Onze ongestelde monarchie

   Mijn schoonmoeder kwam uit het Groothertogdom Luxemburg. Mijn vrouw was in Luxemburg-stad geboren. Als gevolg daarvan kwamen we regelmatig in het Groothertogdom. In de hotels heeft men daar de gewoonte aan buitenlanders te vragen in welke taal ze wensen aangesproken te worden. Ik zei dan meestal in het Duits: ‘Spielt keine Rolle. Wir Flamen sprechen alle Sprachen’. Waarop ik meestal als antwoord kreeg: ‘Auch Lëtzebuerger?’, waarop ik dan deemoedig moest toegeven dat het zich beperkte tot quetsch, kachkéis und schaffen (werken in het Luxemburgs). In mijn job bij de afdeling bezoeken bij DAF heb ik ooit eens een groep Friezen in hun eigen taal verwelkomd (ze gingen uit hun dak!), maar ik kende die taal niet en had de toespraak dan ook maar eerst netjes van buiten geleerd. Lëtzebuerger en Fries zijn dan nog Germaanse dialecten. Ik heb ooit eens geprobeerd Tsjechisch te leren, een Slavische taal, maar daarmee ben ik gestopt en heb me daarna alleen nog met Latijnse en Germaanse talen bezig gehouden.

   Deze lange inleiding om te zeggen, dat ik mijn petje af doe voor Bart De Wever, die op een prijsuitreiking van een Baskisch fonds het propvolle Arriafa theater in Bilbao toesprak in uitsluitend Baskisch (er was een Engelse tolk, maar die stond erbij en keek ernaar; de man sprak alleen maar Spaans). Bart zou daar twintig jaar geleden vakantiewerk hebben verricht en met Baskische vrienden in contact zijn gebleven, ook voor wat de politiek betreft*. Baskisch (Euskara) is een taal die met geen enkele andere Europese taal verwant is, noch met de Latijnse, de Germaanse, de Keltische of de Slavische talen. Onnodig te zeggen dat ook de Basken daar in Bilbao enthousiast reageerden.

   Men kan voor of tegen De Wever zijn, één ding moet men de man wel toegeven: hij weet verdomd goed zijn public relations te verzorgen. Al bij al is hij een toch historicus, geen linguïst. Om maar een idee te geven hoe dat Baskisch er uitziet, hierbij één zin (uit het Groot Geïllustreerd Woordenboek van Verschueren):

‘Asieran jaungoikoak ortzea ta lua, belarkiak, zentzundunak eta gizona ezer ezetik atera”.

Dat betekent in het Nederlands:

‘In het begin schiep God hemel en aarde, de planten, de dieren en de mens’.

   Begin er maar eens aan!

* Ook de Basken streven naar onafhankelijkheid. Hun zaak mag minder ruchtbaarheid genieten dan bv die van de Catalanen, maar in werkelijkheid staan zij al een stap verder. In tegenstelling tot Catalonië int Baskenland nl zijn eigen belastingen, op de BTW na.

   Het thema waarmee CD&V op haar nieuwjaarsreceptie uitpakte, nl dat er volgend jaar nog geen sprake kan zijn van een nieuwe staatshervorming, komt één jaar te vroeg. De regering Di Rupo, waarvan CD&V tot nader order nog altijd deel uitmaakt, heeft nog anderhalf jaar de tijd om haar zgz grote hervormingen uit te voeren. Tegen de volgende nieuwjaarsreceptie zou tenminste duidelijk moeten zijn wat er dan definitief geregeld is en wat er eventueel nog kan geregeld worden vóór de verkiezingen die dan waarschijnlijk in mei zullen gehouden worden. Tenzij de partij er natuurlijk nu al zelf niet meer in gelooft of met een verborgen agenda werkt en met opzet haar zo geroemde staatshervorming op de lange baan schuift om een excuus te hebben niet klaar te komen tegen de verkiezing aller verkiezingen. Stel dat N-VA ook die verkiezingen wint, in Vlaanderen een volstrekte meerderheid haalt en een nieuwe staatshervorming eist – wat in dat geval waarschijnlijk lijkt – dan zal het toch nog even duren vóór die er zal komen. Het zal al een mirakel zijn dat we vóór de vakantie van 2014 een nieuwe federale regering zullen hebben en dan moet eerst alles nog maar eens besproken worden. Een denkpiste daarvoor is, dat dit zou gebeuren in de ‘nieuwe’ senaat, die op die manier ook iets te doen zou hebben. In het beste geval zal een volgende staatshervorming er dan pas ná 2014 komen. De CD&V stelling dat een nieuwe staatshervorming er in 2014 niet zal komen, is feitelijk de logica zelf voor wie zijn hoofd aan de binnenkant gebruikt.

   Wat op de receptie van zaterdag misschien minder sterk uit de verf kwam, was het voorzichtig naar voor schuiven van Kris Peeters als dé CD&V-targetman voor de voor Vlaanderen o zo belangrijke verkiezingen van 2014. Peeters is zowat de enige vooraanstaande CD&V’er die zich tot nu toe niet heeft verbrand aan de regering Di Rupo en die net daardoor populair blijft in Vlaanderen. Het liefst van al zou de man zelf minister-president blijven van de Vlaamse regering, maar de kans bestaat dat zijn partij daar straks geen deel meer van zal uitmaken, mochten de V-partijen de volstrekte meerderheid halen. Een andere mogelijkheid is, dat hij door de N-VA nog zou gedoogd worden als Vlaams minister-president om in het Vlaamse parlement een zo groot mogelijke meerderheid te hebben, maar dat Peeters daarvoor zou bedanken. In dat geval zou het wel eens kunnen dat hij, in navolging van zijn partijgenoot, mentor en voorganger Leterme, ook de overstap zou maken naar een volgende federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen, maar met de quasi totaliteit van de francofone partijen. Dat zal dan wel ten koste van  zijn populariteit gaan, maar de geschiedenis heeft ons geleerd dat CD&V'ers op dat vlak een dik vel hebben. Zijn recente uitspraak, dat hij liever een efficiënt België ziet dan een onafhankelijk Vlaanderen, wijst al in die richting.

   Kortom CD&V blijft wat het altijd geweest is: een tsjevenpartij die meedraait met de wind, een partij met een verborgen agenda, met politici die nooit de achterkant van hun tong laten zien en waarmee men alle kanten uit kan, jammer genoeg ook naar de verkeerde kant.

   Het zat er al langer aan te komen dat er in heel dat ‘Fyra’ verhaal e.e.a. niet klopte. Een gezamenlijk onderzoek door De Standaard en het Nederlandse NRC Handelsblad heeft dit nu bevestigd. We kunnen (nog) niet spreken van fraude en smeergeld, zoals in de Agusta affaire, maar dat er gefoefeld is, is duidelijk.

   Eerst een concessie voor een hoge snelheidstrein te duur betalen en daarna 20% moeten besparen op de treinen zelf, dat moest tot problemen leiden. Geen geld genoeg meer over voor een echte HST, die 300 km per uur moet halen, dan maar gekozen voor een goedkopere uitvoering die echter slechts 220 km per uur haalde. Toen de Nederlanders dan vonden dat dat niet snel genoeg was kwam er, als een deus ex macchina, vanuit Italië een alternatief, waarbij het goedkopere type plots 250 km per uur zou halen. Het resultaat kennen we: ‘tuut’ zei de trein en het stationnetje vertrok…

   Nog een ander verschil met de Agusta affaire is, dat onze NMBS (voor de Fyra zijn de afkortingen nog steeds geldig als ‘Niet Meer Bij Sneeuw”!) er deze keer niet alleen is ingetrapt. Beter zelfs: de hoofdschuldigen zijn de Nederlanders, die – hun mercantiele reputatie getrouw – er een zaakje in zagen en de centen gingen tellen. Daar zijn ze straf in. Het heeft echter niet mogen baten. Van een ezel maak je geen racepaard.

   Je zal echter maar reiziger zijn die om den brode elke dag de trein naar Nederland moet nemen, die daar vroeger 3 uur voor nodig had (van Brussel tot Amsterdam), die dan een nieuwe trein voorgeschoteld krijgt die het op slechts twee uur zou doen en waarbij men tenslotte eerst géén trein meer heeft en daarna moet terugvallen op een pendeldienst tot aan de grens. Nota bene: dit alles in het jaar 2013 na Christus.

   Van een ‘Fyrasco’ gesproken…

   We hebben een nieuw record voor het Guinness Book of Records: dat van de kortste heropleving. Vanuit het Wereld Economisch Forum van Davos twitterde Di Rupo eergisterenmorgen om 10.00 uur ‘Belgium is back!’. Om 10.32 uur was de 'renaissance' al voorbij, nadat ArcelorMittal liet weten na de sluiting van haar zgz ‘warme’ lijnen, ook 7 van  de 12 koude lijnen in de regio te zullen sluiten, met als gevolg het verlies van nog eens 1300 banen.

   In feite is de sluiting van bijna de hele Luikse siderurgie de kroniek van een aangekondigd gebeuren. Hoe erg het voor de mensen daar ook is, Wallonië is een achterland geworden, waardoor in die streek produceren extra (vervoers)kosten met zich mee brengt, kosten die in de wereldwijde handel, samen met de hoge Belgische lonen, maken dat men in bepaalde sectoren hier niet meer kan concurreren met het buitenland.

   Wie herinnert zich nog de teloorgang van Cockerill Sambre (’Sombre’ schreef men toen in de Vlaamse pers) uit de jaren tachtig? Miljarden Belgische frankskens staatsteun later en duizenden arbeidsplaatsen minder, was het bedrijf nog steeds op sterven na dood. Evenals men het nu wil doen, zocht men toen naar een overnemer en vond men die, mits de nodige staatssteun, in Arcelor. Dat was in 2001. Die hield het vijf jaar uit en werd toen overgenomen door de Indiërs van Mittal. Dat was in de periode dat men dacht dat de bomen nog tot in de hemel groeiden. Nu men er achter is gekomen, dat dat niet het geval is, wil ook ArcelorMittal, zoals het bedrijf nu heet, er van af.

   Het Luxemburgse Arbed uit het Groot-Hertogdom was slimmer. Die had in de tweede helft van de vorige eeuw al snel door dat de toekomst aan de zee lag en verplaatste toen reeds haar hoogovens van het Luxemburgse achterland naar Zelzate. Die zijn nu ook eigendom van datzelfde Mittal, maar werken een stuk goedkoper o.w.v. het vervoer met zeeschepen van zowel ertsen als afgewerkte producten. Het enige gevaar voor Zelzate is, dat men straks Mittal zodanig gaat confronteren, dat ze ook hun fabriek in het Gentse wel eens zouden kunnen sluiten. Mittal is immers niet zomaar een multinational, het is het grootste staalbedrijf ter wereld. Zomin als tegen Ford, kan een landje als België weinig inbrengen tegen zo’n grote buitenlands bedrijf. Voeg daar nog bij dat zowel Ford als Mittal de Angelsaksische bedrijfscultuur huldigen, die haaks staat op de staatsbemoeienis die wij hier nog steeds kennen en het zal steeds duidelijker worden, dat wij hier uit een ander vaatje zullen moeten tappen. Dat andere heet innoveren en hervormen, maar dat laatste dan niet op zijn Jan-boerenfluitjes zoals de regering Di Rupo doet – met knippen en plakken – maar door radicalere, gedurfde ingrepen. Op die manier wordt het nooit ‘Belgium is back’, maar ‘Belgium stays behind’.

   Groot drama in de lerarenopleiding: 85% van de ondervraagden bij een enquête over de algemene kennis van de studenten bleek niet te weten dat Herman Van Rompuy voorzitter is van de Europese Raad. Feitelijk is dat niet opmerkelijk, want de man in kwestie heeft zijn hele leven niets anders gedaan dan te trachten niét op te vallen en dan krijgt men zo’n resultaat. Mocht men de leerlingen gevraagd hebben wie de ‘Europese president’ is, zoals hij door onze media steevast wordt genoemd, zou dat percentage misschien wel iets lager gelegen hebben.

   Afgezien van de niet bekendheid van de ‘natte dweil’, dixit Brits Europarlementslid Farage (nota bene: van Waalse afkomst, zijn familie heette vroeger ‘Ferauge’), is het wel opmerkelijk dat heel wat van die toekomstige leraars ook heel wat simpelere vragen niet konden beantwoorden. Niet konden zeggen waar bv de Atlantische Oceaan ligt, of nog maar bepaalde landen in de eigen Europese Unie. Top of the bill is voor mij wel het antwoord op de vraag over de ‘koude oorlog’. Dat was, volgens een van de ondervraagden, een oorlog om de Noordpool!

    Dat gebrek aan algemene kennis is trouwens geen monopolie van de lerarenopleiding. Toen mijn vrouw nog leefde, zag die bijna dagelijks naar ‘Blokken’ en keek ik wel eens mee, omdat er daarna het zevenuur journaal was. Het was opmerkelijk, hoe weinig de meeste vooral jonge kandidaten in dat programma afwisten van aardrijkskunde, geschiedenis en klassieke muziek. Dat laatste kan je jonge mensen niet zo kwalijk nemen; de echte interesse voor klassieke muziek komt bij de meeste mensen pas na hun veertigste, wanneer ze liever muziek om de muziek willen horen, zonder het gehuppel en de schaarsgeklede zangeressen van de pop. Die andere twee vakken worden wél verondersteld in ons onderwijs aan bod te komen. Als dat al gebeurt, zal het wel veel te weinig zijn.

   Ik had een heeroom die ook jarenlang in het onderwijs gestaan heeft. Die zei altijd: ‘Er zijn geen slechte leerlingen, alleen slechte leraars’. Dat adagium schijnt nog altijd te bestaan en de toekomst lijkt er niet beter op te worden.

    Ratingbureau Fitch heeft de rating voor België één trapje verhoogd. Veel reden tot juichen geeft dat echter niet, want tegelijk waarschuwt het echter voor een  tweede schuldencrisis en dit o.w.v. de aankomende vergrijzingskosten van heel wat OESO landen. In de eerste plaats gaat het dan wel om Japan, Ierland en Cyprus, maar op iets langere termijn geldt dat ook voor België, Luxemburg, Malta en Slovenië. Meer bepaald in dit land is er tot nu toe nog steeds geen aanvang gemaakt om die kosten op te vangen, buiten dan een timide poging om de pensioenleeftijd een beetje te verhogen, niet eens tot de wettelijke leeftijd van 65. De belangrijkste oorzaak van het Belgische probleem is het volledig uit de hand lopen van de kosten voor gezondheidszorg* die al jaren sterker stijgen dan de lonen. Als gevolg daarvan is het primaire saldo (de ontvangsten min de uitgaven, zonder rentelasten) van 6 naar 0% van het bbp gedaald en is er dus geen overschot meer. Vergeet Vande Lala’s zilverfonds, dat is een spookfonds geworden, zoals trouwens nog meer van die fratsen van de 'keizer' van Oostende.

   I.v.m. bovenstaande, verscheen er dinsdag in De Standaard een interessant artikel aan de hand van Gert Peersman, docent economie aan de Ugent**. Die schrijft dat de dag van vandaag werknemers gedurende een vrij korte periode van hun actieve leven alles uit hun kast moeten halen. Eens dat voorbij verkiezen ze vervroegd uit het arbeidsproces te stappen of worden ze er zelf uitgezet via o.a. het brugpensioen. De rekening hiervoor wordt doorgeschoven naar de belastingbetaler, wat maakt dat het zo goed als onmogelijk wordt om de hoge lasten op arbeid veel te verlagen, zoals her en der graag wordt voorgesteld. De Belgische staat zit immers met een schuld die de 100% benadert (en die zal overschrijden als het met Dexia en Co blijft fout lopen) en heeft dus geen buffer meer om ook maar iets te doen in die richting. Het enige wat baat kan brengen zonder al te veel kosten te maken, is de mensen er toe aan te zetten langer te werken, zodat meer mensen bijdragen en minder moeten geholpen worden. Maar dan moeten de zgz ‘sociale partners’ mee willen en daar knelt het schoentje. Peersman, die regelmatig lezingen over dit thema geeft, schrijft dat iedereen er zich van bewust lijkt dat er iets moet gebeuren, met uitzondering dan van die sociale partners. Die blijven zich gedragen zoals het orkest van de Titanic, door te blijven discussiëren over lonen en verworvenheden, terwijl het schip aan het zinken is.

   Voorwaar geen prettig vooruitzicht.

* De sociale zekerheid wordt in dit land trouwens mede de nek omgewrongen door het nog steeds veel te lakse immigratiebeleid, waarbij zgz ‘asielzoekers’ hier een leefloon en andere voordelen krijgen zonder dat daar iets tegenover staat. Men vindt het al een hele prestatie dat er geen inwijkelingen meer ‘op hotel’ moeten…

** Peersman is, samen met Koen Schoors, de auteur van het boek ‘De Perfecte Storm’, dat haarfijn de hele financiële crisis uitlegt vanaf het faillissement van de Lehman Brothers (Uitgeverij Borgerhoff & Lambrigs).

   Mijn leeftijdgenoot Zeger Vandersteen, klassieke tenor, kreeg dit weekeinde een Klara ‘Award’, zoals ze dat tegenwoordig noemen, voor zijn hele carrière. Hij zei dit te kunnen relativeren, maar dat hij ook maar een mens is en dus vatbaar voor het strelen van zijn ijdelheid. Dat laatste gevoel had ik ook, toen ik gisteren in De Standaard een column las van Filip De Rynk, een hoogleraar bestuurskunde aan de HoGent. De man verklaarde nl dat we de provinciebesturen best kunnen afschaffen, maar de gouverneurs bewaren. Dat is iets dat ik hier al jaren schrijf en zopas nog eens herhaald heb in mijn blog van 18 dezer (‘De Festivalgouverneur’). De functie van de gouverneur blijkt nauwelijks ter discussie te staan, die van de raden wél.

   In zijn betoog schrijft de hoogleraar, dat CD&V de enige Vlaamse partij is die nog voorstander is van het behoud van de provincieraden*. Hij vraagt zich wel af of dat zo zal blijven, nu steeds meer postjes in die raden worden ingenomen door N-VA’ers en ook of de N-VA, die nu een voorstander is van het afschaffen ervan, dat nog zal blijven als ze straks nog meer van die zitjes zou weten in te palmen. Bij de SP.a zou er ook al veel minder animo voor zijn, bij Groen en VB evenmin en eigenlijk nog minder bij de Open VLD. Het is dan ook opmerkelijk, dat uitgerekend die laatste partij zo openlijk tekeer gaat tegen de benoeming van een partijloze kandidaat voor de job en daarbij als het ware de provincie Oost-Vlaanderen claimt als wingewest. En dan weten dat de afschaffing van de provincieraden als een der eersten gepromoot werd door Guy Verhofstadt in zijn ‘sprookjes voor dummies’, ook wel eens ‘burgermanifesten’ genoemd. Aan dat laatste werd de partij trouwens nog eens fijntjes herinnerd door Willem-Frederik Schiltz, zoon van, maar nu behorende tot de blauwe familie, die zich op Twitter afvroeg ‘Waren wij niet de partij die voor de afschaffing van de provincies was?’. Het zou wel eens kunnen dat Gwendolyntje nog spijt gaat krijgen van haar eerste openlijke politieke actie. In Byzantium discuteerde men gewonnen verloren over het geslacht der engelen, bij ons over de plaats van een provinciegouverneur...

* CD&V lijkt soms wel echt de Belgische toer op te gaan. Denk maar aan de heisa in Brasschaat, waar de nieuwe burgemeester Jan Jambon de Leeuwenvlag tussen de Belgische en de Europese had laten hangen en de tsjeven daartegen reclameerden. Zij moesten de Belgische vod in het midden hebben! Jambon heeft dat opgelost met een Salomonsoordeel: hij heeft er een vierde mast laten bijzetten (met de vlag van Brasschaat) zodat er geen enkele meer in het midden kan hangen. Bij die CD&V van Brasschaat blijkt O.L.Heer wel degelijk zijn aantal te hebben!

  
   De Vlaamse liberalen volharden in de boosheid en wijzen, voorlopig althans, de kandidatuur af van Jan Briers Jr als nieuwe gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen. Daarmee schiet Open VLD nog maar eens in eigen voet, blijkbaar een specialiteit in de Vlaamse blauwe familie. Het is trouwens al opmerkelijk dat ze onder elkaar (nog) geen ruzie maken. Als gevolg van het feit dat Di Pippo deze week naar Davos trekt (wat gaat die daar doen?), zal het punt van de benoeming ook deze week niet op de ministeragenda staan en is de kans groot dat er voor de opvolging van André Denijs als gouverneur van Oost-Vlaanderen straks een arrondissementscommissaris zal moeten worden aangesteld om de provincie te leiden. Nog nooit gezien, waarbij men zich terecht kan afvragen welk voordeel een partij daaruit kan puren.

   Opmerkelijk is wel dat de grote tenoren van de andere twee Vlaamse regeringspartijen, de heren Vande Lala en collega Vanackere, zich onthouden van elke commentaar. Meer dan waarschijnlijk  zullen ze wel hun binnenpretjes hebben bij dat gepest van de N-VA, maar beseffen ze wel dat ze het in Vlaanderen nooit verkocht zullen krijgen dat een partij die een partijloze aanstelt daarvoor met de vinger wordt gewezen door een klassieke partij waarvan iedereen weet dat het bij hen in de eerste plaats om de partijpolitieke postjes gaat.

   Het zit dan ook helemaal niet lekker meer binnen de regering Di Rupo. Alles laat voorzien dat de campagne voor de verkiezingen van 2014 al onderhuids begonnen is en dat CD&V en SP.a het op de Open VLD gemunt hebben, uitgerekend de partij die ze zelf al eens mee uit de Vlaamse regering hebben gezet. Buiten de zaak Briers is er trouwens ook een publieke terechtwijzing voor Annemie Turtelboom vanwege de CD&V’ers Rik Torfs, Sonja Becq en Raf Terwingen. Van Torfs kan men nog zeggen dat hij de luis in de CD&V pels is, Terwingen is echter fractieleider in het federale parlement. Ze verwijten Turtelmie een gedrag als van een Romeinse keizer, omdat ze de strafuitvoering voortaan een beetje van haar willekeur wil laten afhangen. Dat was al duidelijk gebleken tijdens de affaire met Sharia4Belgium en de bestraffing van Belkassem en die willekeur zou nu worden uitgebreid. Ook SP.a’er Renaat Landuyt had daartegen al geprotesteerd en in deze affaire gaat het dus eveneens tussen CD&V én SP.a tegen Open VLD.

   Nog maar goed dat we Di Rupo hebben, die dat in Davos eens allemaal zal eens gaan uitleggen. Hopelijk moet hij daar geen Nederlands praten.

   De opmerkelijkste uitspraak van het voorbije weekeinde kwam van Gerolf Annemans. Die verklaarde op de nieuwjaarsreceptie van het Vlaams Belang dat Brussel de hoofdstad van Vlaanderen moet blijven. Voor sommige Vlaamsnationalisten lijkt dat eerder vloeken in de kerk; wie Annemans al langer kent, weet beter. Vergeten we niet dat hij het was die, samen met Steven Utsi, het boek ‘De ordentelijke opdeling van België’ schreef, het enige tot nu toe door Vlamingen uitgewerkte plan B.

   Brussel is niet alleen de hoofdstad van België, Vlaanderen en Europa, maar tevens de aantrekkingspool voor de internationale zakenwereld. De stad ligt nu eenmaal in Vlaanderen en we zullen er hoe dan ook mee moeten blijven samenwerken. Brussel moet een twee- of meertalig hoofdstedelijk gewest blijven, waarin het Nederlands op gelijke voet met de andere talen behandeld wordt, terwijl Vlaanderen een uitsluitend Nederlandstalig gewest moet blijven. Zoals de situatie nu evolueert, zal Frans misschien nog wel een tijdje de lingua franca blijven van Brussel, maar is de kans groot dat het straks Engels wordt. Dat is nu al het geval binnen de muren van de E.U. en de NAVO, zal het steeds meer worden binnen de grotere maatschappijen en langzaam maar zeker ook in de rest van de zakenwereld en het openbare dagelijks leven.

      In het Weekblad van De Standaard van hetzelfde weekeinde vertelde Francis Van de Woestijne, een verfranste afstammeling van een Vlaamse familie, nu journalist bij de Libre Belgique, dat – als België zou gesplitst worden – wij, Vlamingen, Brussel kwijt zouden zijn. Dit is een vaak gehoorde verklaring van Franstalige kant, die nergens op slaat. Brussel kan niet verder zonder een continue financiering die officieel via het huidige België loopt, maar in werkelijkheid door Vlaanderen wordt betaald (iets wat ook Annemans bevestigde in zijn nieuwjaarsboodschap). Wallonië is niet in staat zichzelf te onderhouden – de hoofdreden waarom de Walen persé België willen behouden – laat staan daarbij ook nog eens Brussel.

   Er was dit weekeinde ook een bijeenkomst van de SP.a, waarin Tobback Jr zegde niet te snappen wat confederalisme betekent. Hij kan er natuurlijk ook niet aan doen dat hij niet slimmer is en waarschijnlijk alleen maar omhoog is gevallen dank zij zijn familienaam, maar misschien kan iemand die ‘zoon van’ eens vertellen, dat hij eens de Belgische Grondwet zou raadplegen. Dan zou hij bij artikel 35, de eerste twee paragrafen, het volgende kunnen lezen:

   “De federale overheid is slechts bevoegd voor de aangelegenheden die de Grondwet en de wetten, krachtens de Grondwet zelf uitgevaardigd, haar uitdrukkelijk toekennen.

   De gemeenschappen of de gewesten zijn, ieder wat hem betreft, bevoegd voor de overige aangelegenheden onder de voorwaarden en op de wijze bepaald door de wet. Deze wet moet worden aangenomen met de meerderheid bepaald in artikel 4, laatste lid."

   Voor het geval hij het dan nog niet zou snappen: of men het nu confederalisme noemt of iets anders: de eigen Belgische grondwet geeft de mogelijkheid dat gemeenschappen en gewesten onder elkaar kunnen uitmaken wat ze nog al dan niet samen willen doen. Dit is niet het confederalisme uit de woordenboeken, wel een variant die bruikbaar kan zijn om dit land eindelijk eens te hervormen en efficiënt bestuurbaar te maken.

   In het licht daarvan zou ook een akkoord over en met Brussel kunnen gemaakt worden, waar zowel Vlaanderen als Brussel beter van kunnen worden. Wat er dan verder met Wallonië moet gebeuren zal dan in de eerste plaats niet meer een Vlaams, maar een Waals probleem zijn. We zullen ook dan met Wallonië blijven samenwerken, maar als buren, niet langer als geldschieters.

   Mede door het uitvallen van twee kernreactoren en het niet gebruiken van de te dure gasinstallaties, was de vrees niet ongegrond dat België deze winter met black-outs zou kunnen te maken krijgen. Staatssecretaris Wathelet mocht dan nog beloven dat dit niet het geval zou zijn, wie gelooft onze politiekers nog? We maken nu onze eerste echte winterprik mee, met een week vorst, ook overdag en ondanks nog zeker een week winterweer te gaan is er helemaal geen paniek meer. Wathelet heeft het dus goed geregeld? Ook niet, hij heeft alleen het geluk gehad dat we ons in een diepe economische crisis bevinden, waardoor de bedrijven heel wat minder stroom verbruiken. Neem alleen nog maar wat bv Ford Genk op dit ogenblik meer nodig zou hebben, mocht de fabriek niet stilliggen.

   Datzelfde geldt voor de ons omliggende landen, zeker voor Frankrijk van waaruit we heel wat stroom betrekken. Ook daar is de economische activiteit met circa één derde gedaald, waardoor er stroom te veel is. In Nederland is er stroom zat, omdat men daar in de eerste plaats te maken met het feit dat er meer centrales staan dan het land zelf nodig heeft. En er is meer.

   Steenkool is nl in Europa aan een remonte bezig. Ze is momenteel een stuk goedkoper dan bv gas, dat van ver moet worden aangeleverd via pijpleidingen. Een andere reden is, dat vooral de Amerikaanse steenkool goedkoper is geworden is, omdat men daar de schaliegasrevolutie doormaakt, waardoor de U.S.A. haar op kolen gestookte centrales vervangt door gascentrales en ze daar met een kolenoverschot zitten dat goedkoop van de hand kan worden gedaan. Dank zij een nieuw ontwikkelingsprocédé, het zgn ‘fracking’, kan men er gas én olie winnen uit schalielagen die vroeger ontoegankelijk waren. In Europa zou men dat in principe op bepaalde plaatsen ook kunnen, maar wordt het door de politiek en allerlei milieubewegingen tegen gehouden, met als resultaat dat onze energievoorziening erg duur zal blijven. In Duitsland heeft men al uitgerekend dat, aan de huidige prijzen, één megawatt stroom opgewekt met steenkool er een winst van geeft 14,22 euro, opgewekt met gas een verlies van 11,70 euro. De rekening is dan snel gemaakt.

   Terwijl er hier vorig jaar in Antwerpen nog een vergunning geweigerd werd aan het Duitse E.ON om een kolencentrale van 1100 megawatt te bouwen in de Antwerpse haven, worden er in Duitsland aan de lopende band centrales bijgebouwd die werken op steenkool en zelfs op het meer vervuilende bruinkool. Duitsers zouden echter geen Duitsers zijn als ze het niet grondig deden (zelfs oorlog voeren deden ze grondig) en hun nieuwe steenkoolcentrales, die hun kerncentrales mettertijd moeten vervangen, zijn dan ook zo opgevat dat ze zullen voldoen aan de nieuwste milieu-eisen die Europa vanaf 2016 daarvoor zal stellen.

   En wat gebeurt er bij ons? Wel, 'minister van de Noordzee' Vande Lala heeft het idee opgevat om vóór de kust van Wenduine een energie-eiland neer te poten. Dat zou dan het tweede worden waaraan ‘gedacht’ wordt (er zou er ook een komen vóór Zeebrugge). ‘Gedacht’, zeg ik wel, want al die mooie plannen zijn voorlopig nog luchtkastelen, waarvan men hoegenaamd de prijs niet kent. Ze worden voorlopig geraamd tussen de 800 miljoen en het anderhalf miljard euro (met de natte vinger, zeg maar). Technisch perfect uitvoerbaar, volgens Deme, kan het echter nog zes jaar duren vóór het eerste eiland er zal liggen. Onze administratie en ambtenarij kennende, kunnen we er gif op nemen dat het wel eens wat langer zal duren, op voorwaarde dan nog dat er zich ondertussen geen Lange Wapper toestanden voordoen. Maar dromen mag.

   Tenslotte zouden op die nieuwe Noordzee-eilanden ook plaatsen voorzien worden voor het nestelen van allerlei soorten zeevogels, in de eerste plaats meeuwen. Op die manier hoopt men die beestjes weg te krijgen van de kust, waar ze een echte plaag zijn geworden. Het gevaar is echter verre van denkbeeldig dat we dan straks meeuwenkolonies zullen op die eilanden én aan de kust. Ik zou daarvoor wel een oplossing hebben, maar die durf ik hier niet neer te schrijven. Misschien zou ik wel eens een klacht van Gaia aan mijn been kunnen krijgen. Of van Van Besien…

   De benoeming van Jan Briers Jr tot nieuwe gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen is uitgesteld. Reden daartoe is dat ze gisteren had moeten worden voorgedragen door de Vlaamse regering, waarvan de N-VA deel uitmaakt én bekrachtigd door de federale, waarvan de N-VA géén deel uitmaakt. Dat laatste is niet gebeurd, o.w.v. een voorbehoud van Open VLD, die - omgekeerd – wél in de federale, maar niet in de Vlaamse regering zit en nu vindt dat alle normale procedures voor de benoeming niet doorlopen zouden zijn. Misschien hoopt de partij op een procedurefout, nog zo iets typisch Belgisch dat bij onze Justitie om de haverklap voorkomt en daar ook steeds voor de nodige commotie zorgt. Men zou nog gaan denken dat heel dit land een procedurefout is.

   Open VLD is een slechte verliezer. Na de affaire in Denderleeuw – die voor de zelfverklaarde democraten ook nog steeds niet is opgelost – en het feit dat de partij er in de Gentse gemeenteraad alleen nog bij mocht blijven om de hoop te vergroten (en o.w.v. de familienaam Declercq), verliest ze nu haar enige gouverneur in Vlaanderen. En dan nog uitgerekend aan de N/VA. Van een ‘kracht van de verandering’ gesproken! In de regio van de blauwe boegbeelden Decroo (Sr en Jr), De Gucht (idem), Verhofstadt en kleinzoon Declercq gaat het van kwaad naar erger met de Open VLD. Aan dit tempo vecht de partij daar straks nog tegen de kiesdrempel!

   Als ‘arendsoog’ Rutten haar gezicht en dat van haar partij wil redden, dan zal ze uit een ander vaatje moeten tappen. Wat de partij nu doet, een voordracht van een gouverneur blokkeren, is nl nog nooit gebeurd. De partij heeft al eens een klap gekregen nadat  ‘Crootje’ er federaal de stekker uit trok, het zou wel eens kunnen zijn dat ook deze provinciale sabotage er voor velen teveel aan zou kunnen zijn. Dat de nieuw voorgedragen gouverneur daarenboven een man van aanzien is in de Vlaamse cultuurwereld en bovendien niet eens een partijkaart op zak heeft, maakt de zaak alleen maar ergerlijker.

   Lezers die mijn rubriek al enkele jaren volgen, weten dat ik voorstander ben van het afschaffen van de provincieraden en alles wat er mee te maken heeft. Samen met o.m. de senaat, die men bij de zesde staatshervorming wel heeft hervormd maar niet afgeschaft, behoort de provincieraad tot een relict van de oude politiek die de dag van vandaag hoofdzakelijk nog bestaat om politiekers aan banen te helpen en om extra belastingen te heffen. Als men nieuwe instellingen in het leven roept, moet men ook bereid zijn er oude af te schaffen, wat in dit land blijkbaar niet kan. Het gevolg daarvan is dat men tenslotte het bos niet meer ziet van de bomen, iets dat niet alleen in de politiek op zich gebeurt, maar ook in heel wat federale diensten zoals bv de justitie.

   Dit alles gezegd zijnde moet ik er nog bijvoegen dat ik ooit – maar dat moet lang geleden zijn – eens geschreven heb, dat ik bij de provincie hoogstens nog de gouverneur zou overhouden met een deel van zijn ‘hofhouding’, met als enige taak zich bezig te houden met het cultureel aspect van zijn job. Ik was dan ook aangenaam verrast, toen ik gisteren in de journaals te horen kreeg dat het in Oost-Vlaanderen de goede kant uit gaat. De nieuwe gouverneur van Oost-Vlaanderen, in opvolging van André Denys (Open VLD), wordt niemand minder dan Jan Briers Jr, gedelegeerd bestuurder van het Festival van Vlaanderen en zoon van Jan Briers Sr, de stichter van datzelfde festival en niet eens in het bezit van een partijkaart. Voor mij is hij ‘the right man on the right place’. Mochten ze de provincies inderdaad ooit opdoeken – en eens zál dat gebeuren – dan kan hij voor mijn part blijven zitten en zich alléén nog met de cultuur bezig houden, zijn stokpaardje.

   De dagdagelijkse werkelijkheid is echter niet zo prozaïsch. Alhoewel Briers Jr geen enkele partijkaart heeft, is hij voorgesteld door de N-VA en dat is m.i. een goede keuze. Er mag dan al meteen kritiek zijn van de Open VLD, dat heeft gewoon te maken met het feit dat die partij zijn laatste gouverneurspostje kwijt speelt en dat de traditionele partijen zo gewend waren de politieke benoemingen onder elkaar te verdelen, dat het voor hen erg moet zijn daaraan te moeten verzaken. De N-VA is nu gewoon de grootste partij van Vlaanderen en heeft dan ook het recht een gouverneur te krijgen. Dat ze daarvoor in de eerste plaats geen zoveelste politieker, maar een ambassadeur van de Vlaamse cultuur kiest, daarover kunnen we alleen maar tevreden zijn. Het is zo eens iets anders dat een Steve Stunt.

   Het worden moeilijke tijden voor Wouter Van Besien. Na zijn klacht bij de Hoge Raad voor Justitie tegen Antwerps procureur Herman Dams, zou hij in feite nu ook moeten optreden tegen de federale politiediensten van de provincie Antwerpen. In twee Antwerpse gemeenten, Ranst en Zandhoven, gaat die politie nl burgers, die het ermee eens zijn, opleiden tot een soort seingevers voor mogelijke inbraken. Een plan dat naadloos aansluit met de oproep van de procureur. De twee gemeenten liggen nl vlakbij opritten van de E313 én de E34, uitgelezen doelwitten voor vreemde inbrekersbenden, die van daaruit snel kunnen ontsnappen. In en rond Antwerpen waren er vorig jaar zo’n 4.400 woninginbraken, waarvan amper een kwart werd opgelost.

   Zoals ik in mijn blog van gisteren reeds stelde, is er feitelijk weinig nieuws onder de zon, want bestaat er reeds zoiets als de ‘BIN’, de ‘buurtinformatiewerken’ en was dat nog een initiatief van uit de tijd van de actieve welvaartstaat van Verhofstadt, waar ook de toenmalige groene excellenties het eens waren. Dat Van Besien daar niets vanaf wist, of althans daar geen rekening mee houdt, pleit niet voor zijn intelligentie.

   Het wordt voor de boskabouter dus alleen maar erger, nu er een soort BIN-bis komt, waarbij bewoners, die regelmatig in hun eigen buurt rondwandelen, meestal om er hun hond uit te laten, instructies kunnen krijgen, waardoor die in staat zullen zijn beter in te schatten of er in hun omgeving personen rondhangen wier gedrag niet koosjer lijkt. De politie is zelfs bereid die bewoners een fluohesje (mooi woord, hé!) cadeau te doen, zodat ze een would-be inbreker wel eens in de war zouden kunnen brengen.

   Het initiatief van de wandelaars, al dan niet vergezeld van een viervoeter, is trouwens geen Antwerpse uitvinding. Het wordt reeds enkele jaren toegepast in het Nederlandse Utrecht. Daar is het aantal inbraken sindsdien met 30% gedaald.

   Zou Van Besien zich niet beter bezig houden met zijn groene core business: ‘the birds and the bees, the flowers and the trees’?

   Na de historische nederlaag van links bij de Antwerpse gemeenteverkiezingen (uit het schepencollege weggestemd na zo’n 90 jaar mee aan het bewind te zijn geweest!), was het zo klaar als een klontje dat elke nieuwe maatregel in de stad op linkse kritiek zou onthaald worden, hierin gevolgd door de belgicistische media. Het schrappen van de slogan “’t Stad is van iedereen’, was er al een voorbeeld van. Het verbod tot samenscholing op de Turnhoutsebaan, de toegangsweg tot Borgerokko waar een linkse meerderheid het district beheert dank zij de medewerking van de communisten van de PvdA, lokte ook al meteen een striemende kritiek uit van de nieuwe rode ‘districtsburgemeester’. Belgicist Luc ven der Kelen, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws, verweet De Wever dat hij niets gedaan had om de laatste Kongoboot van de sloop te redden. Barts voorgangers hebben dat ook niet gedaan en die hebben daar twintig jaar de tijd voor gehad. Van hypocrisie gesproken...

   Het zal alleen maar erger worden. Het hoeft zelfs niet eens een uitspraak meer te zijn van De Wever zelf of iemand van zijn kamp om de linksen in de koekenstad te doen steigeren. Dat hebben we zopas nog meegemaakt na het interview van procureur Dams over de aanpak van de kleine én grote criminaliteit in de koekenstad. Wouter groene boskabouter Van Besien diende hierover zelfs klacht in bij de Hoge Raad van Justitie. M.a.w. een klacht van een politieker tegen een procureur. Du jamais vu. En dan nog over een zaak die feitelijk niet eens nieuw is. Al van bij de besprekingen over de politiehervorming was er - op nationaal vlak, nota bene – reeds afgesproken de burgers er meer bij te betrekken en bestaan er al buurtinformatiewerken, de zgn ‘BIN’s’. Dat gebeurde al zo’n tien jaar geleden en werd toen mede goedgekeurd door de toenmalige groene diva’s Magda Aelvoet en Isabelle Durant…

   Het siert haar dat Annemie Turtelboom – toch nog altijd federaal minister van Justitie – in deze zaak achter procureur Dams blijft staan, samen met De Wever trouwens. Als het goed is, zeggen we het ook. We kunnen alleen maar hopen dat Van Besien in deze zaak op zijn bebaarde bek gaat. Ook hij bezondigt zich aan populisme, uitgerekend iets dat de linksen de anderen steeds verwijten als het niet in hun kraam past. Of is ‘groen’ populisme misschien wél ‘salonfähig’?

   Morgen, woensdag, is er een bijeenkomst tussen regering, vakbonden en werkgeversorganisaties. Officieel heeft dat te maken met het Inter Professioneel Akkoord (IPA). In werkelijkheid is dat sociaal overleg op sterven na dood.

   Om te beginnen had de regering al de maximale loonsverhogingen voor de komende twee jaren vastgelegd, iets wat de vakbonden nog steeds niet kunnen aanvaarden. Daarenboven is het echt uitkijken wat er eventueel zal beslist worden over de andere hete hangijzers, zoals bv het gelijkstellen van de statuten van arbeiders en bedienden, iets wat vóór de zomer van dit jaar beslist zou moeten worden en dat enorm veel geld zal kosten als men alles tot het bediendenniveau zou optrekken, zoals de bonden dat willen.

   Dat het sociaal overleg zo goed als dood is, werd reeds duidelijk gesteld door ACV-voorzitter Marc Leemans in een kranteninterview aan De Standaard van vorig weekeinde. Hij is dat trouwens nog eens komen herhalen in de Zevende Dag en dat werd gisteren ook nog eens bevestigd door zijn collega Rudy De (rode) Leeuw. De stijgende armoede en de steeds groter wordende begrotingsproblemen zorgen er volgens Leemans voor dat zij, de vakbonden, alleen nog een soort ‘verdelers van de miserie’ zijn geworden.

   En dan hebben we het nog niet gehad over wat zich momenteel bij Ford Genk (en toeleveranciers) afspeelt, over het dispuut van staatssecretaris Bogaert en ‘zijn ambtenaren’ en de vaststelling van senator De Padt, die zegt dat het hoog tijd wordt dat de politie een deel van haar taken privatiseert. Allemaal gebeurtenissen die de achterban de gordijnen in jagen en inderdaad, zoals ik reeds schreef in mijn blog van 10 dezer, zouden kunnen zorgen voor een syndicale hete lente.

   De vakbonden hebben ondertussen gezegd, dat zij – bij een gebrek aan een Inter Professioneel Akkoord – hun looneisen sector per sector zullen aankaarten en dan daar acties zullen voeren. Dan zou het inderdaad een hete lente kunnen worden. Of het allemaal veel zal oplossen, is een ander paar mouwen.

   Er is bij de gemeenteraadsverkiezingen iets gebeurd waaraan men zich niet verwachtte: het aantal stemmen voor de Franstalige of tweetalige lijsten in de Vlaamse Rand is voor de allereerste keer gedaald. Niet dat we kunnen spreken over een spectaculaire daling, maar het blijft in elk geval een daling. Wij, Vlamingen, zouden dan ook gematigd tevreden kunnen zijn, ware het niet dat we met een dubbel gevoel blijven zitten.

   Het is nl niet zo dat de Rand ‘ontfranst’ wordt, zoals in enkele krantenartikels al werd gesteld, sommige aan de hand van zgz ‘specialisten’, zoals een Guido Fonteyn, voormalig journalist en ‘Wallonië kenner’. Eerder dan van een ontfransing, zouden we beter spreken van een internationalisering van de Rand. Dat is het gevolg van een tweede exodus uit het dure, lawaaierige en vervuilde Brussel. Eerst was er de uittocht van de (meestal Franstalige) Brusselse middenklasse; nu ontvluchten steeds meer allochtonen en buitenlandse werknemers van de E.U. en de NAVO het hoofdstedelijk gewest.

   Van op onze twee oren slapen is dus helemaal nog geen sprake. Ook de nieuwkomers die thuis geen Frans, maar een derde taal spreken, moeten zich aanpassen aan hun nieuwe Vlaamse omgeving. Raar genoeg blijkt dat gemakkelijker te gaan voor de allochtone Brusselse middenklasse, omdat die hun kinderen in Brussel meestal naar de Nederlandstalige scholen stuurden. Dit als gevolg van het slechte onderwijsniveau van de Franstalige scholen in de hoofdstad. Toch wordt het zaak ervoor te zorgen, dat er straks daar geen onderstroming tot stand komt van mensen die in de Vlaamse Rand onder elkaar Engels gaan praten, een taal die nu al de lingua franca is in Brussel zelf.

   Brussel zelf wordt steeds minder een Franstalige stad, steeds meer een internationaal amalgaam, waar het Engels straks de hoofdtaal wordt. Dan nog blijven dromen van een WalloBrux wordt dan ook stilaan lachwekkend.

   De eerste werkweek van 2013 zit erop voor de regering Di Rupo en onze media hebben geen woorden van lof genoeg om ze te prijzen, want er is heel wat gepresteerd, zeggen ze. Zou het? Er is inderdaad heel wat werk verricht, maar zal het ook iets opbrengen?

   Er is een verstrenging gekomen van de beruchte wet Lejeune, waardoor criminelen na amper één derde van hun straf konden vrijkomen. Nu wordt dat allemaal wat moeilijker gemaakt, maar de wet wordt niet drastisch gewijzigd, laat staan afgeschaft en met slimme advocaten en de nodige poen blijven er tal van mogelijkheden.

   Het zou ook moeilijker worden om criminelen vrij te krijgen wegens procedurefouten, in theorie althans. Wat dat in de praktijk gaat worden, is nog koffiedik kijken. Ook voor deze materie geldt het bovenstaande verhaal van die slimme advocaten, waarvan men verwacht dat ze naar het Grondwettelijk Hof zullen stappen, waarna de hele zaak misschien weer eens moet worden overgedaan.

   Er zal geknabbeld worden aan de dotaties van het koningshuis, maar dat geldt voorlopig alleen voor tante Faby, die wat te kort door de bocht was gegaan. Dat ook de francofone volksvertegenwoordiging zo snel daarop reageerde, heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de weduwe van de heilige Boudewijn niet alleen aan haar Spaanse neefjes en nichtjes had gedacht, maar ook aan enkele katholieke instellingen en dat laatste mag natuurlijk niet de PS.

   In ’t kort, zoals ik al menig keer in deze rubriek heb herhaald, was er ook in deze zgz drukke week geen tijd om een echte hervorming door te voeren, maar bleef alles – voor de zoveelste keer – bij knippen en plakken. Wie daarover triomfantelijk doet, maakt zich blij met een dooie mus.

   Met de regelmaat van een klok worden we om de oren geslagen met columns en andere uiteenzettingen waarmee gesteld wordt hoe belangrijk Brussel voor dit land is, ook voor Vlaanderen. Niet zelden gebeurt dat in het kader van politieke vaststellingen omtrent separatisme of confederalisme. Als echter puntje bij paaltje komt, gaat het altijd om hetzelfde: geld.

   Dat is zopas nog maar eens gebleken, nu blijkt dat de Brusselse regering in haar begroting voor 2013 al inkomsten heeft ingeschreven die ze pas zal krijgen als de zo geroemde zesde staatshervorming van Elio en zijn acolieten zal zijn uitgevoerd. Dat het nog dit jaar zal gebeuren is zeer twijfelachtig.

   Het is trouwens niet de eerste keer dat de kiekenfretters zich op die manier vergaloperen. De afspraak bij de akkoorden voor de zesde staatshervorming was, dat Brussel inderdaad extra geld zou krijgen, 461 miljoen euro om juist te zijn. Dat zou echter in verschillende fazen gebeuren. Zo zou de stad de eerste schijf krijgen na de splitsing van B-H/V. Ook toen had het hoofdstedelijk gewest echter het bedrag al in haar begroting (die van vorig jaar) ingeschreven nog vóór de splitsing een feit was. Daar er niet tegen geprotesteerd werd, heeft men gedacht die truc nog maar eens te herhalen. Het lijkt allemaal zo’n beetje op chantage, waarin de meerderheidspartijen blijkbaar geen graten zien. Volgens Guy Vanhengel, Brussels minister van Begroting, heeft zijn gewest daar recht op*. En wat als er straks een kink in de staatshervorming komt? Gaat dat zgz ‘rijke gewest’ dan dat geld terugstorten?

   Er is dezer dagen heel wat aan de hand in dit land: de commotie bij Ford Genk, de koninklijke dotaties**, de aanpassing van de wet Lejeune, het wereldnieuws rond Denderleeuw, de zaak Kim De Gelder en ga zo maar verder. Men zou beter opletten dat we ondertussen niet in stilte ‘gepakt’ worden in de communautaire thema’s die voor ons belangrijker zijn en die ons echt geld gaan kosten. Voor Vlaanderen, dat nu al teveel betaalt om dit land recht te houden, is elke extra communautaire uitgave er een teveel.

* Een van de redenen, waarom Brussel extra geld krijgt is, omdat het zogezegd geld moet derven doordat de tienduizenden pendelaars van buiten het gewest in Brussel geen belasting betalen. Waarover men niet spreekt is over de steeds talrijker wordende inwoners van het hoofdstedelijke gewest die in de Vlaamse Rand komen werken en daar ook geen belasting betalen. Een zoveelste berekening met twee maten en twee gewichten waarbij het tenslotte steeds Vlaanderen is dat betaalt.

** De beste quote in de verhitte discussies over de dotaties vond ik die van Jan Jambon: ‘Hoe blauwer het bloed, hoe rode de diesel’! Doordenkertje…

   Ons koningshuis is, nog maar eens, in opspraak gekomen. Deze keer dank zij Fabiola de Mora y Aragon, die haar bezittingen in een privéfonds heeft gestopt en op die manier haar erfgenamen in Spanje de Belgische successierechten bespaart. Ze heeft daarbij niets onwettigs gedaan. De Belgische wetten zijn nu eenmaal wat ze zijn en slimme immigranten hebben snel door hoe ver ze hierin kunnen gaan. Wie genoeg geld heeft en het zich kan veroorloven, vindt hier gespecialiseerde advocaten die het allemaal voor u zullen uitvissen. De Belgische wetgeving is zo ingewikkeld geworden dat advocaten wel verplicht zijn zich te specialiseren in één bepaald gebied van de rechtspraak (de zgn ‘niche’), maar er dan ook álles van weten. Dit in tegenstelling tot de rechters, die over alles zouden moeten kunnen oordelen, maar al lang niet meer het bos zien van de bomen.

   Wat Fabiola betreft, die is met haar ‘Pereos’ fonds trouwens niet aan haar proefstuk. Hoe zou het zitten met haar onwettig gebouwd klooster in Opgrimbie? Voor zover ik het nog weet, werd de bouwvergunning daarvoor ingetrokken, maar staat het klooster, dat gebouwd werd in 1994, er nog steeds.

   Om nog even op dat Belgisch Gerecht terug te komen, is er ook een voorstel om vrijlatingen na procedurefouten in te perken. De advocaten gespecialiseerd in deze materie, Hans Rieder op kop, staan nu op hun achterste poten om deze wijziging te betwisten en noemen het een ‘gepruts aan de grondrechten’. Buitenlandse criminelen de kans geven te gaan lopen, zoals reeds meermaals gebeurd is na stomweg onnozele procedurefouten, zouden dus grondrechten zijn in dit ‘efficiënte’ land (de natte droom van Kris Peeters).

   Nu nog de kieswet veranderen zodat er geen tweede ‘Denderleeuw” kan plaatsvinden en dan kunnen onze superdemocraten weer op hun twee oren slapen.