Amerika 1985

   Mark Twain, de schrijver van o.m. ‘Tom Sawyer’ en ‘Huckleberry Finn’, was bekend voor zijn oneliners. Zo arriveerde hij eens met de boot in de UK en had hij als bagage alleen ‘textiel’ opgeven. De Britse douane vond er echter ook een fles Bourbon bij en vroeg hem of dat ook textiel was. ‘Ja’, zei hij, ‘da’s mijn slaapmuts’.

   Ik dacht aan hem toen ik op de Druivelaar-kalender, die ik al krijg sinds 1972, nog zo’n geestigheid van hem tegenkwam: ‘Roem is damp en populariteit toeval. De enige zekerheid is vergetelheid’. Wie wat ouder wordt kan hem alleen ma      ar gelijk geven.

   In 1985 hebben mijn vrouw en ik een bezoek gebracht aan onze Amerikaanse familie in Connecticut. Daar bezochten we het huis van Twain in Hartfort, dat nu een museum is. We zagen er, twee straten verder, ook het huis van Harriet Beecher Stowe, de schrijfster van ‘De hut van oom Tom’.

      ‘Voor mij is homofilie geen ziekte, maar een afwijking van de gewone norm, zoals bv linkshandigheid. Het tegenwerken zou, o.m. volgens sommige zenuwartsen, ongunstige gevolgen kunnen teweeg brengen in de hersenhelften, maar daar houdt het voor mij ook bij op  Dat sommigen daarmee willen uitpakken, o.m. door zich als dragqueen te presenteren – zoals Sammy Madhi en Koen  Crucke ooit deden - is gewoon sensatie.’

--

   Bovenstaande is niet van mij, maar van Em. Prof. Dr. Karel Evrard, zenuwarts, zaliger gedachtenis. De Vlaamsgezinde professor stierf vorige maand in de gezegende leeftijd van 103 jaar. Op 98jarige leeftijd sprak hij nog op de IJzerwake. Ik dacht aan bovenstaande uitspraak n.a.v. het VRT-verslag over ‘De Foto van Vlaanderen’ en onze jeugd dat zopas bekend werd gemaakt. Dat moet allemaal met een korreltje zout genomen worden.

  In haar pogingen om de Belgische staatsschuld en de begroting tot een normaal, zeg maar Europees niveau terug te brengen, overweegt  Arizona ook enkele nieuwe belastingen. Een daarvan is de zogenaamde ‘Fermettetaks’, waarbij een extra taks zou geheven worden op wie een alleenstaande onbewoonde boerderij zou ombouwen tot een soort luxe villa. Op zich lijkt dat nog zo slecht niet, ware het niet dat men de extrakosten van de ombouw onderschat. Zo wordt er bv met geen woord gesproken over wat het zal kosten die grote gebouwen die meestal gebouwd zijn in de jaren 1970/80, te isoleren volgens de nieuwste vereisten.

*’Fermette’ is trouwens niet het juiste woord voor die meestal grote vierkanthoeves, want het is een verkleinwoord…

      Over Artificiële Intelligentie (AI voor de kenners) is al veel geschreven en zal nog meer geschreven worden. Feit is dat AI jobs zal doen verdwijnen, maar dat men niet beseft dat veel van die jobs bij onszelf zullen terechtkomen. Die verschuiving zal niet gaan van werknemer naar werknemer, zelfs niet van  werknemer naar machine, maar van werknemer naar  consument. Taken die we nu nog uitbesteden zullen verdwijnen uit de beroepsbevolking en terechtkomen in ieders huishouden als nieuwe vormen van onzichtbare, onbetaalde arbeid.

‘Fasten seat belts’, zou ik zeggen.

   In De Afspraak op vrijdagvond was er een interessant gesprek met o.m. Rik Van Cauwelaert en Frédéric De Gucht over de liberale teloorgang in dit land. Die Frédéric is in zijn partij m.i. nog zowat de enige die het ook buiten de politiek gemaakt heeft. Al de andere De Guchts, De Clercqs en De Croos stellen niets meer voor. Het ergst van al is dat opvolgers zoals Quicky en Gwendolientje schertsfiguren zijn die al bewezen hebben onbekwaam te zijn. Blijft er voorlopig alleen nog Egbert Lachaert over die dan wel bij een vorige voorzittersverkiezing zijn kiezers beloofde te zullen zorgen voor een nieuwe federale paarsgele regering en – eens verkozen – zorgde voor een paarsgroene. M.a.w. de man houdt zijn woord niet, erger zelfs, doet het tegenovergestelde wat hij belooft.  En in Wallonië is er niemand die nog gelooft dat de MR de volgende verkiezingen zal winnen, al dan niet met Les Engagées. Bouchez blijft eerder een ongeleid projectiel.

  Het drama in Brasschaat van vrijdag- op zaterdagnacht, waarbij een chauffeur van 17  s’ nachts aan 100 km/uur tegen een boom reed, deed me denken aan hoe het leven is veranderd sinds mijn jeugd in de verre jaren 1950/60. In 1957 – ik was toen 17 jaar jong – heb ik voor de eerste keer met een auto gereden. Dat was in Antwerpen-stad, waar ik toen werkte. Men had toen nog geen rijbewijs nodig*, maar op die ouderdom gingen de meeste jongeren ook nog niet op café. Ik ben pas beginnen uit te gaan toen ik 19 was en het was maar goed dat ik dat deed, want een half jaar later moest ik mijn legerdienst doen. Toen we daar dikwijls niets te doen hadden en we maar een schamele soldij kregen (soldaten 10Bfr per dag, onderofficieren zoals ik 30) bleef er weinig anders over dan pintjes te drinken in de kantine, waar die goedkoop waren. Ik heb er Chiroleiders gekend die nog nooit echt gedronken hadden en er de grootste zatlappen werden.

   In de wereld van vandaag heeft men schrik iets gemist te hebben en wil men ook niets missen. Het resultaat is navenant.

--

*Het Belgisch rijbewijs werd ingevoerd in 1970. Ik woonde toen op Sardinië en heb mijn rijbewijs daar moeten halen en het daarna laten overschrijven op een Belgische exemplaar. Later, toen ik bij DAF werkte, heb ik wel een examen moeten afleggen voor vrachtwagen en autobus.

       ‘Kzie Pingping* en ‘Kheb Pingping hebben elkaar na 7 jaar dan nog eens gesproken in Peking. Hopelijk ging het meer over Pingping dan over Pangpang. We hebben er het raden naar.

   The Donald vindt zijn bezoek een groot succes. Of dat waar is zal nog moeten blijken, want Kzie Pingping en de zijnen houden zich voorlopig op de vlakte. De Chinezen willen in de eerste plaats dat het oorlog voeren in het Midden-Oosten stopt  en dat de Amerikanen zich niet verder bemoeien met Taiwan. Ze gaan 200 Boeings kopen van de US (en geen 500 zoals eerst was gezegd), maar verder is er weinig bekend over andere initiatieven.

--

*Die benaming heb ik destijds gekopieerd uit ’t Pallieterke, toen het duidelijk werd dat Xi tijdens zijn eerste ambtstermijn de lijn van Deng Ciao Ping zou volgen en niet die van Mao die Xi’s vader in de gevangenis had gestopt.

      Na de afschaffing van de Senaat heeft Arizona nu ook het reduceren van de Brusselse politiezones van zes (in werkelijkheid zeven*) naar één goedgekeurd. Dat zal gebeuren vanaf 01.01.2028 (als Arizona er dan nog zal zijn). Daarna kan er nog een heikel punt beslist worden waarvoor men geen staatshervorming nodig heeft: het afschaffen van de ‘Fédération Bruxelles-Wallonie en die onderbrengen in de Brusselse en Waalse gewesten, zoals Vlaanderen al decennia geleden heeft gedaan met de Nederlandstalige Gemeenschap. Zoals ik in deze rubriek al meer dan eens geschreven heb is deze ‘Fédération’ een onwettelijk gedrocht (staat niet in de Grondwet) dat geen eigen inkomsten heeft en alleen maar geld kost als bijkomend gewest.

   Niet alleen de politie van Hellhole City, maar ook die van de rest van het land zou dan subsidies kunnen krijgen om eventueel haar politiezones te reorganiseren.

--

* In werkelijkheid is er ook nog een aparte politiedienst voor het station Bruusel-Zuid (de ‘Midi’).

   Het zit niet mee met het weder. Na een té droog voorjaar krijgen we nu in het verlengde weekeinde van O.H. Hemelvaart waarschijnlijk de natste week van het voorjaar. Ook voor wie elders naartoe trekt is het opletten geblazen. Na het uitbreken van het Hanta-virus op een cruiseschip in het zuiden van de Atlantische Oceaan, zou er nu ook een probleem zijn met een ander schip van een andere rederij, waar een epidemie van diarree zou zijn uitgebroken op onze eigen Noordzee.

--

   In The States heeft ‘den Trump’ daarvoor een antwoord. Hij laat de bodem van een openbaar zwembad in Washington blauw schilderen zodat het er zomerser uit zal zien. Het moet ook altijd geen dure balzaal zijn…   

      De vakbonden hielden dus gisteren weer eens een ‘actiedag’. In vakbondstermen betekent dat dat er niet zal gewerkt worden. Actie is bij hen niét werken.

   Alles draait om een ultiem offensief tegen de gedeeltelijke indexsprong die Arizona wil doorvoeren. Opmerkelijk daarbij is dat de vakbonden hierbij de steun van de werkgevers krijgen in hun pleidooi tegen de zgn ‘centenindex’ als berekeningsmechanisme voor de loonindexering, het tweede punt op mijn ‘Only in Belgium’-lijst, die ik – misschien -.zal moeten aanpassen.

   Het dossier komt vandaag opnieuw ter sprake op het kernkabinet, maar kan nog, geheel of gedeeltelijk, een week worden uitgesteld.

      De IJsheiligen zijn vier katholieke heiligen wier naamdagen vallen van 11 tot 14 mei. Volgens de volksweerkunde zouden het de laatste dagen zijn met kans op nachtvorst, waarna het veiliger is om vorstgevoelige planten, zoals bv bonen, te zaaien.

   Vroeger waren de IJsheiligen een begrip in de Kerk en werd er in vele parochies een soort bedevaart gehouden. Bij ons is vooral de datum van 10 mei bijgebleven en wel door een uitspraak van mijn grootvader langs vaders kant.

    Nu moest het lukken dat in 1940, mijn geboortejaar, WO II in België begon op 10 mei. Mijn grootvader,  die zoals velen toen een eigen  groentetuintje had, trok zich daar niet veel van aan. ‘Oorlog of geen oorlog’, zei hij, ’t is 10 mei en ik plant mijn bonen’. Die uitspraak is in de familie blijven hangen.

--

   Ondertussen wordt er weer gestaakt alsof het hier niet meer op kan en dat iets zal helpen aan de precaire situatie van het land dat niet meer zou uitgevonden worden...

    Na de uitbraak van dat Hanta-virus op een cruiseschip in de Zuid-Atlantische Oceaan, zal de goesting om naar de andere kant van de wereld op vakantie te gaan wellicht koelen. In allerlei praatprogramma’s en shows was het ondertussen de gewoonte geworden dat iedereen die het zich kon permitteren zover mogelijk van huis wou gaan. Het wordt misschien weer wel niet ‘Oost-West, thuis best’, maar misschien Oost-West, West best’.

   Dat Hanta-virus was tot nu toe een ver van mijn bed show, maar geen doetje. Zo’n 30% van de tot nu toe vastgestelde  geïnfecteerden sterft eraan. Positief daarbij is wel dat het niet snel wordt overgedragen. Op een beperkte ruimte, zoals op dat cruiseschip kan dat blijkbaar wel sneller

   Misschien toch maar beter thuis blijven…

     In de UK waren er dezer dagen lokale verkiezingen waarbij per district de partij met de meeste stemmen de zetel binnen haalt, waardoor Labour en de Conservatieven decennialang de lakens konden blijven uitdelen. Aan deze traditie is nu een einde gekomen, want beiden verloren grandioos. In Schotland en Wales, waar ook voor de regionale parlementen kon gekozen worden, gebeurde nagenoeg hetzelfde. Het wordt nu uitkijken of het land er beter van zal worden, of dat het zal evolueren naar een soort België, het land dat nooit meer zou worden uitgevonden, althans volgens het eigen invloedrijke Britse Weekblad The Economist. Officieel verandert er echter weinig zolang Keir Starmer, de huidige Labourpremier, ondanks de zwaarste nederlaag in 60 jaar toch zijn termijn wil uitdoen.

   Men zou het bijna vergeten, maar Billy White is nog altijd de US-ambassadeur in België en heeft nog eens van zich laten  horen nu het Antwerps parket de zaak van de Joodse besnijdenissen door mensen die geen dokter zijn voor het Gerecht wil brengen.

    Een ambassadeur zou beter moeten weten, maar in de States wordt die job uitgedeeld door de president en heeft die meer te maken met de steun die die van hem gekregen heeft tijdens zijn verkiezingscampagne dan met de vraag of hij er wel bekwaam genoeg voor is.

  ‘Waait’ zen we nog ni ‘kwaait’, om het eens op zijn Antwerps te zeggen

     Federaal minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Prévot, trok onlangs naar China om daar te gaan pleiten voor het behoud van de Gentse vestiging van Volvo Car, dat een onderdeel is geworden van het Chinees bedrijf Geely. Daarmee zet hij een Belgische traditie voort van uitstel van executie. Denk maar aan de sluiting van Opel Antwerpen (2010), Ford Genk (2012) en VW/Audi Vorst (2025). Nu is het dus de beurt aan Volvo Gent.

   De automontagefabrieken hebben in ons land hun tijd gehad en moeten vervangen worden door nieuwe industrieën, technologische industrieën met digitale infrastructuur. Een voorbeeld daarvan is ASML in het Noord-Brabantse Veldhoven, producent van lithografiemachines, dat in zijn branche het meest waardevolle Europees bedrijf is geworden en dat een uitbreiding naar de Antwerpse Kempen plant. Een plan daarvoor zal meer uithalen dan een reis naar China. Laat ons hopen dat onze politiekers daarop zullen inspelen i.pl.v. zich bezig te houden met hopeloze achterhoedegevechten,

--

*Creatieve destructie is een economisch proces waarbij radicale innovaties oude technologieën, bedrijven en productieprocessen vervangen. Het is een motor van economische groei, waarbij verouderde economische structuren plaats maken voor nieuwe, efficiëntere.

   Er was woensdagavond op de Tv-journaals  heel wat te doen over chirurgen hier bij ons rugoperaties uitvoeren waar dat niet nodig is en soms zelfs zonder degelijk voorafgaand onderzoek. Dat deed bij mij een belletje rinkelen, want ik heb daar ook mee te maken gehad, gelukkig zonder negatief gevolg.

  Tot mijn 79^ste heb ik alles vrij normaal kunnen doen. Toen, in 2019, kreeg ik te maken met het probleem dat ik, bij manier van spreken, moe werd van niets te doen. Ik liet mijn bloed onderzoeken en daaruit bleek dat ik maar 10% ijzer in mijn bloed had van wat ik normaal nodig had. Bij die testen werd ik ook gescand, waarbij men ontdekte dat ik onderaan mijn ruggenwervel een dubbele hernia had. Men vertelde mij daar meteen bij dat ze mij op die leeftijd daarvoor niet meer zouden opereren, want dat ze dat zelfs niet meer deden voor jongere mensen. Ik zou ermee moeten leven, iets wat ik trouwens al enkele decennia deed. Ik had al lage rugpijn op mijn 35^ste en droeg een korset zoals dat van de bouwvakkers als ik in de tuin ging werken.

   Een Nederlandse collega bij DAF-Trucks in Eindhoven met eenzelfde probleem heeft zich wel ooit in België laten opereren, twee keer zelfs en toen dat nog niet hielp, gaf men hem – maar dan in Nederland - een soort pacemaker. Hij kon die aanzetten en voelde dan geen pijn meer, maar hield er wel een tremor aan over…

      In Wallonië en Brussel is er (voorlopig?) een einde gekomen aan meer dan drie weken staking bij Bpost, bij mijn weten toch een federaal bedrijf. In Vlaanderen werd er zo goed als niet gestaakt, maar was er wel hinder voor buitenlandse post die via Wallonië of Brussel binnenkwam. Dat gold o.m. voor een deel van Limburg dat voor de postbevoorrading afhankelijk is van Luik. Ikzelf kreeg The Economist, die van Londen komt, al twee weken niet.

   Ondertussen liggen er honderdduizenden pakjes en brieven in de distributiecentra en kan het nog anderhalve week duren alvorens de situatie min of meer weer normaal zal zijn. Ondertussen is er nog steeds geen sociaal akkoord. Heerlijk land waarin we leven!

      Bij de Belgische ratingsverlaging door de drie belangrijkste kredietbeoordelaars werd er weinig over verteld, maar die verlaging was er niet alleen voor het hele land, maar ook voor de gewesten. Vlaanderen zakt van Aa3 naar A1, de Franse Gemeenschap (de fameuze ‘Fédération’) van A2 naar A3 en Wallonië zelfs van A3 naar Baa1. Dat zal veel mensen niet veel zeggen, zeker niet in Wallonië, maar dat betekent wel dat het Waalse landsgedeelte nu even kredietwaardig is als bv Peru of Thailand. Binnen de EU heeft enkel Bulgarije een rating die onder de b-categorie blijft.

   En het wordt nog erger, niet zozeer voor de Walen maar voor ons, Vlamingen, want die zullen daarvan de rekening betalen. Het enige wat men daaraan kan veranderen kan alleen via een staatshervorming en op zijn vroegste waarschijnlijk zelfs pas in 2029, tenzij Arizona eerder zou vallen, maar dat is weinig waarschijnlijk. Ze kibbelen wel verder.

         Het mooie weer van de laatste dagen heeft er voor gezorgd dat het weer volop transmigrantentijd is. Nog meer dan vroeger, nu Frankrijk haar regels ter zake verstrengd heeft. En niemand die zich hier afvraagt waarom bijna al die transmigranten uitgerekend naar het Verenigd Koninkrijk willen. De reden, zoals ik al meerdere keren geschreven heb, is dat men in de UK geen identiteitskaart moet hebben – ‘we are British, you know’ -, men in het illegale circuit verdwijnt en het risico niet loopt teruggestuurd te worden naar het land van herkomst. De enige oplossing lijkt me dan ook dat we die transmigranten hun gangetje laten gaan tot ze er ‘over there’ genoeg van krijgen.