Berichten van 28 januari 2013 tot 3 februari 2013

   De Raad van State heeft de vier klachten die er waren i.v.m. het verbod op levensbeschouwelijke tekens onontvankelijk verklaard en daarmee komt er, tenminste in het GO!, een einde aan drie jaar touwtrekken. Vanaf 1 september, dus bij het begin van het nieuwe schooljaar, in het gemeenschapsonderwijs geen hoofddoeken meer, geen keppeltjes, geen tulbanden, tenzij tijdens de godsdienstlessen of wat daarmee te maken heeft. Dit is bevestigd door de Raad voor het Gemeenschapsonderwijs.

   Dat hiertegen weer eens zou geprotesteerd worden én dat onze media, VRT op kop, deze protesten goed in de verf zou zetten, was te verwachten. Dat ze hiervoor alleen konden rekenen op de medewerking van een paar pubers die nog groen zijn achter hun oren scheen blijkbaar niet te deren, alhoewel dat de tegenpartijen alleen maar ongeloofwaardiger maakt.

   Toevallig stond gisteren ook een uitvoerig interview met Bart De Wever in De Standaard, waarin deze laatste – in zijn functie van Antwerps burgemeester – het dragen van regenboog T-shirts, symbool van de holebibeweging, aan de stadsloketten verbiedt. Hoofddoeken aan de loketten waren in Antwerpen al verboden door het vorige schepencollege. Bart wil gewoon neutraliteit achter de loketten en zomin als een hoofddoek hoort daar die specifieke T-shirt bij.

   Ook hiertegen kwam natuurlijk protest. Zoals ik al eerder opmerkte zal elke opvallende beslissing die Bart als burgemeester nog zal nemen voortaan wel kritiek krijgen. De tegenstrevers hebben nog altijd niet door dat Bart niets liever vraagt. Het geeft hem telkens de gelegenheid om te counteren, hij doet niets liever. Wat nu wel speciaal was, was dat het protest kwam van enkele tenoren uit de Vlaamse meerderheidspartijen en wel van zonnepaneelspecialiste Van den Bossche, ‘Markske’ Beke en Crootje. Deze laatste denkt waarschijnlijk nog dat hij voorzitter is van de Vlaamsblauwe club. Of is Gwendolyn Rutten zo slim zich geen tweede keer te verbranden, na het Briers debacle?* Het toppunt in deze zaak is nl dat de holebibeweging zelf, Çavaria, géén kritiek uit en ervan uitgaat dat Bart deze uitspraak deed in functie van zijn ambt als werkgever. Daar blijkt men over meer gezond verstand te beschikken dan bij de politieke paniekzaaiers. Arme lui die geen andere argumenten meer vinden om zich in de kijker te plaatsen (en belachelijk te maken).

* Het vergelijk dat Rutten uit de brand sleepte in het conflict over Jan Briers, nl dat men in de toekomst in het parlement van de gouverneurs een jaarverslag zal krijgen, is een wind in een fles. Prof. Balthasar (SP.a), de voorganger van André Denijs als gouverneur van Oost-Vlaanderen, heeft zopas nog in een interview in De Standaard verklaard, dat hij elk jaar een uitgebreid verslag van zijn activiteiten naar het parlement stuurde en daar nooit ook maar één reactie op gekregen heeft!

   Over de capriolen van de Belgische justitie zou men een blog apart kunnen schrijven, elke dag. Dat is niets nieuws, dat heb ik in deze rubriek al eens meer gesteld. Of de hoofdverantwoordelijke nu Onkelinx was, die het mislukte computerprogramma opstartte, ‘jurist’ Declerck die – tot tweemaal toe - overal aan ‘werkte’, maar niets oploste of Mie Turtelboom die aan ‘steekvlampolitiek’ doet, het blijkt allemaal niets uit te halen.

   De laatste grap is die van de klokkenluider van het gevecht tussen Hells Angels en Outlaws. De man, zonder wiens bekentenis de daders waarschijnlijk nooit veroordeeld waren geweest, kreeg tenslotte dezelfde straf als zijn medekompanen, waardoor er gegarandeerd in dat milieu nooit nog iemand uit de biecht zal klappen. Het lijkt wel een uitspraak op maat van de omertà van die motorbendes zelf.

   Tussendoor verschijnt er dan een open brief van een groep toch gerenommeerde advocaten aan Turtelbooms adres, krijgt ze een klacht in Straatsburg aan haar been vanwege enkele slachtoffers van Dutroux en wordt ze publiek gedesavoueerd door CD&V, nota bene: een coalitiepartij uit de federale meerderheid.

   Met de Belgische justitie, zoals die nu bestaat, komt het nooit meer goed. De hoofdreden daarvoor – en ook dat is al tot in den treure geschreven – is, dat ze moet hervormd worden. Maar dan écht hervormd, niet dat knip en vliegwerk à la Di Rupo, niet de steekvlampolitiek die zich bezig houdt met bijzaakspecialisatie (Peter Principe: het kader is belangrijker dan het schilderij). Een bijkomende reden is, dat iemand als Turtelboom het niet aan kan. Om te beginnen is ze geen juriste, een conditio sine qua non. Ten tweede is deze dame aan haar derde regeringstaak bezig zonder daarvoor ook één test van bekwaamheid te hebben moeten afleggen. Voor het zover ook dát nog herhaald moet worden: ze kreeg het staatssecretariaat bij asiel en migratie omdat toenmalig minister van Binnenlandse Zaken, Patrick Dewael, van die pispaalfunctie vanaf wou. Daarna viel ze omhoog naar het ministerschap bij Binnenlandse Zaken, omdat diezelfde Dewael ook daar vanaf wou en haar huidige job dankt ze waarschijnlijk aan het feit dat niemand anders ze nog wou doen. Vergeten we niet dat na de witte mars van 1996 de politie hervormd werd maar dat we nu, meer dan zestien jaar later, nog steeds geen hervorming van de justitie hebben.

   De digitalisering van justitie, die had moeten ingaan op 1 januari van dit jaar, is weer eens uitgesteld, nu met minstens twee jaar. Na Martin bestaat de kans dat ook Dutroux straks op e.o.a. manier vrij komt. De in vrijheidstelling van criminelen zal in de toekomst zwaarder worden beoordeeld, maar ook daarover is men het bij justitie niet eens. En dat geldt trouwens niet meer voor een crimineel die een handvol moorden op zijn geweten heeft, waarbij twee kleine kinderen die hij de hongerdood heeft laten sterven. Een recente rondetafelconferentie daarover vindt zelfs dat daders van zware misdrijven niet extra lang in de cel moeten blijven, maar beter moeten begeleid worden in de gevangenis! Men zou haast heimwee krijgen naar de tijd toen de doodstraf nog bestond of toen levenslang nog echt levenslang was. De brave mensen die daarover de wenkbrauwen mochten fronsen, wil ik verwijzen naar het evangelie waar niemand minder dan Christus zegt: ‘als iemand zich aan een van deze kleinen bezondigt, het beter zou zijn dat men hem een molensteen om de hals deed en in zee wierp (Marcus 9, 38-43.45.47.48).

   Om onze justitie echt te hervormen, zou men ze beter afschaffen en terug met een wit blad beginnen. Binnen België zal dat nooit lukken, misschien ooit binnen een onafhankelijk Vlaanderen. Een reden te meer om daarnaar te streven.

   N.a.v. mijn blog over de Baskische taal*, zit ik nog altijd verveeld met de vraag van Lucky9, die zich afvraagt hoe ik de ‘nageltjestaal’ ga rangschikken. Graag even wat meer uitleg daarover, want ik weet echt niet wat daarmee bedoeld wordt.

   We blijven even bij het gebruik van talen, want de laatste week is er nog maar eens een discussie over het verplicht aanleren van Latijn (en oud Grieks) in ons middelbaar onderwijs.

Ze werd in gang gezet door een artikel in De Standaard van Geert De Schutter, hoogleraar aan de Ugent, burgerlijk bouwkundig ingenieur, die vindt dat men het Latijn beter zou kunnen vervangen door het Chinees, die hij dé taal van de toekomst noemt. Dat daar een aantal leraren Latijn/Grieks tegen in het verweer zijn gekomen, is de logica zelf. Latijn is zo’n beetje de ondergrond van de meeste Europese talen en Grieks die van onze cultuur en wetenschappen. Het is een publiek geheim dat leerlingen die met succes de Latijnse hebben gedaan (al dan niet met Grieks) het er ook in het hoger onderwijs percentsgewijs beter van af brengen.

   Op gebied van cultuur en wetenschappen zie ik het Chinees de eerste generaties zeker niet doorbreken en dat heeft niets met het Latijn te maken. In de eerste plaats zal het Engels gedurende die tijd nog zeker de lingua franca van de wereld blijven. Het Chinees is veel te ingewikkeld, niet alleen als taal maar ook als schrift, om een moderne Westerse taal te vervangen. Daarenboven is het helemaal niet zeker dat China de eerste viool zal blijven spelen op wereldvlak. De voornaamste reden daarvoor is het politiek systeem dat in een steeds kleiner wordende wereld niet stand zal houden én het één-kind beleid, dat ervoor zal zorgen dat de vergrijzing in dat grote land met zijn anderhalf miljard inwoners harder zal toeslaan dan elders. Er is, op lange termijn en op mondiaal vlak, zelfs meer toekomst voor India dan voor China. En uitgerekend dat India heeft als lingua franca het Engels (‘Inglish’, zoals de Indiërs het zelf noemen).

   Feitelijk is er maar één taal die echt universeel is en dat is de taal van de muziek. Alle mensenrassen  over de hele wereld schrijven en lezen de muziek op eenzelfde wijze. Feitelijk zou men die taal best als verplicht vak invoeren, naast eventueel  Latijn, Grieks, Chinees of welk ander vak ook. In Oostenrijk, waar dat steeds het geval is geweest, plukt men daarvan de vruchten. In Wenen bv hebben de artsen een eigen orkest, dat niet alleen de Blauwe Donau speelt, maar ook in staat is symfonieën van Gustav Mahler te brengen. In alle grote orkesten ter wereld spelen de dag vandaag muzikanten uit verschillende werelddelen en rassen met elkaar zonder dat het ook maar één communicatieprobleem met zich meebrengt. Van een universele taal gesproken.

 *  Met die ene tekst in het Baskisch over de schepping, uit mijn blog van 29.01, heb ik toch een (kleine) gelijkenis ontdekt met andere Europese talen.  De ‘ak’ op het einde van enkele woorden is volgens mij het lidwoord en dat vinden we ook terug in het Roemeens en in de Scandinavische talen (Svenska dagbladet). Verder zou het Spaanse woord ‘izquierdo’ (links) uit het Baskisch zijn overgenomen. In het totaalbeeld zijn dat wel maar bijkomstigheden.

   Er is nogal wat deining ontstaan n.a.v. het uitlekken, via een ‘klokkenluider’, van het ontduiken van belastingen door de internationale vakbond, waarbij ook ACV en ABVV zouden betrokken zijn. Via een speciale financiële constructie werd, voor de bouw van een vakbondsgebouw in Brussel, de roerende voorheffing ontdoken door alle transacties te laten lopen via een zgn ‘postbusadres’ in Nederland, dat echter wel een correspondentieadres had in Brussel. Feitelijk moeten we ook op syndicaal vlak van niets meer verschieten. Denk maar aan de zaak van de familie van ABVV-voorzitter De Leeuw, die gretig gebruik maakte van de notionele interestaftrek, een praktijk die dezelfde De Leeuw, als hij zijn vakbondspetje op had, aanklaagde. Het verschil met het gebouw in Brussel is wel, dat de maatschappij van De Leeuw binnen de wettelijke perken was gebleven en het hem vooral ethisch kwalijk werd genomen. Het ontduiken van de roerende voorheffing door het MSI (‘Maison Syndicale International’ – pour les flamins la même chose), lijkt echter gemene fraude, als bezige bij Theo Francken (N-VA) tenminste gelijk krijgt..

   De Belgische fiscus zou aan deze zaak tot nu toe ongeveer één miljoen euro hebben verloren. Dat is veel geld, maar verzinkt in het niet, als men ziet wat het ACW zinnens is met Belfius. De christelijke vakbond zou bij het faillissement van Dexia 1 miljard euro hebben verloren en is zinnens dat geld terug te eisen, o.m. omdat ze meer dan tien jaar haar leden als klanten van Dexia aanbracht. De vakbond kreeg daarvoor zgz ‘winstbewijzen’ – een soort commissieloon - en Belfius zou die nu moeten terugkopen. Een deel van dat geld zou daarna naar Belfius terugkeren als een soort eeuwigdurende lening, waarop het ACW een rente zou krijgen tussen de 6 en de 8%. Nota bene: van een staatsbank, dus van de belastingbetaler, terwijl een gewone spaarder al blij mag zijn tegenwoordig 2 tot 3% te krijgen als hij het op langere termijn belegt. Ondertussen eist Arco, de financiële poot van datzelfde ACW, van Belfius een schadevergoeding voor de schade die is aangericht nadat ze verplicht werd een kapitaalsverhoging van Dexia te onderschrijven. En dat gaat niet over peeschijven, maar over miljoenen euro. Tenslotte hoopt datzelfde ACW nog altijd het anderhalf miljard van zijn zgz Arco-‘coöperanten’ van de overheid te zullen terugkrijgen en steunt ze daarbij op haar eigen vertegenwoordigers in de politiek. De auditeur van de Raad van State heeft dit al wel afgewezen, maar een definitieve uitspraak moet daarover nog altijd vallen.

   M.a.w. als het voor het ACW goed zit, zal de Belgische belastingbetaler daarvoor opdraaien, u en ik. Met dank aan de vele ACW vertegenwoordigers in ons politiek systeem, tot in de federale regering toe. De al dan niet vermeende affaire van het vakbondsgebouw in Brussel is hiermee vergeleken maar peanuts.

  

    N.a.v. de aangekondigde troonsafstand van koningin Beatrix in Nederland en de hele heisa er omtrent, valt het op hoe groot het verschil is tussen de band van de Oranjes en die van de Coburgers met hun volk. Net als de Coburgers, komen ook de Oranjes oorspronkelijk uit Duitsland (Nassau), maar hun huis heeft Nederland mee opgericht, na de opstand van Willem De Zwijger tegen de Spanjaarden in de zestiende eeuw. De stichter des vaderlands heeft er in Nederland zelfs zijn leven bij ingeschoten. Iets heel anders dan wat met de Coburgers gebeurd is. Die kregen België op een presenteerblaadje aangeboden en denken ook nu nog dat we hen daarvoor eeuwig dankbaar moeten zijn.

   In zijn jaarlijkse nieuwjaarstoespraak tot de zgn ‘gestelde lichamen’ vond Albert II, in een verwijzing naar de discussie over de dotaties, dat zijn familie ‘nederig’ moest blijven. Schoonzus Fabiola heeft ondertussen haar ‘Fons’ wandelen gestuurd en dochter Astrid heeft gezegd de dotaties eventueel te kunnen missen. Dat laatste is ook niet moeilijk als uw man een bank in Zwitserland bezit en hij jaarlijks enkele miljoenen euro opzij kan leggen. De koning zelf heeft ondertussen zijn dotatie wél ‘aangepast’ gekregen met 300.000 euro extra. Ik heb hem in elk geval niet horen zeggen dat hij zó nederig zou zijn daarvan af te zien. En over ‘Lorenzo’ zullen we maar zwijgen, zeker?

   In Nederland staat het overgrote deel van het volk achter het koningshuis. Bij ons is dat tegenwoordig alleen nog de francofonie, omdat die de Coburgers ziet als een van de bindmiddelen om dit kunstmatige land aan elkaar te houden, waardoor ze verzekerd blijft van een levensstandaard die ze zichzelf niet kan veroorloven, maar waarvan ze de kosten – via België – aan de Vlamingen kan doorbelasten. En zolang de traditionele Vlaamse partijen deze logica zullen volgen en, desnoods tegen een Vlaamse meerderheid in, het francofone dictaat zullen blijven ondergaan, zal Vlaanderen de koninklijke rekeningen*, de Belgische staatsschuld en alles wat er mee te maken heeft, mogen betalen.

* De Belgische koninklijke familie krijgt jaarlijks 14.546.000 euro aan dotaties en voor de zgn ‘civiele lijst’. Daarin zijn niét begrepen onrechtstreekse kosten zoals bv de beveiliging (alleen al voor het paleis van Laken 150 politieagenten) en de vliegtuigreizen. Volgens Ugent professor Herman Matthijs (Knack, 16/01) zou het koningshuis ons wel eens het dubbele van  bovenstaande som kunnen kosten…

   Mijn schoonmoeder kwam uit het Groothertogdom Luxemburg. Mijn vrouw was in Luxemburg-stad geboren. Als gevolg daarvan kwamen we regelmatig in het Groothertogdom. In de hotels heeft men daar de gewoonte aan buitenlanders te vragen in welke taal ze wensen aangesproken te worden. Ik zei dan meestal in het Duits: ‘Spielt keine Rolle. Wir Flamen sprechen alle Sprachen’. Waarop ik meestal als antwoord kreeg: ‘Auch Lëtzebuerger?’, waarop ik dan deemoedig moest toegeven dat het zich beperkte tot quetsch, kachkéis und schaffen (werken in het Luxemburgs). In mijn job bij de afdeling bezoeken bij DAF heb ik ooit eens een groep Friezen in hun eigen taal verwelkomd (ze gingen uit hun dak!), maar ik kende die taal niet en had de toespraak dan ook maar eerst netjes van buiten geleerd. Lëtzebuerger en Fries zijn dan nog Germaanse dialecten. Ik heb ooit eens geprobeerd Tsjechisch te leren, een Slavische taal, maar daarmee ben ik gestopt en heb me daarna alleen nog met Latijnse en Germaanse talen bezig gehouden.

   Deze lange inleiding om te zeggen, dat ik mijn petje af doe voor Bart De Wever, die op een prijsuitreiking van een Baskisch fonds het propvolle Arriafa theater in Bilbao toesprak in uitsluitend Baskisch (er was een Engelse tolk, maar die stond erbij en keek ernaar; de man sprak alleen maar Spaans). Bart zou daar twintig jaar geleden vakantiewerk hebben verricht en met Baskische vrienden in contact zijn gebleven, ook voor wat de politiek betreft*. Baskisch (Euskara) is een taal die met geen enkele andere Europese taal verwant is, noch met de Latijnse, de Germaanse, de Keltische of de Slavische talen. Onnodig te zeggen dat ook de Basken daar in Bilbao enthousiast reageerden.

   Men kan voor of tegen De Wever zijn, één ding moet men de man wel toegeven: hij weet verdomd goed zijn public relations te verzorgen. Al bij al is hij een toch historicus, geen linguïst. Om maar een idee te geven hoe dat Baskisch er uitziet, hierbij één zin (uit het Groot Geïllustreerd Woordenboek van Verschueren):

‘Asieran jaungoikoak ortzea ta lua, belarkiak, zentzundunak eta gizona ezer ezetik atera”.

Dat betekent in het Nederlands:

‘In het begin schiep God hemel en aarde, de planten, de dieren en de mens’.

   Begin er maar eens aan!

* Ook de Basken streven naar onafhankelijkheid. Hun zaak mag minder ruchtbaarheid genieten dan bv die van de Catalanen, maar in werkelijkheid staan zij al een stap verder. In tegenstelling tot Catalonië int Baskenland nl zijn eigen belastingen, op de BTW na.

   Het thema waarmee CD&V op haar nieuwjaarsreceptie uitpakte, nl dat er volgend jaar nog geen sprake kan zijn van een nieuwe staatshervorming, komt één jaar te vroeg. De regering Di Rupo, waarvan CD&V tot nader order nog altijd deel uitmaakt, heeft nog anderhalf jaar de tijd om haar zgz grote hervormingen uit te voeren. Tegen de volgende nieuwjaarsreceptie zou tenminste duidelijk moeten zijn wat er dan definitief geregeld is en wat er eventueel nog kan geregeld worden vóór de verkiezingen die dan waarschijnlijk in mei zullen gehouden worden. Tenzij de partij er natuurlijk nu al zelf niet meer in gelooft of met een verborgen agenda werkt en met opzet haar zo geroemde staatshervorming op de lange baan schuift om een excuus te hebben niet klaar te komen tegen de verkiezing aller verkiezingen. Stel dat N-VA ook die verkiezingen wint, in Vlaanderen een volstrekte meerderheid haalt en een nieuwe staatshervorming eist – wat in dat geval waarschijnlijk lijkt – dan zal het toch nog even duren vóór die er zal komen. Het zal al een mirakel zijn dat we vóór de vakantie van 2014 een nieuwe federale regering zullen hebben en dan moet eerst alles nog maar eens besproken worden. Een denkpiste daarvoor is, dat dit zou gebeuren in de ‘nieuwe’ senaat, die op die manier ook iets te doen zou hebben. In het beste geval zal een volgende staatshervorming er dan pas ná 2014 komen. De CD&V stelling dat een nieuwe staatshervorming er in 2014 niet zal komen, is feitelijk de logica zelf voor wie zijn hoofd aan de binnenkant gebruikt.

   Wat op de receptie van zaterdag misschien minder sterk uit de verf kwam, was het voorzichtig naar voor schuiven van Kris Peeters als dé CD&V-targetman voor de voor Vlaanderen o zo belangrijke verkiezingen van 2014. Peeters is zowat de enige vooraanstaande CD&V’er die zich tot nu toe niet heeft verbrand aan de regering Di Rupo en die net daardoor populair blijft in Vlaanderen. Het liefst van al zou de man zelf minister-president blijven van de Vlaamse regering, maar de kans bestaat dat zijn partij daar straks geen deel meer van zal uitmaken, mochten de V-partijen de volstrekte meerderheid halen. Een andere mogelijkheid is, dat hij door de N-VA nog zou gedoogd worden als Vlaams minister-president om in het Vlaamse parlement een zo groot mogelijke meerderheid te hebben, maar dat Peeters daarvoor zou bedanken. In dat geval zou het wel eens kunnen dat hij, in navolging van zijn partijgenoot, mentor en voorganger Leterme, ook de overstap zou maken naar een volgende federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen, maar met de quasi totaliteit van de francofone partijen. Dat zal dan wel ten koste van  zijn populariteit gaan, maar de geschiedenis heeft ons geleerd dat CD&V'ers op dat vlak een dik vel hebben. Zijn recente uitspraak, dat hij liever een efficiënt België ziet dan een onafhankelijk Vlaanderen, wijst al in die richting.

   Kortom CD&V blijft wat het altijd geweest is: een tsjevenpartij die meedraait met de wind, een partij met een verborgen agenda, met politici die nooit de achterkant van hun tong laten zien en waarmee men alle kanten uit kan, jammer genoeg ook naar de verkeerde kant.