Exit Viktator

       Het wordt tijd dat ik streekgenoot Wout Van Aert eens te pakken krijg. Rik Van Steenbergen heb ik persoonlijk gekend, nadat vader hem, bij zijn afscheid, enkele bouwgronden aan de kust van Sardinië cadeau had gegeven. Rik Van Looy kreeg ik te pakken na een Ronde van Sardinië die hij gewonnen had nadat hij op exact de juiste plek in de eerste rit demarreerde die we hem met een groot reclamebord hadden voorgesteld. Wout, afkomstig uit Lille, een gemeente die grenst aan Kasterlee, verhuisde naar Herentals vlakbij een restaurant waar ik nog wel eens ga eten. Na West-Vlaanderen hebben de Antwerpse Kempen  zowat de beste wielrenners van Vlaanderen voortgebracht en daar kan ik alleen  maar fier op zijn.

--

   En dan nog dit:

   ‘Den Trump’ doet mij denken aan Achille Van Acker (’Aziel Zarbon’ voor de ingewijden), een naoorlogse Belgische premier, die als slagzin had ‘J’agis, puis je réflechis’  Alleen doet The Donald dat voor zaken die de hele wereld raken, niet alleen het Belgiekske van de jaren stilletjes.

      N.a.v. de zgz vredesgesprekken over de Iran-oorlog, die zaterdag begonnen in Pakistan, loont het misschien wel eens de moeite te lezen waarom de Amerikanen al meer dan eens in Azië aan het kortste eind getrokken hebben in gewapende plaatselijke conflicten. Een voorbeeld daarover is het boek ‘The Ugly American’, een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

--

   Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

      Niet alleen het boek ‘The Ugly American’, ook dat van ‘Het Peter Principe’, dat ik in deze rubriek al enkele keren belichtte, zou hier van pas kunnen komen. Het principe dat in een hiërarchische organisatie – zoals bv een staatsbedrijf – medewerkers worden gepromoveerd tot ze hun niveau van onbekwaamheid bereiken. ‘Dood gepromoveerd’, zeg maar. Het werd te boek gesteld door Lawrence J. Peter, een Canadees pedagoog, vandaar de naam en blijft actueel.

--

   ‘Den Trump’ is nog het best te vergelijken met de Belgsiche naoorlogse ex-premier Achille Van Acker (’Aziel Zarbon’ voor de ingewijden) van wie de uitspraak ‘J’agis, puis je réflechis’ bij de kenners is bijgebleven.

     ‘The Ugly American’ is de titel van een politieke roman van Eugene Burdick en William Lederer uit 1958 die toen de mislukkingen van het Amerikaans diplomatiek corps in Zuidoost-Azië beschrijft. Het boek hekelt de arrogantie, incompetentie en het falen van Amerikaanse diplomaten in Zuidoost-Azië tijdens de Koude Oorlog. Het is bijna perfect  toepasbaar op The Donald en zijn entourage in hun huidige Midden-Oosten aanpak.

     Het ziet er naar uit dat het staakt-het-vuren in het Midden-Oosten maar een dooie mus zal zijn. De Straat van Hormuz zal geld blijven kosten nu Iran langs daar de opgelopen schade wil recupereren. Wie daar wat gaat betalen is een vraagteken en Libanon lijkt helemaal het kind van der rekening te worden. Als er al een oplossing zal komen, zal het nog even duren vóór we dat aan de pomp zullen voelen.

   Met wat er nu op tafel ligt zullen de problemen niet opgelost geraken. De Noorse schrijver Hendrik Ibsen zei het al: ‘Hva de gjør, gjør fult og helt, ikke stykkevis og delt’. Vrij vertaald: ‘Wat je doet moet je goed doen, niet half en half’ .

     Dinsdagavond zag ik op Stingray Classica (Telenet nr 50) nog de negende symfonie van de achterkleinzoon van die bakker uit Mechelen, met daarbij dat prachtig slot met de Ode an der Freude van Schiller (‘Alle Menschen werden Brüder’) en werd het afwachten of Trump zijn dreigement van een totale oorlog tegen Iran zou bevestigen. Dat bleek tenslotte – gelukkig maar – weer niet het geval te zijn. Er is nu voorlopig weer een staakt-het-vuren van twee weken dat hopelijk wordt nageleefd.

   Wie leeft zal zien.

       De Paasdagen zitten er weer op. De klokken zijn terug en het leven kan weer zijn normale gang gaan. Toch is het niet allemaal meer zoals in mijn jeugd, lang geleden. Toen vielen de klokken uit tijdens de mis op Witte Donderdag en hoorde men ze weer tijdens die van Paaszaterdag. Bijna iedereen ging toen nog naar de mis en spoedde zich na die mis snel naar huis, waar dan die Paaseieren geraapt werden. Tegenwoordig is alles gecommercialiseerd en raapt men het hele Paasweekeinde eieren, ook tijdens wat men nu de ‘Stille Zaterdag’ noemt, die vroeger tot na die mis niet meer stil was.

   Het enige waarop Arizona nog kan besparen met een 51% meerderheid is de afschaffing van de Fédération Bruxelles-Wallonie. Ik begrijp niet waarom dat niet gebeurt. Die Fédération is een extra gewest, staat niet in de Grondwet, is dus ongrondwettelijk, heeft geen inkomsten en maakt alleen extra schulden. Ze houdt zich bezig met Onderwijs en Cultuur, twee onderwerpen die deel uitmaken van de Franstalige Gemeenschap en kunnen getransfereerd worden naar het Waalse en Brusselse Gewest. Net zoals Vlaanderen dat reeds enkele decennia eerder  heeft gedaan.

   Ik begrijp trouwens ook niet waarom politiek Vlaanderen Brussel als hoofdstad blijft behouden. De Vlaamse meerderheid in België heeft in Brussel niets te vertellen en wordt daar – én in België – herleid tot een politieke minderheid.

       Na een debat van liefst 4,5 uur is de eerste stap voor de afschaffing van de overbodig geworden senaat dan toch genomen. Opmerkelijk daarbij was dat de regeringspartij MR zich onthield en het Vlaams Belang het goedkeurde.  De eerste als protest omdat er op dat moment nog geen tegemoetkoming was voor de eventuele slachtoffers van de verhoogde kosten van de brandstof, wat met de zaak niets te maken had. De tweede omdat die een fundamenteel probleem niet wilde gelijkstellen aan het voorlopig bijgaand van de ‘omgekeerde cliquet’ over de brandstofprijzen. De MR van baardman Bouchez doet gewoon aan demagogie.

--

   T.a.v. onze vriend Jean voeg ik er wel even bij dat men voor het afschaffen van onze talloze regeringen geen 51, maar 66% nodig heeft (de tweede-derden). Het gaat dan immers om een wijziging van de Grondwet. Een situatie zoals die van 3 april zou zich nog weleens meer kunnen voor doen.

   Trouwe lezers van mijn blog weten dat mijn familie het slachtoffer werd van de repressie na WO II. Het verhaal daarvan kwam ooit in een bijlage van het repressienummer van  5 september 2019 van ‘t Pallieterke (‘Nooit veroordeeld, wél alles kwijt’). Het was dan ook de logica zelf dat mijn familie bij de eerste verkiezing na die oorlog stemde voor de Antwerpse advocaat Herman Wagemans,  die opkwam voor amnestie. Diezelfde Herman Wagemans stond ook bij de wieg van de Volksunie, werd niet alleen verkozen als eerste naoorlogs Vlaams-nationaal gemeenteraadslid, maar ook als eerste naoorlogse Vlaams-nationale volksvertegenwoordiger.

   Het was voor mij dan ook een aangename verrassing in ’t  Pallieterke van 2 dezer een uitgebreid artikel (mét foto) over Wagemans  te vinden, aan de hand van Jan Huijbrechts die zich in het blad gespecialiseerd heeft in historische Vlaamse verhalen. Een reden temeer om het spotblad, dat ik lees sinds 3 juni 1957 (het nummer met het bericht van de dood van stichter Bruno De Winter), ben blijven lezen. Samen met The Economist is ’t Pallieterke het enige blad waarop ik nog een abonnement heb.

   In reactie op mijn blog van 1 april (‘Exit Senaat’) schrijft trouwe lezer Jean terecht dat men zo snel als mogelijk 5 van onze 6 regeringen hun CV4 moet geven. Jammer genoeg zal dat nooit snel kunnen gebeuren, omdat diegenen die daarover zullen moeten beslissen dan meestal hun eigen baantje riskeren te verliezen. Da  t zal dan ook in enkele stappen moeten plaats vinden.

   Om te beginnen zou men het aantal regeringen moeten herleiden tot 3: één federale en twee gewestregeringen, een Nederlandstalige en een Franstalige. Deze laatste zou dan bestaan uit een samensmelting van Wallonië en Brussel, de eerste uit Vlaanderen eventueel met enkele Brusselse randgemeenten die nu nog territoriaal aan Vlaanderen grenzen. Beide deelregeringen moeten dan de tering naar de nering zetten. Als dit werkt kan men zien of ze daarna zichzelf zullen opheffen. Ik heb daar mijn twijfels bij, omdat Vlaanderen dan weer riskeert het kind van de rekening te worden. En zijn numerieke meerderheid weer niet zal kunnen verzilveren. De 50/50 regel, weet je wel.

   De toekomst van Vlaanderen ligt, volgens mij, in een nauwere samenwerking met Nederland, eventueel via de Benelux, Met een verder doorgedreven samenwerking van hun havens aan ’s werelds drukst bevaren zee en het mede verzilveren van Brainport Eindhoven kunnen de Lage Landen de logistieke draaischijf worden van Noordwest Europa.

   En Trump blijft maar moeilijk doen omdat de NAVO hem niet ter hulp komt in zijn oorlog tegen Iran. Zoals ik reeds schreef in mijn blog van 29 maart (‘De Straat van Trump’) is de NAVO een organisatie waarvan de leden bereid zijn elkaar te helpen als ze aangevallen zouden worden. Dat is niet het geval met Iran en de Straat van Hormuz.

   Ondertussen blijkt de Britse premier Starmer toch te zijn gezwicht voor Trumps chantage. Hopelijk blijft hij de uitzondering die de regel zal bevestigen. Als Trump straks zou beslissen dat The States uit de NAVO zouden stappen, dan doen ze dat maar. Zolang Canada er bij blijft, kan de naam blijven bestaan. Wij moeten niet mede het slachtoffer worden van Trumps waanzin, zeker met de wetenschap dat miljoenen Amerikanen het daar ook niet mee eens zijn. De tussentijdse Amerikaanse verkiezingen zullen dat in november wel uitwijzen

       Eergisteren stemde het federale parlement in met een herziening van artikel 195 van de Grondwet voor de feitelijke afschaffing van de Senaat. Die is al jaren overbodig. Die stemming kon plaats vinden met een gewone meerderheid. Vrijdag komen er liefst nog 4 stemmingen, waarbij dan een 2/3^de meerderheid nodig zal zijn. Hopelijk lukt het dan ook, zodat we alvast van dat gedrocht verlost zullen zijn, iets waarvoor ik in deze rubriek ook al jaren pleit, o.m. in mijn blog van 21.11.2025.

   Nu nog de provincieraden, niet de provincies zelf – de gouverneur en zijn hofhouding mogen blijven – en nog enkele van die raden, die alleen  maar geld kosten en zo goed als niets opleveren. België is niet alleen het land met – per inwoner - de grootste staatsschuld van Europa, maar ook met de meeste politieke mandaten. Bijna 24.000 of 2 per 1.000 inwoners…

   Het afschaffen van de senaat zal het gat in de Belgische begroting niet vullen, maar hopelijk een eerste stap er naartoe zijn, waar vooral Vlaanderen baat zal aan hebben.

    Iets voor de quizzers: Wat betekent het woord ‘poutine’? Het wordt wel uitgesproken als ‘poetin’ zoals die uit het Kremlin, maar is de naam van een Canadese snack, die gemaakt wordt van kaaswrongel*, frietjes en een hete saus.

--

   * Voor wie ze niet zou kennen, kaaswrongel is de vaste, witte massa die ontstaat door het stremmen van melk. Het is de basisbouwsteen van alle kaassoorten.

   Volgens recent onderzoek zou er zich in Noordoost Frankrijk, in  de regio Metz, ondergronds zo’n 34 miljoen ton wat men noemt ‘natuurlijke witte waterstof’ bevinden, waterstof die meteen zou kunnen gebruikt worden zonder extra behandelingen. Dat zou zowat een derde van het jaarlijkse mondiaal verbruik zijn. Volgens datzelfde Franse onderzoek strekt dat waterstofveld zich uit tot in België en wel in de streken waar vroeger koolmijnen werden ontgonnen. Daarbij horen ook Limburg en de Antwerpse Kempen bij, zeker omdat in Mol, vlakbij de grens met de provincie Limburg, er al waterstof werd aangetroffen in de diepe ondergrond, mogelijk ontstaan door de ontgassing van steenkool.

   De federale regering heeft nu geld uitgetrokken om uit te maken wat er allemaal van klopt, maar het zou in deze tijden een opsteker zijn, want het zou dit land minder afhankelijk maken van aardgas dat moet worden ingevoerd. We zullen  echter geduld moeten hebben want zo’n onderzoek moet gebeuren via diepteboringen en die kosten geld. Als het echter klopt, hoopt men voor het vervoer van die waterstof ook gebruik te kunnen maken van de eveneens geplande pijplijn die Fluxys tegen 2030 wil aanleggen van de Noordzee naar Duitsland via de haven van Antwerpen.

   Wie dan nog leeft, zal zien.

      In The States zijn gisteren miljoenen Amerikanen op straat gekomen om te protesteren tegen Trump, die zij een koning noemen, geen president. Dat is niet helemaal correct; Trump is eerder een hofnar dan een koning. Hij maakt van de job van US-president een lachertje.

   Als een NAVO-land wordt aangevallen dan kan het, volgens de statuten, de hulp inroepen van alle NAVO-leden, die dan verplicht zijn ter hulp te komen. Dat is in de oorlog in het Midden-Oosten niet het geval, want Iran is geen NAVO-lid. Geen enkel NAVO-land is dan ook verplicht mee te doen aan een aanval, wel aan een verdediging indien nodig en dan nog alleen van een ander NAVO-lid.

      Door de zoveelste oorlog in het Midden-Oosten en de blokkering van de straat van Hormuz riskeren we een nieuwe lange periode van economische vertraging, waardoor de koopkracht van de gezinnen en de winstmarges van de bedrijven zal afnemen. Ondanks vroegere ondervinding lijkt men blijkbaar niet te weten wat te doen en dat geldt ook voor onze overheden. Lagere groei betekent immers ook minder belastinginkomsten. Voor een land als België, met een staatsschuld om U tegen te zeggen, is dat geen prettig vooruitzicht. Met dank aan de vooral door Groenen en Vlaamse liberalen gesteunde kernuitstap, waaraan wel een halt is toegeroepen, maar ondertussen zijn we een deel van het voordeel ervan kwijt geraakt en dat zal dit land extra geld, veel geld kosten.

      Er is heel wat heisa in de Belgische politiek, nu Georges-Louis Bouchez – onze Donald Trump -  Axel Miller heeft voorgedragen om de nieuwe voorzitter te worden van de Investeringsmaatschappij van de Belgische Staat. Die man, een Brusselse ex-advocaat, was nl de laatste voorzitter van Dexia en zou mede verantwoordelijk zijn voor het failliet van de bank. Een brokkenpiloot eerste klas zo lijkt.

   Toen Axel Miller in de crisis van 2008 CEO werd van de Dexia-groep, was die goed voor een balanstotaal van 651 miljard euro. Eind 2024 heeft opvolger Belfius dat kunnen terugbrengen tot 52,4 miljard waarborgregeling, waarbij de Belgische overheid voor zo’n 40 miljard garant staat.

    Volgens de laatste peilingen zouden MR en Les Engagées, mochten er nu verkiezingen zijn, niet meer de meerderheid halen in Franstalig België en zouden Bouchez en Co, in navolging van Open VLD, dan de weg opgaan naar kiesdrempel. Eerst nog wat postjes pakken lijkt dan ook hun  boodschap.

 --

* De titel verwijst naar een andere Miller, de Glenn uit ‘The Glenn Miller Story’, een film over leven en dood van jazz-trombonist Glenn Miller die op 40-jarige leeftijd, op 15.12.1944, met zijn  vliegtuig verdween in de Noordzee en nooit meer werd teruggevonden.

      ‘Doet hij het of doet hij het niet?’ Het lijkt wel een quiz op de Nederlandse Tv. ‘Hij’ is in dit geval The Donald, van wie de Iraanse moslimextremisten nu zeggen dat hij met zichzelf aan het onderhandelen is, want dat zij er niets mee te maken hebben. We kunnen maar hopen dat het voor hem – en voor ons – goed zal aflopen. Van die sjiieten valt niets goed te verwachten, ook niet voor de andere moslims. Ze bevechten in de eerste plaats elkaar. Dat is al zo sinds Mohammed en is er niet op verbeterd met de zgz ‘Arabische lente’. Een godsdienstoorlog die wij in Europa hebben gekend in de 16de eeuw en die men in de huidige tijd van AI e.d. niet meer verwachtte nog mee te zullen maken.

   Ondertussen is Iran met eigen voorstellen afgekomen die geen antwoord geven op die van de tegenstrevers, welke daar waarschijnlijk ook niet rechtstreeks op zullen reageren. Zoiets noemt men nog altijd een dovemansgesprek.