eens een eerste Trump-termijn

meegemaakt en kennen stilaan de aard van het beestje.

   Tenslotte rekent men op productiviteitswinsten door

Artificiële Intelligentie. Zelf nadenken is er dan niet veel meer

bij.

      Elon Musk slikt het niet dat hij door The Donald opzij is geschoven nadat gebleken was dat hij in de politiek zijn incompetentieniveau had bereikt en niet kon verwezenlijken wat hij wél kon in de ruimtevaart en de autoproductie. Hij geeft zich echter niet gewonnen, kan blijkbaar niet tegen verlies en gaat dus een nieuwe politieke partij oprichten, de ‘America Party’. Om te zien wat dat kan worden zal het wachten worden op de tussentijdse verkiezingen van eind volgend jaar. Ondertussen kelderen wel de Tesla aandelen. Het probleem is, dat de Musk die nu in de politiek gaat, niet meer de geniale jongeman is van begin dezer eeuw, maar een die ondertussen geradicaliseerd is door zijn eigen sociaal media platform.

   Met alle sympathie voor het genie dat Musk is, maar politiek is iets anders dan business, zowel in de States als bij ons. Hij zou best Toon Hermans’ oordeel daarover eens laten vertalen en nalezen:

  ‘Politiek is handjes drukken,
dreigen, sjoemelen en bukken,
katten uit de bomen kijken,
overreden, over-lijken,
schipperen of schaakmat zetten,
lange speeches, korte metten,
witte voetjes, pan uitvegen,
passen, meten, wikken, wegen,
lachjes, dansjes, Judas-kusjes,
loeren draaien, dooie musjes,
veel beloven, vleien, paaien,

De kunst om om iets heen te draaien,

D’r is geen liefde regelrecht

En daarmee is alles gezegd.’

   In mijn blog van 5 dezer had ik het reeds over het feit dat de stad Gent serieus moet gaan besparen en er zelfs afdankingen dreigen. Feitelijk is dat geen verrassing voor de tweede stad van Vlaanderen, die al sinds 2018 ononderbroken bestuurd wordt door een blauw-rood-groene coalitie. Even scheen daarin vorig jaar verandering te komen, toen men dacht Groen te kunnen vervangen door de N-VA. Een links straatprotest zorgde ervoor dat dat ‘feest’ niet doorging.

 Ondertussen zit de stad Gent sinds 2023 wel met een schuldvan zo’n miljard euro,  waarbij er sinds 2016 vierhonderd miljoen (!) was bijgekomen. Dit is een omgekeerde beweging met wat in Antwerpen gebeurd is, waar blauw en rood wél met de N-VA samengingen. In 2016 telde de Antwerpenaren zo’n 1.900 euro schuld per kop, tegenover 2.300 in Gent. Tegen 2023 was die schuld in Gent al opgelopen tot 3.700 euro, in Antwerpen gedaald tot minder dan 1.000. Antwerpen zou,volgens Gent, meer geld krijgen uit het Gemeentefonds, maar dat geldt alleen voor de totaliteit. Per inwoner krijgt de stad Gent bijna evenveel.

  Blauw mag in Gent dan wel de burgemeester blijven leveren, maar alleen als die het Groenlinkse programma blijft uitvoeren. Dat Mathias De Clercq er momenteel ziekjes bijzit, is dan ook geen verrassing. 

*Sneyssens was een vroegere Gentse held die verheerlijkt werd in een gedicht van Aalbrecht Roodenbach, dat eindigt met  ‘Ei! Kynegyros, ween van spijt en werp uw kroon naar Sneyssens!’. Kynegyros was een Griekse held die, volgens de legende, de aftocht van de Perzen wou beletten en daarbij handen en hoofd verloor..

      We hebben al geleerd dat men in dit land zijn vrouw in de tuin van de buurman kan begraven en haar aangeven als vermist,  zoals vermeld in mijn blog van 27 juni (De zaak Annie De Poortere). Als ge zoiets 30 jaar kunt stilhouden, wordt ge daarvoor in dit land vrijgesproken, zolang ge maar niet bekent haar vermoord te hebben, iets wat niemand na 30 jaar waarschijnlijk nog zal kunnen bewijzen.

   Niet meer overeenkomen met uw vrouw en haar aframmelen ondanks het feit dat ze in verwachting is van uw zesde kind, mag dan weer niét. Dan eindig je in de gevangenis. Daar kun je echter genieten van een ‘verlengd penitentiair verlof’, een gevolg van de overbezetting van onze gevangenissen. En als het dan thuis weer eens fout loopt, steek je uw vrouw in brand vóór de ogen van vijf van de zes kinderen. 

   De dader van bovenstaande blijkt een Kosovaar te zijn. Of hij moslim is, staat – bij mijn weten op dit ogenblik -  nergens vermeld, maar die kans is groot, want Kosovaren zijn dat overwegend. Dat verklaart ook het grote aantal kinderen, iets wat bij ons  niet veel meer voorkomt, maar in  Kosovo wél.

    Het verlengd penitentiair verlof werd ingevoerd door de vorige minister van Justitie zonder enige wettelijke basis. Zijn opvolgster werkt ondertussen aan een noodwet, wat dat ook moge betekenen. ‘Wird schon schief gehen’ zou men in Duitsland zeggen…

    Na Gent heeft ook de stad Genk beslist te gaan snoeien in haar overheidsmandaten. In Genk zullen geen jobs verloren gaan, alleen zullen diegenen die met pensioen gaan niet vervangen worden. De eerste jaren zullen dat er zo’n 50 zijn . Nu nog Luik, Charleroi, Mons en zeker Brussel, waarover ik al meer dan eens geschreven heb, De schulden worden vooral weer eens gemaakt in Francofonië, maar het zijn de Vlaamse steden die beginnen in te grijpen.

   Ik had gehoopt dat met de komst van Elon Musk bij het nieuwe Amerikaanse ministerie voor vereenvoudiging van het staatsapparaat een voorbeeld zou kunnen worden voor het land dat niet meer zou worden uitgevonden. Daarvan komt niet veel in huis nu Musk bewezen heeft dat een geweldig zakenman nog niet meteen een geweldig politieker zal zijn . Zoals ik in deze rubriek al schreef – o.a. in mijn blog van 4/4 - is Musk het slachtoffer geworden van het Peter Principe. Om het op zijn Vlaams te zeggen: ‘Schoenmaker, blijf bij uw leest’.

   In Vlaanderen begint men te beseffen dat er ook grenzen zijn aan het maken van schulden. Wallonië en Brussel schijnen dat nog steeds niet (genoeg) te beseffen. Hopelijk opent het Gentse en Genkse voorbeeld hun ogen.

     Dat het Brussels Gewest een ramp is, weet zo stilaan iedereen. Meer dan een jaar na de laatste verkiezingen is er nog altijd geen gewestregering. Het kampt met een torenhoge schuldgraad, een structureel begrotingstekort en inefficiënte overheidsdiensten. De afgelopen vijf jaar steeg het aantal ambtenaren er met bijna 34%. Toch blijft Brussel smerig en is de werkloosheid er 14,2%, dat is 10% meer dan in Vlaanderen. De werkzaamheidsgraad daalde tot 62% en dat is dan 14% minder dan in Vlaanderen

   Er bestaat geen  wettelijke basis om Brussel onder federale voogdij te plaatsen. De federale overheid kan enkel voorwaarden stellen als Brussel komt aankloppen voor financiële steun.

  Brussel is hét voorbeeld hoe het niét moet. Als het met België niet betert, zal het straks voor iedereen hier slechter worden. Zeker als men die Bedoeïen van een Ahmed Laaouej laat doen. Die PS-moslim wil niets te maken hebben met de N-VA, laat staan het VB en alleen verder gaan met het links allegaartje Vooruit, Groen, Ecolo, PvdA/PTB en het zgz Team Fouad Ahidar. Een soort Kalifaat aan de Zenne, zeg maar.

   Inch Allah!

      N.a.v. de spanningen tussen Iran en Israël, schreef ik in mijn blog van 23 juni (‘Iran na de bunker-buster bommen’) onderaan dat die zgz tweede ‘tweede Golfoorlog’ niet nodig zou geweest zijn, hadden de VSA het Iraakse leger, eens verslagen in Koeweit, hadden gevolgd naar Irak en er meteen komaf mee hadden gemaakt.

   Van dat blog stuurde ik een  kopie naar ’t Pallieterke, waarin het in de brievenrubriek verscheen van 26 juni. Daar kreeg ik, zoals meestal, geen reactie op. Dat gebeurde wél, zij het onrechtstreeks, in The Economist van 28 juni, op blz 16/18 onder de titel ‘Settling dust, swirling questions’, waarin letterlijk stond, ik citeer :

   ‘Others in America fear the opposite scenario: they see a parallel with the aftermath of the first Gulf War*, in 1991, when America expelled Sadam Hussein’s invading forces from Kuweit but left him in power in Irak. Instead of toppling him, it sought to hobble his regime through sanctions, a no-fly zone and periodic bombing raids. In the end an exasperating decade of attempted containment simply proved a long prelude tot he invasion of 2003.’

   Dat was exact waar ik reeds geschreven had. Ik weet het: eigen lof stinkt, maar zo’n beetje stank kan toch deugd doen!

*In werkelijkheid was de oorlog in Koeweit niet de Eerste, maar de Tweede Golfoorlog. Daarvoor hadden Sadam en de ayatollahs al eens een oorlog uitgevochten toen eerstgenoemde probeerde een Arabische provincie in Iran te veroveren, wat mislukte.

   ‘ Deze taks draagt de kiemen van ontgoocheling en wantrouwen in  zich’.

   ‘Discussie over belastingen versus besparingen nog lang niet beslecht’.

   ‘De onhaalbare deadline en andere losse eindjes’

   ‘Dit akkoord zal ons belastingstelsel een beetje rechtvaardiger maken, maar niet efficiënter’

--

   Bovenstaande vaststellingen zijn niet van mij,  maar zijn ondertitels uit diverse kranten op dinsdagmorgen door specialisten in het vak. En dan hebben we het over de Meerwaardewet die na een zoveelste nachtelijke marathon door de regering De Wever werd goedgekeurd. Ze zal iéts, maar niet veel veranderen aan de fiscale koterij van ons belastingsysteem met zijn reeds bestaande vele vrijstellingen, uitzonderingen en achterpoortjes.

   Met de nieuwe wet kan ons mateke zich op zijn borst kloppen. De sterkste schouders zullen iets meer moeten dragen. Voor zover ze nog in België wonen, zullen die de meerwaardetaks ontlopen door snel te verkopen. In dit digitaal tijdperk volstaat daarvoor één tik op het PC-toetsenbord. De meerwaardebelasting zal in de eerste plaats dat deel van de middenklasse treffen dat niet zomaar kan vertrekken: de kleine zelfstandige.

   In mijn blog van 15 juni schreef ik reeds dat de aankoop van aandelen door de Vlaamse deelregering in Brussels Airport een goede zaak was. Eindelijk werd er eens belastinggeld geïnvesteerd dat kon opbrengen.

   In ’t Pallieterke van donderdag 26 juni, dat me pas op maandag 30 juni bereikte – met dank aan Bpost, nog zo’n bedrijf waar de Belgische staat (voorlopig?) nog de lakens uitdeelt, staat een uitvoerig artikel van Angelique Vanderderstraeten – sinds jaar en dag Pallieter’s  commentator over Economie, waarin zij mij gelijk geeft.

   ‘ Wat is er verkeerd aan’, schrijft zij, ‘dat een Vlaamse regering aandelen van een luchthaven aankoopt die op Vlaams grondgebied ligt?’ En ze voegt eraan toe dat bv de luchthaven van München voor 51% in  handen is van de Beierse deelstaat en die van Schiphol zelfs voor 92% overheidseigendom is (staat, Amsterdam en Rotterdam).

   Vergeten we tenslotte niet dat Brussels Airport zorgt voor 64.000 directe en indirecte banen, waarvan 70% Vlamingen.

Gwendolientje is er tegen. Hoe zou het toch komen dat die Open VLD het niet goed doet in Vlaanderen?

      De LGBTI+-betoging van zondag in Boedapest, verboden door de regering van ‘Victator’ Orban maar toegestaan door de burgemeester, was een enorm succes. Ruw geschat kunnen er zo’n 200.000 betogers geweest zijn. De meeste van hen  behoren niet tot een letter van de fameuze lettergroep, maar willen gewoon af van Orban, die Poetin achterna loopt terwijl uitgerekend diezelfde Orban destijds als studentenleider de afscheidsrede uitsprak bij de herbegrafenis van premier Imre Nagy die geëxecuteerd werd door de Sovjets.

   Het is een feit dat onze wereld aan het verloederen is, maar figuren zoals Orban en Poetin zullen die niet verbeteren, integendeel. Van Poetin vanaf geraken zal een klus worden voor de Russen zelf. Orban kan er echter niet voor zorgen dat zijn land over en alles en nog wat dwars kan blijven liggen, terwijl het deel blijft uitmaken van de E.U. en  de NAVO.